Adhyaya 72

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मणिनागेश्वरं शुभम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम् । स्थापितं मणिनागेन लोकानां हितकाम्यया

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசேந்திரா, மங்களமான மணிநாகேஸ்வரனைத் தரிசிக்கச் செல்; நர்மதையின் வடகரையில் அமைந்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவர்; உலக நலன் வேண்டி மணிநாகனால் நிறுவப்பட்டவர்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आशीविषेण सर्पेण ईश्वरस्तोषितः कथम् । क्षुद्राः सर्वस्य लोकस्य भयदा विषशालिनः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—விஷம் கொண்ட பாம்பால் ஈசன் எவ்வாறு திருப்தியடைந்தார்? இவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்; விஷம் உடையவர்களாய் எல்லா மக்களுக்கும் அச்சம் தருவோர் அல்லவா?

Verse 3

कथ्यतां तात मे सर्वं पातकस्योपशान्तिदम् । मम सन्तापजं दुःखं दुर्योधनसमुद्भवम्

அருளாளரே, பாவம் தணியச் செய்யும் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; துயரத் தாபத்தால் பிறந்து, துரியோதனனால் எழுந்த என் வேதனை இன்னும் என்னை வாட்டுகிறது।

Verse 4

कर्णभीष्मोद्भवं रौद्रं दुःखं पाञ्चालिसम्भवम् । तव वक्त्राम्बुजौघेन प्लावितं निर्वृतिं गतः

கர்ணன், பீஷ்மன் காரணமாக எழுந்த கொடிய துயரும், பாஞ்சாலியுடன் தொடர்புடைய சோகமும்—உங்கள் தாமரைமுகத்திலிருந்து பொழியும் வாக்கின் பெருக்கால் அடித்துச் செல்லப்பட்டன; நான் அமைதியை அடைந்தேன்।

Verse 5

श्रुत्वा तव मुखोद्गीतां कथां वै पापनाशिनीम् । अयुक्तमिदमस्माकं द्विज क्लेशो न शाम्यति

உமது வாயிலிருந்து பாடப்பட்ட பாபநாசினி புண்ணியக் கதையை கேட்டும், ஓ த்விஜரே, எங்கள் துயரம் இன்னும் தணியாதது பொருந்தாததுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 6

अथवा प्राप्स्यते तात विद्यादानस्य यत्फलम् । तत्फलं प्राप्यते नित्यं कथाश्रवणतो हरेः

அல்லது, தாதா, வித்யாதானத்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் ஹரியின் கதைகளைச் செவிமடுத்தலால் எப்போதும் பெறப்படுகிறது।

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । यथायथा त्वं नृप भाषसे च तथातथा मे सुखमेति भारती । शैथिल्यता वा जरयान्वितस्य त्वत्सौहृदं नश्यति नैव तात । शृणुष्व तस्मात्सह बान्धवैश्च कथामिमां पापहरां प्रशस्ताम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே, நீ எவ்வளவு பேசுகிறாயோ அவ்வளவு என் வாக்கே ஆனந்தமடைகிறது. முதுமையால் தளர்ச்சி வந்தாலும், தாதா, உன் நட்பு அழிவதில்லை. ஆகவே உறவினருடன் சேர்ந்து இந்தப் புகழ்மிக்க பாபஹரக் கதையை கேள்।

Verse 8

कथयामि यथावृत्तमितिहासं पुरातनम्

நிகழ்ந்ததுபோலவே இந்தப் பழமையான இதிஹாசத்தை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 9

कथितं पूर्वतो वृत्तैः पारम्पर्येण भारत

ஓ பாரதா, முன்கால நிகழ்வறிந்தோர் பரம்பரையாக இக்கதையைச் சொல்லி வந்துள்ளனர்।

Verse 10

द्वे भार्ये कश्यपस्यास्तां सर्वलोकेष्वनुत्तमे । गरुत्मन्तं च विनतासूत कद्रूरहीनथ

கசியபருக்கு உலகமெங்கும் ஒப்பற்ற இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர். விநதை கருத்மான் (கருடன்) என்பவனைப் பெற்றாள்; கத்ரூ நாககுலத்தைப் பெற்றாள்.

Verse 11

संतोषेण च ते तात तिष्ठतः काश्यपे गृहे । कद्रूश्च विनता नाम हृष्टे च वनिते सदा

அன்பரே, அவர்கள் இருவரும் கசியபரின் இல்லத்தில் திருப்தியுடன் வாழ்ந்தனர்—கத்ரூவும் ‘விநதை’ எனும் பெண்ணும்—எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன்.

Verse 12

ताभ्यां सार्द्धं क्रीडते च कश्यपोऽपि प्रजापतिः । ततस्त्वेकदिने प्राप्ते आश्रमस्था शुभानना

பிரஜாபதி கசியபரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடி நேரம் கழித்தார். பின்னர் ஒரு நாள், ஆசிரமத்தில் இருந்த சுபானனா (அழகிய முகத்தாள்) …

Verse 13

उच्चैःश्रवं हयं दृष्ट्वा मनोवेगसमन्वितम् । पश्य पश्य हि तन्वङ्गी हयं सर्वत्र पाण्डुरम्

மன வேகத்துக்கு ஒப்பான உச்சைஶ்ரவா குதிரையைப் பார்த்து அவள் கூறினாள்—“பார், பார், ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே! இந்தக் குதிரை எங்கும் வெண்மையாக உள்ளது.”

Verse 14

धावमानमविश्रान्तं जवेन मनसोपमम् । तं दृष्ट्वा सहसा चाश्वमीर्ष्याभावेन चाब्रवीत्

அந்தக் குதிரை ஓய்வின்றி ஓடிக் கொண்டிருந்தது; அதன் வேகம் மனத்துக்கு ஒப்பானது. அதைத் திடீரெனக் கண்ட அவள், குதிரையைப் பற்றிய பொறாமை உணர்வால் பேசினாள்.

Verse 15

कद्रूरुवाच । ब्रूहि भद्रे सहस्रांशोरश्वः किंवर्णको भवेत् । अहं ब्रवीमि कृष्णोऽयं त्वं किं वदसि तद्वद

கத்ரூ கூறினாள்—அம்மையே, சொல்; சஹஸ்ராஂசு (சூரியன்) உடைய இந்தக் குதிரை எந்த நிறம்? நான் இதை கருநிறம் என்கிறேன்; நீ என்ன சொல்கிறாய், அதையே சொல்।

Verse 16

विनतोवाच । पश्यसे ननु नेत्रैश्च कृष्णं श्वेतं न पश्यसि । असत्यभाषणाद्भद्रे यमलोकं गमिष्यसि

வினதா கூறினாள்—நீ கண்களாலேயே பார்க்கிறாய்; வெண்மையைப் பார்க்காமல் கருமையைப் பார்க்கிறாயா? அம்மையே, பொய் பேசினால் நீ யமலோகத்திற்குச் செல்வாய்।

Verse 17

सत्यानृते तु वचने पणस्तव ममैव तु । सहस्रं चैव वर्षाणां दास्यहं तव मन्दिरे

உண்மை-பொய் சொல்லின் இந்தப் பந்தயத்தில் உனக்கும் எனக்கும் பந்தயம் இதுவே: முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நான் உன் இல்லத்தில் அடிமைப் பணியாளியாகச் சேவை செய்வேன்।

Verse 18

असत्या यदि मे वाणी कृष्ण उच्चैःश्रवा यदि । तदाहं त्वद्गृहे दासी भवामि सर्पमातृके

என் சொல் பொய்யாகி—உச்சைஃஸ்ரவா உண்மையில் கருநிறமாக இருந்தால்—ஓ நாகமாதாவே, நான் உன் வீட்டில் அடிமையாக இருப்பேன்।

Verse 19

यदि उच्चैःश्रवाः श्वेतोऽहं दासी च तवैव तु । एवं परस्परं द्वाभ्यां संवादोऽयं व्यवर्धत

உச்சைஃஸ்ரவா வெண்மையாக இருந்தால் நீயே என் அடிமை ஆவாய். இவ்வாறு அந்த இருவரிடையே பரஸ்பர வாதமும் பந்தயமும் மேலும் வளர்ந்தது।

Verse 20

आश्रमेषु गता बाला रात्रौ चिन्तापरा स्थिता । बन्धुवर्गस्य कथितं समस्तं तद्विचेष्टितम्

அந்த இளம்பெண் ஆசிரமங்களுக்குச் சென்றாள்; இரவில் கவலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவளாய் இருந்தாள். அந்த நிகழ்வில் நடந்த அனைத்தையும் தன் உறவினரிடம் கூறினாள்.

Verse 21

पुत्राणां कथितं पार्थ पणं चैव मया कृतम् । हाहाकारः कृतः सर्पैः श्रुत्वा मात्रा पणं कृतम्

அவள் தன் மகன்களிடம்—“அன்பனே, நான் ஒரு பந்தயம் வைத்தேன்” என்று கூறினாள். தாய் பந்தயம் வைத்ததை கேட்ட பாம்புகள் அச்சத்தால் பெரும் அலறலை எழுப்பின.

Verse 22

जाता दासी न सन्देहः श्वेतो भास्करवाहनः । उच्चैःश्रवा हयः श्वेतो न कृष्णो विद्यते क्वचित्

“அவள் அடிமைப் பெண்ணாகவே ஆகுவாள்—சந்தேகம் இல்லை; சூரியனின் வாகனம் வெண்மை. உச்சைஃஸ்ரவா குதிரையும் வெண்மை; எங்கும் அது கருப்பாக இல்லை.”

Verse 23

कद्रूरुवाच । यथाहं न भवे दासी तत्कार्यं च विचिन्त्यताम् । विशध्वं रोमकूपेषु ह्युच्चैःश्रवहयस्य तु

கத்ரூ கூறினாள்—“நான் அடிமையாவதில்லை எனும் வழியை யோசிக்கவும். நீங்கள் உச்சைஃஸ்ரவா குதிரையின் முடிக்குழிகளில் புகுங்கள்.”

Verse 24

एकं मुहूर्तमात्रं तु यावत्कृष्णः स दृश्यते । क्षणमात्रेण चैकेन दासी सा भवते मम

“அவன் ஒரு முஹூர்த்தம் மட்டும் கருப்பாகத் தோன்றினாலும், ஒரு கணமே போதும்—அவள் என் அடிமையாவாள்.”

Verse 25

दासीं कृत्वा तु तां तन्वीं विनतां सत्यगर्विताम् । ततः स्वस्थानगाः सर्वे भविष्यथ यथासुखम्

சத்தியப் பெருமை கொண்ட மெலிந்த விநதையை அடிமைப் பெண்ணாக்கி, பின்னர் நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்று நிம்மதியாக வாழுங்கள்।

Verse 26

सर्पा ऊचुः । यथा त्वं जननी चाम्ब सर्वेषां भुवि पूजिता । तथा सापि विशेषेण वञ्चितव्या न मातरः

பாம்புகள் கூறின—அம்மா! நீ பூமியில் அனைவராலும் வணங்கப்படுவது போல அவளும் தாயே; தாய்மாரை, குறிப்பாக, ஏமாற்றக் கூடாது।

Verse 27

माता च पितृभार्या च मातृमाता पितामही । कर्मणा मनसा वाचा हितं तासां समाचरेत्

தாய், தந்தையின் மனைவி (மாற்றுத் தாய்), தாய்வழிப் பாட்டி, தந்தைவழிப் பாட்டி—இவர்களின் நலனுக்காக செயல், மனம், சொல் மூன்றாலும் எப்போதும் நடக்க வேண்டும்।

Verse 28

सा ततस्तेन वाक्येन क्रुद्धा कालानलोपमा । मम वाक्यमकुर्वाणा ये केचिद्भुवि पन्नगाः

அந்த வார்த்தைகளால் அவள் கோபித்து காலஅக்னியைப் போல ஆனாள்; பூமியில் என் கட்டளையைச் செய்யாத எந்தப் பன்னகர்களோ…

Verse 29

हव्यवाहमुखे सर्वे ते यास्यन्त्यविचारितम् । मातुस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे चैव भुजङ्गमाः

தாயின் அந்தச் சொல் கேட்டவுடன் எல்லாப் புஜங்கங்களும் சிறிதும் யோசிக்காமல் ஹவ்யவாஹன் (அக்னி) வாய்க்குள் பாய்ந்து செல்லத் தீர்மானித்தன।

Verse 30

केचित्प्रविष्टा रोमेषु उच्चैःश्रवहयस्य च । नष्टाः केचिद्दशदिशं कद्रूशापभयात्ततः

சிலர் திவ்யக் குதிரை உச்சைஃஶ்ரவஸின் ரோமங்களில் புகுந்தனர்; சிலர் கத்ரூவின் சாபப் பயத்தால் அஞ்சி பத்துத் திசைகளிலும் ஓடி மறைந்தனர்।

Verse 31

केचिद्गङ्गाजले नष्टाः केचिन्नष्टाः सरस्वतीम् । केचिन्महोदधौ लीनाः प्रविष्टा विन्ध्यकन्दरे

சிலர் கங்கை நீரில் மறைந்தனர், சிலர் சரஸ்வதியில் லயித்தனர்; சிலர் பேர்கடலில் கரைந்தனர், சிலர் விந்திய மலைக் குகைகளில் புகுந்தனர்।

Verse 32

आश्रित्य नर्मदातोये मणिनागोत्तमो नृप । तपश्चचार विपुलमुत्तरे नर्मदातटे

அரசே, சிறந்த மணிநாகன் நர்மதா நீரைச் சரணடைந்து, நர்மதையின் வடகரையில் பெரும் தவம் செய்தான்।

Verse 33

मातृशापभयात्पार्थ ध्यायते कामनाशनम् । अच्छेद्यमप्रतर्क्यं च विनाशोत्पत्तिवर्जितम्

பார்த்தா, தாயின் சாபப் பயத்தால் அவன் ஆசைநாசகமான அந்தத் தத்துவத்தைத் தியானித்தான்—அது வெட்டமுடியாதது, தர்க்கத்திற்கப்பாற்பட்டது, பிறப்பு-அழிவற்றது।

Verse 34

वायुभक्षः शतं साग्रं तदर्धं रविवीक्षकः । एवं ध्यानरतस्यैव प्रत्यक्षस्त्रिपुरान्तकः

நூற்றுக்கும் சிறிது மேலான நாட்கள் அவன் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்; அதன் பாதிக் காலம் சூரியனை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினான். இவ்வாறு தியானத்தில் மூழ்கியவனுக்கு திரிபுராந்தகன் (சிவன்) நேரில் தோன்றினான்।

Verse 35

साधु साधु महाभाग सत्त्ववांस्तु भुजंगम । त्वया भक्त्या गृहीतोऽहं प्रीतस्ते ह्युरगेश्वर । वरं याचय मे क्षिप्रं यस्ते मनसि वर्तते

சாது, சாது, மகாபாக்யமும் சத்த்வமுமுடைய புஜங்கமே! உன் பக்தியால் நான் வசப்பட்டேன்; ஓ உரகேஸ்வரா, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். உன் மனத்தில் உள்ள வரத்தை விரைவில் என்னிடம் கேள்.

Verse 36

मणिनाग उवाच । मातृशापभयान्नाथ क्लिष्टोऽहं नर्मदातटे । त्वत्प्रसादेन मे नाथ मातृशापो भवेद्वृथा

மணிநாகன் கூறினான்—ஓ நாதா! தாயின் சாபப் பயத்தால் நான் நர்மதா கரையில் துன்புற்றேன். ஓ प्रभோ, உன் அருளால் என் தாய்சாபம் வீணாகட்டும்.

Verse 37

ईश्वर उवाच । हव्यवाहमुखं वत्स न प्राप्स्यसि ममाज्ञया । मम लोके निवासश्च तव पुत्र भविष्यति

ஈச்வரன் கூறினார்—குழந்தையே, என் ஆணையால் நீ ‘ஹவ்யவாஹ-முக’ நிலையை அடையமாட்டாய். ஆனால் உன் மகன் என் லோகத்தில் வாசம் பெறுவான்.

Verse 38

मणिनाग उवाच । अत्र स्थाने महादेव स्थीयतामंशभागतः । सहस्रांशेन भागेन स्थीयतां नर्मदाजले । उपकाराय लोकानां मम नाम्नैव शङ्कर

மணிநாகன் கூறினான்—ஓ மகாதேவா, இவ்விடத்தில் அಂசமாகத் தங்கியருள்வாயாக. ஓ சங்கரா, நர்மதா நீரில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்காக நிலைத்திரு; உலகங்களின் நலனுக்காக என் நாமத்தோடு.

Verse 39

ईश्वर उवाच । स्थापयस्व परं लिङ्गमाज्ञया मम पन्नग । इत्युक्त्वान्तर्हितो देवो जगाम ह्युमया सह

ஈச்வரன் கூறினார்—ஓ பன்னகா, என் ஆணையின்படி பரம லிங்கத்தை நிறுவு. இவ்வாறு சொல்லி தேவன் மறைந்து உமையுடன் புறப்பட்டுச் சென்றான்.

Verse 40

मार्कण्डेय उवाच । तत्र तीर्थे तु ये गत्वा शुचिप्रयतमानसाः । पञ्चम्यां वा चतुर्दश्यामष्टम्यां शुक्लकृष्णयोः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—தூய்மையுடனும் கட்டுப்பட்ட மனத்துடனும் அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்பவர்கள், சுக்ல அல்லது கிருஷ்ண பக்ஷத்தில் பஞ்சமி, சதுர்தசி அல்லது அஷ்டமி நாளில் (அங்கு சென்று)…

Verse 41

अर्चयन्ति सदा पार्थ नोपसर्पन्ति ते यमम् । दध्ना च मधुना चैव घृतेन क्षीरयोगतः

ஓ பார்த்தா, அங்கு எப்போதும் அர்ச்சனை செய்பவர்களை யமன் அணுகான்; அவர்கள் தயிர், தேன், நெய், பால் ஆகியவற்றை முறையாகக் கலந்து (வழிபடுகின்றனர்)।

Verse 42

स्नापयन्ति विरूपाक्षमुमादेहार्धधारिणम् । कामाङ्गदहनं देवमघासुरनिषूदनम्

அவர்கள் விரூபாக்ஷருக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்கின்றனர்—உமையின் உடலின் அரைப் பகுதியைத் தாங்கிய இறைவன்; காமனின் அங்கங்களை எரித்தவன்; அகாசுரனை அழித்தவன்।

Verse 43

स्नाप्यमानं च ये भक्त्वा पश्यन्ति परमेश्वरम् । ते यान्ति च परे लोके सर्वपापविवर्जितैः

அபிஷேகம் நடைபெறும் வேளையில் பக்தியுடன் பரமேஸ்வரனை தரிசிப்போர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மேலுலகத்தை அடைவர்।

Verse 44

श्राद्धं प्रेतेषु ये पार्थ चाष्टम्यां पञ्चमीषु च । ब्राह्मणैश्च सदा योग्यैर्वेदपाठकचिन्तकैः

ஓ பார்த்தா, மறைந்தோருக்காக அஷ்டமி மற்றும் பஞ்சமி நாள்களில் ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள், வேதம் ஓதி மனனம் செய்கின்ற தகுதியான பிராமணர்களால் எப்போதும் (முறையாகச் செய்கின்றனர்)।

Verse 45

स्वदारनिरतैः श्लक्ष्णैः परदारविवर्जितैः । षट्कर्मनिरतैस्तात शूद्रप्रेषणवर्जितैः

தம் மனைவியிலேயே பற்றுடையவராய், மென்மையான ஒழுக்கமுடையவராய், பிறர் மனைவியுடன் தொடர்பு அற்றவராய், ஆறு கருமங்களில் ஈடுபட்டவராய்—ஓ தாதா—சூத்ரரை தனிப்பட்ட சேவகராக அமர்த்தாதவராய் இருக்க வேண்டும்.

Verse 46

खञ्जाश्च दर्दुराः षण्ढा वार्द्धुष्याश्च कृषीवलाः । भिन्नवृत्तिकराः पुत्र नियोज्या न कदाचन

மகனே! குன்றியவர், கடும் நோயால் பீடிக்கப்பட்டவர், ஷண்டர் (நபுஂசகர்), முதியவர், கൃഷிவலர் (விவசாயத் தொழிலாளர்), மேலும் ஒழுங்கற்ற வாழ்வாதாரம் உடையவர்—இவர்களை எப்போதும் (இத்தகைய கிரியைகளில்) நியமிக்கக் கூடாது.

Verse 47

वृषलीमन्दिरे यस्य महिषीं यस्तु पालयेत् । स विप्रो दूरतस्त्याज्यो व्रते श्राद्धे नराधिप

அரசே! வृषலி (தாழ்ந்த குலப் பெண்) வீட்டில் தன் மகிஷியை (எருமை) வளர்ப்பவன் ஆகிய அந்தப் பிராமணன், விரதமும் சிராத்தமும் செய்யும் வேளையில் குறிப்பாகத் தொலைவிலிருந்தே விலக்கப்பட வேண்டியவன்.

Verse 48

काणाष्टुंटाश्च मण्टाश्च वेदपाठविवर्जिताः । न ते पूज्या द्विजाः पार्थ मणिनागेश्वरे शुभे

பார்த்தா! ‘காணாஷ்டுண்ட’ மற்றும் ‘மண்ட’ எனப்படுவோர் வேதபாடம் அற்றவராயின், புனிதமான மணிநாகேஸ்வரத்தில் அவர்கள் த்விஜர் எனப் போற்றப்படத் தகுதியற்றவர்.

Verse 49

यदीच्छेदूर्ध्वगमनमात्मनः पितृभिः सह । सर्वाङ्गरुचिरां धेनुं यो दद्यादग्रजन्मने

தனக்கும் பித்ருக்களுடனும் மேலுலக ஏற்றம் வேண்டுமென விரும்பினால், அவன் அங்கமெங்கும் அழகுடைய தானுவை (பசுவை) அగ్రஜன்மன் (உத்தமப் பிராமணன்) ஒருவருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 50

स याति परमं लोकं यावदाभूतसम्प्लवम् । ततः स्वर्गाच्च्युतः सोऽपि जायते विमले कुले

அவன் மகாப்ரளயம் வரையில் பரம லோகத்தை அடைகிறான். பின்னர் ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தாலும், தூய குலத்தில் மீண்டும் பிறக்கிறான்.

Verse 51

ये पश्यन्ति परं भक्त्या मणिनागेश्वरं नृप । न तेषां जायते वंशे पन्नगानां भयं नृप

அரசே! பரம பக்தியுடன் மணிநாகேஸ்வரனை தரிசிப்போரின் வம்சத்தில் பாம்புகளின் பயம் எழாது, அரசே.

Verse 52

पन्नगः शङ्कते तेषां मणिनागप्रदर्शनात् । सौपर्णरूपिणस्ते वै दृश्यन्ते नागमण्डले

மணிநாகத்தின் சக்தி வெளிப்பட்டதால் பாம்புகள் அவர்களை அஞ்சும்; நாகமண்டலத்தில் அவர்கள் கருட ரூபமுடையவர்களாகவே காணப்படுவர்.

Verse 53

फलानि चैव दानानां शृणुष्वाथ नृपोत्तम । अन्नं संस्कारसंयुक्तं ये ददन्ते नरोत्तमाः

இப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவரே, தானங்களின் பலனை கேளுங்கள். யார் முறையான ஸம்ஸ்காரங்களுடன் தயாரிக்கப்பட்ட அன்னத்தை தானம் செய்கிறார்களோ…

Verse 54

तोयं शय्यां तथा छत्रं कन्यां दासीं सुभाषिणीम् । पात्रे देयं यतो राजन् यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

நீர், படுக்கை, குடை; கன்னி மற்றும் இனிய மொழி பேசும் பணிப்பெண்—அரசே, தன் நன்மையை நாடினால் இவற்றை தகுதியான பாத்திரர்க்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 55

सुरभीणि च पुष्पाणि गन्धवस्त्राणि दापयेत् । दीपं धान्यं गृहं शुभ्रं सर्वोपस्करसंयुतम्

மணமிகு மலர்கள், நறுமணப் பொருட்கள், ஆடைகள் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல விளக்கு, தானியம், எல்லா உபகரணங்களும் உடைய தூய நல்வீடும் வழங்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 56

ये ददन्ते परं भक्त्या ते व्रजन्ति त्रिविष्टपम् । मणिनागे नृपश्रेष्ठ यच्च दानं प्रदीयते

உயர்ந்த பக்தியுடன் தானம் செய்பவர்கள் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைகிறார்கள். அரசர்களில் சிறந்தவரே! மணிநாகத்தில் எத்தகைய தானம் அளிக்கப்படினும் அது மிகப் புண்ணியமாய் விளங்கும்।

Verse 57

तस्य दानस्य भावेन स्वर्गे वासो भवेद्ध्रुवम् । पातकानि प्रलीयन्ते आमपात्रे यथा जलम्

அந்த தானத்தின் தூய எண்ணத்தால் சுவர்க்கவாசம் உறுதியாகிறது. பாவங்கள், சுடாத மண் பாத்திரத்தில் நீர் மறைவதுபோல் கரைந்து போகின்றன।

Verse 58

नर्मदातोयसंसिद्धं भोज्यं विप्रे ददाति यः । सोऽपि पापैर्विनिर्मुक्तः क्रीडते दैवतैः सह

நர்மதையின் நீரால் சமைக்கப்பட்ட உணவை ஒரு பிராமணருக்கு அளிப்பவன், அவனும் பாவமின்றி தேவர்களுடன் மகிழ்ந்து விளையாடுவான்।

Verse 59

ततः स्वर्गच्युतानां हि लक्षणं प्रवदाम्यहम् । दीर्घायुषो जीवपुत्रा धनवन्तः सुशोभनाः

அடுத்து சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்களின் அடையாளங்களை நான் கூறுகிறேன்—அவர்கள் நீண்ட ஆயுளுடையோர், உயிருடன் உள்ள புதல்வர்களால் பாக்கியமுடையோர், செல்வமிக்கோர், ஒளிவீசும் தோற்றமுடையோர் ஆவர்।

Verse 60

सर्वव्याधिविनिर्मुक्ताः सुतभृत्यैः समन्विताः । त्यागिनो भोगसंयुक्ता धर्माख्यानरताः सदा

அவர்கள் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்கள்; மகன்களும் பணியாளர்களும் சூழ்ந்திருப்பவர்கள். தியாகிகளாயிருந்தும் தர்மத்திற்குரிய இன்பங்களுடன் கூடியவர்கள்; எப்போதும் தர்மக் கதையின் கேள்வி‑பாடலில் மகிழ்வோர்।

Verse 61

देवद्विजगुरोर्भक्तास्तीर्थसेवापरायणाः । मातापितृवशा नित्यं द्रोहक्रोधविवर्जिताः

அவர்கள் தேவன், த்விஜர் (பிராமணர்), குரு ஆகியோருக்கு பக்தியுடையோர்; தீர்த்த சேவையில் உறுதியானோர். எப்போதும் தாய்‑தந்தையருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, துரோகம்‑கோபம் அற்றோர்।

Verse 62

एभिरेव गुणैर्युक्ता ये नराः पाण्डुनन्दन । सत्यं ते स्वर्गादायाताः स्वर्गे वासं व्रजन्ति ते

பாண்டு நந்தனே! இவ்வகை குணங்களால் யுக்தரான மனிதர்கள் உண்மையிலே ஸ்வர்கத்திலிருந்து வந்தவர்கள்; அவர்கள் மீண்டும் ஸ்வர்கத்தில் வாசம் பெறுவர்।

Verse 63

सर्वतीर्थवरं तीर्थं मणिनागं नृपोत्तम । तीर्थाख्यानमिदं पुण्यं यः पठेच्छृणुयादपि

அரசர்களில் சிறந்தவரே! மணிநாகம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறந்த தீர்த்தம். இந்த தீர்த்தத்தின் புண்ணியமான வரலாற்றை யார் படித்தாலும், அல்லது கேட்டாலும்—

Verse 64

सोऽपि पापैर्विनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते । न विषं क्रमते तेषां विचरन्ति यथेच्छया

அவனும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு சிவலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான். அவர்களை விஷம் அணுகாது; அவர்கள் விருப்பம்போல் உலாவுவர்।

Verse 65

भाद्रपद्यां च यत्षष्ठ्यां पुण्यं सूर्यस्य दर्शने । तत्फलं समवाप्नोति आख्यानश्रवणेन तु

பாத்ரபத மாதத்தின் ஷஷ்டியில் சூரிய தரிசனத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன், இந்தப் புனித ஆக்யானத்தைச் செவிமடுத்தாலே அதேபோல் பெறப்படும்।

Verse 72

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயக் குறியீடு/முடிவு)