Adhyaya 9

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनर्युगान्तं ते चान्यं सम्प्रवक्ष्यामि तच्छृणु । सूर्यैरादीपिते लोके जङ्गमे स्थावरे पुरा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இப்போது உனக்கு இன்னொரு யுகாந்தத்தைச் சொல்கிறேன்; கேள். முற்காலத்தில் பல சூரியர்கள் உலகைச் சுட்டெரித்தபோது, அசையும் உயிர்களும் அசையாதவையும்—எல்லாம் துன்புற்றன.

Verse 2

सरित्सरःसमुद्रेषु क्षयं यातेषु सर्वशः । निर्मानुषवषट्कारे ह्यमर्यादगतिं गते

ஆறுகள், ஏரிகள், கடல்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழிவடைந்தபோது, மனிதர்களின் ‘வஷட்’ உச்சரிப்புடன் கூடிய யாகச் செயல்கள் ஒழிந்தபோது—ஆம், எல்லாம் ஒழுங்கின் எல்லையைத் தாண்டிய நிலையடைந்தபோது—…

Verse 3

नानारूपैस्ततो मेघैः शक्रायुधविराजितैः । सर्वमापूरितं व्योम वार्यौघैः पूरिते तदा

அப்போது இந்திராயுதமான மின்னலால் ஒளிரும் பலவகை மேகங்கள் ஆகாயமெங்கும் நிறைந்தன; அந்நேரம் நீர்தாரைகளின் பெருவெள்ளம் ஆகாயத்தையே நிரப்பி மூழ்கடித்தது.

Verse 4

ततस्त्वेकार्णवीभूते सर्वतः सलिलावृते । जगत्कृत्वोदरे सर्वं सुष्वाप भगवान्हरः

பின்னர் எங்கும் நீரால் சூழப்பட்டு அனைத்தும் ஒரே பெருங்கடலாக ஆனபோது, பகவான் ஹரன் (சிவன்) முழு உலகையும் தம் வயிற்றில் அடக்கிக் கொண்டு நித்திரையில் சயனித்தார்.

Verse 5

प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य योगात्मा स प्रजापतिः । शेते युगसहस्रान्तं कालमाविश्य सार्णवम्

தம் சொந்தப் பிரகிருதியைத் தாங்கி, யோகசாரமுடைய அந்தப் பிரஜாபதி-பரமன், பெருவெள்ளக் கடலில் காலத்தோடு லயித்து, ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவுவரை அமைதியில் சயனிக்கிறார்.

Verse 6

तत्र सुप्तं महात्मानं ब्रह्मलोकनिवासिनः । भृग्वादिऋषयः सर्वे ये चान्ये सनकादयः

அங்கே அந்த மகாத்மன் நித்திரையில் சயனித்திருப்பதை, பிரம்மலோகத்தில் வாழும் ப்ருகு முதலிய எல்லா ரிஷிகளும், மேலும் சனகாதி முனிவர்களும் கண்டு தரிசித்தனர்.

Verse 7

पर्यङ्के विमले शुभ्रे नानास्तरणसंस्तृते । शयानं ददृशुर्देवं सपत्नीकं वृषध्वजम्

தூய்மையும் ஒளியும் நிறைந்த, பலவகை விரிப்புகள் விரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் அவர்கள் தேவனை சயனித்திருப்பதைக் கண்டனர்—துணைவியுடன் வृषத்வஜனான பகவான் சிவனை.

Verse 8

विश्वरूपा तु सा नारी विश्वरूपो महेश्वरः । गाढमालिङ्ग्य सुप्तस्तां ददृशे चाहमव्ययम्

அந்த நாரி விசுவரூபமாயிருந்தாள்; மகேஸ்வரனும் விசுவரூபனே. அவளை உறுதியாகத் தழுவி அவர் உறங்கினார்; நான் அந்த அவ்யயனைத் தரிசித்தேன்.

Verse 9

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயத் தலைப்புக் குறி; நூல் பிரிவைச் சுட்டும் புனித அடையாளம்.

Verse 10

विमलाम्बरसंवीतां व्यालयज्ञोपवीतिनीम् । श्यामां कमलपत्राक्षीं सर्वाभरणभूषिताम्

அவர்கள் அவளை மாசற்ற ஆடையால் மூடப்பட்டவளாக, பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவளாக—கருநிறத்தாள், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களாள், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகக் கண்டனர்.

Verse 11

सकलं युगसाहस्रं नर्मदेयं विजानती । प्रसुप्तं देवदेवेशमुपास्ते वरवर्णिनी

நர்மதேயப் பகுதியை நன்கு அறிந்த அந்த சிறந்த வர்ணமுடைய தேவி, ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்த தேவர்களின் தேவேசனைப் பணிவுடன் உபாசித்தாள்.

Verse 12

हृतैर्वेदैश्चतुर्भिश्च ब्रह्माप्येवं महेश्वरः । भृग्वाद्यैर्मानसैः पुत्रैः स्तौति शङ्करमव्ययम्

நான்கு வேதங்கள் பறிக்கப்பட்டிருந்தாலும், பிரம்மா, ப்ருகு முதலிய மனப்புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து, இவ்வாறு அவ்யயனான சங்கரனைத் துதித்தான்.

Verse 13

भक्त्या परमया राजंस्तत्र शम्भुमनामयम् । स्तुवन्तस्तत्र देवेशं मन्त्रैरीश्वरसम्भवैः

அரசே, அங்கே அவர்கள் பரம பக்தியுடன் குற்றமற்ற ஶம்புவைத் துதித்தனர்; ஈசுவரசம்பவமான மந்திரங்களால் தேவேசனைப் போற்றினர்।

Verse 14

प्रसुप्तं देवमीशानं बोधयन्समुपस्थितः । उत्तिष्ठ हर पिङ्गाक्ष महादेव महेश्वर

அருகில் நின்று, உறங்கும் ஈசான தேவனை எழுப்ப விரும்பி அவன் கூறினான்—“எழுந்தருள்வாயாக, ஹரா, பிங்காட்சா! மகாதேவா, மகேஸ்வரா!”

Verse 15

मम वेदा हृताः सर्वे अतोऽहं स्तोतुमुद्यतः । वेदैर्व्याप्तं जगत्सर्वं दिव्यादिव्यं चराचरम्

என் வேதங்கள் அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டன; ஆகவே இப்போது நான் ஸ்தோத்திரம் செய்ய எழுகின்றேன். வேதங்களால் எல்லா உலகமும்—தெய்வமும் அதெய்வமும், அசையும் அசையாததும்—வியாபித்துள்ளது।

Verse 16

अतीतं वर्तमानं च स्मरामि च सृजाम्यहम् । तैर्विना चाहमेकस्तु मूकोऽधो जडवत्सदा

நான் கடந்ததையும் நிகழ்போதையும் நினைக்கிறேன்; படைப்பையும் உருவாக்குகிறேன். ஆனால் அவை (வேதங்கள்) இல்லாமல் நான் தனியே எப்போதும் மௌனமாக, தாழ்ந்து, ஜடம்போல் ஆகிறேன்।

Verse 17

गतिर्वीर्यं बलोत्साहौ तैर्विना न प्रजायते । तैर्विना देवदेवेश नाहं किंचित्स्मरामि वै

அவை (வேதங்கள்) இல்லாமல் இயக்கம், வீரியம், வலிமை, உற்சாகம் எதுவும் எழாது. தேவர்களின் தேவேசனே, அவை இல்லாமல் நான் உண்மையில் எதையும் நினைக்க முடியாது।

Verse 18

तान्वेदान्देवदेवेश शीघ्रं मे दातुमर्हसि । जडान्धबधिरं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्

தேவர்களின் தேவனே! அந்த வேதங்களை எனக்கு விரைவில் அருள்வாயாக. அவையின்றி நிலைபொருள்-இயங்குபொருள் உட்பட உலகமெல்லாம் ஜடம், குருடு, செவிடு போல ஆகிறது.

Verse 19

स्थानादि दश चत्वारि न शोभन्ते सुरेश्वर । प्रणमाम्यल्पवीर्यत्वाद्वेदहीनः सुरेश्वर

சுரேஸ்வரனே! பதினான்கு நிலையங்கள் முதலியவை எனக்கு ஒளிவிடுவதில்லை. வேதமற்றவனாய், வலிமை குறைந்தவனாய், சுரேஸ்வரனே, உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 20

वेदेभ्यः सकलं जातं यत्किंचित्सचराचरम् । तावच्छोभन्ति शास्त्राणि समस्तानि जगद्गुरो

ஜகத்குருவே! வேதங்களிலிருந்தே அசைவும் அசையாமையும் உடைய அனைத்தும் தோன்றின. வேதத்தின் ஆதாரம் இருக்கும் வரைதான் எல்லா சாஸ்திரங்களும் ஒளிர்கின்றன.

Verse 21

यावद्वेदनिधिरयं नोपतिष्ठेत्सनातनः । यथोदितेन सूर्येण तमो याति विनाशताम्

இந்த சனாதன வேதநிதி முன்னிலையாகும் வரை இருள் நிலைக்கும்; உதயமான சூரியனால் இருள் அழிவதுபோல.

Verse 22

एवं समस्तपापानि यान्ति वेदस्य धारणात् । वेदे रहसि यत्सूक्ष्मं यत्तद्ब्रह्म सनातनम्

இவ்வாறு வேதத்தைத் தாங்குவதால் எல்லாப் பாவங்களும் அகலும். வேதத்தின் மறைபொருளில் உள்ள அந்த நுண்ணிய சாரமே சனாதனப் பிரம்மம் ஆகும்.

Verse 23

हृदिस्थं देव जानामि गतं तद्वेदगर्जनात् । वेदानुच्चरतो मेऽद्य तव शङ्कर चाग्रतः

ஓ தேவா! வேதத்தின் கர்ஜனையால் என் இதயத்தில் இருந்தது அகன்று போயிற்றென நான் அறிகிறேன். இன்று வேதங்களை உச்சரிக்க இயலாமல், ஓ சங்கரா, உன் முன்னிலையில் நிற்கிறேன்.

Verse 24

अकस्मात्ते गता वेदा न सृजेयं विभो भुवम् । तेऽपि सर्वे महादेव प्रविष्टाः सम्मुखार्णवम्

ஓ விபோ! உன் வேதங்கள் திடீரென அகன்றபோது நான் உலகைச் சிருஷ்டிக்க இயலவில்லை. ஓ மகாதேவா! அவை அனைத்தும் உன் முன்னிலையிலுள்ள கடலில் புகுந்தன.

Verse 25

ते याच्यमाना देवेश तिष्ठन्तु स्मरणे मम । दुहितेयं विशालाक्षी सर्वः सर्वं विजानते

ஓ தேவேசா! வேண்டப்படும்போது அந்த வேதங்கள் என் நினைவில் நிலைத்திருக்கட்டும். இந்த விசாலாக்ஷி மகள் அனைத்தறிவாள்; அனைத்தறிவோன் எல்லாவற்றையும் அறிவான்.

Verse 26

जायती युगसाहस्रं नान्या काचिद्भवेदृशी । ऋषिश्चायं महाभागो मार्कण्डो धीमतां वरः

அவள் ஆயிரம் யுகங்கள் வரை நிலைத்திருப்பாள்; அவளுக்கு ஒப்பானவர் வேறு யாருமில்லை. மேலும் இந்த மகாபாக்யசாலி மார்கண்டேய முனிவர் ஞானிகளில் சிறந்தவர்.

Verse 27

कल्पे कल्पे महादेव त्वामयं पर्युपासते । जगत्त्रयहितार्थाय चरते व्रतमुत्तमम्

ஓ மகாதேவா! ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அவன் உன்னை பக்தியுடன் இடையறாது வழிபடுகிறான். மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காக அவன் சிறந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறான்.

Verse 28

एवमुक्तस्तु देवेशो ब्रह्मणा परमेष्ठिना । उवाच श्लक्ष्णया वाचा नर्मदां सरितां वराम्

பரமேஷ்டி பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபோது, தேவேசன் மென்மையான இனிய வாக்கால் நதிகளில் சிறந்த நர்மதையை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 29

कथयस्व महाभागे ब्रह्मणस्त्वं तु पृच्छतः । केन वेदा हृताः सर्वे वेधसो जगतीगुरोः

ஓ மகாபாக்யவதியே! பிரம்மா கேட்கிறார்—உலககுருவான விதாதா பிரம்மாவின் எல்லா வேதங்களையும் யார் அபகரித்தார்? கூறுவாய்।

Verse 30

एवमुक्ता तु रुद्रेण उवाच मृगलोचना । ब्रह्मणो जपतो वेदांस्त्वयि सुप्ते महेश्वर

ருத்ரன் இவ்வாறு கூறியபோது மான்விழியாள் பதிலுரைத்தாள்—ஓ மகேஸ்வரா! பிரம்மா வேதங்களை ஜபித்துக் கொண்டிருக்க, நீர் நித்திரையில் இருந்தபோது…

Verse 31

भवतश्छिद्रमासाद्य घोरेऽस्मिन्सलिलावृते । पूर्वकल्पसमुद्भूतावसुरौ सुरदुर्जयौ

உமது (கவனக்குறைவான) தருணத்தின் இடைவெளியைப் பற்றிக் கொண்டு, நீரால் மூடப்பட்ட இந்தப் பயங்கரப் பரப்பில், முன்னொரு கல்பத்தில் தோன்றிய இரண்டு அசுரர்கள் எழுந்தனர்—தேவர்களாலும் வெல்ல இயலாதவர்கள்।

Verse 32

श्रियावृत्तौ महादेव त्वया चोत्पादितौ पुरा । सुरासुरसुदुर्जेयौ दानवौ मधुकैटभौ

ஓ மகாதேவா! ஸ்ரீயின் இயக்கம்/மாற்றத்தின் தொடர்பில் நீர் முன்பு அவர்களை உருவாக்கினீர்—மது, கைடபன் எனும் தானவர்கள்; தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் மிகுந்து வெல்ல இயலாதவர்கள்।

Verse 33

तौ वायुभूतौ सूक्ष्मौ च पठतोऽस्मात्पितामहात् । तावाशु हृत्वा वेदांश्च प्रविष्टौ च महार्णवम्

அவர்கள் இருவரும் காற்றுருவாய் மிக நுண்ணியவர்களாகி, ஓதிக் கொண்டிருந்த பிதாமகனிடமிருந்து வேதங்களை விரைவில் கவர்ந்து கொண்டு, பின்னர் மகாசமுத்திரத்தில் புகுந்தனர்।

Verse 34

एतच्छ्रुत्वा महातेजा ह्यमृतायास्ततो वचः । सस्मार स च देवेशं शङ्खचक्रगदाधरम्

அம்ருதா (நர்மதா) கூறிய இவ்வசனங்களை கேட்ட அந்த மகாதேஜஸ்வி, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய தேவேசனை நினைவு கூர்ந்தான்।

Verse 35

स विवेश महाराज भूतलं ससुरोत्तमः । दानवान्तकरो देवः सर्वदैवतपूजितः

மன்னரே! தேவர்களில் சிறந்தோர் போற்றும், தானவர்களை அழிப்பவன், எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் அந்த இறைவன் பூமியின் கீழ்ப்பகுதியான பாதாளத்தில் இறங்கிப் புகுந்தான்।

Verse 36

मीनरूपधरो देवो लोडयामास चार्वणम् । वेदांश्च ददृशे तत्र पाताले निहितान्प्रभुः

மீன் வடிவம் கொண்ட இறைவன் அந்த நீராழத்தை கலக்கி ஆராய்ந்தான்; அங்கே பாதாளத்தில் மறைத்து வைக்கப்பட்ட வேதங்களை ஆண்டவன் கண்டான்।

Verse 37

तौ च दैत्यौ महावीर्यौ दृष्टवान्मधुसूदनः । महावेगौ महाबाहू सूदयामास तेजसा

அந்த இரு மகாவீர தைத்தியர்களைக் கண்ட மகாபாகு மதுசூதனன், அவர்களின் கடும் வேகத்தை அடக்கி தன் தெய்வீக தேஜஸால் அவர்களை வீழ்த்தினான்।

Verse 38

वेदांस्तत्रापि तोयस्थानानिनाय जगद्गुरुः । चतुर्वक्त्राय देवायाददाच्चक्रविभूषितः

அப்போது உலககுரு நீர்நிலைகளிலிருந்தும் வேதங்களை கொண்டு வந்து, சக்கரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராய், நான்முகத் தேவனான பிரம்மாவிடம் ஒப்படைத்தார்।

Verse 39

ततः प्रहृष्टो भगवान् वेदांल्लब्ध्वा पितामहः । जनयामास निखिलं जगद्भूयश्चराचरम्

பின்னர் பகவான் பிதாமஹன் பிரம்மா வேதங்களை மீட்டுப் பெற்று மகிழ்ந்து, அசையும் அசையாத அனைத்துலகையும் மீண்டும் படைத்தார்।

Verse 40

सा च देवी नदी पुण्या रुद्रस्य परिचारिका । पावनी सर्वभूतानां प्रोवाह सलिलं तदा

அந்தப் புனித தேவிநதி ருத்ரனின் பரிசாரிகை; எல்லா உயிர்களையும் தூய்மைப்படுத்துபவள்; அப்போது தன் நீர்ப் பெருக்கை ஓடச் செய்தாள்।

Verse 41

तस्यास्तीरे ततो देवा ऋषयश्च तपोधनाः । यजन्ति त्र्यम्बकं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना

அவள் கரையில் தேவர்கள் மற்றும் தவச்செல்வம் நிறைந்த ரிஷிகள், மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் திரியம்பக தேவன் (சிவன்) வழிபாட்டை நடத்துகின்றனர்।

Verse 42

एका मूर्तिर्महेशस्य कारणान्तरमागता । त्रैगुण्या कुरुते कर्म ब्रह्मचक्रीशरूपतः

மகேசனின் ஒரே வடிவு வேறொரு காரணநிலையால் வெளிப்பட்டு, முக்குணங்களின் வழி செயல்களைச் செய்கிறது—பிரம்மா வடிவாகவும், சக்கரதாரி விஷ்ணு வடிவாகவும், ஈசன் (சிவன்) வடிவாகவும் தோன்றுகிறது।

Verse 43

एतेषां तु पृथग्भावं ये कुर्वन्ति सुमोहिताः । तेषां धर्मः कुतः सिद्धिर्जायते पापकर्मिणाम्

இந்த தெய்வ வடிவங்களில் வேறுபாடு உண்டு என்று மிகுந்த மயக்கத்தில் வலியுறுத்துவோருக்கு, பாவகர்மிகளான அவர்களுக்கு தர்மம் எவ்வாறு நிலைபெறும்? ஆன்மிகச் சித்தி எப்படிப் பிறக்கும்?

Verse 44

एवमेता महानद्यस्तिस्रो रुद्रसमुद्भवाः । एका एव त्रिधा भूता गङ्गा रेवा सरस्वती

இவ்வாறு ருத்ரனிடமிருந்து தோன்றிய இம்மூன்று மகாநதிகள்; உண்மையில் ஒன்றே ஆனாலும், மூவகையாக கங்கை, ரேவா, சரஸ்வதி என வெளிப்பட்டன.

Verse 45

गङ्गा तु वैष्णवी मूर्तिः सर्वपापप्रणाशिनी । रुद्रदेहसमुद्भूता नर्मदा चैवमेव तु

கங்கை வைஷ்ணவீ மூர்த்தி; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள். அதுபோல ருத்ரதேகத்திலிருந்து தோன்றிய நர்மதையும் அதேபோல் பாவநாசினி.

Verse 46

ब्राह्मी सरस्वती मूर्तिस्त्रिषु लोकेषु विश्रुता । दिव्या कामगमा देवी वाग्विभूत्यै तु संस्थिता

சரஸ்வதி பிராஹ்மீ மூர்த்தி; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவள். அவள் தெய்வீகமான, விருப்பநிறைவேற்றும் தேவி; வாக்கின் வைபவத்திற்கும் ஆளுமைக்குமாக நிறுவப்பட்டவள்.

Verse 47

नर्मदा परमा काचिन्मर्त्यमूर्तिकला शिवा । दिव्या कामगमा देवी सर्वत्र सुरपूजिता

நர்மதா பரம உயர்ந்தவள்; மனிதர்க்குப் புலப்படும் வடிவின் ஒரு கலையாகத் தானே சிவை. அவள் தெய்வீகமான, விருப்பநிறைவேற்றும் தேவி; எங்கும் தேவர்களால் வணங்கப்படுகிறாள்.

Verse 48

व्यापिनी सर्वभूतानां सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरा स्मृता । अक्षया ह्यमृता ह्येषा स्वर्गसोपानमुत्तमा

அவள் எல்லா உயிர்களிலும் பரவி நிற்பவள்; சூட்சுமத்திலும் மிகச் சூட்சுமமானவள் என நினைக்கப்படுகிறாள். அவள் நிச்சயமாக அழியாதவள்—நிச்சயமாக அமரத்துவமுடையவள்; சொர்க்கத்திற்குச் செல்லும் உத்தமப் படிக்கட்டு.

Verse 49

सृष्टा रुद्रेण लोकानां संसारार्णवतारिणी

ருத்ரனால் உலகங்களுக்காகப் படைக்கப்பட்ட அவள், சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரிணி.

Verse 50

सीरजलं येऽपि पिबन्ति लोके मुच्यन्ति ते पापविशेषसङ्घैः । व्रजन्ति संसारमनादिभावं त्यक्त्वा चिरं मोक्षपदं विशुद्धम्

இந்த உலகில் உழவுக் கலப்பையால் வெளிப்பட்ட நீரைப் பருகுவோரும், குறிப்பிட்ட பாபக் குவியல்களிலிருந்து விடுபடுவர். ஆனால் நீண்ட காலம் தூய மோக்ஷப் பதத்தைத் துறந்து, மீண்டும் ஆதியற்ற சம்சார நிலையிலே சென்று சேர்வர்.

Verse 51

यथा गङ्गा तथा रेवा तथा चैव सरस्वती । समं पुण्यफलं प्रोक्तं स्नानदर्शनचिन्तनैः

கங்கை எப்படியோ, ரேவாவும் அப்படியே; சரஸ்வதியும் அப்படியே. நீராடுதல், தரிசனம், நினைவு—இவற்றால் சமமான புண்ணியப் பயன் உண்டென்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 52

वरदानान्महाभागा ह्यधिका चोच्यते बुधैः । कारुण्यान्तरभावेन न मृता समुपागता

வரங்களை அருளுவதால் அந்த மகாபாக்யவதி, ஞானிகளால் மேலும் உயர்ந்தவள் எனப் போற்றப்படுகிறாள். உள்ளார்ந்த கருணைநிலையால் அவள் ‘மரித்துப் போகவில்லை’—அதாவது குறையவோ மறையவோ இல்லை.

Verse 53

मुच्यन्ते दर्शनात्तेन पातकैः स्नानमङ्गलैः । नर्मदायां नृपश्रेष्ठ ये नमन्ति त्रिलोचनम्

அந்த மங்கள ஸ்நானத்தாலும், வெறும் தரிசனத்தாலுமே அவர்கள் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர். அரசர்களில் சிறந்தவனே! நர்மதா கரையில் மும்முகக் கண்களையுடைய திரிலோசனன் சிவனை வணங்குவோர் அத்தகைய விடுதலையை அடைவர்.

Verse 54

उमारुद्राङ्गसम्भूता येन चैषा महानदी । लोकान्प्रापयते स्वर्गं तेन पुण्यत्वमागता

இந்தப் பெருநதி உமா-ருத்ரரின் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியது; மேலும் உலகங்களை ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சேர்க்கிறது. ஆகவே அவள் பரம புண்ணியமும் புனிதத் தன்மையும் பெற்றாள்.

Verse 55

य एवमीशानवरस्य देहं विभज्य देवीमिह संशृणोति । स याति रुद्रं महतारवेण गन्धर्वयक्षैरिव गीयमानः

இவ்வாறு இங்கே தேவியின் கதையை—அதாவது சிறந்த ஈசானனின் திருமேனி பகுக்கப்பட்ட வரலாற்றை—கேட்பவன், பெரும் முழக்கத்துடன் ருத்ரனை அடைவான்; கந்தர்வரும் யக்ஷரும் பாடுவது போல அவன் புகழ் ஒலிக்கும்.