Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदुक्तं भवता सूत महदाख्यानमद्भुतम् । शम्भोर्माहात्म्यकथनमशेषाघहरं परम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! நீங்கள் உரைத்த இந்த மகத்தான, அதிசயமான வரலாறு, சம்புவின் மஹாத்மியக் கதனம்; இது பரமமானது, ஏனெனில் எஞ்சாமல் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுகிறது।

Verse 2

भूयोपि श्रोतुमिच्छामस्तदेव सुसमाहिताः । प्रदोषे भगवाञ्छंभुः पूजितस्तु महात्मभिः

நாங்கள் மீண்டும் அதையே கேட்க விரும்புகிறோம், மனத்தை நன்கு ஒருமுகப்படுத்தி—பிரதோஷ நேரத்தில் பகவான் சம்பு மகாத்ம பக்தர்களால் எவ்வாறு பூஜிக்கப்படுகிறார் என்பதை।

Verse 3

संप्रयच्छति कां सिद्धिमेतन्नो ब्रूहि सुव्रत । श्रुतमप्यसकृत्सूत भूयस्तृष्णा प्रवर्धते

ஓ சுவ்ரதரே! இந்த (பிரதோஷ பூஜை) எந்த சித்தியை அளிக்கிறது என்பதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். ஓ சூதரே! பலமுறை கேட்டாலும் மீண்டும் கேட்கும் தாகமே மேலும் வளர்கிறது।

Verse 4

सूत उवाच । साधु पृष्टं महाप्राज्ञा भवद्भिर्लोकविश्रुतैः । अतोऽहं संप्रवक्ष्यामि शिवपूजाफलं महत्

சூதர் கூறினார்—உலகில் புகழ்பெற்ற மஹாப்ராஜ்ஞ ரிஷிகளே! நீங்கள் நன்றாகக் கேட்டீர்கள். ஆகவே இப்போது சிவபூஜையின் மகத்தான பலனை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 5

त्रयोदश्यां तिथौ सायं प्रदोषः परिकीर्त्तितः । तत्र पूज्यो महादेवो नान्यो देवः फलार्थिभिः

திரயோதசி திதியின் மாலைக்காலம் ‘பிரதோஷம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. அந்நேரத்தில் பலன் நாடுவோர் மகாதேவனையே பூஜிக்க வேண்டும்; பிற தெய்வங்களை அல்ல।

Verse 6

प्रदोषपूजामाहात्म्यं को नु वर्णयितुं क्षमः । यत्र सर्वेऽपि विबुधास्तिष्ठंति गिरिशांतिके

பிரதோஷப் பூஜையின் மகிமையை யார் வர்ணிக்க வல்லார்? அங்கே எல்லா தேவர்களும் கிரீசன் (சிவன்) அருகில் பணிவுடன் நிற்கின்றனர்।

Verse 7

प्रदोषसमये देवः कैलासे रजतालये । करोति नृत्यं विबुधैरभिष्टुतगुणोदयः

பிரதோஷ நேரத்தில் தேவாதிதேவன் கைலாசத்தின் வெள்ளி மாளிகையில் நடனம் ஆடுகிறார்; தேவர்கள் அவரது குணமகிமை எழுச்சியைப் போற்றிப் பாடுகின்றனர்।

Verse 8

अतः पूजा जपो होमस्तत्कथास्तद्गुणस्तवः । कर्त्तव्यो नियतं मर्त्यैश्चतुर्वर्गफला र्थिभिः

ஆகவே பூஜை, ஜபம், ஹோமம், அவருடைய கதைகள், அவருடைய குணங்களைப் போற்றும் ஸ்தோத்திரம்—இவற்றை நான்கு புருஷார்த்தப் பலன் நாடும் மனிதர் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

दारिद्यतिमिरांधानां मर्त्यानां भवभीरुणाम् । भवसागरमग्नानां प्लवोऽयं पारदर्शनः

வறுமையின் இருளால் குருடராய், உலகப் பயத்தால் நடுங்கி, பவசாகரத்தில் மூழ்கிய மனிதர்க்கு இது (பிரதோஷ பக்தி) அப்பாற்கரையை காட்டும் மீட்புத் துடுப்பு.

Verse 10

दुःखशोकभयार्त्तानां क्लेशनिर्वाणमिच्छताम् । प्रदोषे पार्वतीशस्य पूजनं मंगलायनम्

துயரம், சோகம், பயம் ஆகியவற்றால் வாடுவோருக்கும், துன்பநிவாரணம் நாடுவோருக்கும்—பிரதோஷத்தில் பார்வதீசன் (சிவன்) பூஜை மங்களத்தின் உறைவிடமும் காரணமும் ஆகும்।

Verse 11

दुर्बुद्धिरपि नीचोपि मन्दभाग्यः शठोऽपि वा । प्रदोषे पूज्य देवेशं विपद्भ्यः स प्रमुच्यते

அறிவுக் குறைவானவனாகவும், தாழ்ந்தவனாகவும், துர்பாக்கியனாகவும், வஞ்சகனாகவும் இருந்தாலும்—பிரதோஷ வேளையில் தேவேசனை வழிபட்டால் அவன் பேரிடர்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 12

शत्रुभिर्हन्यमानोऽपि दश्यमानोपि पन्नगैः । शैलैराक्रम्यमाणोऽपि पतितोऽपि महांबुधौ

எதிரிகளால் தாக்கப்படினும், பாம்புகளால் கடியுண்டாலும்; பாறைகளால் நசுக்கப்படினும், பேர்கடலில் விழுந்தாலும்—

Verse 13

आविद्धकालदण्डोऽपि नानारोगहतोऽपि वा । न विनश्यति मर्त्योऽसौ प्रदोषे गिरिशार्चनात्

காலதண்டால் பிடிக்கப்பட்டாலும், பல நோய்களால் தாக்கப்பட்டாலும்—பிரதோஷத்தில் கிரீசனை அர்ச்சித்தால் அந்த மனிதன் அழிவதில்லை.

Verse 14

दारिद्र्यं मरणं दुःखमृणभारं नगोपमम् । सद्यो विधूय संपद्भिः पूज्यते शिवपूजनात्

வறுமை, மரணத்திற்குச் சமமான அச்சம், துயரம், மலைபோன்ற கடன்பாரம்—இவற்றை உடனே உதிர்த்தெறிந்து, சிவபூஜையால் செல்வத்துடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 15

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं पुरातनम् । यं श्रुत्वा मनुजाः सर्वे प्रयांति कृतकृत्यताम्

இங்கே நான் மிகப் புண்ணியம் தரும் பழமையான இதிகாசக் கதையை உரைப்பேன்; அதை கேட்டால் எல்லா மனிதரும் கृतகೃತ்ய நிலையை அடைவர்.

Verse 16

आसीद्विदर्भविषये नाम्ना सत्यरथो नृपः । सर्वधर्मरतो धीरः सुशीलः सत्यसंगरः

விதர்ப நாட்டில் ஒருகாலத்தில் ‘சத்தியரதன்’ என்னும் அரசன் இருந்தான். அவன் எல்லா தர்மங்களிலும் பற்றுடையவன், தைரியமிக்கவன், நற்குணன், சத்தியத்தில் உறுதியானவன்.

Verse 17

तस्य पालयतो भूमिं धर्मेण मुनिपुंगवाः । व्यतीयाय महान्कालः सुखेनैव महामतेः

முனிவரே! அவன் தர்மப்படி பூமியை ஆளிக்கொண்டிருக்க, அந்த மகாமதியுடைய காலம் நீண்ட நாட்கள் இன்பமும் அமைதியுமாகவே கழிந்தது.

Verse 18

अथ तस्य महीभर्तुर्बभूवुः शाल्वभूभुजः । शत्रवश्चोद्धतबला दुर्मर्षणपुरोगमाः

பின்னர் அந்த பூமிபதிக்கு சால்வ அரசர்கள் பகைவராயினர்—வலிமையின் அகந்தையால் செருக்குற்றவர்கள், துர்மர்ஷணன் முன்னணியில் இருந்தான்.

Verse 19

कदाचिदथ ते शाल्वाः संनद्धबहुसैनिकाः । विदर्भनगरीं प्राप्य रुरुधुर्विजिगीषवः

ஒரு வேளையில் அந்த சால்வர்கள் பல ஆயுதமணிந்த படைகளுடன் விதர்ப நகரை அடைந்து, வெற்றியை நாடி அதை முற்றுகையிட்டனர்.

Verse 20

दृष्ट्वा निरुद्ध्यमानां तां विदर्भाधिपतिः पुरीम् । योद्धुमभ्याययौ तूर्णं बलेन महता वृतः

தன் நகரம் முற்றுகையிடப்படுவதைக் கண்ட விதர்ப அதிபதி, பெரும் படையால் சூழப்பட்டவனாய், போருக்கு விரைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 21

तस्य तैरभवयुद्धं शाल्वैरपि बलोद्धतैः । पाताले पन्नगेन्द्रस्य गन्धर्वैरिव दुर्मदैः

அப்போது வலத்தால் அகந்தை கொண்ட அந்த சால்வர்களுடன் அவனுக்கு கடும் போர் எழுந்தது—பாதாளத்தில் நாகேந்திரனுடன் துர்மத கந்தர்வர்கள் போரிடுவது போல।

Verse 22

विदर्भनृपतिः सोऽथ कृत्वा युद्धं सुदारुणम् । प्रनष्टोरुबलैः शाल्वैर्निहतो रणमूर्धनि

பின்னர் விதர்ப அரசன் மிகக் கொடிய போரை நடத்தினான்; ஆனால் பெரும் படைச் சக்தி சிதையாத சால்வர்கள் போரின் உச்சத்தில் அவனை வீழ்த்தினர்।

Verse 23

तस्मिन्महारथे वीरे निहते मंत्रिभिः सह । दुद्रुवुः समरे भग्ना हतशेषाश्च सैनिकाः

அந்த வீர மகாரதி அமைச்சர்களுடன் கொல்லப்பட்டபோது, போரில் முறிந்த மீதமிருந்த படைவீரர்கள் களத்தை விட்டு ஓடினர்।

Verse 24

अथ युद्धेभिविरते नदत्सु रिपुमंत्रिषु । नगर्यां युद्ध्यमानायां जाते कोलाहले रवे

போர் சிறிது நின்றபோது, பகை அமைச்சர்கள் முழங்க, நகரம் கலக்கமடைந்து, பெரும் ஆரவாரமும் கூச்சலும் எழுந்தது।

Verse 25

तस्य सत्यरथस्यैका विदर्भाधिपतेः सती । भूरिशोकसमाविष्टा क्वचिद्यत्नाद्विनिर्ययौ

அப்போது விதர்பாதிபதி சத்தியரதனின் பத்தினியான ராணி, அளவற்ற துயரால் மூழ்கி, எப்படியோ பெரும் முயற்சியுடன் வெளியே வந்தாள்।

Verse 26

सा निशासमये यत्नादंतर्वत्नी नृपांगना । निर्गता शोक संतप्ता प्रतीचीं प्रययौ दिशम्

இரவுச் சந்தியிலே கர்ப்பிணியான அரசமகிஷி மிகுந்த முயற்சியுடன் வெளியே புறப்பட்டாள்; சோகம், துயரம் ஆகியவற்றால் எரிந்தவளாய் மேற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றாள்।

Verse 27

अथ प्रभाते मार्गेण गच्छन्ती शनकैः सती । अतीत्य दूरमध्वानं ददर्श विमलं सरः

பின்னர் விடியற்காலையில் அந்த சதியாள் வழியிலே மெதுவாக நடந்தாள்; நீண்ட தூரப் பயணத்தைத் தாண்டி ஒரு தூய்மையான ஏரியைக் கண்டாள்।

Verse 28

तत्रागत्य वरारोहा तप्ता तापेन भूयसा । विलसंतं सरस्तीरे छायावृक्षं समाश्रयत्

அங்கே வந்த அந்த உயர்ந்த மகளிர் கடும் வெப்பத்தால் மிகுந்த துன்பமுற்றாள்; ஏரிக்கரையில் செழித்திருந்த நிழல் மரத்தைச் சரணடைந்தாள்।

Verse 29

तत्र दैववशाद्राज्ञी विजने तरुकुट्टिमे । असूत तनयं साध्वी मूहूर्ते सद्गुणान्विते

அங்கே தெய்வவசத்தால் அந்த நிர்ஜன மரக்கூட்டத்தில் சாத்வியான அரசி, நற்குணங்கள் நிறைந்த மகனை ஒரு சுபமுஹூர்த்தத்தில் பெற்றாள்।

Verse 30

अथ सा राजमहिषी पिपासाभिहता भृशम् । सरोऽवतीर्णा चार्वंगी ग्रस्ता ग्राहेण भूयसा

அப்போது அரசமகிஷி கடும் தாகத்தால் மிகுந்த வேதனையுற்று ஏரியில் இறங்கினாள்; அழகிய அங்கங்களையுடைய அவளை ஒரு வலிமைமிகு முதலைப் பிடித்தது।

Verse 31

जातमात्रः कुमारोऽपि विनष्टपितृमातृकः । रुरोदोच्चैः सरस्तीरे क्षुत्पिपासार्दितोऽबलः

பிறந்தவுடனே அந்தக் குமாரன் தந்தை-தாயை இழந்து, ஏரிக்கரையில் பசி தாகத்தால் வாடி பலவீனமுற்று உரக்க அழுதான்।

Verse 32

तस्मिन्नेवं क्रन्दमाने जातमात्रे कुमारके । काचिदभ्याययौ शीघ्रं दिष्ट्या विप्रवरांगना

அந்தச் சிசு இவ்வாறு அழுதுகொண்டிருக்கையில், நல்விதியால் ஒரு சிறந்த பிராமணப் பெண் விரைந்து அவனிடம் வந்தாள்।

Verse 33

साप्येकहायनं बालमुद्वहन्ती निजात्मजम् । अधना भर्तृरहिता याचमाना गृहेगृहे

அவளும் தன் ஒரு வயது மகனைத் தூக்கிக்கொண்டு, ஏழையாய் கணவரற்றவளாய் வீடு வீடாகப் பிச்சை கேட்டுச் சென்றாள்।

Verse 34

एकात्मजा बंधुहीना याञ्चामार्गवशंगता । उमानाम द्विजसतीददर्श नृपनंदनम्

ஒரே மகனை உடையவளாய் உறவினரற்றவளாய் பிச்சை வழிக்குத் தள்ளப்பட்ட உமா என்னும் சதீ பிராமணப் பெண் அரசகுமாரனை கண்டாள்।

Verse 35

सा दृष्ट्वा राजतनयं सूर्यबिंवमिव च्युतम् । अनाथमेनं क्रंदंतं चिंतयामास भूरिशः

அவள் அரசகுமாரனை சூரிய வட்டம் போல வீழ்ந்தவனாகக் கண்டு, அனாதையாக அழுததை கேட்டு நீண்ட நேரம் ஆழ்ந்து சிந்தித்தாள்।

Verse 36

अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं मयाधुना । अच्छिन्ननाभिसूत्रोऽयं शिशुर्माता क्व वा गता

அஹோ! இப்பொழுதே நான் மிகப் பெரிய அதிசயத்தை கண்டேன். இக் குழந்தையின் நாபிநாண் இன்னும் அறுக்கப்படவில்லை; தாய் எங்கே சென்றாள்?

Verse 37

पिता नास्ति न चान्योस्ति नास्ति बंधुजनोऽपि वा । अनाथः कृपणो बालः शेते केवल भूतले

இவனுக்கு தந்தை இல்லை; வேறு யாரும் இல்லை; உறவினரும் இல்லை. இந்த ஏழை அனாதை குழந்தை வெறும் தரையில் கிடக்கிறது.

Verse 38

एष चांडालजो वापि शूद्रजो वैश्यजोपि वा । विप्रात्मजो वा नृपजो ज्ञायते कथमर्भकः

இந்தச் சிறுவன் சாண்டாளனுக்குப் பிறந்தவனா, சூத்ரனுக்கா, வைசியனுக்கா; பிராமணனுக்கா, அரசனுக்கா—இவனின் குலம் எப்படித் தெரியும்?

Verse 39

शिशुमेनं समुद्धृत्य पुष्णाम्यौरसवद्ध्रुवम् । किं त्वविज्ञातकुलजं नोत्सहे स्प्रष्टुमुत्तमम्

இந்தக் குழந்தையை நான் தூக்கி, என் சொந்த மகனைப் போலவே நிச்சயமாக வளர்ப்பேன். ஆனால் அறியாத குலத்தில் பிறந்த இந்த உயர்ந்த குழந்தையைத் தொடத் துணிவில்லை.

Verse 40

इति मीमांसमानायां तस्यां विप्रवरस्त्रियाम्

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அந்த உயர்ந்த பிராமணப் பெண்ணிடம்…

Verse 42

रक्षैनं बालकं सुभ्रुर्विसृज्य हृदि संशयम् । अनेन परमं श्रेयः प्राप्स्यसे ह्यचिरादेिह

அழகிய புருவமுடையவளே! இந்தக் குழந்தையைப் பாதுகாப்பாயாக; உள்ளத்தின் ஐயத்தை நீக்கிவிடு. இவனால் நீ இவ்வாழ்விலேயே விரைவில் பரம நன்மையை அடைவாய்.

Verse 43

एतावदुक्त्वा त्वरितो भिक्षुः कारुणिको ययौ । अथ तस्मिन्गते भिक्षौ विश्रब्धा विप्रभामिनी

இவ்வளவு கூறி கருணையுள்ள பிக்ஷு விரைவாகச் சென்றான். அந்தப் பிக்ஷு சென்றபின் அந்தப் பிராமணப் பெண் நிம்மதியடைந்தாள்.

Verse 44

तमर्भकं समादाय निजमेव गृहं ययौ । भिक्षुवाक्येन विश्रब्धा सा राज तनयं सती

அந்தச் சிறு குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு அவள் தன் இல்லத்திற்கே சென்றாள். பிக்ஷுவின் சொற்களால் உறுதியடைந்த அந்தச் சதி, அரசகுமாரி (அமைதியுற்றாள்).

Verse 47

ब्राह्मणैः कृतसंस्कारौ ववृधाते सुपूजितौ कृतोपनयनौ काले बालकौ नियमे स्थितौ

பிராமணர்கள் செய்த ஸம்ஸ்காரங்களால் அந்த இரு சிறுவர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் வளர்ந்தனர். காலத்திற்கேற்றபடி அவர்களின் உபநயனம் நடந்தது; அவர்கள் நியமமும் கட்டுப்பாடும் கொண்டு நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 48

भिक्षार्थं चेरतुस्तत्र मात्रा सह दिनेदिने । ताभ्यां कदाचिद्बालाभ्यां सा विप्रवनिता सह

நாள்தோறும் அவர்கள் தாயுடன் அங்கே பிக்ஷைக்காகச் சுற்றித் திரிந்தனர். ஒருமுறை அந்தப் பிராமணப் பெண் அந்த இரு சிறுவர்களுடன் (சென்றாள்).

Verse 49

आत्मपुत्रेण सदृशं कृपया पर्यपोषयत् । एकचक्राह्वये रम्ये ग्रामे कृतनिकेतना

அவள் கருணையால் அவனைத் தன் மகனே போல் வளர்த்தாள்; ஏகசக்ரா எனும் இனிய கிராமத்தில் இல்லம் அமைத்தாள்।

Verse 50

तौ दृष्ट्वा बालकौ धीमाञ्छांडिल्यो मुनिरब्रवीत् । अहो दैवबलं चित्रमहो कर्म दुरत्ययम्

அவ்விரு சிறுவர்களையும் கண்டு ஞானமிகு முனி சாண்டில்யர் கூறினார்—“அஹோ! விதியின் வலிமை எத்துணை வியப்பானது; அஹோ! கர்மம் எத்துணை தாண்ட இயலாதது!”

Verse 51

एष बालोऽन्यजननीं श्रितो भैक्ष्येण जीवति । इमामेव द्विजवधूं प्राप्य मातरमुत्तमाम्

இந்தச் சிறுவன் வேறொரு தாயின் அடைக்கலத்தில் பிச்சையால் வாழ்கிறான்; மேலும் இந்தப் பிராமணப் பெண்ணையே சிறந்த தாயாகப் பெற்றுக் கொண்டு…।

Verse 52

सहैव द्विजपुत्रेण द्विजभावं समाश्रितः । इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं शांडिल्यस्य द्विजांगना

“பிராமணப் புதல்வனுடன் சேர்ந்து இவனும் இருமுறை பிறந்தோரின் நிலையும் ஒழுக்கமும் ஏற்றுக் கொண்டான்.” சாண்டில்ய முனிவரின் சொற்களை கேட்ட அந்தப் பிராமணப் பெண்…

Verse 53

सा प्रणम्य सभामध्ये पर्यपृच्छत्सविस्मया । ब्रह्मन्नेषोर्भको नीतो मया भिक्षोर्गिरा गृहम्

அவள் சபையின் நடுவில் வணங்கி வியப்புடன் கேட்டாள்—“ஓ பிராமணரே! ஒரு பிச்சைக்காரனின் சொல்லினால் இந்தக் குழந்தையை நான் வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தேன்.”

Verse 54

अविज्ञातकुलोद्यापि सुतवत्परिपोष्यते । कस्मिन्कुले प्रसूतोऽयं का माता जनकोस्य कः

இவனுடைய குலம் இன்னும் அறியப்படாததாயினும், இவனை மகனெனப் போற்றி வளர்க்கின்றனர். இவன் எந்தக் குலத்தில் பிறந்தான்? இவன் தாய் யார், தந்தை யார்?

Verse 55

सर्वं विज्ञातुमिच्छामि भवतो ज्ञानचक्षुषः

அறிவுக் கண்கள் உடையவரே, உம்மிடமிருந்து அனைத்தையும் அறிய நான் விரும்புகிறேன்.

Verse 56

इति पृष्टो मुनिः सोथ ज्ञानदृष्टिर्द्विजस्त्रियां । आचख्यौ तस्य बालस्य जन्म कर्म च पौर्विकम्

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, ஞானதரிசனம் உடைய முனிவர் அந்தப் பிராமணப் பெண்ணிடம் அந்தச் சிறுவனின் பிறப்பையும் அவனுடைய முன்னைய கர்மங்களையும் முழுமையாக உரைத்தார்.

Verse 57

विदर्भराजपुत्रस्तु तत्पितुः समरे मृतिम् । तन्मातुर्नक्रहरणं साकल्येन न्यवेदयत्

அவன் அந்தச் சிறுவன் விதர்ப அரசனின் மகன் என்றும், அவன் தந்தை போரில் எவ்வாறு இறந்தார் என்றும், அவன் தாயை முதலை எவ்வாறு கவர்ந்து சென்றது என்றும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 58

अथ सा विस्मिता नारी पुनः प्रपच्छ तं मुनिम् । स राजा सकलान्भोगान्हित्वा युद्धे कथं मृतः

அப்போது வியப்புற்ற அந்தப் பெண் மீண்டும் அந்த முனிவரை வினவினாள்—“அந்த அரசன் எல்லா போகங்களையும் துறந்து போரில் எவ்வாறு இறந்தான்?”

Verse 59

दारिद्र्यमस्य बालस्य कथं प्राप्तं महामुने । दारिद्र्यं पुनरुद्धूय कथं राज्यमवाप्स्यति

ஓ மகாமுனியே! இந்தச் சிறுவனுக்கு வறுமை எவ்வாறு வந்தது? அந்த வறுமையை நீக்கி அவன் மீண்டும் அரசலட்சுமியை எவ்வாறு அடைவான்?

Verse 60

अस्यापि मम पुत्रस्य भिक्षान्नेनैव जीवतः । दारिद्र्यशमनोपायमुपदेष्टुं त्वमर्हसि

என் இந்த மகனும் பிச்சையால் கிடைக்கும் அன்னத்தாலேயே வாழ்கிறான். வறுமையைத் தணித்து அகற்றும் வழியை நீங்கள் உபதேசிக்க வேண்டும்.

Verse 61

शांडिल्य उवाच । अमुष्य बालस्य पिता स विदर्भमहीपतिः । पूर्वजन्मनि पांड्येशो बभूव नृपसत्तमः

சாண்டில்யர் கூறினார்—இந்தச் சிறுவனின் தந்தை விதர்ப நாட்டின் அதிபதி. முன்ஜென்மத்தில் அவர் பாண்டிய நாட்டின் அரசன்; மனிதர்களில் சிறந்த மன்னன்.

Verse 62

स राजा सर्वधर्मज्ञः पालयन्सकलां महीम् । प्रदोषसमये शंभुं कदा चित्प्रत्यपूजयत्

அந்த அரசன் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன்; முழு பூமியையும் ஆள்ந்து காத்தவன். ஒருமுறை பிரதோஷ நேரத்தில் சம்புவை விசேஷமாகப் பூஜித்தான்.

Verse 63

तस्य पूजयतो भक्त्या देवं त्रिभुवनेश्वरम् । आसीत्कलकलारावः सर्वत्र नगरे महान्

அவன் பக்தியுடன் திரிபுவனேஸ்வரனாகிய தேவனைப் பூஜித்துக் கொண்டிருந்தபோது, நகரமெங்கும் பெரும் கலகல ஒலி, ஆரவாரம் எழுந்தது.

Verse 64

श्रुत्वा तमुत्कटं शब्दं राजा त्यक्तशिवार्चनः । निर्ययौ राजभवनान्नगरक्षोभशंकया

அந்த அச்சமூட்டும் பேரொலியைக் கேட்ட அரசன் சிவபூஜையை விட்டுவிட்டு, நகரத்தில் கலக்கம் எழுமோ என்ற அச்சத்தால் அரண்மனையிலிருந்து வெளியே சென்றான்।

Verse 65

एतस्मिन्नेव समये तस्यामात्यो महाबलः । शत्रुं गृहीत्वा सामंतं राजांतिकमुपागमत्

அதே நேரத்தில் அவனுடைய பெருவலமுடைய அமைச்சர், பகைவரான சாமந்தனைப் பிடித்து அரசன் முன்னிலையில் வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 66

अमात्येन समानीतं शत्रुं सामंतमुद्धतम् । दृष्ट्वा क्रोधेन नृपतिः शिरच्छेदमकारयत्

அமைச்சர் கொண்டு வந்த அகந்தையுள்ள பகைச் சாமந்தனைப் பார்த்த அரசன் கோபத்தால் அவனுக்கு தலைவெட்டு செய்ய ஆணையிட்டான்।

Verse 67

स तथैव महीपालो विसृज्य शिवपूजनम् । असमाप्तात्मनियमश्चकार निशि भोजनम्

இவ்வாறு அந்த அரசன் சிவபூஜையை ஒதுக்கி, தன்நியமம் நிறைவடையாத நிலையிலேயே இரவில் உணவு உண்டான்।

Verse 68

तत्पुत्रोपि तथा चक्रे प्रदोषसमये शिवम् । अनर्चयित्वा मूढात्मा भुक्त्वा सुष्वाप दुर्मदः

அவனுடைய மகனும் அதேபோல் செய்தான்—பிரதோஷ நேரத்தில் சிவனை வழிபடாமல், மயக்கமும் அகந்தையும் கொண்டவன் உணவு உண்டு பின்னர் உறங்கினான்।

Verse 69

जन्मांतरे स नृपतिर्विदर्भक्षितिपोऽभवत् । शिवार्चनांतरायेण परैर्भोगांतरे हतः

மற்றொரு பிறவியில் அவன் விதர்ப நாட்டின் அரசனானான். ஆனால் சிவாராதனைக்கு இடையூறு செய்த பாவத்தால், இன்பங்களில் மூழ்கியிருந்தபோதே பிறரால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 70

तत्पुत्रो यः पूर्वभवे सोस्मिञ्जन्मनि तत्सुतः । भूत्वा दारिद्र्यमापन्नः शिवपूजाव्यतिक्रमात्

முன்னொரு பிறவியில் அவனுடைய மகனாக இருந்தவனே இப்பிறவியிலும் அவனுடைய மகனானான். சிவபூஜையை அலட்சியம் செய்ததால் அவன் வறுமையில் வீழ்ந்தான்.

Verse 71

अस्य माता पूर्वभवे सपत्नीं छद्मनाहनत् । तेन पापेन महता ग्राहेणास्मिन्भवे हता

அவனுடைய தாய் முன்னொரு பிறவியில் வஞ்சகமாக இணைமனைவியை கொன்றாள். அந்தப் பெரும் பாவத்தினால் இப்பிறவியில் அவள் முதலைக்குப் பலியானாள்.

Verse 72

एषा प्रवृत्तिरेतेषां भवत्यै समुदाहृता । अनर्चितशिवा मर्त्याः प्राप्नुवंति दरिद्रताम्

அம்மையே, இவர்களின் நிகழ்வோட்டத்தை நான் விளக்கியேன். சிவனை வழிபடாத மனிதர்கள் வறுமையை அடைகின்றனர்.

Verse 73

सत्यं ब्रवीमि परलोकहितं ब्रवीमि सारं ब्रवीम्युपनिषद्धृदयं ब्रवीमि । संसारमुल्बणमसारमवाप्य जंतोः सारो यमीश्वरपदांबुरुहस्य सेवा

நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்; மறுலோக நலனையே சொல்கிறேன்; சாரத்தையே, உபநிஷத்துகளின் இதயத்தையே சொல்கிறேன்—இந்தக் கடுமையான, சாரமற்ற சம்சாரத்தில் அகப்பட்ட உயிர்க்கு உண்மையான சாரம் யமேஸ்வரனாகிய சிவனின் திருவடித் தாமரைகளின் சேவையே.

Verse 74

ये नार्चयंति गिरिशं समये प्रदोषे ये नार्चितं शिवमपि प्रणमंति चान्ये । एतत्कथां श्रुतिपुटैर्न पिबंति मूढास्ते जन्मजन्मसु भवंति नरा दरिद्राः

பிரதோஷ நேரத்தில் கிரீசன் (சிவன்) ஐ வழிபடாதவரும், வழிபடப்படும் சிவனுக்குக் கூட வணங்காதவரும்; மேலும் இந்தக் கதையை செவியால் பருகாத மூடரும்—அத்தகையோர் பிறவி பிறவியாக வறியவராவர்.

Verse 75

ये वै प्रदोषसमये परमेश्वरस्य कुर्वंत्यनन्यमनसोंऽघ्रिसरोजपूजाम् । नित्यं प्रवृद्धधन धान्यकलत्रपुत्रसौभाग्यसंपदधिकास्त इहैव लोके

பிரதோஷ நேரத்தில் பரமேஸ்வரனின் திருவடித் தாமரைகளை ஒருமனத்துடன், வேறெண்ணமின்றி வழிபடுவோர்—இவ்வுலகிலேயே தினந்தோறும் செல்வம், தானியம், துணை, பிள்ளை, நல்வாழ்வு, வளம் ஆகியவற்றில் மேலும் மேலும் பெருகுவர்.

Verse 76

कैलासशैलभवने त्रिजगजनित्रीं गौरीं निवेश्य कनकांचितरत्नपीठे । नृत्यं विधातु मभिवाञ्छति शूलपाणौ देवाः प्रदोषसमयेऽनुभजंति सर्वे

கைலாச மலை மாளிகையில், மூவுலகத் தாயான கௌரியைப் பொன் பதித்த ரத்தின ஆசனத்தில் அமர்த்தி, சூலபாணி நடனம் தொடங்க விரும்பும் வேளையில்—பிரதோஷ நேரத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் கூடிவந்து அவரைச் சேவிக்கின்றனர்.

Verse 77

वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्

வாக்தேவி வீணையைத் தாங்குகிறாள்; சதமகன் (இந்திரன்) புல்லாங்குழலை ஏந்துகிறான்; பத்மஜன் (பிரம்மா) கைகளை உயர்த்தி தாளம் இடுகிறான்; பகவதி ரமா (லக்ஷ்மி) பாடலில் தேர்ந்தவள். விஷ்ணு முழங்கும் மிருதங்கம் வாசிப்பதில் வல்லவன்; தேவர்கள் சுற்றிலும் நிற்கின்றனர்—இவ்வாறு பிரதோஷ நேரத்தில் அவர்கள் ம்ருடானீபதி (பார்வதி-பதி) தேவனைச் சேவிக்கின்றனர்.

Verse 78

गंधर्वयक्षपतगोरगसिद्ध साध्या विद्याधरामरवराप्सरसां गणाश्च । येऽन्ये त्रिलोकनिलयाः सह भूतवर्गाः प्राप्ते प्रदोषसमये हरपार्थसंस्थाः

கந்தர்வர், யக்ஷர், பறவைகள், நாகர், சித்தர், சாத்யர்; வித்யாதரர் கூட்டங்கள், தேவர்களில் சிறந்தோர், அப்சரஸ்களின் கணங்கள்; மேலும் மூவுலக வாசிகள் மற்றும் பூதக் கூட்டங்கள்—பிரதோஷம் வந்தவுடன் பார்வதியுடன் கூடிய ஹரன் (சிவன்) அருகில் தத்தம் இடங்களில் வந்து நிற்கின்றனர்.

Verse 79

अतः प्रदोषे शिव एक एव पूज्योऽथ नान्ये हरिपद्मजाद्याः । तस्मिन्महेशे विधिनेज्यमाने सर्वे प्रसीदंति सुराधिनाथाः

ஆகையால் பிரதோஷ நேரத்தில் சிவனே ஒருவனே பூஜிக்கத் தக்கவன்; ஹரி (விஷ்ணு), பத்மஜன் (பிரம்மா) முதலியோர் அல்லர். அந்த மகேசனை விதிப்படி வழிபட்டால் தேவர்களின் தலைவர்கள் அனைவரும் அருள்புரிவர்.

Verse 80

एष ते तनयः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोत्तमः । प्रतिग्रहैर्वयो निन्ये न यज्ञाद्यैः सुकर्मभिः

உன் இந்த மகன் முன்ஜன்மத்தில் சிறந்த பிராமணன். ஆனால் யாகம் முதலிய நற்கருமங்களால் அல்ல; பிரதிக்ரஹம் (அனுசிதமான தானம் பெறுதல்) மூலமே வாழ்நாளைக் கழித்தான்.

Verse 81

अतो दारिद्र्यमापन्नः पुत्रस्ते द्विजभामिनि । तद्दोष परिहारार्थं शरणं यातु शंकरम्

ஆகையால், ஓ உயர்குலப் பிராமணப் பெண்ணே, உன் மகன் வறுமையில் வீழ்ந்தான். அந்தக் குற்றத்தை நீக்குவதற்காக சங்கரனின் சரணத்தை அடையட்டும்.