Adhyaya 15

Verse 1

। सूत उवाच । ऋषभस्यानुभावोयं वर्णितः शिवयोगिनः । अथान्यस्यापि वक्ष्यामि प्रभावं शिवयोगिनः

சூதர் கூறினார்—சிவயோகி ரிஷபரின் ஆன்மிகப் பெருமை இவ்வாறு வர்ணிக்கப்பட்டது. இனி மற்றொரு சிவயோகியின் மகிமையையும் நான் உரைப்பேன்।

Verse 2

भस्मनश्चापि माहात्म्यं वर्णयामि समासतः । कृतकृत्या भविष्यंति यच्छुत्वा पापिनो जनाः

திருநீற்றின் (பஸ்மம்) மஹிமையையும் நான் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்; அதை கேட்டவுடன் பாவத்தில் மூழ்கியவர்களும் க்ருதக்ருத்யர்—கடமை நிறைவேற்றியவர்—ஆகிறார்கள்।

Verse 3

अस्त्येको वामदेवाख्यः शिवयोगी महा तपाः । निर्द्वंद्वो निर्गुणः शांतो निःसंगः समदर्शनः

வாமதேவன் எனப்படும் ஒரு சிவயோகி, மஹாதபஸ்வி ஒருவர் இருந்தார். அவர் இருமையற்றவர், குணாதீதர், அமைதியுடையவர், பற்றற்றவர், சமதரிசி.

Verse 4

आत्मारामो जितक्रोधो गृहदारविवर्जितः । अतर्कितगतिर्मौनी संतुष्टो निष्प रिग्रहः

அவர் ஆத்மாராமர்; கோபத்தை வென்றவர்; இல்லமும் மனைவியும் அற்றவர். அவரது நடை அசரீரி; மௌனியாக, திருப்தியுடன், நிர்பரிக்ரஹராக இருந்தார்.

Verse 5

भस्मोद्धूलितसर्वांगो जटामंडलमंडितः । वल्कलाजिनसंवीतो भिक्षामात्रपरिग्रहः

அவரது உடல் முழுதும் புனித விபூதியால் தூள்மயமாக இருந்தது; ஜடாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டார். மரப்பட்டை ஆடை, மான் தோல் அணிந்து, பிச்சையையே ஒரே ஆதாரமாகக் கொண்டார்.

Verse 6

स एकदा चरंल्लोके सर्वानुग्रहतत्परः । क्रौंचारण्यं महाघोरं प्रविवेश यदृच्छया

ஒருமுறை உலகில் சுற்றித் திரிந்து, அனைவருக்கும் அருள் செய்யத் துடித்தார். தற்செயலாக அவர் மிகக் கொடிய க்ரௌஞ்ச வனத்தில் நுழைந்தார்.

Verse 7

तस्मिन्निर्मनुजेऽरण्ये तिष्ठत्येकोऽतिभीषणः । क्षुत्तृषाकुलितो नित्यं यः कश्चिद्ब्रह्मराक्षसः

அந்த மனிதர் இல்லா வனத்தில் ஒருவன் மிகப் பயங்கரமாகத் தனித்து இருந்தான்—ஒரு பிரஹ்மராக்ஷசன்—அவன் எப்போதும் பசி, தாகத்தால் வாடினான்.

Verse 8

तं प्रविष्टं शिवात्मानं स दृष्ट्वा ब्रह्मराक्षसः । अभिदुद्राव वेगेन जग्धंु क्षुत्परिपीडितः

சிவாத்ம நிலையிலே புகுந்த அவனைப் பார்த்த அந்தக் கொடிய பிரம்மராக்ஷசன், பசியால் வாடி, அவனை விழுங்க எண்ணி வேகமாகப் பாய்ந்தான்।

Verse 9

व्यात्ताननं महाकायं भीमदंष्ट्रं भयानकम् । तमायांतमभिप्रेक्ष्य योगीशो न चचाल सः

வாயை அகலத் திறந்து, பெருந்தேகத்துடன், அச்சுறுத்தும் கொம்புப் பற்களுடன் அது பாய்ந்து வருவதைக் கண்டும் யோகீஸ்வரன் அசையவே இல்லை।

Verse 10

अथाभिद्रुत्य तरसा स घोरो वनगोचरः । दोर्भ्यां निष्पीड्य जग्राह निष्कंपं शिवयोगिनम्

அப்போது அந்தக் கொடிய வனவாசி விரைந்து பாய்ந்து வந்து, அசையாத சிவயோகியை இரு கரங்களாலும் இறுக்கமாக நெரித்து பிடித்தான்।

Verse 11

तदंगस्पर्शनादेव सद्यो विध्वस्तकिल्बिषः । स ब्रह्मराक्षसो घोरो विषण्णः स्मृतिमाययौ

அவனுடைய உடல் தொடுதலாலேயே அந்தப் பயங்கர பிரம்மராக்ஷசனின் பாவங்கள் உடனே அழிந்தன; அவன் அடங்கி, மனம் தளர்ந்து, நினைவை மீட்டான்।

Verse 12

यथा चिंतामणिं स्पृष्ट्वा लोहं कांचनतां व्रजेत् । यथा जंबूनदीं प्राप्य मृत्तिका स्वर्णतां व्रजेत्

சிந்தாமணியைத் தொட்டவுடன் இரும்பு பொன்னாக மாறுவது போல, ஜம்பூநதியை அடைந்தால் மண்ணும் பொன்னியல்பை அடைவது போல।

Verse 13

यथा मानसमभ्येत्य वायसा यांति हंसताम् । यथामृतं सकृत्पीत्वा नरो देवत्वमाप्नुयात्

மானசரோவரத்தை அடைந்தால் காகங்கள் அன்னப்பறவைப் போல் ஆகுமாறு, அமிர்தத்தை ஒருமுறை அருந்தினாலே மனிதன் தேவர்நிலையை அடைகிறான்.

Verse 14

तथैव हि महात्मानो दर्शनस्पर्शनादिभिः । सद्यः पुनंत्यघोपेतान्सत्संगो दुर्लभो ह्यतः

அதேபோல் மகாத்மர்கள் தரிசனம், ஸ்பரிசம் முதலியவற்றாலேயே பாவம் சூழ்ந்தவர்களை உடனே தூய்மைப்படுத்துவர்; ஆகவே சத்சங்கம் அரிதும் அருமையும் ஆகும்.

Verse 15

यः पूर्वं क्षुत्पिपासार्तो घोरात्मा विपिने चरः । स सद्यस्तृप्तिमायातः पूर्णानंदो बभूव ह

முன்பு பசி-தாகத்தால் வாடி, கொடிய இயல்புடன் காட்டில் அலைந்தவன்—அவன் உடனே திருப்தியடைந்து நிறை ஆனந்தத்தில் மூழ்கினான்.

Verse 16

तद्गात्रलग्नसितभस्मकणानुविद्धः सद्यो विधूतघनपापतमःस्वभावः । संप्राप्तपूर्वभव संस्मृतिरुग्रकार्यस्तत्पादपद्मयुगले प्रणतो बभाषे

அந்த யோகியின் உடலில் ஒட்டியிருந்த வெண்மையான விபூதி துகள்கள் தன்னைத் தொட்டவுடன், அடர்ந்த பாவ இருளால் மூடப்பட்டிருந்த அவன் இயல்பு உடனே அகன்றது. முன்பிறவிகளின் நினைவும் கொடிய செயல்களின் நினைவும் மீண்டபின், அந்தத் தாமரைத் திருவடிகளுக்கு வணங்கி அவன் பேசினான்.

Verse 17

राक्षस उवाच । प्रसीद मे महायोगिन्प्रसीद करुणानिधे । प्रसीद भवतप्तानामानंदामृवारिधे

ராக்ஷசன் கூறினான்—மகாயோகியே, என்மேல் அருள்புரிவாயாக; கருணாநிதியே, அருள்புரிவாயாக. உலகத் துயரத் தீயால் வாடுவோர்க்கு ஆனந்த அமிர்தக் கடலே, அருள்புரிவாயாக.

Verse 18

क्वाहं पापमतिर्घोरः सर्वप्राणिभयंकरः । क्व ते महानुभावस्य दर्शनं करुणात्मनः

நான் யார்—பாவமதி கொண்ட கொடியவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவன்? ஆனால் நீரோ—மகானுபாவன், கருணைமூர்த்தி—உமது தரிசனம் எனக்கு எவ்வாறு? என்னைப் போன்றவன் உம்மை எப்படித் தரிசிக்கத் தகுதி பெறுவான்?

Verse 19

उद्धरोद्धर मां घोरे पतितं दुःखसागरे । तव सन्निधिमात्रेण महानंदोऽभिवर्धते

காப்பாற்று—காப்பாற்று—இந்தக் கொடிய துயரக் கடலில் வீழ்ந்த என்னை. உமது சன்னிதி மட்டும் போதுமே; என் உள்ளத்தில் பேரானந்தம் பெருகுகிறது.

Verse 20

वामदेव उवाच । कस्त्वं वनेचरो घोरो राक्षसोऽत्र किमास्थितः । कथमेतां महाघोरां कष्टां गतिमवाप्तवान्

வாமதேவர் கூறினார்—நீ யார், இந்தக் கொடிய வனவாசி? ராக்ஷசனாய் இங்கே ஏன் தங்கியிருக்கிறாய்? மேலும் இந்த மிகக் கொடிய, துன்பமிகு நிலையை எவ்வாறு அடைந்தாய்?

Verse 21

राक्षस उवाच । राक्षसोऽहमितः पूर्वं पंचविंशतिमे भवे । गोप्ता यवनराष्ट्रस्य दुर्जयो नाम वीर्यवान्

ராக்ஷசன் கூறினான்—முன்பு, இதற்கு முன், என் இருபத்திஐந்தாம் பிறவியில் நான் ராக்ஷசனாய் இருந்தேன்; யவன நாட்டின் காவலன், வலிமைமிக்கவன், ‘துர்ஜயன்’ எனப் பெயருடையவன்.

Verse 22

सोऽहं दुरात्मा पापीयान्स्वैरचारी मदोत्कटः । दंडधारी दुराचारः प्रचंडो निर्घृणः खलः

நான் அத்தகைய துராத்மா—மிகப் பாவி, சுயஇச்சைபோக்கன், மதத்தால் மயங்கியவன்; தண்டம் ஏந்தி அடக்குமுறை செய்தவன், கொடுமைமிகு, இரக்கமற்ற, தீயவன்.

Verse 23

युवा बहुकलत्रोऽपि कामासक्तोऽजितेंद्रियः । इमां पापीयसीं चेष्टां पुनरेकां गतोऽस्म्यहम्

நான் இளையவனாகவும் பல மனைவியரை உடையவனாகவும் இருந்தபோதிலும், காமத்தில் பற்றுள்ளவனாகவும் புலன்களை அடக்காதவனாகவும் இருந்து, மீண்டும் இந்த மிகக் கொடிய பாவச் செயலில் ஈடுபட்டேன்.

Verse 24

प्रत्यहं नूतनामन्या नारीं भोक्तुमनाः सदा । आहृताः सर्वदेशेभ्यो नार्यो भृत्यैर्मदाज्ञया

ஒவ்வொரு நாளும் நான் ஒரு புதிய பெண்ணை அனுபவிக்க விரும்பினேன். என் கட்டளையின் பேரில், பணியாளர்கள் எல்லா தேசங்களிலிருந்தும் பெண்களைக் கொண்டு வந்தார்கள்.

Verse 25

भुक्त्वाभुक्त्वा परित्यक्तामेकामेकां दिनेदिने । अन्तर्गृहेषु संस्थाप्य पुनरन्याः स्त्रियो धृताः

அனுபவித்த பிறகு, ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொருவரை கைவிட்டேன்; அவர்களை அந்தப்புரத்தில் வைத்துவிட்டு, மீண்டும் வேறு பெண்களைக் கைப்பற்றினேன்.

Verse 26

एवं स्वराष्ट्रात्परराष्ट्रतश्च देशाकरग्रामपुरव्रजेभ्यः । आहृत्य नार्यो रमिता दिनेदिने भुक्वा पुनः कापि न भुज्यते मया

இவ்விதமாக, சொந்த நாட்டிலிருந்தும், வேற்று நாட்டிலிருந்தும், சுரங்கங்கள், கிராமங்கள், நகரங்கள் மற்றும் குடியிருப்புகளிலிருந்தும் பெண்களைக் கொண்டு வந்து தினமும் அனுபவித்தேன்; ஒருமுறை அனுபவித்த பிறகு, அவளை நான் மீண்டும் அனுபவிப்பதில்லை.

Verse 27

अथान्यैश्च न भुज्यंते मया भुक्तास्तथा स्त्रियः । अन्तर्गृहेषु निहिताः शोचंते च दिवानिशम्

என்னால் அனுபவிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண்கள் மற்றவர்களாலும் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை. அந்தப்புரத்தில் அடைத்து வைக்கப்பட்ட அவர்கள் இரவும் பகலும் துயருற்றார்கள்.

Verse 28

ब्रह्मविट्क्षत्रशूद्राणां यदा नार्यो मया हृताः । मम राज्ये स्थिता विप्राः सह दारैः प्रदुद्रुवुः

அந்தணர், வைசியர், சத்திரியர் மற்றும் சூத்திரர்களின் பெண்களை நான் கவர்ந்தபோது, என் நாட்டில் இருந்த அந்தணர்கள் தங்கள் மனைவியருடன் தப்பியோடினர்.

Verse 29

सभर्तृकाश्च कन्याश्च विधवाश्च रजस्वलाः । आहृत्य नार्यो रमिता मया कामहतात्मना

காமத்தால் அறிவு மழுங்கிய நான், கணவனுள்ள பெண்கள், கன்னியர், விதவைகள் மற்றும் மாதவிடாய் ஆன பெண்களையும் கவர்ந்து இன்பம் துய்த்தேன்.

Verse 30

त्रिशतं द्विजनारीणां राजस्त्रीणां चतुःशतम् । षट्शतं वैश्यनारीणां सहस्रं शूद्रयोषिताम्

முந்நூறு அந்தணப் பெண்கள், நானூறு அரச குலப் பெண்கள், அறுநூறு வைசியப் பெண்கள் மற்றும் ஆயிரம் சூத்திரப் பெண்களை நான் கெடுத்தேன்.

Verse 31

शतं चांडालनद्गीर्णा पुलिंदीनां सहस्रकम् । शैलूषीणां पंचशतं रजकीनां चतुःशतम्

நூறு சண்டாளப் பெண்கள், ஆயிரம் புலிந்த இனப் பெண்கள், ஐந்நூறு நாடகப் பெண்கள் மற்றும் நானூறு சலவைத் தொழிலாளிப் பெண்களையும் நான் விட்டுவைக்கவில்லை.

Verse 32

असंख्या वारमुख्याश्च मया भुक्ता दुरात्मना । तथापि मयि कामस्य न तृप्तिः समजायत

தீய ஆன்மாவான என்னால் எண்ணற்ற விலைமாதர்கள் அனுபவிக்கப்பட்டனர்; ஆயினும், எனக்கு காமத்தில் திருப்தி ஏற்படவே இல்லை.

Verse 33

एवं दुर्विषयासक्तं मत्तं पानरतं सदा । यौवनेपि महारोगा विविशुर्यक्ष्मकादयः

இவ்வாறு கீழ்மையான இன்பங்களில் ஆசைப்பட்டு, மயக்கமுற்று, எப்போதும் மதுபானத்தில் ஈடுபட்டு—இளமையிலேயே யக்ஷ்மா முதலான பெருநோய்கள் என்னுள் புகுந்தன.

Verse 34

रोगार्दितोऽनपत्यश्च शत्रुभिश्चापि पीडितः । त्यक्तोमात्यैश्च भृत्यैश्च मृतोऽहं स्वेन कर्मणा

நோயால் வாடி, பிள்ளையற்றவனாய், பகைவரால் ஒடுக்கப்பட்டு, அமைச்சர்களும் பணியாளர்களும் கைவிட்ட நிலையில்—என் சொந்த கர்மவினையால் நான் இறந்தேன்.

Verse 35

आयुर्विनश्यत्ययशो विवर्धते भाग्यं क्षयं यात्यतिदुर्गतिं व्रजेत् । स्वर्गाच्च्यवंते पितरः पुरातना धर्मव्यपेतस्य नरस्य निश्चितम्

தர்மத்திலிருந்து வழுவிய மனிதனுக்கு இது உறுதி—அவனுடைய ஆயுள் அழிகிறது, அவப்பெயர் பெருகுகிறது, அதிர்ஷ்டம் சிதைகிறது, அவன் கடும் துர்கதியை அடைகிறான்; அவனுடைய பழம்பெரும் பித்ருக்கள் கூட ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்கிறார்கள்.

Verse 36

अथाहं किंकरैर्याम्यैर्नीतो वैवस्वतालयम् । ततोऽहं नरके घोरे तत्कुण्डे विनिपातितः

அப்போது யமனின் கிங்கரர்கள் என்னை வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) இருப்பிடத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்; பின்னர் அந்தக் கொடிய நரகத்தின் அந்தக் குழியிலே என்னைத் தள்ளினர்.

Verse 37

तत्राहं नरके घोरे वर्षाणामयुतत्रयम् । रेतः पिबन्पीड्यमानो न्यवसं यमकिंकरैः

அந்தக் கொடிய நரகத்தில் நான் முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் இருந்தேன்—விந்து குடிக்கச் செய்து, வேதனைப்படுத்தி, யமனின் கிங்கரர்களால் இடையறாது துன்புறுத்தப்பட்டேன்.

Verse 38

ततः पापावशेषेण पिशाचो निर्जने वने । सहस्रशिश्नः संजातो नित्यं क्षुत्तृषयाकुलः

பின்னர் பாவத்தின் மீதமிருந்த விளைவால் நான் தனிமையான காட்டில் பிசாசாக ஆனேன். ‘சஹஸ்ரசிஷ்ண’ வடிவில் பிறந்து எப்போதும் பசி, தாகத்தால் துன்புற்றேன்.

Verse 39

पैशाचीं गतिमाश्रित्य नीतं दिव्यं शरच्छतम् । द्वितीयेहं भवे जातो व्याघ्रः प्राणिभयंकरः

பிசாசு நிலையைக் கொண்டிருந்து நான் தெய்வீகமான நூறு சரத்காலங்களை கழித்தேன். பின்னர் இங்கே இரண்டாம் பிறவியில் உயிர்களுக்கு அச்சமூட்டும் புலியாகப் பிறந்தேன்.

Verse 40

तृतीयेऽजगरो घोरश्चतुर्थेऽहं भवे वृकः । पंचमे विड्वराहश्च षष्ठेऽहं कृकलासकः

மூன்றாம் பிறவியில் நான் கொடிய அஜகரமாக ஆனேன்; நான்காம் பிறவியில் ஓநாய். ஐந்தாம் பிறவியில் வராகம் (பன்றி), ஆறாம் பிறவியில் கிருகலாசம் (பல்லி) ஆனேன்.

Verse 41

सप्तमेऽहं सारमेयः सृगालश्चाष्टमे भवे । नवमे गवयो भीमो मृगोऽहं दशमे भवे

ஏழாம் பிறவியில் நான் சாரமேயம் (நாய்) ஆனேன்; எட்டாம் பிறவியில் சிருகாலம் (நரி). ஒன்பதாம் பிறவியில் பயங்கரமான கவயம் (காட்டுக் காளை), பத்தாம் பிறவியில் நான் மிருகம் (மான்) ஆனேன்.

Verse 42

एकादशे मर्कटश्च गृध्रोऽहं द्वादशे भवे । त्रयोदशेऽहं नकुलो वायसश्च चतु र्दशे

பதினொன்றாம் பிறவியில் நான் மற்கடம் (குரங்கு) ஆனேன்; பன்னிரண்டாம் பிறவியில் கிருத்ரம் (கழுகு). பதிமூன்றாம் பிறவியில் நகுலம் (முங்கூஸ்), பதினான்காம் பிறவியில் வாயசம் (காகம்) ஆனேன்.

Verse 43

अच्छभल्लः पंचदशे षोडशे वनकुक्कुटः । गर्दभोऽहं सप्तदशे मार्जारोष्टादशे भवे

பதினைந்தாம் பிறவியில் நான் அச்சபல்லன் ஆனேன்; பதினாறாம் பிறவியில் வனக் கோழி ஆனேன். பதினேழாம் பிறவியில் கழுதை ஆனேன்; பதினெட்டாம் பிறவியில் பூனை ஆனேன்.

Verse 44

एकोनविंशे मण्डूकः कूर्मो विंशतिमे भवे । एकविंशे भवे मत्स्यो द्वाविंशे मूषकोऽभवम्

பத்தொன்பதாம் பிறவியில் நான் தவளை ஆனேன்; இருபதாம் பிறவியில் ஆமை ஆனேன். இருபத்தொன்றாம் பிறவியில் மீன் ஆனேன்; இருபத்திரண்டாம் பிறவியில் எலி ஆனேன்.

Verse 45

उलूकोहं त्रयोविंशे चतुर्विशे वनद्विपः । पंचविंशे भवे चास्मिञ्जातोहं ब्रह्मराक्षसः

இருபத்துமூன்றாம் பிறவியில் நான் ஆந்தை ஆனேன்; இருபத்துநான்காம் பிறவியில் காட்டுயானை ஆனேன். இருபத்திஐந்தாம் பிறவியில் இங்கே நான் பிரம்மராக்ஷசனாகப் பிறந்தேன்.

Verse 46

क्षुत्परीतो निराहारो वसाम्यत्र महावने । इदानीमागतं दृष्ट्वा भवंतं जग्धुमुत्सुकः । त्वद्देहस्पर्शमात्रेण जाता पूर्वभवस्मृतिः

பசியால் வாடி, உணவின்றி நான் இந்த மாபெரும் காட்டில் வாழ்கிறேன். இப்பொழுது நீங்கள் வந்ததைப் பார்த்து உங்களை உண்ண ஆவலுற்றேன்; ஆனால் உங்கள் உடல் தொடுதல்மாத்திரத்தால் என் முன்பிறவிகளின் நினைவு எழுந்தது.

Verse 47

गतजन्म सहस्राणि स्मराम्यद्य त्वदंतिके । निर्वेदश्च परो जातः प्रसन्नं हृदयं च मे

உங்கள் சன்னிதியில் இன்று நான் ஆயிரக்கணக்கான கடந்த பிறவிகளை நினைக்கிறேன். எனக்குள் ஆழ்ந்த வைராக்யம் எழுந்தது; என் இதயமும் மகிழ்ந்து தெளிவும் அமைதியும் பெற்றது.

Verse 48

ईदृशोऽयं प्रभावस्ते कथं लब्धो महामते । तपसा वापि तीव्रेण किमु तीर्थनिषेवणात्

ஓ மகாமதியே! உமக்கு இத்தகைய அதிசயப் பிரபாவம் எவ்வாறு கிடைத்தது? கடுந்தவத்தாலா, அல்லது தீர்த்தங்களைப் பக்தியுடன் சேவித்ததாலா?

Verse 49

योगेन देवशक्त्या वा मंत्रैर्वानंतशक्तिभिः । तत्त्वतो ब्रूहि भगवंस्त्वामहं शरणं गतः

இது யோகத்தாலா, தேவசக்தியாலா, அல்லது அளவற்ற சக்தியுடைய மந்திரங்களாலா? ஓ பகவனே, தத்துவமாகச் சொல்லுங்கள்; நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்.

Verse 50

वामदेव उवाच । एष मद्गात्रलग्नस्य प्रभावो भस्मनो महान् । यत्संपर्कात्तमोवृत्तेस्तवेयं मतिरुत्तमा

வாமதேவர் கூறினார்—இது என் உடலில் ஒட்டியுள்ள புனித பஸ்மத்தின் மகத்தான பிரபாவம். அதன் ஸ்பரிசத்தால் இருள்நிலை நோக்கியிருந்த உன் மனம் இப்போது உயர்ந்த ஞானத்திற்குத் திரும்பியது.

Verse 51

को वेद भस्मसामर्थ्यं महादेवा दृते परः । दुर्विभाव्यं यथा शंभोर्माहात्म्यं भस्मनस्तथा

மகாதேவரைத் தவிர பஸ்மத்தின் வல்லமையை யார் அறிய முடியும்? சம்புவின் மகிமை முழுதும் அறிதற்கரியது போல, பஸ்மத்தின் மகிமையும் அவ்வாறே அறிதற்கரியது.

Verse 52

पुरा भवादृशः कश्चिद्ब्राह्मणो धर्मवर्जितः । द्राविडेषु स्थितो मूढः कर्मणा शूद्रतां गतः

முன்னொரு காலத்தில் உன்னைப் போன்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; ஆனால் அவன் தர்மமற்றவன். திராவிட தேசத்தில் தங்கி, அந்த மூடன் தன் செயல்களால் சூத்ர நிலைக்குத் தாழ்ந்தான்.

Verse 53

चौर्यवृत्तिर्नैष्कृतिको वृषलीरतिलालसः । कदाचिज्जारतां प्राप्तः शूद्रेण निहतो निशि

அவன் திருட்டு வாழ்வுடையவன், தீச்செயல்கள் புரிவவன், வ்ருஷலீயின் சங்கத்தில் காமலாலசன். ஒருமுறை பரதாரகாமத்தில் வீழ்ந்து, இரவில் ஒரு சூத்ரனால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 54

तच्छवस्य बहिर्ग्रामा त्क्षिप्तस्य प्रेतकर्मणः । चचार सारमेयोंऽगे भस्मपादो यदृच्छया

அவனுடைய சடலம் பிரேதகர்மம் இன்றி ஊருக்கு வெளியே எறியப்பட்டது. தற்செயலாக சாம்பல் படிந்த கால்களுடைய ஒரு நாய் அவன் உடல்மேல் அலைந்தது.

Verse 55

अथ तं नरके घोरे पतितं शिवकिंकराः । निन्युर्विमानमारोप्य प्रसह्य यमकिंकरान्

பின்னர் அவன் கொடிய நரகத்தில் வீழ்ந்தபோது, சிவகிங்கரர்கள் அவனை விமானத்தில் ஏற்றி, யமதூதர்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்றனர்.

Verse 56

शिवदूतान्समभ्येत्य यमोपि परिपृष्टवान् । महापातककर्त्तारं कथमेनं निनीषथ

சிவதூதர்களை அணுகி யமனும் கேட்டான்— ‘இவன் மகாபாதகம் செய்தவன்; இவனை நீங்கள் எவ்வாறு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?’

Verse 57

अथोचुः शिवदूतास्ते पश्यास्य शवविग्रहम् । वक्षोललाटदोर्मूलान्यंकितानि सुभस्मना

அப்போது சிவதூதர்கள் கூறினர்— ‘இவனுடைய இந்தச் சவஉடலைப் பாருங்கள்; மார்பு, நெற்றி, தோள்மூலங்களில் சுபபஸ்மம் பதிந்த குறிகள் உள்ளன.’

Verse 58

अत एनं समानेतुमागताः शिवशासनात् । नास्मान्निषेद्धुं शक्तोसि मास्त्वत्र तव संशयः

ஆகையால் சிவனின் ஆணையினால் அவனை மீண்டும் அழைத்துச் செல்ல நாம் வந்தோம். எங்களைத் தடுக்க உனக்கு வல்லமை இல்லை—இதில் உனக்கு ஐயமிருக்க வேண்டாம்।

Verse 59

इत्याभाष्य यमं शंभोर्दूतास्तं ब्राह्मणं ततः । पश्यतां सर्वलोकानां निन्युर्लोकमनामयम्

யமனிடம் இவ்வாறு கூறி, சம்புவின் தூதர்கள் அந்தப் பிராமணனை—அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க—துயரும் நோயும் அற்ற உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றனர்।

Verse 60

तस्मादशेषपापानां सद्यः संशोधनं परम् । शंभोर्विभूषणं भस्म सततं ध्रियते मया

ஆகையால் எல்லாப் பாவங்களையும் உடனடியாகவும் உன்னதமாகவும் சுத்திகரிக்க, நான் எப்போதும் சம்புவின் புனித அலங்காரமான பஸ்மத்தை அணிகிறேன்।

Verse 61

इत्थं निशम्य माहात्म्यं भस्मनो ब्रह्मराक्षसः । विस्तरेण पुनः श्रोतु मौत्कंठ्यादित्यभाषत

இவ்வாறு பஸ்மத்தின் மகிமையைக் கேட்ட அந்தப் பிரம்மராக்ஷசன் ஆவலுடன் மீண்டும் கூறினான்—“இதை இன்னும் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.”

Verse 62

साधुसाधु महायोगिन्धन्योस्मि तव दर्शनात् । मां विमोचय धर्मात्मन्घोरादस्मात्कुजन्मनः

“சாது, சாது, ஓ மகாயோகியே! உமது தரிசனத்தால் நான் பாக்கியவான். ஓ தர்மாத்மா, இந்தக் கொடிய தீய பிறவியிலிருந்து என்னை விடுவியுங்கள்.”

Verse 63

किंचिदस्तीह मे भाति मया पुण्यं पुराकृतम् । अतोहं त्वत्प्रसादेन मुक्तोस्म्यद्य द्विजोत्तम

எனக்கு இங்கே இப்படித் தோன்றுகிறது—முன்னொரு காலத்தில் நான் ஏதோ புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்; ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமா, உங்கள் அருளால் இன்று நான் விடுதலை பெற்றேன்।

Verse 65

यमेनापि तदैवोक्तं पंचविंशतिमे भवे । कस्यचिद्योगिनः संगान्मोक्ष्यसे संसृतेरिति

அதே வேளையில் யமனும் என்னிடம் கூறினான்—‘உன் இருபத்தைந்தாம் பிறவியில் ஒரு யோகியின் சங்கத்தால் நீ சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.’

Verse 66

तदद्य फलितं पुण्यं यत्किंचित्प्राग्भवार्जितम् । अतो निर्मनुजारण्ये संप्राप्तस्तव संगमः

ஆகவே இன்று, முன்பிறவிகளில் நான் ஈட்டிய எத்தகைய புண்ணியமோ அது பலித்தது. அதனால் மனிதர் அற்ற இந்தக் காட்டில் உங்கள் சங்கம் எனக்குக் கிடைத்தது।

Verse 67

अतो मां घोरपाप्मानं संसरंतं कुजन्मनि । समुद्धर कृपासिन्धो दत्त्वा भस्म समंत्रकम्

ஆகவே, ஓ கருணைக் கடலே, கொடிய பாவங்களால் நிறைந்தவனாய் இழிந்த பிறவியில் அலைகின்ற என்னை, மந்திரத்துடன் பஸ்மம் அளித்து உயர்த்தி அருள்வாயாக।

Verse 68

कथं धार्यमिदं भस्म को मंत्रः को विधिः शुभः । कः कालः कश्च वा देशः सर्वं कथय मे गुरो

இந்த பஸ்மத்தை எவ்வாறு அணிய வேண்டும்? மந்திரம் எது, நல்விதி எது? எந்த காலம், எந்த இடம் (உகந்தது)? குருவே, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 69

भवादृशा महात्मानः सदा लोकहिते रताः । नात्मनो हितमिच्छंति कल्पवृक्षसधर्मिणः

உம்மைப் போன்ற மகாத்மாக்கள் எப்போதும் உலகநலத்தில் ஈடுபட்டிருப்பர். கற்பவிருட்சம் போலத் தம் நலமே மட்டும் நாடார்।

Verse 70

सूत उवाच । इत्युक्तस्तेन योगीशो घोरेण वनचारिणा । भूयोपि भस्ममाहात्म्यं वर्णयामास तत्त्ववित्

சூதர் கூறினார்—அந்த பயங்கர வனவாசி யோகி இவ்வாறு சொன்னபோது, தத்துவஞானியான யோகீஸ்வரர் மீண்டும் புனித பஸ்மத்தின் மகிமையை விளக்கினார்।

Verse 99

एकस्मै शिवभक्ताय तस्मिन्पार्थिवजन्मनि । भूमिर्वृत्तिकरी दत्ता सस्यारामान्विता मया

அந்த பூமியிலான பிறவியில் ஒரு சிவபக்தனுக்கு நான் வாழ்வாதாரம் தரும் நிலத்தை அளித்தேன்; அது தானிய வயல்களும் தோட்டங்களும் உடையது।