Adhyaya 13

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं भगवती पुण्या स्तुता सा मुनिपुंगवैः । चिन्तयामास सर्वेषां दास्यामि वरमुत्तमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—முனிவரர்களால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட அந்தப் புனிதமான பகவதி சிந்தித்தாள்—‘இவர்களெல்லாருக்கும் சிறந்த வரத்தை அளிப்பேன்.’

Verse 2

ततः प्रसुप्तांस्ताञ्ज्ञात्वा रात्रौ देवी जगाम ह । एकैकस्य ऋषेः स्वप्ने दर्शनं चारुहासिनी

பின்னர் இரவில் அவர்கள் உறங்கியதை அறிந்து தேவி வந்தாள்; இனிய புன்னகையுடன் ஒவ்வொரு ரிஷிக்கும் கனவில் தன் தரிசனத்தை அருளினாள்।

Verse 3

ततोऽर्धरात्रे सम्प्राप्त उत्थिता जलमध्यतः । विमलाम्बरसंवीता दिव्यमालाविभूषिता

அர்த்தராத்திரி வந்தபோது அவள் நீரின் நடுவிலிருந்து எழுந்தாள்—மாசற்ற ஆடையால் மூடப்பட்டு, தெய்வ மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 4

घृतातपत्रा सुश्रोणी पद्मरागविभूषिता । जगाद मा भैरिति तानेकैकं तु पृथक्पृथक्

நெய்-குடை ஏந்தி, அழகிய இடையுடையவளாய், பத்மராக மணிகளால் அலங்கரித்து, அவள் ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்தனியாகச் சொன்னாள்—“அஞ்சாதீர்.”

Verse 5

वसध्वं मम पार्श्वे तु भयं त्यक्त्वा क्षुधादिजम्

“என் அருகில் வாசியுங்கள்; அச்சத்தையும்—பசியாதியையும்—விட்டு விடுங்கள்.”

Verse 6

एवमुक्त्वा तदा देवी स्वप्नान्ते तान्महामुनीन् । जगामादर्शनं पश्चात्प्रविश्य जलमात्मिकम्

இவ்வாறு கூறி, கனவின் முடிவில் அந்த தேவி மகாமுனிகளின் பார்வையிலிருந்து மறைந்து, தன் நீர்மய இயல்பில் புகுந்தாள்.

Verse 7

ततः प्रभाते मुनयो मिथ ऊचुर्मुदन्विताः । तथा दृष्टा मया दृष्टा स्वप्ने देवी सुदर्शना

பின்னர் விடியற்காலையில் முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“ஆம், நான் கண்டேன்; கனவில் சுதர்சனா தேவியை நான் கண்டேன்.”

Verse 8

अभयं दत्तमस्माकं सिद्धिश्चाप्यचिरेण तु । प्रशस्तं दर्शनं तस्या नर्मदाया न संशयः

எங்களுக்கு அபயம் அருளப்பட்டது; சித்தியும் விரைவில் கிடைக்கும். நர்மதா தேவியின் தரிசனம் மிகப் புனிதமும் மங்களகரமும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 9

अथान्यदिवसे राजन्मत्स्यानां रूपमुत्तमम् । पश्यन्ति सपरीवाराः स्वकीयाश्रमसन्निधौ

பின்னர் மற்றொரு நாளில், அரசே, அவர்கள் தங்கள் துணையர்களுடன் தங்கள் ஆசிரமத்தின் அருகே மீன்களின் மிகச் சிறந்த வடிவங்களை கண்டனர்.

Verse 10

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टा मत्स्यांस्तत्र महर्षयः । पूजयामासुरव्यग्रा हव्यकव्येन देवताः

அங்கு அந்த மீன்களைப் பார்த்த மகரிஷிகள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்; கலக்கமின்றி தேவர்களை ஹவ்ய-கவ்ய நிவேதனங்களால் பூஜித்தனர்.

Verse 11

तान्मत्स्यसङ्घान्सम्प्राप्य महादेव्याः प्रसादतः । सपुत्रदारभृत्यास्ते वर्तयन्ति पृथक्पृथक्

மகாதேவியின் அருளால் அந்த மீன் கூட்டங்களைப் பெற்ற அவர்கள், மகன்கள், மனைவிகள், பணியாளர்கள் உடன், ஒவ்வொரு இல்லமும் தனித்தனியாக வாழ்வை நடத்தினர்.

Verse 12

दिने दिने तथाप्येवमाश्रमेषु द्विजातयः । मत्स्यानां सञ्चयं दृष्ट्वा विस्मिताश्चाभवंस्तदा

நாள்தோறும் ஆசிரமங்களில் இருபிறப்பினர் மீன்களின் சேர்க்கையைப் பார்த்து அப்போது மிகுந்த வியப்புற்றனர்.

Verse 13

अध्याय

அத்தியாயம். (இது அத்தியாயத் தலைப்பு.)

Verse 14

हृष्टपुष्टास्तदा सर्वे नर्मदातीरवासिनः । ऋषयस्ते भयं सर्वे तत्यजुः क्षुत्तृषोद्भवम्

அப்போது நர்மதா கரையில் வாழ்ந்த அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து வளமுற்றனர்; பசி-தாகத்தால் எழும் அச்சத்தை அவர்கள் அனைவரும் நீக்கினர்.

Verse 15

ते जपन्तस्तपन्तश्च तिष्ठन्ति भरतर्षभ । अर्चयन्ति पित्ःन्देवान्नर्मदातटमाश्रिताः

பரதகுலச் சிறந்தவனே! நர்மதா கரையைச் சார்ந்து அவர்கள் அங்கேயே தங்குகின்றனர்—ஜபமும் தவமும் செய்து—பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் அர்ச்சிக்கின்றனர்.

Verse 16

तैर्जपद्भिस्तपद्भिश्च सततं द्विजसत्तमैः । भ्राजते सा सरिच्छ्रेष्ठा ताराभिर्द्यौर्ग्रहैरिव

எப்போதும் ஜபமும் தவமும் செய்யும் அந்த உயர்ந்த த்விஜர்களால், அந்த சிறந்த நதி ஒளிர்கிறது—நட்சத்திரங்களும் கோள்களும் மிளிரும் வானம்போல்.

Verse 17

तत्र तैर्बहुलैः शुभ्रैर्ब्राह्मणैर्वेदपरागैः । नर्मदा धर्मदा पूर्वं संविभक्ता यथाक्रमम्

அங்கே பல தூய்மையான, வேதப் புலமை கொண்ட பிராமணர்களால், தர்மம் அளிக்கும் நர்மதா முன்பு முறையாக விதிப்படி பகுக்கப்பட்டும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டும் இருந்தாள்.

Verse 18

ऋषिभिर्दशकोटिभिर्नर्मदातीरवासिभिः । विभक्तेयं विभक्ताङ्गी नर्मदा शर्मदा नृणाम्

நர்மதா கரையில் வாழ்ந்த பத்து கோடி ரிஷிகள், உறுப்புகள் முறையாகப் பகுக்கப்பட்ட இந்நர்மதையைப் பகுத்தனர்; நர்மதா மனிதர்க்கு நலமளிப்பவள்.

Verse 19

यज्ञोपवीतैश्च शुभैरक्षसूत्रैश्च भारत । कूलद्वये महापुण्या नर्मदोदधिगामिनी

ஓ பாரதா! இரு கரைகளிலும் மங்கள யஜ்ஞோபவீதங்களும் ஜபமாலைகளும் உடன், மிகப் புண்ணியமான நர்மதா கடலை நோக்கி ஓடுகின்றாள்.

Verse 20

पृथगायतनैः शुभ्रैर्लिङ्गैर्वालुकमृन्मयैः । भ्राजते या सरिच्छ्रेष्ठा नक्षत्रैरिव शर्वरी

அந்த நதிகளில் சிறந்தவள், தனித்தனியான தூய ஆலயங்களாலும் மணல்-களிமண் லிங்கங்களாலும், நட்சத்திரங்கள் பொலியும் இரவுபோல் ஒளிர்கின்றாள்.

Verse 21

एवं त ऋषयः सर्वे तर्पयन्तः सुरान्पित्ःन् । न्यवसन्नर्मदातीरे यावदाभूतसम्प्लवम्

இவ்வாறு அந்த ரிஷிகள் அனைவரும் தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, உயிர்களின் மகாப்ரளயம் வரையில் நர்மதா கரையில் தங்கினர்.

Verse 22

किंचिद्गते ततस्तस्मिन्घोरे वर्षशताधिके । अर्धरात्रे तदा कन्या जलादुत्तीर्य भारत

பின்னர் சிறிது காலம் கடந்தபின்—நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கடுமையான ஆண்டுகளுக்குப் பின்—நள்ளிரவில், ஓ பாரதா, ஒரு கன்னி நீரிலிருந்து மேலெழுந்து தோன்றினாள்.

Verse 23

विद्युत्पुंजसमाभासा व्यालयज्ञोपवीतिनी । त्रिशूलाग्रकरा सौम्या तानुवाच ऋषींस्तदा

மின்னல் குவியல்போல் ஒளிர்ந்து, பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்து, மென்மையுடன் இருந்தும் கையில் திரிசூலத்தின் முனையைத் தாங்கி—அப்போது அவள் அந்த ரிஷிகளை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 24

आगच्छध्वं मुनिगणा विशध्वं मामयोनिजाम् । समेताः पुत्रदारैश्च ततः सिद्धिमवाप्स्यथ

முனிவர்கணங்களே, வாருங்கள்; அயோனிஜையான என்னுள் பிரவேசியுங்கள். மகன்களும் மனைவிகளும் உடன் கூடி வந்தால், அப்போது நீங்கள் சித்தியை அடைவீர்கள்।

Verse 25

यस्य यस्य हि या वाञ्छा तस्य तां तां ददाम्यहम् । विष्णुं ब्रह्माणमीशानमन्यं वा सुरमुत्तमम्

யாருக்கு யார் எந்த விருப்பம் உள்ளதோ, அவரவர்க்கு அதையதையே நான் அருள்கிறேன். விஷ்ணுவோ, பிரம்மாவோ, ஈசானன் (சிவன்) ஓ, அல்லது தேவர்களில் வேறு எந்த உயர்ந்த தேவனோ—எதுவாயினும்.

Verse 26

तत्र सर्वान्नयिष्यामि प्रसन्ना वरदा ह्यहम् । प्राणायामपरा भूत्वा मां विशध्वं समाहिताः

அங்கே நான் உங்களையெல்லாம் அழைத்துச் செல்வேன்; நான் பிரசன்னையாகவும் உண்மையிலே வரதாயினியாகவும் இருக்கிறேன். பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, ஒருமித்த மனத்துடன் என்னுள் பிரவேசியுங்கள் (என்னைச் சரணடையுங்கள்)।

Verse 27

सह पुत्रैश्च दारैश्च त्यक्त्वाश्रमपदानि च । कालक्षेपो न कर्तव्यः प्रलयोऽयमुपस्थितः

மகன்களும் மனைவிகளும் உடன், ஆசிரமங்களையும் வாழ்வுநிலைகளையும் கூடத் துறந்து—காலத்தை வீணாக்காதீர்கள். இந்தப் பிரளயம் நெருங்கி வந்துள்ளது।

Verse 28

संहारः सर्वभूतानां कल्पदाहः सुदारुणः । एकाहमभवं पूर्वं महाघोरे जनक्षये

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அழிவு உண்டாகிறது—கல்பாந்தத்தின் மிகக் கொடிய தீப்பெருக்கம். அந்த மகாபயங்கர உயிர்நாசத்தில் முன்பு நான் ஒருத்தியே எஞ்சினேன்.

Verse 29

शेषा नद्यः समुद्राश्च सर्व एव क्षयंगताः । वरदानान्महेशस्य तेनाहं न क्षयं गता

மற்ற எல்லா நதிகளும் கடல்களும் கூட அழிவடைந்தன; ஆனால் மகேசனின் வரங்களால் நான் நாசமடையவில்லை.

Verse 30

अमृतः शाश्वतो देवः स्थाणुरीशः सनातनः । स पूजितः प्रार्थितो वा किं न दद्याद्द्विजोत्तमाः

அமரன், நித்திய தேவன்—ஸ்தாணு, ஈசன், சனாதனன்—அவரை வழிபட்டாலும் வேண்டினாலும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அவர் எதை அருளமாட்டார்?

Verse 31

एवमुक्त्वा ऋषीव्रेवा प्रविवेश जलं ततः । करात्तशूला सा देवी व्यालयज्ञोपवीतिनी

இவ்வாறு கூறி ரேவா முனிவர்களிடம் சொல்லி பின்னர் நீரில் புகுந்தாள். அந்த தேவி கையில் திரிசூலம் ஏந்தி, பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்திருந்தாள்.

Verse 32

ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा विस्मयापन्नमानसाः । अभिवन्द्य च मां सर्वे क्षामयन्तः पुनः पुनः

அப்போது அவள் சொற்களை கேட்டதும் அவர்களின் மனம் வியப்பால் நிறைந்தது. அனைவரும் எனக்கு வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் மன்னிப்பை வேண்டினர்.

Verse 33

क्षम्यतां नो यदुक्तं हि वसतां तव संश्रये । गृहांस्त्यक्त्वा महाभागाः सशिष्याः सहबान्धवाः

மகாபாகனே! உமது சரணில் வாழும் நாங்கள் கூறியதில் குற்றம் இருந்தால் மன்னிக்கவும். இல்லங்களைத் துறந்து, சீடர்களும் உறவினர்களும் உடன் இங்கு வந்தோம்.

Verse 34

जप्त्वा चैकाक्षरं ब्रह्म हृदि ध्यात्वा महेश्वरम् । स्नात्वा च मन्त्रपूताभिरथ चाद्भिर्जितव्रताः

ஒரெழுத்து பிரம்ம-பீஜத்தை ஜபித்து, இதயத்தில் மகேஸ்வரனைத் தியானித்து, மந்திரத்தால் புனிதமான நீரில் நீராடி, அவர்கள் ஜிதவ்ரதர்—உறுதியான விரதத்தார்—ஆயினர்.

Verse 35

विविशुर्नर्मदातोयं सपक्षा इव पर्वताः । द्योतयन्तो दिशः सर्वाः कुशहस्ताः सहाग्रयः

இறக்கைகள் உடைய மலைகள் போல அவர்கள் நர்மதா நீரில் இறங்கினர். கைகளில் குசைத் தர்பையைப் பிடித்து, முனைகளை உயர்த்தி, எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்வதுபோல் தோன்றினர்.

Verse 36

गतेषु तेषु राजेन्द्र अहमेकः स्थितस्तदा । अमरेशं समासाद्य पूजयन्नर्मदां नदीम्

அரசேந்திரனே! அவர்கள் சென்றபின் நான் அங்கே தனியாக இருந்தேன். அமரேசனை அணுகி நர்மதா நதியை வழிபட்டேன்.

Verse 37

अनुभूताः सप्तकल्पा मायूराद्या मया नृप । प्रसादाद्वेधसः सर्वे रेवया सह भारत

அரசே, பாரதனே! வேதஸ் (பிரம்மா) அருளால், ரேவையுடன் (நர்மதையுடன்) மயூர முதலியவற்றால் தொடங்கும் ஏழு கல்பங்களை நான் அனுபவித்தேன்.

Verse 38

जन्मतोऽद्य दिनं यावन्न जानेऽस्याः पुरास्थितिम्

என் பிறப்பிலிருந்து இன்றுவரை, ரேவா (நர்மதா) நிறுவப்படாமல் இருந்த பழங்காலம் ஒன்றையும் நான் அறியேன்।

Verse 39

इयं हि शांकरी शक्तिः कला शम्भोरिलाह्वया । नर्मदा दुरितध्वंसकारिणी भवतारिणी

இவள் சாங்கரீ சக்தி—சம்புவின் ஒரு கலையே—‘இலா’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படுகிறாள். இவளே நர்மதா; பாவநாசினி, பவசாகரத் தாரிணி.

Verse 40

यदाहमपि नाभूवं पुराकल्पेषु पाण्डव । चतुर्दशसु कल्पेषु तेष्वियं सुखसंस्थिता

ஓ பாண்டவா! பழைய கல்பங்களில் நான் கூட இல்லாதபோதும், அந்த பதினான்கு கல்பங்களிலும் இவள் (நர்மதா) இன்பமுடன் நிலைபெற்றிருந்தாள்।

Verse 41

चतुर्दश पुरा कल्पा न मृता येषु नर्मदा । तानहं सम्प्रवक्ष्यामि देवी प्राह यथा मम

பண்டைய காலத்தில் நர்மதா ‘இறக்காத’—அதாவது மறையாத—பதினான்கு கல்பங்கள் இருந்தன. தேவி எனக்குச் சொன்னபடியே அவற்றை இப்போது அறிவிப்பேன்।

Verse 42

कापिलं प्रथमं विद्धि प्राजापत्यं द्वितीयकम् । ब्राह्मं सौम्यं च सावित्रं बार्हस्पत्यं प्रभासकम्

முதலாவது ‘காபில’ என அறிக; இரண்டாவது ‘பிராஜாபத்ய’. பின்னர் ‘பிராஹ்ம’, ‘சௌம்ய’, ‘சாவித்ர’, ‘பார்ஹஸ்பத்ய’ மற்றும் ‘பிரபாசக’ (கல்பங்கள்) ஆகும்।

Verse 43

माहेन्द्रमग्निकल्पं च जयन्तं मारुतं तथा । वैष्णवं बहुरूपं च ज्यौतिषं च चतुर्दशम्

மாஹேந்திரம், அக்னிகல்பம், ஜயந்தம், மாருதம்; பின்னர் வைஷ்ணவம், பஹுரூபம், ஜ்யௌதிஷம்—இவையே பதினான்காம் (கல்பம்) என அறிக.

Verse 44

एते कल्पा मया ख्याता न मृता येषु नर्मदा । मायूरं पञ्चदशमं कौर्मं चैवात्र षोडशम्

நான் கூறிய இக்கல்பங்களில் நர்மதா அழியவில்லை. மாயூரம் பதினைந்தாம்; இங்கே கௌர்மம் பதினாறாம்.

Verse 45

बकं मात्स्यं च पाद्मं च वटकल्पं च भारत । एकविंशतिमं चैतं वाराहं सांप्रतीनकम्

ஓ பாரதா! பகம், மாத்ஸ்யம், பாத்மம், வடகல்பம்; மேலும் இப்பொழுது நிலவும் இருபத்தொன்றாம் கல்பம் ‘வாராஹ’ எனப்படும்.

Verse 46

इमे सप्त मया साकं रेवया परिशीलिताः । एकविंशतिकल्पास्तु नर्मदायाः शिवाङ्गतः

இவ்வேழு (கல்பங்களை) நான் ரேவையுடன் நன்கு ஆராய்ந்தேன். நர்மதையின் இருபத்தொன்று கல்பங்கள் சிவனின் அங்கத்திலிருந்து தோன்றியவை என அறிக.

Verse 47

संजाताया नृपश्रेष्ठ मया दृष्टा ह्यनेकशः । कथिता नृपतिश्रेष्ठ भूयः किं कथयामि ते

ஓ நரபசிரேஷ்டா! அவள் தோன்றியபோது நான் அவளை பலமுறை கண்டேன். ஓ அரசசிரேஷ்டா! கூறிவிட்டேன்; இனி உனக்கு மேலும் என்ன சொல்வேன்?