Adhyaya 8

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । नष्टे लोके पुनश्चान्ये सलिलेन समावृते । महार्णवस्य मध्यस्थो बाहुभ्यामतरं जलम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—உலகம் அழிந்து, மீண்டும் அனைத்தும் நீரால் மூடப்பட்டபோது, நான் பேர்கடலின் நடுவில் இருந்து, என் கரங்களால் நீரைப் பிளந்து நீந்திக் கொண்டிருந்தேன்.

Verse 2

दिव्ये वर्षशते पूर्णे श्रान्तोऽहं नृपसत्तम । ध्यातुं समारभं देवं महदर्णवतारणम्

தெய்வீகமான நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, நான் மிகுந்த களைப்புற்றேன்; அப்போது பேர்கடலைக் கடத்தும் இறைவனைத் தியானிக்கத் தொடங்கினேன்.

Verse 3

ध्यायमानस्ततः काले अपश्यं पक्षिणं परम् । हारकुन्देन्दुसंकाशं बकं गोक्षीरपाण्डुरम्

அப்போது தியானத்தில் நிலைத்திருந்த நான் ஒரு அதிசயப் பறவையை கண்டேன்—மாலை, குந்தமலர், நிலா போன்ற ஒளியுடன், பசும்பால் போல வெண்மையான கொக்கு.

Verse 4

ततोऽहं विस्मयाविष्टस्तं बकं समुदीक्ष्य वै । अस्मिन्महार्णवे घोरे कुतोऽयं पक्षिसंभवः

பின்னர் அந்தக் கொக்கை நோக்கி நான் வியப்பில் ஆழ்ந்தேன்; ‘இந்தக் கொடிய மாபெரும் கடலில் இப்பறவை எங்கிருந்து தோன்றியது?’ என்று எண்ணினேன்.

Verse 5

तरन्बाहुभिरश्रान्तस्तं बकं प्रत्यभाषिषि । पाक्षरूपं समास्थाय कस्त्वमेकार्णवीकृते

நான் கைகளால் இடைவிடாது நீந்தி, சோர்வின்றி, அந்தக் கொக்கை நோக்கி சொன்னேன்—‘பறவை வடிவம் ஏற்று, ஒரே பெருங்கடலாக மாறிய இந்த உலகில் நீ யார்?’

Verse 6

भ्रमसे दिव्ययोगात्मन्मोहयन्निव मां प्रभो । एतत्कथय मे सर्वं योऽसि सोऽसि नमोऽस्तु ते

திவ்ய யோகாத்மனான ஆண்டவனே! என்னை மயக்குவது போல நீ சுற்றி நடக்கிறாய். இதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்; நீ யாராயினும் உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 7

सोऽब्रवीन्मां महादेवो ब्रह्माहं विष्णुरेव च । जगत्सर्वं मया वत्स संहृतं किं न बुध्यसे

அப்போது மகாதேவன் என்னிடம் கூறினான்—‘நான் பிரம்மாவும் நானே விஷ்ணுவும். குழந்தையே! முழு உலகையும் நான் ஒடுங்கச் செய்தேன்; நீ உணரவில்லைதானா?’

Verse 8

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥

Verse 9

पक्षिरूपं समास्थाय अतोऽत्राहं समागतः । किमर्थमातुरो भूत्वा भ्रमसीत्थं महार्णवे

பறவை வடிவம் ஏற்று நான் இங்கே வந்தேன். ஏன் நீ துயருற்றவனாய் இம்மாபெரும் கடலில் இவ்வாறு அலைகிறாய்?

Verse 10

शीघ्रं प्रविश मत्पक्षौ येन विश्रमसे द्विज । एवमुक्तस्ततस्तेन देवेनाहं नरेश्वर

விரைவாக என் இறக்கைகளுள் புகு, ஓ இருபிறப்பனே, நீ ஓய்வடையும்படி. அந்த தெய்வம் இவ்வாறு கூறியபின், ஓ மனிதராஜா, நான் அவ்வாறே செய்தேன்.

Verse 11

ततोऽहं तस्य पक्षान्ते प्रलीनस्तु भ्रमञ्जले । काले युगसाहस्रान्ते अश्रान्तोऽर्णवमध्यगः

பின் நான் அவன் இறக்கையின் முனையில் லயித்திருந்தேன்; நீர் சுழன்றாடியது. ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் காலம் வந்தபோதும், நான் சோர்வின்றி கடலின் நடுவில் இருந்தேன்.

Verse 12

ततः शृणोमि सहसा दिक्षु सर्वासु सुव्रत । किंचिन्नूपुरसंमिश्रमद्भुतं शब्दमुत्तमम्

அப்போது, ஓ நல்விரதனே, எல்லாத் திசைகளிலும் சடுதியாகச் சிலம்பின் ஒலியுடன் கலந்த ஒரு அதிசயமான, உயர்ந்த நாதத்தை நான் கேட்டேன்.

Verse 13

तदार्णवजलं सर्वं संक्षिप्तं सहसाभवत् । किमेतदिति संचिन्त्य दिशः समवलोकयम्

அந்தக் கணமே முழு கடல்நீர் திடீரெனச் சுருங்கியது. “இது என்ன?” என்று எண்ணி நான் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கினேன்.

Verse 14

दश कन्यास्ततो दिक्षु आगताश्च महार्णवे । वस्त्रालंकारसहिता दिग्भ्यो नूपुरभूषिताः

பின்னர் திசைகளிலிருந்து பத்து கன்னியர் மகா சமுத்திரத்தின்மேல் வந்து சேர்ந்தனர். அவர்கள் ஆடைகளும் அணிகலன்களும் அணிந்து, சிலம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, திசைகளின் உருவங்கள்போல் தோன்றினர்.

Verse 15

काचिच्चन्द्रसमाभासा काचिदादित्यसप्रभा । काचिदंजनपुञ्जाभा काचिद्रक्तोत्पलप्रभा

ஒருத்தி நிலவொத்த ஒளியுடன் விளங்கினாள்; ஒருத்தி சூரியனொத்த பிரகாசத்துடன் திகழ்ந்தாள். ஒருத்தி அஞ்சனக் குவியல்போல் கருமையாக; ஒருத்தி செந்நிறத் தாமரையொத்த ஒளியுடன் மின்னினாள்.

Verse 16

नानारूपधरा सौम्या नानाभरणभूषिता । अर्घ्यपाद्यादिभिर्माल्यैर्बकमभ्यर्च्य सुव्रताः

அவர்கள் மென்மையானவர்கள்; பல வடிவங்களைத் தாங்கியவர்கள்; பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். அந்த நல்விரதக் கன்னியர் அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய காணிக்கைகளாலும் மாலைகளாலும் ‘பக’னை வழிபட்டனர்.

Verse 17

ततस्तं पर्वताकारं गुह्यं पक्षिणमव्ययम् । प्रविवेश महाघोरं पर्वतो ह्यर्णवं स्वराट्

பின்னர் அந்த மலைவடிவமான, மறைபொருளான, அழிவிலா பறவை மிகக் கொடிய கடலில் புகுந்தது; ஏனெனில் ‘மலை’ எனும் அந்த அரசன் உண்மையிலேயே கடலில் மூழ்கினான்.

Verse 18

योजनानां सहस्राणि तावन्त्येव शतानि च । त्रिंशद्योजनसाहस्रं यावद्भूमण्डलं त्विति

ஆயிரக் கணக்கான யோஜனங்களும், அதுபோல நூற்றுக் கணக்கானவையும்—இவ்வாறு கூறப்பட்டபடி, பூமண்டலம் முப்பதாயிரம் யோஜனங்கள் வரை விரிந்துள்ளது.

Verse 19

ततो भूमण्डलं दिव्यं पञ्चरत्नसमाकुलम् । दिव्यस्फटिकसोपानं रुक्मस्तंभमनोरमम्

பின்பு நான் தெய்வீகமான பூமண்டலத்தை கண்டேன்; அது பஞ்சரத்தினங்களால் நிறைந்தது; தெய்வீக ஸ்படிகப் படிக்கட்டுகளும் மனம்கவரும் பொன் தூண்களும் உடையது.

Verse 20

योजनानां सहस्रं तु विस्तराद्द्विगुणायतम् । वापीकूपसमाकीर्णं प्रासादाट्टालकावृतम्

அதன் அகலம் ஆயிரம் யோஜனங்கள்; நீளம் அதற்கு இரட்டிப்பு; குளங்கள், கிணறுகள் நிறைந்தது; மாளிகைகள் மற்றும் உயர்ந்த கோபுரங்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 21

कल्पवृक्षसमाकीर्णं ध्वजषष्टिविभूषितम् । तस्मिन्पुरवरे रम्ये नानारत्नोपशोभितम्

அது கல்பவிருட்சங்களால் நிரம்பி, கொடிகளும் கொடித்தூண்களும் அலங்கரித்தது; அந்த இனிய சிறந்த நகரம் பலவகை ரத்தினங்களால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 22

तथान्यच्च पुरं रम्यं पताकोज्ज्वलवेदिकम् । शतयोजनविस्तीर्णं तावद्द्विगुणमायतम्

அதேபோல் இன்னொரு அழகிய நகரம் இருந்தது; அதன் மேடைகள் கொடிகளால் ஒளிர்ந்தன; அது நூறு யோஜனங்கள் அகலமும் அதற்கு இரட்டிப்பு நீளமும் உடையது.

Verse 23

पुरमध्ये ततस्तस्मिन्नदी परमशोभना । महती पुण्यसलिला नानारत्नशिला तथा

பின்னர் அந்த நகரத்தின் உள்ளே மிகுந்த அழகுடைய ஒரு நதி இருந்தது—அது பெரிதாய், புனித நீரால் நிறைந்ததாய், பலவகை ரத்தினக் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாய் இருந்தது।

Verse 24

तस्यास्तीरे मया दृष्टं तडित्सूर्यसमप्रभम् । इन्द्रनीलमहानीलैश्चितं रत्नैः समन्ततः

அந்த நதியின் கரையில் நான் மின்னலும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்—எல்லாத் திசைகளிலும் இந்திரநீலம், மகாநீலம் போன்ற ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டது।

Verse 25

क्वचिद्वह्निसमाकारं क्वचिदिन्द्रायुधप्रभम् । क्वचिद्धूम्रं क्वचित्पीतं क्वचिद्रक्तं क्वचित्सितम्

ஒரிடத்தில் அது அக்கினியைப் போன்ற வடிவமாய் இருந்தது; மற்றொரிடத்தில் இந்திரவில்லின் ஒளிபோல் ஜொலித்தது; எங்கோ புகைநிறம், எங்கோ மஞ்சள், எங்கோ சிவப்பு, எங்கோ வெள்ளை எனத் தோன்றியது।

Verse 26

नानावर्णैः समायुक्तं लिङ्गमद्भुतदर्शनम् । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसाध्यैश्च समन्तात्परिवारितम्

அது பல நிறங்களால் கூடிய, அதிசய தரிசனமளிக்கும் லிங்கமாக இருந்தது—அதைச் சுற்றிலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் மற்றும் சாத்யர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 27

नन्दीश्वरगणाध्यक्षैश्चेन्द्रादित्यैश्च तद्वृतम् । पश्यामि लिङ्गमीशानं महालिङ्गं तमेव च

அது நந்தீஸ்வரனாலும் சிவகணத் தலைவர்களாலும், மேலும் இந்திரனும் ஆதித்யர்களும் சூழ்ந்து நின்றனர். நான் அந்த ஈசான ரூப லிங்கத்தையே—அந்த மகாலிங்கத்தையே—தரிசிக்கிறேன்।

Verse 28

परिवार्य ततस्तं तु प्रसुप्तान्देवदानवान् । निमीलिताक्षान्पश्यामि दिव्याभरणभूषितान्

அப்போது அதைச் சூழ்ந்து நான் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்களை உறங்குவோர்போல் காண்கிறேன்—கண்கள் மூடி, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்।

Verse 29

ततस्ताः पद्मपत्राक्ष्यो नार्यः परमसंमताः । नद्यास्तस्या जले स्नात्वा दिव्यपुष्पैर्मनोरमैः

பின்னர் தாமரை இலைபோன்ற கண்களையுடைய, மிக மதிப்பிற்குரிய அந்தப் பெண்கள் அந்த நதியின் நீரில் நீராடி, மனமகிழும் தெய்வீக மலர்களுடன் வெளிவந்தனர்।

Verse 30

दत्त्वार्घपाद्यं विधिवल्लिंगस्य सह पक्षिणा । अर्चयन्तीर्वरारोहा दश ताः प्रमदोत्तमाः

அப்போது அந்தப் பத்து சிறந்த பெண்கள்—அழகிய வராரோகைகள்—பறவையுடன் சேர்ந்து லிங்கத்திற்கு விதிப்படி அர்க்யமும் பாத்யமும் அர்ப்பணித்து வழிபாட்டைத் தொடங்கினர்।

Verse 31

ततस्त्वभ्यर्च्य तल्लिङ्गं तस्मिन्नेव पुरोत्तमे । सर्वा अदर्शनं जग्मुर्विद्युतोऽभ्रगणेष्विव

பின்னர் அந்தச் சிறந்த புனிதத் தலத்தில் அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டு, அவர்கள் அனைவரும் மேகக் கூட்டங்களில் மின்னல் போலக் கண்முன்னே மறைந்தனர்।

Verse 32

न चासौ पक्षिराट्तस्मिन्न स्त्रियो न च देवताः । तदेवैकं स्थितं लिङ्गमर्चयन्विस्मयान्वितः

ஆனால் அங்கே அந்தப் பறவையரசனும் இல்லை, பெண்களும் இல்லை, தேவர்களும் இல்லை; ஒரே அந்த லிங்கமே நிலைத்து நின்றது—நான் வியப்புடன் அதை அர்ச்சித்தேன்।

Verse 33

ततोऽहं दुःखमूढात्मा रुद्रमायेति चिन्तयन् । ततः कन्याः समुत्तीर्य दिव्यांबरविभूषणाः

அப்போது நான் துயரால் மயங்கிய மனத்துடன் ‘இது நிச்சயமாக ருத்ரனுடைய மாயை’ என்று எண்ணினேன். உடனே தெய்வீக ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்த கன்னியர் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 34

भासयन्त्यो जगत्सर्वं विद्युतोऽभ्रगणानिव । पद्मैर्हिरण्मयैर्दिव्यैरर्चयित्वा शुभाननाः

அந்த அழகிய முகத்தையுடைய கன்னியர் மேகக்கூட்டங்களில் மின்னலைப் போல உலகமெங்கும் ஒளி பரப்பி, தெய்வீக பொற்கமலங்களால் அர்ச்சனை செய்தனர்.

Verse 35

विविशुस्तज्जलं क्षिप्रं समंताद्वरभूषणाः । तस्मिन्पुरवरे चान्ये तामेवाहं पुनःपुनः

சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் விரைவாக அந்த நீரில் இறங்கினர். அந்த உயர்ந்த புனிதத் தலத்தில் நான் மீண்டும் மீண்டும் அவளையே கண்டேன்.

Verse 36

पश्यामि ह्यमरां कन्यामर्चयन्तीं महेश्वरम् । ततोऽहं तां वरारोहामपृच्छं कमलेक्षणाम्

நான் உண்மையாகவே மகேஸ்வரனை அர்ச்சனை செய்கிற அமரக் கன்னியைக் கண்டேன். அப்போது நான் அந்தத் தாமரை-கண்களையுடைய, அழகியவளைக் கேட்டேன்.

Verse 37

का त्वमस्मिन्पुरे देवि वससे शिवमर्चती । ताश्चागताः स्त्रियः सर्वाः क्व गतास्ते गणेश्वराः

“தேவி! இந்தப் புனித நகரில் சிவனை அர்ச்சித்து வாழும் நீ யார்? வந்த அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் எங்கே சென்றனர்? அந்த கணேஸ்வரர்கள் (சிவகணங்கள்) எங்கே உள்ளனர்?”

Verse 38

नमोऽस्तु ते महाभागे ब्रूहि पुण्ये महेश्वरि । तव प्रसादाद्विज्ञातुमेतदिच्छामि सुव्रते । दयां कृत्वा महादेवि कथयस्व ममानघे

ஹே மகாபாகே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே புண்ணியமயி மகேஸ்வரி! அருள்புரிந்து கூறுவாயாக. உமது பிரசாதத்தால் இதை அறிய விரும்புகிறேன். ஹே சுவ்ரதே! கருணை செய்து, ஹே மகாதேவி, ஹே அனகே, எனக்குச் சொல்லுவாயாக.

Verse 39

श्र्युवाच । विस्मृताहं कथं विप्र दृष्ट्वा कल्पे पुरातने । मा तेऽभूत्स्मृतिविभ्रंशः सा चाहं कल्पवाहिनी

ஸ்ரீ கூறினாள்—ஹே விப்ரா! பழைய கல்பத்தில் என்னைக் கண்டபின் நான் எவ்வாறு மறக்கப்படுவேன்? உன் நினைவில் குழப்பம் வேண்டாம்; நான் கல்பம் கல்பமாகத் தொடரும் அதேவள்.

Verse 40

नर्मदा नाम विख्याता रुद्रदेहाद्विनिःसृता । यास्ताः कन्यास्त्वया दृष्टा ह्यर्चयन्त्यो महेश्वरम्

நான் ‘நர்மதா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவள்; ருத்ரனின் தேகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டவள். நீ கண்ட அந்த கன்னியர் உண்மையிலே மகேஸ்வரன் (சிவன்) வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 41

याभिस्त्विह समानीतः पक्षिराजसमन्विताः । दिशस्ता विद्धि सर्वेशाः सर्वास्त्वं मुनिसत्तम

பறவைகளின் அரசனுடன் உன்னை இங்கு கொண்டு வந்தவர்கள்—ஹே முனிவரிற் சிறந்தவனே, அவர்கள் எல்லாத் திசைகளின் அதிபதிகள், திக்குப் பாதுகாவலர்கள் என்று அறிந்துகொள்.

Verse 42

तिर्यक्पक्षिस्वरूपेण महायोगी महेश्वरः । एभिः शिवपुराद्विप्र आनीतः स महेश्वरः

மகாயோகி மகேஸ்வரன் தாழ்ந்த (திர்யக்) பறவையின் வடிவை ஏற்றான். ஹே விப்ரா, இவர்களாலேயே அந்த மகேஸ்வரன் சிவபுரத்திலிருந்து இங்கு கொண்டு வரப்பட்டான்.

Verse 43

सैष देवो महादेवो लिङ्गमूर्तिर्व्यवस्थितः । अर्च्यते ब्रह्मविष्ण्विन्द्रैः सुरासुरजगद्गुरुः

இவ்வே தேவன் மகாதேவன்; இங்கு லிங்கமூர்த்தியாக நிலைபெற்றுள்ளார். பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் அவரை வழிபடுகின்றனர்; தேவர்-அசுரர் மற்றும் உலகமெங்கும் குருவாக இருப்பவர் அவர்.

Verse 44

लयमायाति यस्माद्धि जगत्सर्वं चराचरम् । तेन लिङ्गमिति प्रोक्तं पुराणज्ञैर्महर्षिभिः

யாரிடமிருந்து இவ்வுலகம் முழுதும்—சரமும் அசரமும்—நிச்சயமாக லயத்தை அடைகிறதோ, அதனால் புராணங்களை அறிந்த மகரிஷிகள் அவரை ‘லிங்கம்’ என்று கூறினர்.

Verse 45

तेन देवगणाः सर्वे संक्षिप्ता मायया पुरा । प्रलीनाश्चैव लोकेश न दृश्यन्ते हि सांप्रतम्

அவராலே முன்பொரு காலத்தில் மாயையால் எல்லா தேவர்கணங்களும் சுருக்கப்பட்டனர்; லயமடைந்து, ஹே லோகேசா, இப்போது அவர்கள் காணப்படுவதில்லை.

Verse 46

पुनर्दृश्या भविष्यन्ति सृजमानाः स्वयंभुवा । साहं लिङ्गार्चनपरा नर्मदा नाम नामतः

ஸ்வயம்பூ அவர்களை மீண்டும் படைக்கும் போது அவர்கள் மறுபடியும் காணப்படுவர். மேலும் நான்—லிங்கார்ச்சனையில் பரமபக்தியுடையவள்—‘நர்மதா’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படுகிறேன்.

Verse 47

कालं युगसहस्रस्य रुद्रस्य परिचारिका । अस्य प्रसादादमरस्तथा त्वं द्विजपुंगव

ஆயிரம் யுகங்களுக்குரிய காலம் நான் ருத்ரனின் பரிசாரிகையாக இருந்தேன். அவருடைய பிரசாதத்தால், ஹே த்விஜபுங்கவா, நீயும் அமரனாவாய்.

Verse 48

सत्यार्जवदयायुक्तः सिद्धोऽसि त्वं शिवार्चनात् । एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत

சத்தியம், நேர்மை, கருணை ஆகியவற்றால் நிறைந்த நீ, சிவார்ச்சனையால் सिद्धியை அடைந்தாய். இவ்வாறு கூறி அந்த தேவி அங்கேயே உடனே அந்தர்தானமானாள்.

Verse 49

ताः स्त्रियः स च देवेशो बकरूपो महेश्वरः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवतीर्य महानदीम्

அந்த பெண்களும், தேவர்களின் ஈசன்—கொக்கு வடிவம் கொண்ட மகேஸ்வரனும்—அவளுடைய சொற்களை கேட்டவுடன் மகாநதியில் இறங்கினர்.

Verse 50

स्नात्वा समर्चय त्वं हि विधिना मन्त्रपूर्वकम् । ततोऽहं सहसा तस्मात्समुत्तीर्य जलाशयात्

‘நீராடி, விதிப்படி மந்திரங்களுடன் (பெருமானை) முறையாக அர்ச்சனை செய்.’ பின்னர் நான் அந்த நீர்த்தேக்கத்திலிருந்து உடனே மேலே வந்து கரையை அடைந்தேன்.

Verse 51

न च पश्यामि तल्लिङ्गं न च तां निम्नगां नृप । तदैव लोकाः संजाताः क्षितिश्चैव सकानना

‘அரசே! அந்த லிங்கத்தையும் நான் காணவில்லை; அந்த நதியையும் காணவில்லை. அதே கணத்தில் உலகங்கள் மீண்டும் தோன்றின; காடுகளுடன் கூடிய பூமியும் தோன்றியது.’

Verse 52

ऋक्षचन्द्रार्कविततं तदेव च नभस्तलम् । यथापूर्वमदृष्टं तु तथैव च पुनः कृतम् । नतोऽहं मनसा देवमपूजयं महेश्वरम्

‘நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன் பரவிய அதே ஆகாயம் மீண்டும் தோன்றியது—முன்பிருந்ததுபோலவே மீண்டும் அமைந்தது. பின்னர் நான் மனத்தால் மகேஸ்வர தேவனை வணங்கி அர்ச்சனை செய்தேன்.’

Verse 53

एवं बके पुरा कल्पे मया दृष्टेयमव्यया । नर्मदा मर्त्यलोकस्य महापातकनाशिनी

இவ்வாறு பண்டைய பக்கல்பத்தில் நான் இந்த அவ்யய நர்மதையை தரிசித்தேன்—அவள் மானுட உலகின் மகாபாதகங்களை அழிப்பவள்.

Verse 54

तस्माद्धर्मपरैर्विप्रैः क्षत्रशूद्रविशादिभिः । सदा सेव्या महाभागा धर्मवृद्ध्यर्थकारिभिः

ஆகையால் தர்மத்தில் நிலைபெற்ற பிராமணர்களும், க்ஷத்திரியர், சூத்ரர், வைசியர் முதலியோரும்—தர்மவளர்ச்சியும் நலனும் நாடுவோர்—அந்த மகாபாக்யவதி (நர்மதையை) எப்போதும் சேவித்து வணங்க வேண்டும்.

Verse 55

येऽपि भक्तया सकृत्तोये नर्मदाया महेश्वरम् । स्नात्वा ते सर्वं पापं नाशयन्त्यसंशयम्

பக்தியுடன் நர்மதையின் நீரில் மகேஸ்வரரின் சன்னிதியில் ஒருமுறை கூட நீராடுவோர், ஐயமின்றி எல்லாப் பாவங்களையும் அழித்துவிடுவர்.