Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 77
वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्
vāgdevī dhṛtavallakī śatamakho veṇuṃ dadhatpadmajastālonnidrakaro ramā bhagavatī geyaprayogānvitā | viṣṇuḥ sāṃdramṛdaṃgavādanapaṭurdevāḥ samaṃtātsthitāḥ sevaṃte tamanu pradoṣasamaye devaṃ mṛḍānīpatim
வாக்தேவி வீணையைத் தாங்குகிறாள்; சதமகன் (இந்திரன்) புல்லாங்குழலை ஏந்துகிறான்; பத்மஜன் (பிரம்மா) கைகளை உயர்த்தி தாளம் இடுகிறான்; பகவதி ரமா (லக்ஷ்மி) பாடலில் தேர்ந்தவள். விஷ்ணு முழங்கும் மிருதங்கம் வாசிப்பதில் வல்லவன்; தேவர்கள் சுற்றிலும் நிற்கின்றனர்—இவ்வாறு பிரதோஷ நேரத்தில் அவர்கள் ம்ருடானீபதி (பார்வதி-பதி) தேவனைச் சேவிக்கின்றனர்.
Unknown (devotional narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Tirtha: Kailāsa (as archetype for Pradoṣa worship everywhere)
Type: peak
Scene: A celestial concert around Śiva at Pradoṣa: Sarasvatī with vīṇā, Indra with flute, Brahmā keeping tāla, Lakṣmī singing, Viṣṇu playing mṛdaṅga; devas encircle, all serving Śiva, Pārvatī nearby.
FAQs
Pradoṣa is exalted as a supreme devotional moment: even the highest deities express reverence by serving Śiva.
No earthly tīrtha is specified; the verse depicts a celestial liturgy around Śiva, strengthening the māhātmya of Pradoṣa.
Implied: worship Śiva at Pradoṣa with music, song, and devoted attendance (sevā/bhakti).