Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच

சூதர் கூறினார்—।

Verse 2

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயத் தலைப்பு)।

Verse 3

विस्तरं नर्मदायास्तु तीर्थानां मुनिसत्तम । कोऽन्यः शक्तोऽस्ति वै वक्तुमृते ब्रह्माणमीश्वरम्

முனிவரரே! நர்மதையின் தீர்த்தங்களை முழுமையாக விரிவாக யார் வர்ணிக்க வல்லார்? பிரம்மாவும் ஈசுவரனும் (சிவனும்) தவிர வேறு யாரும் இயலார்।

Verse 4

एतमेव पुरा प्रश्नं पृष्टवाञ्जनमेजयः । वैशंपायनसंज्ञं तु शिष्यं द्वैपायनस्य ह

இதே கேள்வியை முன்னொரு காலத்தில் ஜனமேஜயன், த்வைபாயனன் (வியாசர்) சீடனான வைசம்பாயனன் என்னும் முனிவரிடம் கேட்டான்।

Verse 5

रेवातीर्थाश्रितं पुण्यं तत्ते वक्ष्यामि शौनक । पुरा पारीक्षितो राजा यज्ञादीक्षासु दीक्षितः

சௌனகரே! ரேவா (நர்மதா) தீர்த்தங்களில் உறையும் புண்ணியத்தை உமக்கு உரைப்பேன். முற்காலத்தில் பாரீக்ஷித் அரசன் யாகத் தீட்சைகளில் தீட்சிதனானான்।

Verse 6

संभृते तु हविर्द्रव्ये वर्तमानेषु कर्मसु । आसीनेषु द्विजाग्र्येषु हूयमाने हुताशने

ஹவிர்திரவியம் திரட்டப்பட்டு கர்மங்கள் நடைபெறுகையில்; சிறந்த த்விஜர்கள் அமர்ந்திருக்க, ஹுதாசனத்தில் விதிப்படி ஆஹுதிகள் செலுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது—

Verse 7

वर्तमानासु सर्वत्र तथा धर्मकथासु च । श्रूयमाणे तथा शब्दे जनैरुक्ते त्वहर्निशम्

எங்கும் தர்மக் கதைகள் நடைபெற, மேலும் மக்கள் இரவும் பகலும் உரைத்த அந்தச் சொற்களும் கேட்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது—

Verse 8

यज्ञभूमौ कुलपते दीयतां भुज्यतामिति । विविधांश्च विनोदान्वै कुर्वाणेषु विनोदिषु

யாகபூமியில், ஓ குலபதே, “தானம் அளியுங்கள்; உணவு உண்ணுங்கள்!” என்ற முழக்கம் எழுந்தது; மகிழ்வோர் பலவகை விழா-வினோதங்களை ஏற்பாடு செய்தனர்।

Verse 9

एवंविधे वर्तमाने यज्ञे स्वर्गसदःसमे । वैशंपायनमासीनं पप्रच्छ जनमेजयः

இவ்வாறு சொர்க்கச் சபையை ஒத்த யாகம் நடைபெறுகையில், அங்கே அமர்ந்திருந்த வைசம்பாயனரை ஜனமேஜயன் வினவினான்।

Verse 10

जनमेजय उवाच । द्वैपायनप्रसादेन ज्ञानवानसि मे मतः । वैशंपायन तस्मात्त्वां पृच्छामि ऋषिसन्निधौ

ஜனமேஜயன் கூறினான்—த்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அருளால் நீ எனக்குப் பேரறிவுடையவன் எனத் தோன்றுகிறாய். ஆகவே, ஓ வைசம்பாயனரே, ரிஷிகளின் சன்னிதியில் உம்மை நான் வினவுகிறேன்।

Verse 11

ब्रूहि मे त्वं पुरावृत्तं पितृणां तीर्थसेवनम् । चिरं नानाविधान्क्लेशान् प्राप्तास्त इति मे श्रुतम्

என் பித்ருக்களின் தீர்த்தசேவனையின் பழம்பெரும் வரலாற்றை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அவர்கள் நீண்ட காலம் பலவகைத் துன்பங்களை அனுபவித்தனர் என்று நான் கேட்டேன்.

Verse 12

कथं द्यूतजिताः पार्था मम पूर्वपितामहाः । आसमुद्रां महीं विप्र भ्रमन्तस्तीर्थलोभतः

ஓ விப்ரரே! சூதாட்டத்தில் தோற்ற என் முன்னோர் பார்தர்கள், தீர்த்தவேட்கையால் கடல்சூழ்ந்த பூமியெங்கும் எவ்வாறு அலைந்தனர்?

Verse 13

केन ते सहितास्तात भूमिभागाननेकशः । चेरुः कथय तत्सर्वं सर्वज्ञोऽसि मतो मम

அன்புத் தாதா! அவர்கள் யாருடன் சேர்ந்து பல நிலப்பகுதிகளைத் தாண்டி நடந்தனர்? அதையெல்லாம் சொல்லுங்கள்; என் எண்ணத்தில் நீங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர்.

Verse 14

वैशंपायन उवाच

வைசம்பாயனர் கூறினார்:

Verse 15

कथयिष्यामि भूनाथ यत्पृष्टं तु त्वयाऽनघ । नमस्कृत्य विरूपाक्षं वेदव्यासं महाकविम्

ஓ பூநாதா, ஓ அனகா! நீ கேட்டதை நான் கூறுவேன்—முதலில் மும்முகக் கண்களுடைய விரூபாக்ஷனுக்கும், மகாகவி வேதவ்யாசருக்கும் வணங்கி.

Verse 16

पितामहास्तु ते पञ्च पाण्डवाः सह कृष्णया । उषित्वा ब्राह्मणैः सार्धं काम्यके वन उत्तमे

அரசே, உன் பிதாமகர்கள்—ஐந்து பாண்டவர்கள்—கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) உடன், பிராமணர்களோடு சேர்ந்து சிறந்த காம்யக வனத்தில் தங்கி…

Verse 17

प्रधानोद्दालके तत्र कश्यपोऽथ महामतिः । विभाण्डकश्च राजेन्द्र मुरुश्चैव महामुनिः

அங்கே அவர்களில் முதன்மையானவர் உத்தாலகர்; மகாமதி கश्यபரும் இருந்தார். அரசே, விபாண்டகர் மற்றும் முரு எனும் மகாமுனியும் இருந்தார்.

Verse 18

पुलस्त्यो लोमशश्चैव तथान्ये पुत्रपौत्रिणः । स्नात्वा निःशेषतीर्थेषु गतास्ते विन्ध्यपर्वतम्

புலஸ்தியரும் லோமசரும், மற்ற முனிவர்களும் மகன்-பேரன் உடன், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடி விந்திய மலைக்குச் சென்றனர்.

Verse 19

ते च तत्राश्रमं पुण्यं सर्वैर्वृक्षैः समाकुलम् । चम्पकैः कर्णकारैश्च पुन्नागैर्नागकेसरैः

அங்கே அவர்கள் புனிதமான ஆசிரமத்தை கண்டனர்; அது எல்லா வகை மரங்களாலும் அடர்ந்தது—சம்பகம், கர்ணிகாரம், புன்னாகம், நாககேசரம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 20

बकुलैः कोविदारैश्च दाडिमैरुपशोभितम् । पुष्पितैरर्जुनैश्चैव बिल्वपाटलकेतकैः

அது பகுளம், கோவிதாரம், மாதுளை மரங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது; மலர்ந்த அர்ஜுனம், வில்வம், பாடலம், கேதகி மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 21

कदम्बाम्रमधूकैश्च निम्बजम्बीरतिन्दुकैः । नालिकेरैः कपित्थैश्च खर्जूरपनसैस्तथा

அவ்வனம் கடம்பம், மாமரம், மதூக மரங்களாலும், வேம்பு, ஜம்பீரம், திந்துக மரங்களாலும், மேலும் தேங்காய், கபித்தம், பேரீச்சை, பலா மரங்களாலும் எங்கும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 22

नानाद्रुमलताकीर्णं नानावल्लीभिरावृतम् । सपुष्पं फलितं कान्तं वनं चैत्ररथं यथा

பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்ததும், பலவகை வல்லிகளால் சூழப்பட்டதும், மலர்ந்து கனிந்ததும் ஆகிய அந்த இனிய வனம் புகழ்பெற்ற சைத்ரரதத் தோட்டத்தைப் போலவே விளங்கியது।

Verse 23

जलाश्रयैस्तु विपुलैः पद्मिनीखण्डमण्डितम् । सितोत्पलैश्च संछन्नं नीलपीतैः सितारुणैः

அவ்வனம் விசாலமான நீர்நிலைகளாலும் தாமரைத் தடாகப் பகுதிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; வெண்மையான உற்பலங்களால் மூடப்பட்டதும், நீலம், மஞ்சள், வெள்ளை, செம்மை நிறத் தாமரைகளால் ஒளிர்ந்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 24

हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । आडीकाकबलाकाभिः सेवितं कोकिलादिभिः

அவ்வனம் அன்னங்களாலும் காரண்டவப் பறவைகளாலும் நிரம்பியது; சக்ரவாகப் பறவைகளால் அழகுபெற்றது; மேலும் ஆடீகா, பலாகா (நாரைகள்) மற்றும் குயில் முதலிய பறவைகள் உலாவும் இடமாயிருந்தது।

Verse 25

सिंहैर्व्याघ्रैर्वराहैश्च गजैश्चैव महोत्कटैः । महिषैश्च महाकायैः कुरङ्गैश्चित्रकैः शशैः

அவ்வனத்தில் சிங்கங்கள், புலிகள், வராகங்கள், மேலும் மிக வலிமைமிக்க யானைகள் வாழ்ந்தன; பெருஞ்சரீரமான எருமைகள், குரங்கம், சித்ரகம் (புள்ளிமான்) மற்றும் சசம் (முயல்) ஆகியனவும் இருந்தன।

Verse 26

गण्डकैश्चैव खड्गैश्च गोमायुसुरभी युतम् । सारङ्गैर्मल्लकैश्चैव द्विपदैश्च चतुष्पदैः

அவ்வனம் கண்டு(க) மற்றும் கட்கம் போன்ற மிருகங்களாலும், கோமாயு (நரி) மற்றும் நறுமணமிக்க உயிர்களாலும், சாரங்கம், மல்லகம் என்னும் மான்களாலும் நிரம்பியது; அங்கு இருகாலியும் நான்காலியும் ஆகிய எல்லா உயிர்களும் இருந்தன।

Verse 27

तथाच कोकिलाकीर्णं मनःकान्तं सुशोभितम् । जीवंजीवकसंघैश्च नानापक्षिसमायुतम्

அவ்வனம் குயில்களால் நிரம்பி—மனத்துக்கு இனிமையாய் மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது; ஜீவஞ்சீவகப் பறவைகளின் கூட்டங்களாலும் பலவகைப் பறவைகளாலும் சூழப்பட்டது।

Verse 28

दुःखशोकविनिर्मुक्तं सत्त्वोत्कटमनोरमम् । क्षुत्तृषारहितं कान्तं सर्वव्याधिविवर्जितम्

அது துயரும் சோகமும் அற்றது; சத்த்வ குணம் மிகுந்து மனதிற்கு இனிமையாய் விளங்கியது; பசியும் தாகமும் இல்லாமல், காந்தியுடன், எல்லா நோய்களும் அணுகாததாக இருந்தது।

Verse 29

सिंहीस्तनं पिबन्त्यत्र कुरंगाः स्नेहसंयुतम् । मार्जारमूषकौ चोभाववलेहत उन्मुखौ

அங்கே குரங்க (மான்கள்) அன்பு நிறைந்த சிங்கியின் துதிகளில் இருந்து பால் குடித்தன; மேலும் பூனையும் எலியும்—இருவரும்—பகையின்றி மேல்நோக்கி (உணவை) நக்கிக் கொண்டிருந்தன।

Verse 30

पञ्चास्याः पोतकेभाश्च भोगिनस्तु कलापिनः । दृष्ट्वा तद्विपिनं रम्यं प्रविष्टाः पाण्डुनन्दनाः

அந்த இனிய காட்டைக் கண்டு—அங்கே சிங்கங்கள், யானைக் குட்டிகள், போகிகள் (பாம்புகள்), கலாபிகள் (மயில்கள்) கூட வாழ்ந்ததால்—பாண்டுவின் புதல்வர்கள் அதில் நுழைந்தனர்।

Verse 31

मार्कण्डं दृष्टवांस्तत्र तरुणादित्यसन्निभम् । ऋषिभिः सेव्यमानं तु नानाशास्त्रविशारदैः

அங்கே அவர்கள் இளஞ் சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் மார்கண்டேய முனிவரைத் தரிசித்தனர்; பல சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்த ரிஷிகள் அவரைச் சேவித்தனர்.

Verse 32

कुलीनैः सत्त्वसम्पन्नैः शौचाचारसमन्वितैः । धीसंगतैः क्षमायुक्तैस्त्रिसंध्यं जपतत्परैः

அவ்விடம் குலீனரும் சத்துவம் நிறைந்தவரும், தூய்மை-நல்லொழுக்கம் உடையவரும், மனக்கட்டுப்பாடு கொண்டவரும், பொறுமைமிக்கவரும், திரிசந்த்யா ஜபத்தில் ஈடுபட்டவரும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 33

ऋग्यजुःसामविहितैर्मन्त्रैर्होमपरायणैः । केचित्पञ्चाग्निमध्यस्थाः केचिदेकान्तसंस्थिताः

சிலர் ருக்-யஜுஸ்-சாமம் விதித்த மந்திரங்களால் ஹோமத்தில் ஈடுபட்டனர்; சிலர் பஞ்சாக்னியின் நடுவில் தவம் செய்தனர்; சிலர் ஏகாந்தத்தில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 34

ऊर्ध्वबाहुनिरालम्बा आदित्यभ्रमणाः परे । सायंप्रातर्भुजश्चान्ये एकाहारास्तथा परे

சிலர் ஆதரவின்றி கரங்களை உயர்த்தி நின்றனர்; சிலர் ஆதித்ய-ப்ரமண (சூரியச் சுற்றல்) நியமம் செய்தனர். சிலர் மாலை-காலை மட்டும் உண்டனர்; சிலர் ஏகாஹார விரதம் காத்தனர்.

Verse 35

द्वादशाहात्तथा चान्ये अन्ये मासार्धभोजनाः । दर्शे दर्शे तथा चान्ये अन्ये शैवालभोजनाः

சிலர் பன்னிரண்டு நாட்கள் கழித்தே உண்பர்; சிலர் அரைமாதத்திற்கு ஒருமுறை உண்பர். சிலர் ஒவ்வொரு தர்ஷத்தில் (அமாவாசையில்) உண்பர்; சிலர் சைவாலம் போன்ற நீர்த் தாவரங்களால் வாழ்வர்.

Verse 36

पिण्याकमपरेऽभुजन् केचित्पालाशभोजनाः । अपरे नियताहारा वायुभक्ष्याम्बुभोजनाः

சிலர் பிண்யாகம் (எண்ணெய்க் கழிவு) உண்டனர்; சிலர் பலாச இலைகளை உணவாகக் கொண்டனர். மற்றோர் சிலர் கட்டுப்பட்ட உணவினர்—காற்றையே உணவெனக் கொண்டு, அல்லது நீரையே மட்டும் கொண்டு வாழ்ந்தனர்.

Verse 37

एवंभूतैस्तथा वृद्धैः सेव्यते मुनिपुंगवैः । ततो धर्मसुतः श्रीमानाश्रमं तं प्रविश्य सः

இவ்வாறான முனிவர்க்களாலும், முதியவர்களாகிய முனிசிறந்தோராலும் சேவிக்கப் பெற்றபின், திருவுடைய தர்மசுதன் அந்த ஆசிரமத்துள் நுழைந்தான்.

Verse 38

दृष्ट्वा मुनिवरं शान्तं ध्यायमानं परं पदम् । प्रादक्षिण्येन सहसा दण्डवत्पतितोऽग्रतः

பரம்பதத்தைத் தியானிக்கும் அமைதியான முனிவரைக் கண்டு, அவர் உடனே பிரதட்சிணம் செய்து, முன்னே தண்டவத் பணிந்து விழுந்தார்.

Verse 39

भक्त्यानुपतितं दृष्ट्वा चिरादादाय लोचनम् । को भवानित्युवाचेदं धर्मं धीमानपृच्छत

பக்தியுடன் விழுந்தவனைப் பார்த்து, நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் ஞானமிகு முனி கண்களை உயர்த்தி, தர்மப்படி கேட்டார்—“நீ யார்?”

Verse 40

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दारकस्तत्समीपगः । आहायं धर्मराजस्ते दर्शनार्थं समागतः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அருகிலிருந்த சிறுவன் கூறினான்—“இவர் தர்மராஜன்; உங்கள் தரிசனத்திற்காக வந்துள்ளார்.”

Verse 41

तच्छ्रुत्वादारकेणोक्तं वचनं प्राह सादरः । एह्येहि वत्सवत्सेति किंचित्स्थानाच्चलन्मुनिः । तं तु स्नेहादुपाघ्राय आसने उपवेशयत्

சிறுவன் சொன்னதை கேட்ட முனிவர் அன்புடன்—“வா, வா, வத்ஸா!” என்றார். தம் இடத்திலிருந்து சிறிது எழுந்து, பாசத்துடன் அவன் தலையை நுகர்ந்து (ஆசி அளித்து) அவனை ஆசனத்தில் அமர்த்தினார்।

Verse 42

उपविष्टे सभायां तु पूजां कृत्वा यथाविधि । वन्यैर्धान्यैः फलैर्मूलै रसैश्चैव पृथग्विधैः

அவர் சபையில் அமர்ந்தபின், அவர்கள் விதிப்படி பூஜை செய்து, வனத்தில் கிடைக்கும் தானியங்கள், பழங்கள், கிழங்குகள், வேர்கள் மற்றும் பலவகைச் சாறுகளை நிவேதனமாக அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 43

पाण्डवा ब्राह्मणैः सार्द्धं यथायोग्यं प्रपूजिताः । मुहूर्तादथ विश्रम्य धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

பாண்டவர்கள் பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து தக்க முறையில் மரியாதை பெற்றனர். பின்னர் சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுத்த பின் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன்…

Verse 44

पृच्छति स्म मुनिश्रेष्ठं कौतूहलसमन्वितः । भगवन्सर्वलोकानां दीर्घायुस्त्वं मतो मम

ஆர்வம் நிறைந்தவனாக அவன் முனிவர்களில் சிறந்தவரை வினவினான்—“பகவனே, என் எண்ணத்தில் நீங்கள் எல்லா லோகங்களிலும் நீண்ட ஆயுளுடையவர்.”

Verse 45

सप्तकल्पानशेषेण कथयस्व ममानघ । कल्पक्षयेऽपि लोकस्य स्थावरस्येतरस्य च

“அனகனே, ஏழு கல்பங்களை முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்; மேலும் கல்ப முடிவில் லோகத்தின் நிலையானவையும் நகர்வானவையும் ஆகிய உயிர்களின் நிலை/கதி எவ்வாறு அமைகிறதோ அதையும் விரிவாக உரையுங்கள்.”

Verse 46

न विनष्टोऽसि विप्रेन्द्र कथं वा केन हेतुना । गङ्गाद्याः सरितः सर्वाः समुद्रान्ताश्च या मुने

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! நீ அழியாமல் இருப்பது எப்படி, எந்த காரணத்தால்? மேலும் ஓ முனிவரே! கங்கை முதலிய கடலில் கலக்கும் எல்லா நதிகளின் நிலை என்ன?

Verse 47

तासां मध्ये स्थिताः काः स्वित्काश्चैव प्रलयं गताः । का नु पुण्यजला नित्यं कानु न क्षयमागता

அந்நதிகளில் எவை நிலைத்துள்ளன, எவை பிரளயத்தில் லயமடைந்தன? எது எப்போதும் புண்ணிய நீருடையது, எது சிதைவடையாதது?

Verse 48

एतत्कथय मे तात प्रसन्नेनान्तरात्मना । श्रोतुमिच्छाम्यशेषेण ऋषिभिः सह बान्धवैः

அன்புத் தந்தையே! அமைதியும் அருளும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நான் முனிவர்களுடனும் என் உறவினர்களுடனும் சேர்ந்து முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 49

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञ धर्मपुत्र युधिष्ठिर । कथयामि यथा न्यायं यत्पृच्छसि ममानघ

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—நன்று, நன்று! ஓ மிகுந்த ஞானமுடைய தர்மபுத்திர யுதிஷ்டிரா, ஓ பாவமற்றவனே! நீ கேட்டதை மரபும் நியாயமும் உடைய முறையில் நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 50

सर्वपापहरं पुण्यं पुराणं रुद्रभाषितम् । यः शृणोति नरो भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु

ருத்ரன் உரைத்த இந்தப் புனித புராணம் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். இதை பக்தியுடன் கேட்பவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயனை இப்போது கேள்.

Verse 51

अश्वमेध सहस्रेण वाजपेयशतेन च । तत्फलं समवाप्नोति राजन्नास्त्यत्र संशयः

அரசே, ஆயிரம் அச்வமேதமும் நூறு வாஜபேயமும் அளிக்கும் புண்ணியப் பயன் எதுவோ, அதையே அவன் அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 52

ब्रह्मघ्नश्च सुरापी च स्तेयी गोघ्नश्च यो नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रस्य वचनं यथा

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானி, திருடன், பசுவைக் கொன்றவன் ஆகியவனும்—ருத்ரரின் வாக்கின்படி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 53

गङ्गा तु सरितां श्रेष्ठा तथा चैव सरस्वती । कावेरी देविका चैव सिन्धुः सालकुटी तथा

நதிகளில் கங்கை உயர்ந்தது; அதுபோல சரஸ்வதி, காவேரி, தேவிகா, சிந்து, சாலகுடீ ஆகியனவும் புனிதமானவை।

Verse 54

सरयूः शतरुद्रा च मही चर्मिलया सह । गोदावरी तथा पुण्या तथैव यमुना नदी

சரயூ, சதருத்ரா, சர்மிலாவுடன் மஹீ, புனிதமான கோதாவரி, மேலும் யமுனை நதியும் புண்ணியமானவை।

Verse 55

पयोष्णी च शतद्रुश्च तथा धर्मनदी शुभा । एताश्चान्याश्च सरितः सर्वपापहराः स्मृताः

பயோஷ்ணீ, சதத்ரு, மேலும் மங்களமான தர்மநதி ஆகியனவும் புனிதம். இவையும் பிற நதிகளும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் எனச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 56

किं तु ते कारणं तात वक्ष्यामि नृपसत्तम । समुद्राः सरितः सर्वाः कल्पे कल्पे क्षयं गताः

ஆனால், ஹே தாதா, ஹே அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதன் காரணத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் எல்லா சமுத்திரங்களும் எல்லா நதிகளும் பிரளயத்தில் லயமடைகின்றன.

Verse 57

सप्तकल्पक्षये क्षीणे न मृता तेन नर्मदा । नर्मदैकैव राजेन्द्र परं तिष्ठेत्सरिद्वरा

ஏழு கல்பங்களின் பிரளய-அழிவு நிறைவேறினாலும் நர்மதா அழிவதில்லை. ஆகவே, ஹே ராஜேந்திரா, நர்மதா ஒருத்தியே பரமமாக நிலைத்திருப்பாள்—நதிகளில் சிறந்தவள்.

Verse 58

तोयपूर्णा महाभाग मुनिसंघैरभिष्टुता । गंगाद्याः सरितश्चान्याः कल्पे कल्पे क्षयं गताः

ஹே மகாபாகனே, நீரால் நிறைந்தும் முனிவர் கூட்டங்களால் போற்றப்பட்டும் இருந்தாலும், கங்கை முதலான பிற நதிகள் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பிரளயத்தில் முடிவடைகின்றன.

Verse 59

एषा देवी पुरा दृष्टा तेन वक्ष्यामि तेऽनघ

இந்த தேவியைப் பழங்காலத்தில் கண்டனர்; ஆகவே, ஹே அனகா, அவளுடைய வரலாற்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்.