Vāyu-jaya (Prāṇa-vijaya) and Yogic Mastery over Time — वायुजय (प्राणविजय) तथा कालजय

Verse 1

देव्युवाच । वायोस्तु पदमाप्नोति योगाकाशसमुद्भवम् । तन्मे सर्वं समाचक्ष्व प्रसन्नस्त्वं यदि प्रभो

தேவி கூறினாள்—ஹே பிரபோ! யோகாகாசத்திலிருந்து எழும் வாயுவினால் அடையப்படும் பதம் (நிலை) கூறப்படுகிறது. நீங்கள் அருள்புரிந்தால், அதனை முழுவதும் எனக்கு விரிவாக விளக்குங்கள்.

Verse 2

शंकर उवाच । पुरा मे सर्वमाख्यातं योगिनां हितकाम्यया । कालं जिगाय यस्सम्यग्वायोर्लिंगं यथा भवेत्

சங்கரன் கூறினான்—யோகிகளின் நலன் கருதி நான் முன்பே அனைத்தையும் விளக்கியுள்ளேன்: யோகத்தில் முறையாக நிலைபெற்று காலத்தை வெல்வது எவ்வாறு, மேலும் வாயுலிங்கத்தின் வடிவம் எப்படியாக இருக்க வேண்டும் (அதை அறிந்து வழிபடுவது எவ்வாறு) என்பதையும்.

Verse 3

तेन ज्ञात्वा दिनं योगी प्राणायामपरः स्थितः । स जयत्यागतं कालं मासार्द्धेनैव सुंदरि

அவ்விதமாக நாளின் அளவை அறிந்து, யோகி பிராணாயாமத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு நிலைத்திருப்பான். அழகியவளே! அவன் வரவிருக்கும் காலத்தை வெறும் ஒன்றரை மாதத்திலேயே வெல்லுகிறான்.

Verse 4

हृत्स्थो वायुस्सदा वह्नेर्दीपकस्सोऽनुपावकः । स बाह्याभ्यंतरो व्यापी वायुस्सर्वगतो महान्

இதயத்தில் நிலை கொண்ட வாயு எப்போதும் அக்னியை விளக்குபோல் ஏற்றுகிறது; அதுவே அதன் துணைச் சுடர். அந்த வாயு வெளிப்புறமும் உள்புறமும் பரவி நிற்கிறது; எங்கும் செல்லும் அந்த மகத்தான தத்துவமே அது.

Verse 5

ज्ञानविज्ञानमुत्साहः सर्वं वायोः प्रवर्तते । येनेह निर्जितो वायुस्तेन सर्वमिदं जगत्

ஞானம், விஞ்ஞானம், உற்சாகம் ஆகிய அனைத்தும் பிராணவாயுவின் வல்லமையால் இயங்குகின்றன. இங்கு யார் அந்த உள்ள்வாயுவை வென்றாரோ, அவர்க்கு இவ்வுலகம் முழுதும் அடங்கும்.

Verse 6

धारणायां सदा तिष्ठेज्जरामृत्युजिघांसया । योगी योगरतः सम्यग्धारणाध्यानतत्परः

மூப்பு மற்றும் மரணத்தை வெல்லும் நோக்குடன் யோகி எப்போதும் தாரணையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். யோகத்தில் ஈடுபட்டு, தாரணை மற்றும் தியானத்தில் முறையாகப் பராயணனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

लोहकारो यथा भस्त्रामापूर्य्य मुखतो मुने । साधयेद्वायुना कर्म तद्वद्योगी समभ्यसेत्

முனிவரே, கருமான் வாயால் துருத்தியை நிரப்பி காற்றின் வலிமையால் தன் வேலையை நிறைவேற்றுவது போல, யோகியும் பிராணவாயு ஒழுக்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் பயின்று கைவரப் பெற வேண்டும்।

Verse 8

देवस्सहस्रके नेत्रपादहस्तसहस्रकः । ग्रंथीन्हि सर्वमावृत्य सोऽग्रे तिष्ठेद्दशांगुलम्

உள்ளுறையும் தேவன்—ஆயிரம் கண்களும் ஆயிரம் கால்களும் கைகளும் உடையவன்—எல்லா கிரந்திகளையும் சூழ்ந்து, இதயப் பகுதியின் முன் பத்து விரல் அளவு தூரத்தில் நிற்கின்றான்; அவனே உள்ளத்தின் வழிகாட்டும் சந்நிதி।

Verse 9

गायत्रीं शिरसा सार्द्धं जपेद्व्याहृतिपूर्विकाम् । त्रिवारमायतप्राणाः प्राणायामस्स उच्यते

வ்யாஹ்ருதிகளுக்கு முன்பாக, சிரஸ் பகுதியுடன் கூடிய காயத்ரீயை ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு நீண்ட மூச்சை நிலையாக மூன்று முறை செய்தால் அதுவே பிராணாயாமம் எனப்படும்।

Verse 10

गतागता निवर्तंते चन्द्रसूर्यादयो ग्रहाः । अद्यापि न निवर्तंते योगध्यानपरायणाः

சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள் வருகை-போகைச் சுழலில் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகின்றன; ஆனால் யோகம், தியானம் ஆகியவற்றில் முழுமையாகப் பற்றுடையோர் இன்றும் அந்த உள்நிலை லயத்திலிருந்து திரும்புவதில்லை.

Verse 11

शतमब्दं तपस्तप्त्वा कुशाग्रापः पिबेद्द्विजः । तदाप्नोति फलं देवि विप्राणां धारणैकया

தேவி! ஒரு த்விஜன் நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்து, குசையின் முனையிலிருந்து எடுத்த நீரையே அருந்தினாலும், அவன் பெறும் பலன் அதுவே—பிராமணர்கள் ஒரே ஒரு தாரணை (உள்நிலை உறுதியான தியானப் பிடிப்பு) மூலம் பெறும் பலன்.

Verse 12

यो द्विजः कल्यमुत्थाय प्राणायामैकमाचरेत् । सर्वं पापं निहंत्याशु ब्रह्मलोकं स गच्छति

சுப விடியற்காலையில் எழுந்து பிராணாயாமத்தை ஒருமுறை செய்தாலும், அந்தத் த்விஜன் எல்லாப் பாவங்களையும் விரைவில் அழித்து பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 13

योऽतंद्रितस्सदैकांते प्रणायामपरो भवेत् । जरां मृत्युं विनिर्जित्य वायुगः खेचरीति सः

சோர்வில்லாமல் எப்போதும் தனிமையில் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபடுபவன், முதுமையும் மரணமும் வென்று பிராணவாயுவின் அதிபதியாகிறான்; அவனே ‘கேசரி/கேசரீ’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 14

सिद्धस्य भजते रूपं कांतिं मेधां पराक्रमम् । शौर्यं वायुसमो गत्या सौख्यं श्लाघ्यं परं सुखम्

அவன் சித்தநிலையை அடைந்து இனிய வடிவு, ஒளி, மேதைமை, மாபெரும் பராக்கிரமம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான். அவன் வீரியம் உறுதியாகி, அவன் நடை காற்றுபோல் விரைந்து, போற்றத்தக்க நலன்—அதாவது பரம ஆனந்தம்—பெறுகிறான்.

Verse 15

एतत्कथितमशेषं वायोस्सिद्धिं यदाप्नुते योगी । यत्तेजसोऽपि लभते तत्ते वक्ष्यामि देवेशि

இவ்வாறு யோகி வாயுத் தத்துவத்தின் சித்தியை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதை முழுமையாகக் கூறினேன். இப்போது, தேவేశி, அவன் பெறும் தேஜஸ்சித்தியையும் உமக்கு உரைக்கிறேன்.

Verse 16

स्थित्वा सुखासने स्वे शेते जनवचनहीने तु । शशिरवियुतया तेजः प्रकाशयन्मध्यमे देशे

தன் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து, மக்கள் பேச்சில்லாத இடத்தில் அவன் அமைதியாகத் தங்கினான். நிலவொளியிலிருந்து அல்லாத தன் தனிப்பட்ட ஒளியால் நடுப்பகுதியை ஒளிரச் செய்தான்.

Verse 17

वह्निगतं भ्रूमध्ये प्रकाशते यस्त्वतंद्रितो योगी । दीपहीनध्वांत पश्येन्न्यूनमसंशयं लोके

புருவமத்தியில் நிலைத்த அக்கினி ஒளிரும் விழிப்புள்ள யோகி, இந்த உலகில் விளக்கமின்றியும் இருளை குறைந்ததுபோல் காண்கிறான்—ஐயமில்லை.

Verse 18

नेत्रे करशाखाभिः किंचित्संपीड्य यत्नतो योगी । तारं पश्यन्ध्यायेन्मुहूर्तमर्द्धं तमेकभावोऽपि

விரல்களின் முனைகளால் கண்களைச் சிறிது அழுத்தி, யோகி முயற்சியுடன் ‘தார’த்தை நோக்கி அரை முஹூர்த்தம் தியானிக்க வேண்டும்; அப்போதும் அவன் ஏகபாவம் (ஒருமுனை நிலை) அடைகிறான்.

Verse 19

ततस्तु तमसि ध्यायन्पश्यते ज्योतिरैश्वरम् । श्वेतं रक्तं तथा पीतं कृष्णमिन्द्रधनुष्प्रभम्

அப்போது சாதகர் உள்ளடங்கிய இருளில் தியானித்தபடி, ஆண்டவரின் ஐஸ்வர்யமிகு ஜோதியை காண்கிறான்—அது வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள், கருப்பு நிறங்களாய், வானவில்லென ஒளிர்கிறது।

Verse 20

भुवोर्मध्ये ललाटस्थं बालार्कसमतेजसम् । तं विदित्वा तु कामांगी क्रीडते कामरूपधृक्

புருவங்களுக்கிடையில் நெற்றியில் அமைந்த அந்த தெய்வ ஜோதி, உதய சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறது. அதை அறிந்த அழகிய அங்கங்களையுடைய (தேவி), விருப்பமான வடிவம் கொண்டு தெய்வ லீலையில் விளையாடுகிறாள்।

Verse 21

कारणप्रशमावेशं परकायप्रवेशनम् । अणिमादिगुणावाप्तिर्मनसा चावलोकनम्

காரண உந்துதல்கள் அடங்கும் நிலையிலே புகுதல், பிற உடலில் பிரவேசித்தல், அணிமா முதலிய குண/சித்திகளை அடைதல், மேலும் மனத்தால் (தூர/நுண்ணியதை) காண்தல்—இவையே இங்கு கூறப்படும் யோக சித்திகள்।

Verse 22

दूरश्रवण विज्ञानमदृश्यं बहुरूपधृक् । सतताभ्यासयोगेन खेचरत्वं प्रजायते

தொடர்ந்த பயிற்சி-யோகத்தால் தூரக் கேள்வி, நுண்ணறிவு, மறைவாகுதல், பல வடிவம் தரித்தல், மேலும் ஆகாயத்தில் செல்லும் சித்தி உண்டாகிறது.

Verse 23

श्रुताध्ययनसंपन्ना नानाशास्त्रविशारदाः । ज्ञानिनोऽपि विमुह्यंते पूर्वकर्मवशानुगाः

கேள்வி-படிப்பில் நிறைந்தவர்களும், பல சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர்களும், ஞானிகள் எனக் கருதப்படுவோரும் கூட—முன்கர்மத்தின் வலிமையால்—மயக்கத்தில் விழுகின்றனர்.

Verse 24

पश्यंतोऽपि न पश्यंति शृण्वाना बधिरा यथा । यथांधा मानुषा लोके मूढाः पापविमोहिताः

கண்கள் இருந்தும் அவர்கள் உண்மையில் காணார்; கேட்டும் செவிடரைப் போலவே. உலகில் குருடரைப் போல் பாபமயக்கத்தில் மூழ்கிய மூடர்கள்; அவர்கள் பதி-பரமேசனை அறியார், பாசம் அறுக்கும் மார்க்கத்தையும் அறியார்.

Verse 25

वेदाहमेतं पुरुषं महांतमादित्यवर्णं तमसः परस्तात् । तमेव विदित्वातिमृत्युमेति नान्यः पंथा विद्यते प्रायणायः

அந்த மகத்தான பரமபுருஷனை நான் அறிவேன்—சூரியன் போன்ற ஒளிவண்ணன், அறியாமை இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன். அவனையே அறிந்தால் மரணத்தைத் தாண்டுவர்; விடுதலைக்கு வேறு வழி இல்லை.

Verse 26

एष ते कथितः सम्यक्तेजसो विधिरुत्तमः । कालं जित्वा यथा योगी चामरत्वं प्रपद्यते

ஆன்மிகத் தேஜஸைச் சார்ந்த இந்த உத்தம விதியை உனக்கு முறையாக உரைத்தேன். யோகி காலத்தை வென்று அமரத்துவ நிலையை அடைவதுபோல்.

Verse 27

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां कालवंचनशिवप्राप्तिवर्णनं नाम सप्तविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதி—உமாசம்ஹிதையில் ‘காலத்தை வஞ்சித்து சிவப்ராப்தி பெறுதல்’ எனும் இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 28

तुरीया देवि भूतानां योगिनां ध्यानिनां तथा । सुखासने यथास्थानं योगी नियतमानसः

ஹே தேவி, நான்காம் நிலை யோகிகளுக்கும் தியானிகளுக்கும் உரியது. கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் யோகி சுகாசனத்தில், தன் சாதனை இடத்தில் முறையாக அமர்கிறான்.

Verse 29

समुन्नतशरीरोऽपि स बद्ध्वा करसंपुटम् । चञ्च्वाकारेण वक्त्रेण पिबन्वायुं शनैश्शनैः

உடலை நிமிர்ந்து நிலைநிறுத்தி, கைகளை சேர்த்து குவிந்த குழியாக்குகிறான். பின்னர் வாயை அலகுபோல் வடிவமைத்து, மெதுவாக மெதுவாக பிராணவாயுவை அருந்துகிறான்.

Verse 31

पिबन्ननुदिनं योगी न मृत्युवशगो भवेत् । दिव्यकायो महातेजाः पिपासा क्षुद्विवर्जितः

இவ்வாறு தினந்தோறும் அதை அருந்தும் யோகி மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் அகப்படான். அவன் தெய்வீக உடலைப் பெற்று, மாபெரும் ஒளியுடன், தாகமும் பசியும் அற்றவனாகிறான்.

Verse 32

बलेन नागस्तुरगो जवेन दृष्ट्या सुपर्णस्सुश्रुतिस्तु दूरात् । आकुंचिताकुंडलिकृष्णकेशो गंधर्वविद्याधरतुल्यवर्णः

வலத்தில் அவன் நாகம்போல், வேகத்தில் குதிரைபோல், பார்வையில் சுபர்ணன் (கருடன்) போல், கேள்வியில் தொலைவிலிருந்தும் கேட்கவல்லவனாய் இருந்தான். அவன் கருங்கேசம் சுருண்டு வளையமாய் இருந்தது; அவன் நிறம் கந்தர்வர், வித்யாதரர் போன்றது.

Verse 33

जीवेन्नरो वर्षशतं सुराणां सुमेधसा वाक्पतिना समत्वम् । एवं चरन् खेचरतां प्रयाति यथेष्टचारी सुखितस्सदैव

இத்தகைய மனிதன் தேவர்களின் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, சிறந்த மேதைமையால் வாக்பதி (வாக்கின் அதிபதி) சமத்துவத்தை அடைகிறான். இவ்வாறு வாழ்ந்து, விருப்பம்போல் ஆகாயத்தில் செல்லும் ஆற்றலைப் பெற்று, விரும்பியபடி உலாவி எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான்.

Verse 34

पुनरन्यत्प्रवक्ष्णमि विधानं यत्सुरैरपि । गोपितं तु प्रयत्नेन तच्छृणुष्व वरानने

மீண்டும் நான் இன்னொரு புனித விதானத்தை உரைக்கிறேன்; அதை தேவர்களும் மிகுந்த முயற்சியுடன் மறைத்து காக்கின்றனர். ஓ அழகுமுகத்தாளே, கவனமாகக் கேள்.

Verse 35

समाकुंच्याभ्यसेद्योगी रसनां तालुकं प्रति । किंचित्कालांतरेणैव क्रमात्प्राप्नोति लंबिकाम्

நாவைச் சுருக்கி அண்ணத்தைக் நோக்கி மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்தால், யோகி சில காலத்திற்குப் பின் படிப்படியாக லம்பிகா (உவுலா) மீது ஆட்சி பெறுகிறான்.

Verse 36

ततः प्रस्रवते सा तु संस्पृष्टा शीतलां सुधाम् । पिबन्नेव सदा योगी सोऽमरत्वं हि गच्छति

பின்னர் அது தொடப்பட்டவுடன் குளிர்ந்த சுதா (அமுதம்) சுரக்கத் தொடங்கும். அதை எப்போதும் அருந்தும் யோகி நிச்சயமாக அமரத்துவம் அடைகிறான்.

Verse 37

रेफाग्रं लंबकाग्रं करतलघटनं शुभ्रपद्मस्य बिन्दोस्तेनाकृष्टा सुधेयं पतति परपदे देवतानंदकारी । सारं संसारतारं कृतकलुषतरं कालतारं सतारं येनेदं प्लावितांगं स भवति न मृतः क्षुत्पिपासाविहीनः

‘ரேப’த்தின் நுனியிலும் தொங்கும் துளியின் நுனியிலும், கரத்தளத்தை வைத்துச் சுத்த வெண்தாமரையின் புள்ளியிலிருந்து அமிர்தம் இழுக்கப்படுகிறது; அந்தச் சுதை பரமபதத்தில் வழிந்து தேவர்களுக்கு ஆனந்தம் தருகிறது. அதுவே சம்சாரத்தைத் தாண்டச் செய்யும் சாரம்; சேர்க்கப்பட்ட மாசை அகற்றும்; காலத்தை வென்று அதற்கும் அப்பால் கொண்டு செல்லும். அதனால் இவ்வுடல் நிரம்பப் பாய்ந்தால், அவன் மரணத்திற்குட்படாதவன் போல—பசி தாகமற்றவன்.

Verse 38

एभिर्युक्ता चतुर्भिः क्षितिधरतनये योगिभिर्वै धरैषा धैर्य्यान्नित्यं कुतोऽन्तं सकलमपि जगद्यत्सुखप्रापणाय । स्वप्ने देही विधत्ते सकलमपि सदा मानयन्यच्च दुःखं स्वर्गे ह्येवं धरित्र्याः प्रभवति च ततो वा स किञ्चिच्चतुर्णाम्

மலைமகளே! இந்நான்கு ஆதாரங்களால் யோகிகள் தாங்கும்போது, திடநம்பிக்கையால் பூமி எப்போதும் எல்லா உலகையும் தாங்குகிறது—உயிர்கள் இன்பம் பெறுவதற்காக. கனவிலும் உடலுடையவன் அனைத்தையும் உருவாக்கி அனுபவித்து, துன்பத்தையும் உண்மை எனக் கருதுகிறான்; அதுபோலவே சொர்க்கத்திலும் பூமிச் சுபாவத்தின் வலிமையால் அதே நடை நிகழ்கிறது. ஆகவே இந்நான்கைத் தவிர வேறொன்றும் உண்மையில் போதுமானதல்ல.

Verse 39

तस्मान्मंत्रैस्तपोभिर्व्रतनियमयुतैरौषधैर्योगयुक्ता धात्री रक्ता मनुष्यैर्नयविनययुतैर्धर्मविद्भिः क्रमेण । भूतानामादि देवो न हि भवति चलः संयुतो वै चतुर्णां तस्मादेवं प्रवक्ष्ये विधिमनुगदितं छायिकं यच्छिवाख्यम्

ஆகவே மந்திரங்கள், தவம், விரத-நியமங்கள், ഔஷதத் துணை மற்றும் யோகப் பயிற்சி—நல்லொழுக்கமும் பணிவும் உடைய, தர்மத்தை அறிந்த மனிதர்கள் படிப்படியாகச் செய்வதால்—தாத்ரீ சக்தி முறையாக இணங்குகிறது. எல்லா உயிர்களின் ஆதிதேவன் சிவன் நிலையற்றவன் அல்ல; இந்நான்கு வழிகளுடன் இணைந்தவாறே அவர் வழிபடத்தக்கவன். எனவே மரபுரைத்த உபதேசத்தின்படி ‘சாயிக’ எனப்படும், ‘சிவ’ என்று அறியப்படும் அந்த விதியை இப்போது நான் உரைக்கிறேன்.