Adhyaya 21

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । श्रुतं मे विविधाश्चर्यं त्वत्प्रसादाद्द्विजोत्तम । भूयश्च श्रोतुमिच्छामि तन्मे कथय सुव्रत

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா, உமது அருளால் நான் பல அதிசயமானவற்றை கேட்டேன். மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஆகவே, ஓ சுவ்ரதா, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

कथमेषा नदी पुण्या सर्वनदीषु चोत्तमा । नर्मदा नाम विख्याता भूयो मे कथयानघ

‘நர்மதா’ எனப் புகழ்பெற்ற இந்த நதி எவ்வாறு இத்தனை புனிதமானது, எல்லா நதிகளிலும் முதன்மையானது எவ்வாறு? ஓ அனகா, மீண்டும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदा सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी । तारयेत्सर्वभूतानि स्थावराणि चराणि च

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதா நதிகளில் சிறந்தவள்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள். அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களையும் அவள் கரை சேர்க்கிறாள்.

Verse 4

नर्मदायास्तु माहात्म्यं यत्पूर्वेण मया श्रुतम् । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

நர்மதையின் மகிமையை நான் முன்பு கேட்டிருந்தேன்; அதையே இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன். ஓ அரசே, ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 5

गङ्गा कनखले पुण्या कुरुक्षेत्रे सरस्वती । ग्रामे वा यदि वारण्ये पुण्या सर्वत्र नर्मदा

கங்கா கனகலத்தில் புனிதம்; குருக்ஷேத்திரத்தில் சரஸ்வதி புனிதம்; ஆனால் கிராமமாயினும் வனமாயினும் நர்மதா எங்கும் புனிதமே.

Verse 6

त्रिभिः सारस्वतं तोयं सप्ताहेन तु यामुनम् । सद्यः पुनाति गाङ्गेयं दर्शनादेव नार्मदम्

சரஸ்வதியின் நீர் மூன்று நாளில் தூய்மை அளிக்கும்; யமுனையின் நீர் ஏழு நாளில்; கங்கையின் நீர் உடனே புனிதப்படுத்தும்; நர்மதா மட்டும் தரிசனத்தாலேயே பாவனமாக்கும்.

Verse 7

कलिङ्गदेशात्पश्चार्धे पर्वतेऽमरकण्टके । पुण्या च त्रिषु लोकेषु रमणीया पदे पदे

கலிங்கதேசத்தின் மேற்கு பகுதியில் அமரகண்டகமெனும் மலை உள்ளது; அங்கே அவள் (நர்மதா) மூன்று உலகங்களிலும் புனிதமாய், அடியடியாக இனிமையாய் விளங்குகிறாள்.

Verse 8

तत्र देवाश्च गन्धर्वा ऋषयश्च तपोधनाः । तपस्तप्त्वा महाराज सिद्धिं परमिकां गताः

அங்கே தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தவச்செல்வம் கொண்ட ரிஷிகள் தவம் செய்து—மகாராஜா—உயர்ந்த பரமசித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 9

तत्र स्नात्वा नरो राजन्नियमस्थो जितेन्द्रियः । उपोष्य रजनीमेकां कुलानां तारयेच्छतम्

அரசே! அங்கே நீராடி, நியமங்களில் நிலைத்து, இந்திரியங்களை வென்ற மனிதன், ஒரு இரவு உபவாசம் இருந்து, தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளைத் தாரகன் ஆக்குவான்.

Verse 10

सिद्धिक्षेत्रं परं तात पर्वतो ह्यमरंकटः । सर्वदेवाश्रितो यस्मादृषिभिः परिसेवितः

அன்புள்ளவனே! அமரகண்டக மலை பரம சித்திக் க்ஷேத்திரம்; ஏனெனில் அது எல்லாத் தேவர்களும் அடையும் தஞ்சம், முனிவர்களால் பக்தியுடன் சேவிக்கப்படுவது.

Verse 11

सिद्धविद्याधरा भूतगन्धर्वाः स्थानमुत्तमम् । दृश्यादृश्याश्च राजेन्द्र सेवन्ते सिद्धिकाङ्क्षिणः

சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், பூதர்கள், கந்தர்வர்கள் இதைச் சிறந்த வாசஸ்தலமாகக் கருதுகின்றனர். அரசே! காண்பவரும் காணாதவரும் சித்தியை நாடி அங்கே தங்குகின்றனர்.

Verse 12

अहं च परमं स्थानं ततः प्रभृति संश्रितः । अत्र प्रणवरूपो वै स्थाने तिष्ठत्युमापतिः

நானும் அந்நாளிலிருந்து இந்தப் பரம ஸ்தலத்தைச் சரணடைந்தேன். இங்கே இவ்விடத்திலே உமாபதி சிவன் புனிதப் பிரணவம் (ஓம்) ரூபமாக நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 13

श्रीकण्ठः सगणः सर्वभूतसङ्घैर्निषेवितः । अस्माद्गिरिवराद्भूप वक्ष्ये तीर्थस्य विस्तरम्

ஸ்ரீகண்டன் சிவன் தம் கணங்களுடன் எல்லாப் பூதக் கூட்டங்களாலும் சேவிக்கப்படுகிறார். அரசே! இந்தச் சிறந்த மலையிலிருந்து இத்தீர்த்தத்தின் விரிவை நான் விளக்குவேன்.

Verse 14

यानि सन्तीह तीर्थानि पुण्यानि नृपसत्तम । यानि यानीह तीर्थानि नर्मदायास्तटद्वये

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இங்கே உள்ள புண்ணியமளிக்கும் தீர்த்தங்கள் யாவும், மேலும் இங்கே நர்மதையின் இரு கரைகளிலும் உள்ள தீர்த்தங்கள் யாவும்…

Verse 15

न तेषां विस्तरं वक्तुं शक्तो ब्रह्मापि भूपते । योजनानां शतं साग्रं श्रूयते सरिदुत्तमा

ஓ பூபதே! அவர்களின் விரிவை முழுமையாகச் சொல்ல பிரம்மனாலும் இயலாது. இந்தச் சிறந்த நதி நூற்றுக்கும் மேலான யோஜனைகள் வரை விரிந்துள்ளது என்று கேள்விப்படுகிறோம்.

Verse 16

विस्तरेण तु राजेन्द्र अर्धयोजनमायता । षष्टितीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यस्तथैव च

ஆனால், அரசே! அகலத்தில் இது அரை யோஜன அளவு. இங்கே அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்கள் உள்ளன—அதேபோல் அறுபது கோடிகளும் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 17

पर्वतादुदधिं यावदुभे कूले न संशयः

மலை முதல் கடல் வரை—இரு கரைகளிலும், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 18

सप्तषष्टिसहस्राणि सप्तषष्टिशतानि च । सप्तषष्टिस्तथा कोट्यो वायुस्तीर्थानि चाब्रवीत्

அறுபத்தேழு ஆயிரம், அறுபத்தேழு நூறுகளும்; அதுபோல் அறுபத்தேழு கோடிகளும்—இவ்வாறு வாயு தீர்த்தங்களை அறிவித்தார்.

Verse 19

परं कृतयुगे तानि यान्ति प्रत्यक्षतां नृप । पश्यन्ति मानवाः सर्वे सततं धर्मबुद्धयः

ஆனால், அரசே! க்ருதயுகத்தில் அவை (தீர்த்தங்கள்) நேரடியாக வெளிப்படும். தர்மபுத்தியுடைய அனைவரும் அவற்றை எப்போதும் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 20

यथायथा कलिर्घोरो वर्तते दारुणो नृप । तथातथाल्पतां यान्ति हीनसत्त्वा यतो नराः

அரசே! கொடிய கலியுகம் தன் கடுமையோடு எவ்வெவ்வாறு முன்னேறுகிறதோ, அவ்வவ்வாறு உள்ளார்ந்த சத்துவம் சிதைவதால் மனிதர்கள் மேலும் மேலும் அல்பத்தன்மை (திறன், புண்ணியம்) அடைகின்றனர்।

Verse 21

अध्याय

அத்தியாயம் (பிரகரணத் தலைப்பு)।

Verse 22

श्रेष्ठं दारुवनं तत्र चरुकासंगमः शुभः । उत्तरे नर्मदायास्तु चरुकेश्वरमुत्तमम्

அங்கே மிகச் சிறந்த தாருவனம் உள்ளது; ‘சருகா-சங்கமம்’ எனும் புனித சங்கமமும் உள்ளது. நர்மதையின் வடகரையில் மிக உயர்ந்த ‘சருகேஸ்வர’ திருத்தலம் விளங்குகிறது।

Verse 23

दारुकेश्वरतीर्थं च व्यतीपातेश्वरं तथा । पातालेश्वरतीर्थं च कोटियज्ञं तथैव च

அங்கே தாருகேஸ்வர தீர்த்தமும், அதுபோல வ்யதீபாதேஸ்வரமும் உள்ளது; பாதாலேஸ்வர தீர்த்தமும், ‘கோடியஜ்ஞம்’ எனும் புனிதத் தலமும் உள்ளது।

Verse 24

इति चैवोत्तरे कूले रेवाया नृपसत्तम । अमरेश्वरपार्श्वे च लिङ्गान्यष्टोत्तरं शतम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே! இவ்விதமாக ரேவா (நர்மதா) நதியின் வடகரையில், அமரேஸ்வரரின் அருகில், நூற்றெட்டு சிவலிங்கங்கள் உள்ளன।

Verse 25

वरुणेश्वरमुख्यानि सर्वपापहराणि च

இவற்றில் வருணேஸ்வரமே முதன்மை; இத்தலங்கள் அனைத்தும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவை.

Verse 26

मान्धातृपुरपार्श्वे च सिद्धेश्वरयमेश्वरौ । ओङ्कारात्पूर्वभागे च केदारं तीर्थमुत्तमम्

மாந்தாத்ரிபுரத்தின் அருகில் சித்தேஸ்வரரும் யமேஸ்வரரும் உள்ளனர். ஓங்காரத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் கேதாரமெனும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 27

तत्समीपे महाराज स्वर्गद्वारमघापहम् । नाम्ना ब्रह्मेश्वरं पुण्यं सप्तसारस्वतं पुरः

அதன் அருகில், மஹாராஜா, பாவநாசகமான ‘ஸ்வர்கத்வாரம்’ உள்ளது; ‘பிரஹ்மேஸ்வரம்’ எனும் புனிதத் தலம் உள்ளது; மேலும் முன்புறம் (அருகே) ‘ஸப்தஸாரஸ்வதம்’ உள்ளது.

Verse 28

रुद्राष्टकं च सावित्रं सोमतीर्थं तथैव च । एतानि दक्षिणे तीरे रेवाया भरतर्षभ

ருத்ராஷ்டகம், சாவித்ரம், மேலும் சோமதீர்த்தம்—இவை அனைத்தும் ரேவையின் தென் கரையில் உள்ளன, பாரதகுலச் சிறந்தவனே.

Verse 29

अस्मिंस्तु पर्वते तात रुद्राणां कोटयः स्थिताः । स्नानैस्तुष्टिर्भवेत्तेषां गन्धमाल्यानुलेपनैः

அன்புக் குழந்தையே, இப்பர்வதத்தில் கோடிக்கணக்கான ருத்ரர்கள் வாசம் செய்கின்றனர். இங்கு நீராடுதலாலும், நறுமணம், மாலைகள், அனுலேபனம் அர்ப்பணிப்பதாலும் அவர்கள் மகிழ்வர்.

Verse 30

प्रीतास्तेऽपि भवन्त्यत्र रुद्रा राजन्न संशयः । जपेन पापसंशुद्धिर्ध्यानेनानन्त्यमश्नुते

அரசே, இங்கே ருத்ரர்களும் மகிழ்வுறுவர்—இதில் ஐயமில்லை. ஜபத்தால் பாபம் நீங்கும்; தியானத்தால் அனந்த பரமபதம் அடையப்படும்.

Verse 31

दानेन भोगानाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत् । पर्वतात्पश्चिमे देशे स्वयं देवो महेश्वरः । स्थितः प्रणवरूपोऽसौ जगदादिः सनातनः

‘தானம் செய்தால் போகங்கள் கிடைக்கும்’ என்று சங்கரர் உரைத்தார். மேலும் மலையின் மேற்குத் திசையில், உலகின் ஆதியும் சனாதனனுமான மகேஸ்வரன் தாமே பிரணவம் (ஓம்) வடிவில் நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 32

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः । पितृकार्यं प्रकुर्वीत विधिदृष्टेन कर्मणा

அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்து, பிரம்மச்சாரியாகவும் இந்திரியங்களை அடக்கியும் இருந்து, சாஸ்திர விதி ஒப்புக்கொண்ட முறையின்படி பித்ருகாரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

तिलोदकेन तत्रैव तर्पयेत्पितृदेवताः । आ सप्तमं कुलं तस्य स्वर्गे मोदति पाण्डव

அங்கேயே எள்ளுக் கலந்த நீரால் பித்ருதேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பாண்டவா, அவன் குலம் ஏழாம் தலைமுறை வரை ஸ்வர்கத்தில் மகிழும்.

Verse 34

आत्मना सह भोगांश्च विविधान् लभते सुखी । षष्टिवर्षसहस्राणि क्रीडते सुरपूजितः

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் புண்ணியத்திற்கேற்ற பலவகை போகங்களைப் பெறுவான்; தேவர்களால் போற்றப்பட்டு ஸ்வர்கத்தில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் விளையாடுவான்.

Verse 35

मोदते सुचिरं कालं पितृपूजाफलधितः । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जायते विमले कुले

பித்ரு பூஜையின் பலனால் நிறைந்தவன் நீண்ட காலம் மகிழ்வான். பின்னர் ஸ்வர்கப் புண்ணியம் குறைய, ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து, தூய்மையான உயர்குடியில் பிறப்பான்.

Verse 36

धनवान्दानशीलश्च नीरोगो लोकपूजितः । पुनः स्मरति तत्तीर्थं गमनं कुरुते पुनः

அவன் செல்வவானாகவும் தானசீலனாகவும் நோயற்றவனாகவும் மக்களால் போற்றப்படுவானாகவும் ஆகிறான். மீண்டும் அந்தத் தீர்த்தத்தை நினைத்து, மறுபடியும் அங்கு செல்லப் பயணம் செய்கிறான்.

Verse 37

द्वितीये जन्मनि भवेद्ध्रदस्यानुचरोत्कटः । तथैव ब्रह्मचर्येण सोपवासो जितेन्द्रियः

இரண்டாம் பிறவியில் அவன் அந்த ஹ்ரதத்தின் (தீர்த்தத்தின்) வலிமைமிக்க சேவகனாகிறான். அதுபோலவே பிரம்மச்சரியத்துடன், உபவாசம் செய்து, இந்திரியங்களை அடக்கி வாழ்கிறான்.

Verse 38

सर्वहिंसानिवृत्तस्तु लभते फलमुत्तमम् । एवं धर्मसमाचारो यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

எல்லா வன்முறையிலிருந்தும் விலகியவன் உயர்ந்த பலனை அடைவான். இவ்வாறு தர்மத்தை அனுசரித்து உயிரைத் துறப்பவன்—

Verse 39

तस्य पुण्यफलं यद्वै तन्निबोध नराधिप । शतं वर्षसहस्राणि स्वर्गे मोदति पाण्डव

அரசே! அவன் புண்ணியத்தின் பலன் என்னவென்று அறிந்துகொள். பாண்டவனே! அவன் ஸ்வர்கத்தில் ஒரு லட்சம் ஆண்டுகள் மகிழ்வான்.

Verse 40

अप्सरोगणसंकीर्णे दिव्यशब्दानुनादिते । दिव्यगन्धानुलिप्ताङ्गो दिव्यालङ्कारभूषितः

அப்ஸரா கணங்களால் நிரம்பி, தெய்வீக ஒலிகளால் முழங்கும் அந்த ஸ்வர்க்கத்தில் அவன் உடல் தெய்வீக நறுமணங்களால் பூசப்பட்டு, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது।

Verse 41

क्रीडते दैवतैः सार्द्धं सिद्धगन्धर्वसंस्तुतः । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो राजा भवति वीर्यवान्

அவன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுகிறான்; சித்தர்களும் கந்தர்வர்களும் அவனைப் புகழ்கிறார்கள். பின்னர் புண்ணியம் தீர்ந்தபோது ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து, வலிமையும் வீரமும் உடைய அரசனாகிறான்।

Verse 42

हस्त्यश्वरथयानैश्च धर्मज्ञः शास्त्रतत्परः । गृहे स्तम्भशताकीर्णे सौवर्णे रजतान्विते

யானை, குதிரை, ரதம் முதலிய வாகனங்களால் செழித்து, அவன் தர்மத்தை அறிந்தவனாகவும் சாஸ்திரங்களில் ஈடுபட்டவனாகவும் இருப்பான். நூறு தூண்கள் நிறைந்த, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டு வெள்ளியால் பதிக்கப்பட்ட மாளிகையில் வாழ்வான்।

Verse 43

सप्ताष्टभूमिसुद्वारे दासीदाससमाकुले । मत्तमातङ्गनिःश्वासैर्वाजिहेषितनादितैः

ஏழு அல்லது எட்டு மாடிகள் உயர்ந்த அழகிய வாயில்களுடன், பணிப்பெண்களும் பணியாளர்களும் நிறைந்த அந்த மாளிகையில், மதம் கொண்ட யானைகளின் மூச்சொலி மற்றும் குதிரைகளின் கனைத்தல் ஒலி முழங்குகிறது।

Verse 44

क्षुभ्यते तस्य तद्द्वारमिन्द्रस्य भुवनं यथा । राजराजेश्वरः श्रीमान्सर्वस्त्रीजनवल्लभः

அவனுடைய அந்த வாயில், இந்திரனின் உலகம்போல் எப்போதும் பரபரப்பால் கொந்தளிக்கிறது. அவன் செல்வமிகு அரசரசேஸ்வரனாகி, எல்லா பெண்களுக்கும் பிரியமானவனாகிறான்।

Verse 45

तस्मिन्गृहे वसित्वा तु क्रीडाभोगसमन्वितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वव्याधिविवर्जितः

அந்த இல்லத்தில் வாசித்து, விளையாட்டும் இன்பமும் உடையவனாய், எல்லா நோய்களும் அற்றவனாக, நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்வான்।

Verse 46

एवं तेषां भवेत्सर्वं ये मृता ह्यमरेश्वरे । अग्निप्रवेशं यः कुर्याद्भक्त्या ह्यमरकण्टके

அமரேஸ்வரத்தில் உடலை விடுவோர்க்கு இவை அனைத்தும் இவ்வாறே நிகழும். மேலும் அமரகண்டகத்தில் பக்தியுடன் அக்னியில் பிரவேசிப்பவன்—

Verse 47

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यास्यते परमां गतिम् । स्नानं दानं जपो होमः शुभं वा यदि वाशुभम्

இவ்வாறு இறந்தவன் ஸ்வர்கத்தை அடைந்து பரமகதியைச் சேர்வான். ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம்—சுபநோக்குடன் செய்தாலும் அல்லது வேறுவிதமாக இருந்தாலும்—

Verse 48

पुराणे श्रूयते राजन्सर्वं कोटिगुणं भवेत् । तस्यास्तीरे तु ये वृक्षाः पतिताः कालपर्यये

அரசே, புராணங்களில் கேட்கப்படுகிறது: அனைத்தும் கோடி மடங்காகப் பெருகும். மேலும் அவளது கரையில் காலப்பரிணாமத்தில் விழும் மரங்களும்—

Verse 49

नर्मदातोयसंस्पृष्टास्ते यान्ति परमां गतिम् । अनिवृत्तिका गतिस्तस्य पवनस्याम्बरे यथा

நர்மதையின் நீரால் ஸ்பரிசிக்கப்பட்டவர்கள் பரமகதியை அடைவார்கள். அவர்களின் பயணம் மீளாது—வானில் செல்லும் காற்றைப் போல।

Verse 50

पतनं कुरुते यस्तु तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । कन्यास्त्रीणि सहस्राणि पाताले भोगभागिनः

மனிதரின் அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் அறநெறிப் பிழை (பதனம்) செய்கிறாரோ, அவருக்குப் பாதாளத்தில் ஆயிரக்கணக்கான கன்னியர் இன்பப் பங்காளிகளாகின்றனர்.

Verse 51

तिष्ठन्ति भवने तस्य प्रेषणे प्रार्थयन्ति च । दिव्यभोगैः सुसम्पन्नः क्रीडते कालम्

அவர்கள் அவன் அரண்மனையில் தங்குகின்றனர்; அவன் ஆணைக்காகக் காத்திருந்து, பணிவுடன் வேண்டுகின்றனர். தெய்வீக இன்பங்களால் நிறைந்தவன் அவன் மகிழ்ச்சியில் காலத்தை கழிக்கிறான்.

Verse 52

पृथिव्यां ह्यासमुद्रायां तादृशो नैव जायते । यादृशोऽयं नरश्रेष्ठ पर्वतोऽमरकण्टकः

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! கடல்களுடன் கூடிய இந்தப் பூமியில், இவ்வமரகண்டகத்தைப் போன்ற அற்புதமான மலை வேறொன்று பிறப்பதில்லை.

Verse 53

तत्र तीर्थं तु विज्ञेयं पर्वतस्यानु पश्चिमे । ह्रदो जालेश्वरो नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

அங்கே மலையின் மேற்கே ஒரு தீர்த்தம் அறியத்தக்கது—‘ஜாலேஸ்வர’ எனப்படும் ஏரி, மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 54

तत्र पिण्डप्रदानेन सन्ध्योपासनकेन तु । पितरो द्वादशाब्दानि तर्पितास्तु भवन्ति वै

அங்கே பிண்டதானம் செய்து, சந்த்யோபாசனை ஆற்றினால், பித்ருக்கள் நிச்சயமாக பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 55

दक्षिणे नर्मदातीरे कपिला तु महानदी । सरलार्जुनसंछन्ना खदिरैरुपशोभिता

நர்மதையின் தென் கரையில் கபிலா எனும் மகாநதி உள்ளது; அது சரளமும் அர்ஜுனமும் ஆகிய மரங்களால் மூடப்பட்டு, கதீர மரங்களால் அழகுபெற்றுள்ளது।

Verse 56

माधवीसल्लकीभिश्च वल्लीभिश्चाप्यलंकृता । श्वापदैर्गर्जमानैश्च गोमायुवानरादिभिः

அது மாதவி, சல்லகி கொடிகளாலும் பலவகை வள்ளிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கோமாயு, வானர முதலிய காட்டு மிருகங்களின் முழக்கத்தால் ஒலிக்கிறது।

Verse 57

पक्षिजातिविशेषैश्च नित्यं प्रमुदिता नृप । साग्रं कोटिशतं तत्र ऋषीणामिति शुश्रुम

அரசே! பலவகை பறவைகளால் அது எப்போதும் மகிழ்வுறுகிறது; அங்கே நூறு கோடியை மீறும் ரிஷிகள் இருப்பதாக நாம் கேட்டோம்।

Verse 58

तपस्तप्त्वा गतं मोक्षं येषां जन्म न चागमः । येन तत्र तपस्तप्तं कपिलेन महात्मना

தவம் செய்து மோக்ஷம் அடைந்தவர்களுக்கு மீண்டும் பிறப்பு வரவில்லை; அங்கேயே மகாத்மா கபிலர் தவம் செய்தார்।

Verse 59

तत्र तच्चाभवत्तीर्थं पुण्यं सिद्धनिषेवितम् । येन सा कापिलैस्तात सेविता ऋषिभिः पुरा

அங்கே அது புண்ணிய தீர்த்தமாக, சித்தர்களால் நாடப்பட்டதாக ஆனது; ஏனெனில், அன்பனே, பழங்காலத்தில் அது கபில ரிஷிகளாலும் பிற ரிஷிகளாலும் சேவிக்கப்பட்டது।

Verse 60

तेन सा कपिला नाम गीता पापक्षयंकरी । तत्र कोटिशतं साग्रं तीर्थानाममरेश्वरे

ஆகையால் அவள் ‘கபிலா’ எனப் பாடப்படுகிறாள்; பாவங்களை அழிப்பவள். அங்கே அமரேஸ்வரத்தில் தீர்த்தங்கள் நூறு கோடிக்கும் மேலாக உள்ளன.

Verse 61

अहोरात्रोषितो भूत्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः । दानं च विधिवद्दत्त्वा यथाशक्त्या द्विजोत्तमे

அங்கே ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான். மேலும் தன் திறனுக்கேற்ப உயர்ந்த பிராமணருக்கு விதிப்படி தானம் அளித்து—

Verse 62

ईश्वरानुग्रहात्सर्वं तत्र कोटिगुणं भवेत् । यस्मादनक्षरं रूपं प्रणवस्येह भारत

ஓ பாரதா! ஈசுவரின் அருளால் அங்கே செய்யப்படும் அனைத்தும் கோடிமடங்கு பலன் தரும்; ஏனெனில் அந்த இடத்தில் பிரணவம் (ஓம்) எனும் அழியாத வடிவம் நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 63

शिवस्वरूपस्य ततः कृतमात्राक्षरं भवेत् । तिर्यञ्चः पशवश्चैव वृक्षा गुल्मलतादयः

ஆகவே அங்கே பிரணவத்தின் ஒரு எழுத்தை மட்டும் ஜபித்தாலும் அது சிவஸ்வரூபத்தோடு ஒன்றுபடச் செய்கிறது. அங்கே பறவைகள், மிருகங்கள், மரங்கள், புதர்கள், கொடிகள் முதலியனவும் உயர்வடைகின்றன.

Verse 64

तेऽपि तत्र क्षयं याताः स्वर्गं यान्ति न संशयः । विशल्या तत्र या प्रोक्ता तत्रैव तु महानदी

அவர்களும் அங்கே இறுதிக்காலத்தை அடைந்தால் சொர்க்கம் செல்கின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் ‘விசல்யா’ எனக் கூறப்படும் இடம் அங்கேயே, அந்த மகாநதியின் கரையிலேயே உள்ளது.

Verse 65

स्नात्वा दत्त्वा यथान्यायं तत्रापि सुकृती भवेत् । तत्र देवगणाः सर्वे सकिन्नरमहोरगाः

அங்கே நீராடி, விதிப்படி தானம் அளித்தால் மனிதன் புண்ணியவான் ஆவான். அங்கே எல்லா தேவகணங்களும் கின்னரரும் மகோரகரும் (மாபெரும் நாகரும்) உடன் இருப்பர்.

Verse 66

यक्षराक्षसगन्धर्वा ऋषयश्च तपोधनाः । सर्वे समागतास्तां वै पश्यन्ति ह्यमरेश्वरे

யக்ஷர், ராக்ஷசர், கந்தர்வர் மற்றும் தவத்தில் செல்வமுடைய ரிஷிகள்—அனைவரும் அங்கே கூடி அமரேஸ்வரத்தில் அந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தை/நதியைத் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 67

तैश्च सर्वैः समागम्य वन्दितौ तौ शुभौ कटौ । पुरा युगे महाघोरे सर्वलोकभयंकरे

அவர்கள் அனைவரும் கூடிவந்தபோது அந்த இரு மங்களகரமான கரைகளும் வணங்கப்பட்டன. முன்காலத்தில், எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமளித்த மிகக் கொடிய யுகத்தில் (அந்தப் பெருமை நிலைபெற்றது).

Verse 68

नर्मदायाः सुतस्तत्र सशल्यो विशलीकृतः । सर्वदेवैश्च ऋषिभिर्विशल्या तेन सा स्मृता

அங்கே நர்மதையின் புதல்வன், அம்புத்துண்டு (சல்யம்) பதிந்திருந்தவன், சல்யமற்றவனாக (குணமடைந்து) ஆக்கப்பட்டான். ஆகவே எல்லா தேவர்களும் ரிஷிகளும் அந்த (தீர்த்தம்/இடம்) ‘விசல்யா’ என நினைவுகூர்கின்றனர்.

Verse 69

युधिष्ठिर उवाच । उत्पन्ना तु कथं तात विशल्या कपिला कथम् । कथं वा नर्मदापुत्रः शल्ययुक्तोऽभवन्मुने

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அப்பா! விசல்யா எவ்வாறு தோன்றியது? கபிலா (கோமாதா) எவ்வாறு வெளிப்பட்டாள்? மேலும் முனிவரே! நர்மதையின் புதல்வன் எவ்வாறு சல்யம் பதிந்தவனானான்?

Verse 70

आश्चर्यभूतं लोकस्य श्रोतुमिच्छामि सुव्रत

நல்ல விரதம் உடையவரே! உலகிற்கு அதிசயமாகிய இந்த வரலாற்றை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 71

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुरा दाक्षायणी नाम सहिता शूलपाणिना । क्रीडित्वा नर्मदातोये परया च मुदा नृप

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! முற்காலத்தில் தாட்சாயணி என்னும் தேவி, சூலபாணி சிவனுடன் நர்மதையின் நீரில் பேரானந்தத்துடன் விளையாடினாள்।

Verse 72

जलादुत्तीर्य सहसा वस्त्रमन्यत्समाहरत् । देव्यास्तु स्नानवस्त्रं तत्पीडितं लीलया नृप

அரசே! நீரிலிருந்து திடீரென மேலே வந்து அவர் உடனே வேறொரு ஆடையை எடுத்தார்; தேவியின் நீராடும் ஆடை விளையாட்டாகப் பிழியப்பட்டது।

Verse 73

सहितानुचरीभिस्तु इन्द्रायुधनिभं भृशम् । तस्मिन्निष्पीड्यमाने तु वारि यन्निःसृतं तदा

அப்போது தோழியருடன் கூடிய தேவி, இந்திரவில்லுபோல் ஒளிரும் அந்த ஆடையை வலிமையுடன் பிழிந்தாள்; அந்நேரம் அதிலிருந்து வெளியேறிய நீர் வெளிப்பட்டது।

Verse 74

तस्मादियं सरिज्जज्ञे कपिलाख्या महानदी । संयोगादङ्गरागस्य वस्त्रोद्यत्कपिलं जलम्

அதிலிருந்தே இந்த ஆறு பிறந்தது—கபிலா எனப்படும் மகாநதி; உடல்சாந்தும் ஆடையும் கலந்ததால் நீர் கபில (மஞ்சள்-செம்மை) நிறம் கொண்டது।

Verse 75

गलितं तेन कपिला वर्णतो नामतोऽभवत् । तथा गन्धरसैर्युक्तं नानापुष्पैस्तु वासितम्

அவ்வாறு பாய்ந்தபோது அது நிறத்தாலும் பெயராலும் ‘கபிலா’ என ஆனது. அது மணமும் சாரமும் உடையதாக, பலவகை மலர்களால் வாசமூட்டப்பட்டது.

Verse 76

नानावर्णारुणं शुभ्रं वस्त्राद्यद्वारि निःसृतम् । पीड्यमानं करैः शुभ्रैस्तैस्तु पल्लवकोमलैः

துணியிலிருந்து வெளிவந்த நீர் பல நிறங்களுடன்—செம்மையும் ஒளிர்வும் உடையதாக—தோன்றியது. புது முளைபோல் மென்மையான வெண்மையான கைகளால் அது பிழியப்பட்டது.

Verse 77

कपिलं जलमिश्रैस्तु तस्मादेषा सरिद्वरा । कपिला चोच्यते तज्ज्ञैः पुराणार्थविशारदैः

ஆகவே கபில நிறமுடைய நீருடன் கலந்ததனால் இந்தச் சிறந்த நதி ‘கபிலா’ என அழைக்கப்படுகிறது—புராணப் பொருளில் தேர்ந்த தத்துவஞானிகளால்.

Verse 78

एषा वै वस्त्रसम्भूता नर्मदातोयसम्भवा । महापुण्यतमा ज्ञेया कपिला सरिदुत्तमा

இந்தக் கபிலா உண்மையாகவே துணியிலிருந்து தோன்றி, நர்மதையின் நீரிலிருந்து பிறந்தாள். அவளை மிகப் புண்ணியமிக்கவள்—கபிலா, நதிகளில் சிறந்தவள்—என்று அறிக.