Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 2
सरित्सरःसमुद्रेषु क्षयं यातेषु सर्वशः । निर्मानुषवषट्कारे ह्यमर्यादगतिं गते
saritsaraḥsamudreṣu kṣayaṃ yāteṣu sarvaśaḥ | nirmānuṣavaṣaṭkāre hyamaryādagatiṃ gate
ஆறுகள், ஏரிகள், கடல்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழிவடைந்தபோது, மனிதர்களின் ‘வஷட்’ உச்சரிப்புடன் கூடிய யாகச் செயல்கள் ஒழிந்தபோது—ஆம், எல்லாம் ஒழுங்கின் எல்லையைத் தாண்டிய நிலையடைந்தபோது—…
Mārkaṇḍeya
Scene: A desolate landscape: cracked riverbeds, empty lakes, receded oceans; silent altars with no smoke, no ‘vaṣaṭ’ cries; the world appears beyond maryādā, with a seer observing the collapse.
FAQs
When dharmic rites fade and nature collapses, it signals cosmic imbalance—prompting reliance on the eternal divine.
No single tīrtha is named; the verse depicts universal dissolution within the Revā Khaṇḍa narrative frame.
It references the cessation of vaṣaṭ-kāra (Vedic oblation call), highlighting the breakdown of sacrificial order.