Adhyaya 20

Verse 1

। युधिष्ठिर उवाच । श्रुता मे विविधा धर्माः संहारास्त्वत्प्रसादतः । कृता देवेन सर्वेण ये च दृष्टास्त्वयानघ

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பாவமற்றவரே! உமது அருளால் நான் பல தர்மங்களையும், அனைத்தையும் ஆளும் தேவனால் நிகழ்த்தப்பட்ட சங்காரங்களையும் கேட்டேன்; அவை நீர் நேரில் கண்ட நிகழ்வுகளே.

Verse 2

साम्प्रतं श्रोतुमिच्छामि प्रभावं शार्ङ्गधन्वनः । त्वयानुभूतं विप्रेन्द्र तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

இப்போது சார்ங்கதன்வன் (விஷ்ணு) அவரின் மகிமையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். ஓ பிராமணர்களுள் சிறந்தவரே! அதை நீர் அனுபவித்துள்ளீர்; ஆகவே அதை எனக்குச் சொல்லுதல் உமக்கே உரியது.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि प्रजासंहारलक्षणम् । यच्चिह्नं दृश्यते तत्र यथा कल्पो विधीयते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இதன் பின் உயிரினங்களின் சங்காரத்தின் இலக்கணங்களை உரைப்பேன்; அப்போது எந்தச் சின்னங்கள் தோன்றுகின்றன, கல்பச் சுழற்சி எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு நடைபெறுகிறது என்பதையும் விளக்குவேன்।

Verse 4

उल्कापाताः सनिर्घाता भूमिकम्पस्तथैव च । पतते पांशुवर्षं च निर्घोषश्चैव दारुणः

இடியுடன் கூடிய உல்கைகள் வீழ்கின்றன; பூமியும் நடுங்குகிறது. தூள்மழை பொழிகிறது; அச்சமூட்டும் பேரொலி முழங்குகிறது।

Verse 5

यक्षकिन्नरगन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः । सर्वे ते प्रलयं यान्ति युगान्ते समुपस्थिते

யட்சர், கின்னரர், கந்தர்வர், பிசாசர், நாகவகையினர், ராட்சசர்—யுகாந்தம் வந்தடைந்தால் இவர்கள் அனைவரும் பிரளயத்தில் லயமடைகின்றனர்।

Verse 6

पर्वताः सागरा नद्यः सरांसि विविधानि च । वृक्षाः शेषं समायान्ति वल्लीजातं तृणानि च

மலைகள், கடல்கள், நதிகள், பலவகை ஏரிகள்—மரங்களும் அவசேஷ நிலைக்குத் தாழ்கின்றன; கொடிகளும் புல்களும் அதே மீதமுள்ள நிலையையே அடைகின்றன।

Verse 7

एवं हि व्याकुलीभूते सर्वौषधिजलोज्झिते । काष्ठभूते तु संजाते त्रैलोक्ये सचराचरे

இவ்வாறு அனைத்தும் கலக்கமடைந்து, எல்லா மூலிகைகளும் நீரும் அகன்றுபோக, அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகமும் உலர்ந்த மரக்கட்டையாக மாறியதுபோல் ஆகிறது।

Verse 8

यावत्पश्यामि मध्याह्ने स्नानकाल उपस्थिते । त्रैलोक्यं ज्वलनाकारं दुर्निरीक्षं दुरासदम्

மதியவேளையில் நீராடும் காலம் வந்தபோது நான் நோக்கினேன்; அப்போது மூவுலகமும் தீப்பொறி வடிவமாய், நோக்க இயலாததும் அணுக இயலாததும் ஆகத் தோன்றியது।

Verse 9

द्वौ सूर्यौ पूर्वतस्तात पश्चिमोत्तरयोस्तथा । तथैव दक्षिणे द्वौ च सूर्यौ दृष्टौ प्रतापिनौ

அன்பனே! கிழக்கில் இரண்டு சூரியர்கள் தோன்றினர்; அதுபோல மேற்கிலும் வடக்கிலும்; தெற்கிலும் இரண்டு ஒளிமிகு சூரியர்கள் காணப்பட்டனர்।

Verse 10

द्वौ सूर्यौ नागलोकस्थौ मध्ये द्वौ गगनस्य च । इत्येते द्वादशादित्यास्तपन्ते सर्वतो दिशम्

இரண்டு சூரியர்கள் நாகலோகத்தில் இருந்தனர்; மேலும் இரண்டு வானத்தின் நடுவில் இருந்தனர். இவ்வாறு இந்த பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சுட்டெரித்தனர்।

Verse 11

पृथिवीमदहन्सर्वां सशैलवनकाननाम् । नादग्धं दृश्यते किंचिदृते रेवां च मां तथा

மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உட்பட முழு பூமியையும் அவர்கள் எரித்தனர். ரேவையும் நானும் தவிர எதுவும் எரியாததாகக் காணப்படவில்லை।

Verse 12

पृथिव्यां दह्यमानायां हविर्गन्धश्च जायते । ततो मे शुष्यते गात्रं तृषाप्येवं दुरासदा

பூமி எரிந்துகொண்டிருக்கையில் ஹவிசின் மணம் எழுந்தது. அப்போது என் உடல் வறண்டது; தாங்க இயலாத தாகம் என்னை ஆட்கொண்டது।

Verse 13

न हि विन्दामि पानीयं शोषितं च दिवाकरैः । यावत्कमण्डलुं वीक्षे शुष्कं तत्रापि तज्जलम्

எனக்கு எங்கும் குடிநீர் கிடைக்கவில்லை; சூரியக் கதிர்கள் அனைத்தையும் உலர்த்திவிட்டன. கமண்டலுவை நோக்கினேன்; அதிலும் இருந்த நீரும் உலர்ந்திருந்தது.

Verse 14

ततोऽहं शोकसंतप्तो विशेषात्क्षुत्तृषार्दितः । उत्पपात क्षितेरूर्ध्वं पश्यमानो दिवं प्रति

அப்போது நான் துயரால் சுட்டெரிந்தேன்; குறிப்பாக பசி, தாகத்தால் வாடினேன். பூமியிலிருந்து மேலே தாவி, வானத்தை நோக்கி பார்த்தேன்.

Verse 15

तावत्पश्यामि गगने गृहं शृङ्गारभूषितम् । ततस्तज्ज्ञातुकामोऽहं प्रस्थितो राजसत्तम

அப்போது வானில் அழகிய அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு மாளிகையை கண்டேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, அது என்னவென்று அறிய ஆவலுடன் அதனை நோக்கி புறப்பட்டேன்.

Verse 16

प्राकारेण विचित्रेण कपाटार्गलभूषितम् । विचित्रशिखरोपेतं द्वारदेशमुपागतः

அது வியத்தகு மதிலால் சூழப்பட்டு, கதவுகளும் தாழ்ப்பாள்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது. அற்புதமான சிகரங்களுடன் விளங்கிய அதன் வாயிலிடத்துக்கு நான் அணைந்தேன்.

Verse 17

षडशीतिसहस्राणि योजनानां समुच्छ्रये । तदर्धं तु पृथक्त्वेन काञ्चनं रत्नभूषितम्

அதன் உயரம் எண்பத்தாறு ஆயிரம் யோஜனைகள்; அகலம் அதன் பாதி. அது தனித்தெழுந்து நின்றது—பொன்னால் மிளிர்ந்து, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 18

तत्र मध्ये परां शय्यां पश्यामि नृपसत्तम । शय्योपरि शयानं तु पुरुषं दिव्यमूर्धजम्

அங்கே நடுவில், அரசர்களில் சிறந்தவனே, நான் ஒரு மிகச் சிறந்த படுக்கையைக் கண்டேன்; அந்தப் படுக்கையின் மேல் தெய்வீகக் கூந்தலுடைய ஒரு புருஷன் படுத்திருந்தான்।

Verse 19

विकुञ्चिताग्रकेशान्तं समस्तं योजनायतम् । मुकुटेन विचित्रेण दीप्तिकान्तेन शोभितम्

அவனுடைய கூந்தல் முனைகள் அழகாகச் சுருண்டிருந்தன; அவன் முழு உருவமும் ஒரு யோஜனை அளவு நீளமாயிருந்தது; ஒளிவீசும் அழகுடைய வியத்தகு கிரீடம் அவனை அலங்கரித்தது।

Verse 20

श्यामं कमलपत्राभं सुप्रभं च सुनासिकम् । सिंहास्यमायतभुजं गल्लश्मश्रुवराङ्कितम्

அவன் கருநிறம் உடையவன்; தாமரை இதழ்போன்ற கண்கள், ஒளிமிகு தோற்றம், அழகிய மூக்கு; சிங்கமுகம், நீண்ட கரங்கள்; கன்னங்களில் நன்றிய மிசை-தாடி அடையாளங்கள் இருந்தன।

Verse 21

त्रिवलीभङ्गसुभगं कर्णकुण्डलभूषितम् । विशालाभं सुपीनाङ्गं पार्श्वस्वावर्तभूषितम्

மூன்று மடிப்புகளின் அழகிய வளைவால் மனோகரனாய், காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; பரந்த உருவம், நிறைந்த அங்கங்கள், பக்கங்களில் மங்களமான ஆவர்த்தச் சின்னங்களால் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 22

शोभितं कटिभागेन विभक्तं जानुजङ्घयोः । पद्माङ्किततलं देवमाताम्रसुनखाङ्गुलिम्

இடுப்புப் பகுதி அழகுற ஒளிர்ந்தது; முழங்கால் மற்றும் கால் பகுதி தெளிவாகப் பிரிந்திருந்தது; தேவனின் பாதத்தளங்களில் தாமரைச் சின்னங்கள், விரல் நகங்கள் செம்புச் சிவப்பாக இருந்தன।

Verse 23

मेघनादसुगम्भीरं सर्वावयवसुन्दरम् । शय्यामध्यगतं देवमपश्यं पुरुषोत्तमम्

மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலுடையவரும், எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவரும், படுக்கையின் நடுவில் வீற்றிருந்த அந்த புருஷோத்தம தேவனை நான் தரிசித்தேன்.

Verse 24

शङ्खचक्रगदापाणिं शयानं दक्षिणेन तु । अक्षसूत्रोद्यतकरं सूर्यायुतसमप्रभम्

படுக்கையில் சாய்ந்து, கைகளில் சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்தி, வலப்புறம் ஜபமாலை தாங்கிய உயர்த்திய கரத்துடன்—அவர் பத்தாயிரம் சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தார்.

Verse 25

तं दृष्ट्वा भक्तिमान्देवं स्तोतुकामो व्यवस्थितः । जयेश जय वागीश जय दिव्याङ्गभूषण

அந்த தேவனைத் தரிசித்து பக்தியால் நிறைந்து, புகழ விரும்பி நின்றான்: “ஜயம், ஜயேசா! ஜயம், வாகீசா! ஜயம், தெய்வ அங்கங்களை விண்ணுலக ஆபரணங்கள் அலங்கரிப்பவனே!”

Verse 26

जय देवपते श्रीमन्साक्षाद्ब्रह्म सनातन । तव लोकाः शरीरस्थास्त्वं गतिः परमेश्वर

ஜயம், தேவர்களின் அதிபதியே, ஸ்ரீமான்! நீர் சாட்சாத் சனாதன பிரம்மம். எல்லா உலகங்களும் உமது திருமேனியிலே நிலைகொள்கின்றன; பரமேஸ்வரா, நீரே பரம கதி, பரம அடைக்கலம்.

Verse 27

त्वदाधारा हि देवेश सर्वे लोका व्यवस्थिताः । त्वं श्रेष्ठः सर्वसत्त्वानां त्वं कर्ता धरणीधरः

தேவேசா! எல்லா உலகங்களும் உமது ஆதாரத்திலே நிலைபெற்றுள்ளன. நீர் எல்லா உயிர்களிலும் உயர்ந்தவர்; நீரே கர்த்தா, நீரே தாரணீதரன்—பூமியைத் தாங்குபவன்.

Verse 28

त्वं हौत्रमग्निहोत्राणां सूत्रमन्त्रस्त्वमेव च । गोकर्णं भद्रकर्णं च त्वं च माहेश्वरं पदम्

அக்னிஹோத்ர யாகங்களில் ஹௌத்ர அர்ப்பணமும் நீயே; சூத்திரமும் மந்திரமும் நீயே. நீயே கோகர்ணன், பத்ரகர்ணன்; நீயே மாஹேஸ்வர—சிவனின் பரமப் பதம்.

Verse 29

त्वं कीर्तिः सर्वकीर्तीनां दैन्यपापप्रणाशिनी । त्वं नैमिषं कुरुक्षेत्रं त्वं च विष्णुपदं परम्

அனைத்துக் கீர்த்திகளின் கீர்த்தி நீயே; துன்பநிலை மற்றும் பாவத்தை அழிப்பவனும் நீயே. நீயே நைமிஷமும் குருக்ஷேத்திரமும்; நீயே விஷ்ணுவின் பரமப் பதமும்.

Verse 30

त्वया तु लीलया देव पदाक्रान्ता च मेदिनी । त्वया बद्धो बलिर्देव त्वयेन्द्रस्य पदं कृतम्

தேவா! உன் லீலைமட்டுமே உன் பாதத்தால் பூமி ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. உன்னாலே பலி கட்டப்பட்டான்; உன்னாலே இந்திரனின் பதவி மீண்டும் நிலைபெற்றது.

Verse 31

त्वं कलिर्द्वापरं देव त्रेता कृतयुगं तथा । प्रलम्बदमनश्च त्वं स्रष्टा त्वं च विनाशकृत्

தேவா! நீயே கலியும் துவாபரமும்; நீயே திரேதையும் க்ருதயுகமும். நீயே பிரலம்பனை அடக்கியவன்; நீயே படைப்பவன், நீயே அழிப்பவன்.

Verse 32

त्वया वै धार्यते लोकास्त्वं कालः सर्वसंक्षयः । त्वया हि देव सृष्टास्ताः सर्वा वै देवयोनयः

உன்னாலே உலகங்கள் தாங்கப்படுகின்றன; நீயே காலன், அனைத்தையும் கரைக்கும் வல்லவன். தேவா! உன்னாலே எல்லா தேவயோனிகளும் தெய்வீக குலவரிசைகளும் படைக்கப்பட்டன.

Verse 33

त्वं पन्थाः सर्वलोकानां त्वं च मोक्षः परा गतिः । ब्रह्मा त्वदुद्भवो देवो रजोरूपः सनातनः । रुद्रः क्रोधोद्भवोऽप्येवं त्वं च सत्त्वे व्यवस्थितः

நீயே எல்லா உலகங்களுக்கும் வழி; நீயே மோட்சம்—உயர்ந்த இலக்கு. உன்னிடமிருந்து ரஜோகுணச் சுவபாவமுடைய சனாதனன் பிரம்மா தோன்றுகிறான்; அதுபோல கோபத்திலிருந்து ருத்ரனும் வெளிப்படுகிறான். ஆனால் நீ சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றுள்ளாய்.

Verse 34

एतच्चराचरं देव क्रीडनार्थं त्वया कृतम् । एवं संतप्तदेहेन स्तुतो देवो मया प्रभुः

தேவனே! இந்தச் சராசரமாய் உள்ள அனைத்தும் உன் தெய்வீக லீலைக்காகவே நீ படைத்தது. இவ்வாறு துன்பத்தால் தகித்த உடலுடன் நான் ஆண்டவனாகிய இறைவனைப் போற்றினேன்.

Verse 35

भक्त्या परमया राजन्सर्वभूतपतिः प्रभुः । स्तुवन्वै तत्र पश्यामि वारिपूर्णांस्ततो घटान्

அரசே! பரம பக்தியுடன் எல்லா உயிர்களின் அதிபதியான ஆண்டவனைப் போற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கே நீரால் நிரம்பி வழியும் குடங்களை நான் கண்டேன்.

Verse 36

ततो मया विस्मृता या तृषा सा वर्धिता पुनः । उपासर्पं ततस्तस्य पार्श्वं वै पुरुषस्य हि

அப்போது நான் மறந்திருந்த தாகம் மீண்டும் அதிகரித்தது. அதனால் அந்த மனிதனின் பக்கத்திற்கே நான் நெருங்கிச் சென்றேன்.

Verse 37

पानीयं पातुकामेन चिन्तितं च मया पुनः । नापश्यत हि मां चैष सुप्तोऽपि न च बुध्यते

நீர் குடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையால் நான் மீண்டும் என்ன செய்வது என்று எண்ணினேன். ஆனால் அவன் என்னைக் காணவில்லை; உறங்கியிருந்தாலும் விழிக்கவில்லை.

Verse 38

यस्तु पापेन संमूढः सुखं सुप्तं प्रबोधयेत् । जायते तस्य पापस्य ब्रह्महत्याफलं महत्

பாவமயக்கத்தில் மயங்கி, சுகமாக உறங்குபவனை யார் எழுப்புகிறாரோ, அவன் செய்த அந்தப் பாவத்தின் பலன் மிகப் பெரிது—பிரம்மஹத்தி பலனுக்கு ஒப்பானது.

Verse 39

एवं संचिन्त्यमाने तु द्वितीयो ह्यागतः पुमान् । नेक्षते जल्पते किंचिद्वामस्कन्धे मृगाजिनी

நான் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது இரண்டாவது ஒரு மனிதன் வந்தான். அவன் என்னைப் பார்க்கவும் இல்லை, எதையும் பேசவும் இல்லை; அவன் இடது தோளில் மான் தோல் இருந்தது.

Verse 40

जटी कमण्डलुधरो दण्डी मेखलया वृतः । भस्मोन्मृदितसर्वाङ्गो महातेजास्त्रिलोचनः

அவன் ஜடாதாரி, கமண்டலுவைத் தாங்கியவன், கையில் தண்டம் கொண்டவன், மேகலையால் கட்டப்பட்டவன்; உடல் முழுதும் திருநீறு பூசப்பட்டு—மகாதேஜஸுடன் திரிநேத்திரன்.

Verse 41

यावत्तं स्तोतुकामोऽहमपश्यं स्वच्छचक्षुषा । तावत्सर्वाङ्गसम्भूत्यामहत्या रूपसम्पदा

நான் அவனைப் புகழ விரும்பி தெளிந்த பார்வையால் நோக்கிய அதே கணத்தில், அவன் உடல் உறுப்புகள் அனைத்திலிருந்தும் தோன்றிய, மகத்தான ரூபச் செல்வம் கொண்ட ஒரு தேவியொத்த ஒளிப்பிரசன்னம் வெளிப்பட்டது.

Verse 42

अपश्यं संवृतां नारीं सर्वाभरणभूषिताम् । दृष्ट्वा तां पतितो भूमौ जयस्वेति ब्रुवंस्ततः

திரைமூடிய ஒரு பெண்ணை நான் கண்டேன்; அவள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். அவளைப் பார்த்தவுடன் நான் தரையில் விழுந்து பின்னர் “ஜயமடையட்டும்!” என்று உரைத்தேன்.

Verse 43

जय रुद्राङ्गसम्भूते जयवाहिनि सनातनि । जय कौमारि माहेन्द्रि वैष्णवी वारुणी तथा

ருத்ரரின் அங்கத்திலிருந்து தோன்றிய தேவியே, உமக்கு ஜயம்; சனாதன சக்திவாஹினியே, உமக்கு ஜயம். கௌமாரி, மாஹேந்திரி, வைஷ்ணவி மற்றும் வாருணி ரூபங்களிலும் உமக்கு ஜயம்.

Verse 44

जय कौबेरि सावित्रि जय धात्रि वरानने । तृष्णया तप्तदे हस्य रक्षां कुरु चराचरे

கௌபேரி ரூபத்தில் உமக்கு ஜயம், சாவித்ரி ரூபத்தில் உமக்கு ஜயம்; ஹே தாத்ரி, ஹே வரானனே, உமக்கு ஜயம். தாகத்தால் காய்ந்த என் உடலைக் காக்கவும்—சராசர அனைத்திலும்.

Verse 45

श्रीदेव्युवाच । प्रसन्ना विप्रशार्दूल तव वाक्यैः सुशोभनैः । वर्तते मानसे यत्ते मया ज्ञातं द्विजोत्तम

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—ஹே பிராமணசார்தூலா, உன் அழகிய வாக்குகளால் நான் மகிழ்ந்தேன். ஹே த்விஜோத்தமா, உன் மனதில் இருப்பதை நான் அறிந்தேன்.

Verse 46

शृणु विप्र ममाप्यस्ति व्रतमेतत्सुदारुणम् । स्त्रीलघुत्वान्मयारब्धं दुष्करं मन्दमेधया

கேள், ஹே விப்ரா—எனக்கும் இந்த மிகக் கடுமையான விரதம் உள்ளது. பெண்ணின் சஞ்சல இயல்பால் நான் இதைத் தொடங்கினேன்; மந்தமதிக்குப் இது நிச்சயமாகக் கடினம்.

Verse 47

यदि भावी च मे पुत्रो धर्मिष्ठो लोकविश्रुतः । विप्रस्य तु स्तनं दत्त्वा पश्चाद्दास्यामि बालके

எனக்கு ஒரு மகன் பிறக்க வேண்டுமெனில்—தர்மநிஷ்டனாகவும் உலகப் புகழுடையவனாகவும்—முதலில் பிராமணனுக்கு என் மார்பை அளித்து, பின்னர் அதை குழந்தைக்கு அளிப்பேன்.

Verse 48

स मे पुत्रः समुत्पन्नो यथोक्तो मे महामुने । स्तनं पिब त्वं विप्रेन्द्र यदि जीवितुमिच्छसि

ஓ மகாமுனியே! நான் கூறியபடியே என் மகன் பிறந்தான். ஓ விப்ரேந்திரா! உயிர்வாழ விரும்பினால் மார்புப்பாலை அருந்து.

Verse 49

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अकार्यमेतद्विप्राणां यस्त्विमं पिबते स्तनम् । पुनश्चैवोपनयनं व्रतसिद्धिं न गच्छति

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— இது பிராமணர்க்கு செய்யத்தகாத செயல்; இம்மார்பை அருந்துபவன் மீண்டும் உபநயனம் செய்ய வேண்டி வரும், வ்ரதசித்தியை அடையான்.

Verse 50

ब्राह्मणत्वं त्रिभिर्लोकैर्दुर्लभं पद्मलोचने । संस्कारैः संस्कृतो विप्रो यैश्च जायेत तच्छृणु

ஓ பத்மலோசனே! மூன்று உலகங்களிலும் பிராமணத்துவம் அரிது. ஸம்ஸ்காரங்களால் விப்ரன் பரிசுத்தனாகிறான்— அவன் உண்மையில் விப்ரனாகும் ஸம்ஸ்காரங்களை கேள்.

Verse 51

प्रथमं चैव नारीषु संस्कारैर्बीजवापतम् । बीजप्रक्षेपणादेव बीजक्षेपः स उच्यते

பெண்களைச் சார்ந்த ஸம்ஸ்காரங்களில் முதன்மையானது ‘பீஜவாபனம்’. பீஜத்தைச் செலுத்துதலே அதின் சாரமாதலால் அது ‘பீஜக்ஷேபம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 52

तदन्ते च महाभागे गर्भाधानं द्वितीयकम् । पुंसवनं तृतीयं तु सीमन्तं च चतुर्थकम्

அதன்பின், ஓ மகாபாகே! இரண்டாவது ‘கர்பாதானம்’; மூன்றாவது ‘பும்ஸவனம்’; நான்காவது ‘ஸீமந்தம்’ ஸம்ஸ்காரம்.

Verse 53

पञ्चमं जातकर्म स्यान्नाम वै षष्ठमुच्यते । निष्क्रामः सप्तमश्चैव ह्यन्नप्राशनमष्टमम्

ஐந்தாவது ஸம்ஸ்காரம் ஜாதகர்மம்; ஆறாவது நாமகரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. ஏழாவது நிஷ்க்ரமணம் (முதன்முறையாக வெளியே செல்லுதல்), எட்டாவது அன்னப்ராசனம் (முதல் அன்னசேவனம்).

Verse 54

नवमं वै चूडकर्म दशमं मौञ्जिबन्धनम् । ऐषिकं दार्विकं चैव सौमिकं भौमिकं तथा

ஒன்பதாவது சூடாகர்மம் (முண்டனம்); பத்தாவது மௌஞ்ஜீபந்தனம் (முஞ்ஜா மேகலை கட்டுதல்). மேலும் ஐஷிக, தார்விக, ஸௌமிக, பௌமிக எனும் விதிகளும் உள்ளன.

Verse 55

पत्नीसंयोजनं चान्यद्दैवकर्म ततः परम् । मानुष्यं पितृकर्म स्याद्दशमाष्टासु शोभने

பத்னீ-ஸம்யோஜனம் (திருமணம்) இன்னொரு ஸம்ஸ்காரம்; அதன் பின் தைவகர்மங்கள். பின்னர் மானுஷ்யகர்மமும் பித்ருகர்மமும்—இவ்வாறு சுப கணக்கில் இவை பத்து மற்றும் எட்டில் எண்ணப்படுகின்றன.

Verse 56

भूतं भव्यं तथेष्टं च पार्वणं च ततः परम्

அதன்பின் பூதயஜ்ஞம், பவ்ய ஹோமம், இஷ்டி யாகம், அதன் பின் பார்வண விதி நடைபெறும்.

Verse 57

श्राद्धं श्रावण्यामाग्रयणं च चैत्राश्वयुज्यां दशपौर्णमास्याम् । निरूढपशुसवनसौत्रामण्यग्निष्टोमात्यग्निष्टोमाः

ஸ்ராவண மாதத்தில் ஸ்ராத்தம், ஆக்ரயண விதி; மேலும் சைத்ரம், ஆஸ்வயுஜத்தில் தசமி-பௌர்ணமாசி நாளில் (அனுஷ்டானங்கள்); அதோடு நிரூடபசு, ஸவன, ஸௌத்ராமணி, அக்னிஷ்டோம, அத்யக்னிஷ்டோம யாகங்கள்.

Verse 58

षोडषीवाजपेयातिरात्राप्तोर्यामोदशवाजपेयाः । सर्वभूतेषु क्षान्तिरनसूया शौचमङ्गलमकार्पण्यमस्पृहेति

ஷோடசீ, வாஜபேய, அதிராத்திர, ஆப்தோர்யாம, மேலும் ஓடச மற்றும் வாஜபேய முதலிய யாகக் கிரியைகளும் கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றன. மேலும் நற்குணங்கள்—எல்லா உயிர்களிடமும் பொறுமை, அனசூயை (தீய எண்ணமின்மை), தூய்மை, மங்களமான ஒழுக்கம், அகார்ப்பண்யம் (உதாரத்தன்மை), அஸ்ப்ருஹை (ஆசையின்மை)।

Verse 59

एभिरष्टचत्वारिंशद्भिः संस्कारैः संकृतो ब्राह्मणो भवति

இந்த நாற்பத்தெட்டு ஸம்ஸ்காரங்களால் முறையாகச் சீர்பெற்றவன் (உண்மையில்) பிராமணன் ஆவான்।

Verse 60

एवं ज्ञात्वा महाभागे न तु मां पातुमर्हसि । शिशुपेयं स्तनं भद्रे कथं वै मद्विधः पिबेत्

மகாபாகையே, இதை அறிந்தபின் நீ எனக்கு பால் ஊட்ட வேண்டாம். பத்திரே, இந்த மார்பகம் குழந்தை குடிப்பதற்கே உரியது; என்னைப் போன்றவன் அதை எவ்வாறு குடிப்பான்?

Verse 61

ममैतद्वचनं श्रुत्वा नारी वचनमब्रवीत्

என் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட அந்தப் பெண் பதிலுரைத்தாள்।

Verse 62

यदि त्वं न पिबेः स्तन्यं पयो बालो मरिष्यति । श्रूयते त्रिषु लोकेषु वेदेषु च स्मृतिष्वपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो भ्रूणहत्या न मुञ्चति

நீ स्तன்யப் பாலை குடிக்காவிட்டால் அந்தக் குழந்தை இறந்து விடும். மூன்று உலகங்களிலும்—வேதங்களிலும் ஸ்மிருதிகளிலும்—இவ்வாறு கேட்கப்படுகிறது: எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கலாம்; ஆனால் கருவைக் கொன்ற பாவம் எளிதில் நீங்காது।

Verse 63

भवित्री तव हत्या च महाभागवतः पुनः । जन्मानि च शतान्यष्टौ क्लिश्यते भ्रूणहत्यया

ஓ மகாபாகவனே! உனது கொலையும் மீண்டும் நிச்சயமாக நிகழும்; கருக்கொலைப் பாவத்தால் உயிர் எட்டுநூறு பிறவிகள் துன்புறும்.

Verse 64

मृतः शुनत्वं चाप्नोति वर्षाणां तु शतत्रयम् । ततस्तस्य क्षये जाते काकयोनिं व्रजेत्पुनः

மரணத்திற்குப் பின் அவன் மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் நாயின் நிலையைக் பெறுவான்; அந்தக் காலம் முடிந்ததும் மீண்டும் காக்கை யோனியில் பிறப்பான்.

Verse 65

तत्रापि च शतान्यष्टौ क्लिश्यते पापकर्मणि । वराहो दश जन्मानि तदन्ते जायते कृमिः

அங்கேயும் பாவச் செயல்வான் எட்டுநூறு ஆண்டுகள் துன்புறுவான்; அவன் பத்து பிறவிகள் வராகமாகி, அதன் முடிவில் புழு யோனியில் பிறப்பான்.

Verse 66

ततश्चारोहिणीं प्राप्य गोगजाश्वनृजन्मभाक् । श्रूयते श्रुतिशास्त्रेषु वेदेषु च परंतप

பின்பு ‘ஆரோஹிணீ’ எனும் உயர்வுப் பாதையை அடைந்து, பசு, யானை, குதிரை, மனிதன் எனப் பிறவிகள் எடுப்பான்; இவ்வாறு ஸ்ருதி, சாஸ்திரம், வேதங்களில் கேட்கப்படுகிறது, ஓ பரந்தபா.

Verse 67

सर्वपापाधिकं पापं बालहत्या द्विजोत्तम । बालहत्यायुतो विप्रः पच्यते नरके ध्रुवम्

ஓ த்விஜோத்தமனே! குழந்தைக் கொலை எல்லாப் பாவங்களையும் மீறும் மகாபாவம்; குழந்தைக் கொலையால் மாசுற்ற பிராமணன் நிச்சயமாக நரகத்தில் வேதனைப்படுவான்.

Verse 68

वर्षाणि च शतान्यष्टौ प्राप्नोति यमयातनाम् । तस्मादल्पतरो दोषः पिबतो मे स्तनं तव

அவன் எட்டு நூறு ஆண்டுகள் யமனின் தண்டனைகளை அனுபவிப்பான். ஆகவே என் தாய்ப்பாலை அருந்தினால் உன் குற்றம் குறைவாகும்.

Verse 69

तथैवापिबतः पापं जायते बहुवर्षिकम् । क्षुधातृषाविरामस्ते पुण्यं च पिबतः स्तनम्

அதேபோல் அருந்தாவிட்டால் பல ஆண்டுகள் நீடிக்கும் பாவம் உண்டாகும். தாய்ப்பாலை அருந்தினால் உன் பசி தாகம் தணியும்; புண்ணியமும் சேரும்.

Verse 70

अतो न चेतः संदिग्धं कर्तव्यमिह कर्हिचित् । एहि विप्र यथाकामं बालार्थे पिब मे स्तनम्

ஆகவே இங்கே எந்நேரமும் மனத்தில் ஐயம் கொள்ளாதே. வா, ஓ விப்ரா! குழந்தையின் நலனுக்காக, விருப்பம்போல் என் தாய்ப்பாலை அருந்து.

Verse 71

ततोऽहं वचनं श्रुत्वा स्तनं पातुं समुद्यतः । न च तृप्तिं विजानामि पिबतः स्तनमुत्तमम्

அப்போது அவள் சொற்களை கேட்ட நான் தாய்ப்பால் அருந்தத் தொடங்கினேன். ஆனால் அந்த சிறந்த பாலை அருந்தியும் எனக்கு திருப்தி ஏற்படவில்லை.

Verse 72

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि भारतैवं शतानि च । ततः प्रबुद्धोत्सङ्गेऽहं मायानिद्राविमोहितः

ஓ பாரதா! முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளும், அதுபோல மேலும் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளும் கடந்தன. பின்னர் நான் அவளின் மடியில் விழித்தேன்—மாயாநித்திரையால் மயங்கியவனாய்.

Verse 73

निद्राविगतमोहोऽहं यावत्पश्यामि पाण्डव । तावत्सुप्तं न पश्यामि न च तं बालकं विभो

என் நித்திரைமயக்கம் நீங்கியபின், ஓ பாண்டவா, நான் எவ்வளவு நேரம் சுற்றிலும் நோக்கினேனோ அவ்வளவு நேரம் யாரையும் உறங்கிக் கிடப்பவராகக் காணவில்லை; அந்தக் குழந்தையையும், ஓ ஆண்டவா, காணவில்லை।

Verse 74

चतुरस्तांश्च वै कुम्भान् पश्यामि तत्र भारत । न च पश्यामि तां देवीं गता वै कुत्रचिच्च ते

அங்கே, ஓ பாரதா, நான் நான்கு கும்பங்களைப் பார்த்தேன்; ஆனால் அந்த தேவியைப் பார்க்கவில்லை—அவள் நிச்சயமாக எங்கோ சென்றுவிட்டாள்; அது உனக்கும் அறியப்படாதது।

Verse 75

एवं विमृश्यमानस्य चिन्तयानस्य तिष्ठतः । ईषद्धसितया वाचा देवी वचनमब्रवीत्

அவன் இவ்வாறு சிந்தித்து, எண்ணத்தில் ஆழ்ந்து நின்றபோது, தேவி மெலிதான புன்னகையுடன் இனிய மொழியில் அவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தாள்।

Verse 76

श्रीदेव्युवाच । कृष्णः स पुरुषः सुप्तो द्वितीयोऽप्यागतो हरः । ये चत्वारश्च ते कुम्भाः समुद्रास्ते द्विजोत्तम

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—நீ உறங்கிக் கிடப்பவராகக் கண்ட அந்த கருநிறப் புருஷன் கிருஷ்ணன் (விஷ்ணு); இரண்டாவதாக வந்தவன் ஹரன் (சிவன்). மேலும் அந்த நான்கு கும்பங்கள், ஓ த்விஜோத்தமா, நான்கு சமுத்திரங்களே।

Verse 77

यश्च बालस्त्वया दृष्टो ब्राह्मा लोकपितामहः । अहं च पृथिवी ज्ञेया सप्तद्वीपा सर्वता

நீ கண்ட அந்தக் குழந்தை உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா. என்னை பூமியாகவே அறிக—ஏழு தீவுகளுடன், எங்கும் பரவி நிற்பவளாக।

Verse 78

या गता त्वां परित्यज्य भूतले सुप्रतिष्ठिता । इमां च प्रेक्षसे विप्र नर्मदां सरितां वराम्

உன்னை விட்டுச் சென்ற அவள் பூமியில் உறுதியாக நிலைபெற்றாள். இப்போது, ஓ விப்ரரே, நதிகளில் சிறந்த நர்மதையை நீர் தரிசிக்கிறீர்.

Verse 79

सर्वसत्त्वोपकाराय बृहते पुण्यलक्षणा । रेवानदी तु विख्याता न मृता तेन नर्मदा

அனைத்து உயிர்களுக்கும் உபகாரம் செய்யும் பெருமையும் புனித இலக்கணமும் உடைய இந்நதி ‘ரேவா’ எனப் புகழ்பெற்றது. அவள் ‘இறந்ததல்ல’—ஆகையால் ‘நர்மதா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 80

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ स्वस्थो भव महामुने । इत्युक्त्वा मां तदा देवी तत्रैवान्तरधीयत

இவ்வாறு அறிந்து அமைதியடை; ஓ மகாமுனியே, நலமுடன் நிலைத்திரு. என்று எனக்குச் சொல்லி தேவி அங்கேயே மறைந்தாள்.

Verse 81

एवं हि शेते भगवान्सत्त्वस्थः प्रलये सदा । सत्त्वरूपो महादेवो यदाधारे जगत्स्थितम्

பிரளயக் காலத்தில் பகவான் எப்போதும் சத்த்வ நிலையில் துயில்கிறார். சத்த்வ ரூபமான மகாதேவனே இந்த உலகம் நிலைக்கும் ஆதாரம்.

Verse 82

एवं मयानुभूतं तु दृष्टमाश्चर्यमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं कथितं ते नरोत्तम

இவ்வாறு நான் நேரில் இந்த உத்தம அதிசயத்தை அனுபவித்து கண்டேன். ஓ நரோத்தமனே, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் இந்தப் புனிதக் கதையை உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 83

विष्णोश्चरितमित्युक्तं यत्त्वया परिपृच्छितम् । भूय एव महाबाहो किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

நீ கேட்ட விஷ்ணுவின் சரிதம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது. மீண்டும், ஓ மகாபாகுவே, இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?