Kālajñāna (Knowledge of Time) and Mṛtyu-cihna (Signs of Death): Śiva’s Instruction to Umā

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ त्वत्सकाशान्मया मुने । स्त्रीस्वभावः श्रुतः प्रीत्या कालज्ञानं वदस्व मे

வியாசர் கூறினார்—ஓ அனைத்தறிந்த சனத்குமாரரே, முனிவரே, உம்மிடமிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் பெண்களின் இயல்பை நான் கேட்டேன். இப்போது தயை செய்து காலத்தின் ஞானத்தை எனக்குக் கூறுவீராக।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । इदमेव पुराऽपृच्छत्पार्वती परमेश्वरम् । श्रुत्वा नानाकथां दिव्यां प्रसन्ना सुप्रणम्य तम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இதே விஷயத்தை முன்பு பார்வதி பரமேஸ்வரரிடமே கேட்டாள். பல தெய்வீகக் கதைகளை கேட்டுப் பரவசமடைந்து, அவரை ஆழ்ந்த வணக்கத்துடன் நமஸ்கரித்து (பின் கேட்டாள்)।

Verse 3

पार्वत्युवाच । भगवंस्त्वत्प्रसादेन ज्ञातं मे सकलं मतम् । यथार्चनं तु ते देव यैर्मंत्रैश्च यथाविधि

பார்வதி கூறினாள்—பகவனே, உமது அருளால் முழு உபதேசமும் எனக்குத் தெரிந்தது. இப்போது, தேவா, உமது அர்ச்சனை விதிப்படி எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்—எந்த மந்திரங்களால், எந்த முறையின்படி என்று அருளிச் சொல்லும்।

Verse 4

अद्यापि संशयस्त्वेकः कालचक्रं प्रति प्रभो । मृत्युचिह्नं यथा देव किं प्रमाणं यथायुषः

என் ஆண்டவனே, காலச்சக்கரம் பற்றித் இன்னும் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் உள்ளது. தேவா, மரணத்தின் அறிகுறிகள் இருப்பதுபோல், ஒருவரின் நியத ஆயுளை அறிய உறுதியான அளவோ குறியோ எது?

Verse 5

तथा कथय मे नाथ यद्यहं तव वल्लभा । इति पृष्टस्तया देव्या प्रत्युवाच महेश्वरः

“அப்படியானால் சொல்லுங்கள், நாதனே—நான் உண்மையிலேயே உமக்கு அன்புக்குரியவளானால்.” என்று தேவி கேட்டபோது, மகேஸ்வரன் பதிலளித்தான்.

Verse 6

ईश्वर उवाच । सत्यं ते कथयिष्यामि शास्त्रं सर्वोत्तमं प्रिये । येन शास्त्रेण देवेशि नरैः कालः प्रबुध्यते

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அன்பே, உனக்கு உண்மையையே சொல்கிறேன்; இது மிகச் சிறந்த சாஸ்திர உபதேசம். தேவீ, இதனால் மனிதர்கள் காலத்தின் தத்துவத்தை உணர்ந்து விழிப்படைகிறார்கள்.

Verse 7

अहः पक्षं तथा मासमृतुं चायनवत्सरौ । स्थूलसूक्ष्मगतैश्चिह्नैर्बहिरंतर्गतैस्तथा

நாள், பக்ஷம், மாதம், பருவம், அயனப் பயணம், ஆண்டு—இவ்வாறாக காலம் அறியப்படுகிறது; மேலும் அதன் வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் செயல்படும், திடமும் நுண்மையும் ஆகிய அறிகுறிகளாலும் அது உணரப்படுகிறது.

Verse 8

तत्तेहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि । लोकानामुपकारार्थं वैराग्यार्थमुमेऽधुना

அழகியவளே, இப்போது அந்தத் தத்துவத்தை நான் உனக்குத் தெளிவாக உரைப்பேன்; தத்துவ உணர்வுடன் கேள். உமையே, இக்காலத்தில் உலக நலனுக்கும் வைராக்யம் எழுவதற்கும் இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 9

अकस्मात्पांडुरं देहमूर्द्ध्वरागं समंततः । तदा मृत्युं विजानीयात्षण्मासाभ्यन्तरे प्रिये

பிரியே, ஒருவரின் உடல் திடீரென வெளிறி, இயல்பற்ற மேல்நோக்கி எழும் நிறமாற்றம் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவினால், ஆறு மாதங்களுக்குள் மரணம் நெருங்கியது என அறிய வேண்டும்।

Verse 10

मुखं कर्णौ तथा चक्षुर्जिह्वास्तम्भो यदा भवेत् । तदा मृत्युं विजानीयात्षण्मासाभ्यन्तरे प्रिये

பிரியே, முகம், காதுகள், கண்கள், நாக்கு ஆகியவற்றில் உறைதல் அல்லது செயல்வலிமை இழப்பு ஏற்பட்டால், ஆறு மாதங்களுக்குள் மரணம் நெருங்கியது என அறிய வேண்டும்।

Verse 11

रौरवानुगतं भद्र ध्वनिं नाकर्णयेद्द्रुतम् । षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्ज्ञातव्यः कालवेदिभिः

ஓ பத்திரனே, ஒருவருக்கு திடீரென ரௌரவம் கலந்த அச்சமூட்டும் ஒலி கேட்பின், காலத்தின் குறிகளை அறிந்தோர் ஆறு மாதங்களுக்குள் மரணம் நிகழும் என அறிய வேண்டும்।

Verse 12

रविसोमाग्निसंयोगाद्यदोद्योतं न पश्यति । कृष्णं सर्वं समस्तं च षण्मासं जीवितं तथा

சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகியவற்றின் அசுப இணைவால் எதிர்பார்த்த ஒளி தெரியாமல், அனைத்தும் முழுதும் கருமையாகத் தோன்றினால், அந்நிலையில் உயிரும் ஆறு மாதமே நிலைக்கும் என கூறப்படுகிறது।

Verse 13

वामहस्तो यदा देवि सप्ताहं स्पंदते प्रिये । जीवितं तु तदा तस्य मासमेकं न संशयः

தேவி, பிரியே! ஒருவரின் இடக்கை ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து நடுங்கினால், அப்போது—பிரியமே—அவனுக்கு இன்னும் ஒரு மாதமே ஆயுள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 14

उन्मीलयति गात्राणि तालुकं शुष्यते यदा । जीवितं तु तदा तस्य मासमेकं न संशयः

அவனுடைய அங்கங்கள் துன்பத்தால் விரிந்து போகவும், அண்ணப்பலகை (தாலு) உலரவும் தொடங்கினால், அவனுக்கு இன்னும் ஒரு மாதமே ஆயுள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 15

नासा तु स्रवते यस्य त्रिदोषे पक्षजीवितम् । वक्त्रं कंठं च शुष्येत षण्मासांते गतायुषः

ஒருவரின் மூக்கு திரிதோஷக் கோளாறால் சோர்ந்தால், அவனுக்குப் பாக்கி ஆயுள் ஒரு பத்தினைந்து நாள் (பக்ஷம்) எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் வாய் மற்றும் தொண்டை உலர்ந்தால், ஆறு மாத முடிவில் அவன் ஆயுள் முடிந்ததாக அறிய வேண்டும்।

Verse 16

स्थूलजिह्वा भवेद्यस्य द्विजाः क्लिद्यंति भामिनि । षण्मासाज्जायते मृत्युश्चिह्नैस्तैरुपलक्षयेत्

அழகியவளே! ஒருவரின் நாக்கு தடிப்பாகி, த்விஜர்கள் (வேதபாராயணப் பிராமணர்கள்) சோர்ந்து குன்றியவர்களாகத் தோன்றினால், ஆறு மாதங்களில் மரணம் உண்டாகும்; இக்குறிகளால் அதை அறிய வேண்டும்।

Verse 17

अंबुतैलघृतस्थं तु दर्पणे वरवर्णिनि । न पश्यति यदात्मानं विकृतं पलमेव च

அழகிய வர்ணமுடையவளே! கண்ணாடியில் நீர், எண்ணெய் அல்லது நெய் படிந்திருந்தால் மனிதன் தன் பிரதிபலிப்பைத் தெளிவாகக் காணான்; விகாரமான, கணநேரத் தோற்றமே தெரியும்.

Verse 18

षण्मासायुस्स विज्ञेयः कालचक्रं विजानता । अन्यच्च शृणु देवेशि येन मृत्युर्विबुद्ध्यते

காலச் சக்கரத்தை அறிந்தவன், (இங்கே கூறப்படும்) ஆயுள் ஆறு மாதங்கள் என அறிய வேண்டும். மேலும் கேள், தேவேசி—இதனால் மரணத்தின் உண்மை தெளிவாகப் புரியும்.

Verse 19

शिरोहीनां यदा छायां स्वकीयामुपलक्षयेत् । अथवा छायया हीनं मासमेकं न जीवति

ஒருவன் தன் நிழலைத் தலைஇல்லாததாகக் காணின், அல்லது நிழலே இல்லாதவனாகின், அவன் ஒரு மாதம்கூட உயிர்வாழான்।

Verse 20

आंगिकानि मयोक्तानि मृत्युचिह्नानि पार्वति । बाह्यस्थानि ब्रुवे भद्रे चिह्नानि शृणु सांप्रतम्

ஓ பார்வதி, உடல்சார்ந்த மரணக் குறிகளை நான் முன்பே கூறினேன். இப்போது, ஓ பத்திரே, வெளிப்புறக் குறிகளைச் சொல்கிறேன்—இவற்றை இப்பொழுது கேள்।

Verse 21

रश्मिहीनं यदा देवि भवेत्सोमार्कमण्डलम् । दृश्यते पाटलाकारं मासार्दे्धेन विपद्यते

ஓ தேவி, சந்திரன் அல்லது சூரியன் மண்டலம் கதிர்களின்றி மங்கிய செம்மை நிறமாகத் தோன்றினால், அது தீய நிமித்தம்—அரைமாதத்தில் பேரிடர் ஏற்படும்।

Verse 22

अरुंधती महायानमिंदुलक्षणवर्जितम् । अदृष्टतारको योऽसौ मासमेकं स जीवति

அருந்ததி எனப்படும் மகத்தான தெய்வ நிமித்தத்தை—சந்திரக் குறிகளற்றதாகவும் நட்சத்திரங்கள் தெரியாததாகவும்—யார் காண்கிறாரோ, அவர் இன்னும் ஒரு மாதம் வாழ்வார்।

Verse 23

दृष्टे ग्रहे च दिङ्मोहः षण्मासाज्जायते ध्रुवम् । उतथ्यं न ध्रुवं पश्येद्यदि वा रविमण्डलम्

அசுபமாக கிரகம் தோன்றினால் நிச்சயமாக ஆறு மாதங்கள் திசைமயக்கம் உண்டாகும். துருவநட்சத்திரத்தை நோக்காதே; சூரியமண்டலத்தையும்凝ற் பார்க்காதே.

Verse 24

रात्रौ धनुर्यदापश्येन्मध्याह्ने चोल्कपातनम् । वेष्ट्यते गृध्रकाकैश्च षण्मासायुर्न संशयः

இரவில் வானவில் தோன்றினாலும், நண்பகலில் உல்கை விழுதலைக் கண்டாலும், கழுகுகளும் காகங்களும் சூழ்ந்தாலும்—ஆயுள் ஆறு மாதமே; ஐயமில்லை.

Verse 25

ऋषयस्स्वर्गपंथाश्च दृश्यंते नैव चाम्बरे । षण्मासायुर्विजनीयात्पुरुषैः कालवेदिभिः

வானில் ரிஷிகளும் தோன்றார்; சொர்க்கப் பாதையும் தோன்றாது. ஆகவே காலத்தை அறிந்தோர், ஆயுள் ஆறு மாதமே என உணர்க.

Verse 26

अकस्माद्राहुणा ग्रस्तं सूर्यं वा सोममेव च । दिक्चक्रं भ्रांतवत्पश्येत्षण्मासान्म्रियते स्फुटम्

திடீரென சூரியனோ சந்திரனோ ராகுவால் பிடிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியும், திசைச் சக்கரம் குழப்பமாகச் சுழல்வதுபோல் தெரிந்தாலும்—அவன் தெளிவாக ஆறு மாதத்தில் இறக்கிறான்.

Verse 27

नीलाभिर्मक्षिकाभिश्च ह्यकस्माद्वेष्ट्यते पुमान् । मासमेकं हि तस्यायुर्ज्ञातव्यं परमार्थतः

ஒரு மனிதன் திடீரென நீல ஈக்களால் சூழப்பட்டால், பரம உண்மையாய் அறிக—அவனுடைய மீதமுள்ள ஆயுள் ஒரு மாதமே.

Verse 28

गृध्रः काकः कपोतश्च शिरश्चाक्रम्य तिष्ठति । शीघ्रं तु म्रियते जंतुर्मासैकेन न संशयः

கழுகு, காகம் அல்லது புறா தலைமேல் கால்வைத்து நின்றால், அந்த உயிர் விரைவில் இறக்கும்—ஒரே மாதத்திற்குள், ஐயமில்லை.

Verse 29

एवं चारिष्टभेदस्तु बाह्यस्थः समुदाहृतः । मानुषाणां हितार्थाय संक्षेपेण वदाम्यहम्

இவ்வாறு வெளிப்புறமாகத் தோன்றும் அரிஷ்ட-வேறுபாடுகள், அதாவது அசுப நிமித்தங்கள், கூறப்பட்டன. மனிதர்களின் நலனுக்காக நான் அவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 30

हस्तयोरुभयोर्देवि यथा कालं विजानते । वामदक्षिणयोर्मध्ये प्रत्यक्षं चेत्युदाहृतम्

தேவி, இரு கைகளையும் நோக்கி காலத்தை அறியுமாறு, இடமும் வலமும் நடுவே நேரடியாகத் தென்படுவது ‘பிரத்யக்ஷம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 31

एवं पक्षौ स्थितौ द्वौ तु समासात्सुरसुंदरि । शुचिर्भूत्वा स्मरन्देवं सुस्नातस्संयतेन्द्रियः

இவ்வாறு, தேவர்களில் அழகியவளே, காலமுறையாக இரு பக்ஷங்களும் கடந்தபின், அவன் தூய்மையடைந்து நன்றாக நீராடி, இந்திரியங்களை அடக்கி, இறைவனை நினைத்து அவரிலேயே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 32

हस्तौ प्रक्षाल्य दुग्धेनालक्तकेन विमर्दयेत् । गंधैः पुष्पैः करौ कृत्वा मृगयेच्च शुभाशुभम्

பாலால் கைகளை கழுவி, அலத்தகம் (லாக்கு நிறம்) கொண்டு தேய்த்து மசக்க வேண்டும்; பின்னர் நறுமணங்களும் மலர்களும் கொண்டு கைகளை அலங்கரித்து, சுப-அசுப அறிகுறிகளை ஆராய வேண்டும்।

Verse 33

कनिष्ठामादितः कृत्वा यावदंगुष्ठकं प्रिये । पर्वत्रयक्रमेणैव हस्तयोरुभयोरपि

அன்பே, சின்ன விரலிலிருந்து தொடங்கி பெருவிரல் வரை, மூன்று மூன்று மூட்டு வரிசையின்படி—இரு கைகளிலும்—எண்ண வேண்டும்।

Verse 34

प्रतिपदादिविन्यस्य तिथिं प्रतिपदादितः । संपुटाकारहस्तौ तु पूर्वदिङ्मुखसंस्थितः

பிரதிபதையிலிருந்து திதியை அமைத்து, பிரதிபதையிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும். கைகளை ‘சம்புட’ முத்திரையில் வைத்து, கிழக்கை நோக்கி அமர்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 35

स्मरेन्नवात्मकं मंत्रं यावदष्टोत्तरं शतम् । निरीक्षयेत्ततो हस्तौ प्रतिपर्वणि यत्नतः

ஒன்பது எழுத்து மந்திரத்தை மனத்திலே நூற்று எட்டு முறை வரை நினைந்து ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் இரு கைகளையும் ஒவ்வொரு மூட்டிலும் கவனமாக நோக்க வேண்டும்।

Verse 36

तस्मिन्पर्वणि सा रेखा दृश्यते भृंगसन्निभा । तत्तिथौ हि मृतिर्ज्ञेया कृष्णे शुक्ले तथा प्रिये

அந்தப் பர்வத்தில் (சந்தியில்) கரும்பூச்சி போன்ற ஒரு கோடு தெரிகிறது. அன்பே, அதே திதியிலே மரணக் குறி என அறிய வேண்டும்—கிருஷ்ண பக்ஷமாயினும் சுக்ல பக்ஷமாயினும்।

Verse 37

अधुना नादजं वक्ष्ये संक्षेपात्काललक्षणम् । गमागमं विदित्वा तु कर्म कुर्याञ्छृणु प्रिये

இப்போது நாதத்திலிருந்து எழும் காலத்தின் இலக்கணங்களைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். அதன் வரவு-போக்கை அறிந்து பின்பு கருமங்களைச் செய்—அன்பே, கேள்।

Verse 38

आत्मविज्ञानं सुश्रोणि चारं ज्ञात्वा तु यत्नतः । क्षणं त्रुटिर्लवं चैव निमेषं काष्ठकालिकम्

அழகிய இடையுடையவளே! ஆத்மவிஞ்ஞானத்தின் உண்மையான நடைமுறையை முயற்சியுடன் அறிந்து, க்ஷணம், த்ருடி, லவம், நிமேஷம், காஷ்டா முதலிய காலஅளவுகளையும் உணர வேண்டும்।

Verse 39

मुहूर्तकं त्वहोरात्रं पक्षमासर्तुवत्सरम् । अब्दं युगं तथा कल्पं महाकल्पं तथैव च

(காலக் கணக்கு) முஹூர்த்தம், பகல்-இரவு, பக்ஷம், மாதம், ருது, வருடம்; மேலும் அப்தம், யுகம், கல்பம், மகாகல்பம் என்றும் கூறப்படுகிறது।

Verse 40

एवं स हरते कालः परिपाट्या सदाशिवः । वामदक्षिणमध्ये तु पथि त्रयमिदं स्मृतम्

இவ்வாறு ஒழுங்கான வரிசையில் சதாசிவன் காலத்தை முன்னோக்கி இழுத்துச் செல்கிறான்; பாதையில் இடது, வலம், நடு—எனும் மும்முறை நடை நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 41

दिनानि पंच चारभ्य पंचविंशद्दिनावधि । वामाचारगतौ नादः प्रमाणं कथितं तव

ஐந்தாம் நாளிலிருந்து இருபத்தைந்தாம் நாள் வரை, சாதனையில் வாமாசாரப் பாதையில் செல்லும் போது எழும் நாதமே உனக்குப் முன்னேற்றத்தின் நம்பகமான அளவாகச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 42

भूतरंध्रदिशश्चैव ध्वजश्च वरवर्णिनि । वामचारगतौ नादः प्रमाणं कालवेदिनः

அழகிய நிறமுடையவளே, பூதரந்த்ரங்களால் குறிக்கப்படும் திசை, த்வஜத்தின் குறி, மேலும் வாமமார்க்கத்தில் செல்லும் போது எழும் நாதம்—இவை காலத்தின் இயல்பை அறிந்தோர்க்கு பிரமாணமாகக் கருதப்படும்.

Verse 43

ऋतोर्विकारभूताश्च गुणास्तत्रैव भामिनि । प्रमाणं दक्षिणं प्रोक्तं ज्ञातव्यं प्राणवेदिभिः

ஒளிமிகு பெண்ணே, பருவங்களின் மாற்றத்தால் உண்டாகும் குணங்கள் அங்கேயே உள்ளன. வலப்பக்கம் (தக்ஷிணம்) பிரமாணம் என அறிவிக்கப்பட்டது; பிராணவித்யை அறிந்தோர் இதை உணர வேண்டும்.

Verse 44

भूतसंख्या यदा प्राणान्वहंते च इडादयः । वर्षस्याभ्यंतरे तस्य जीवितं हि न संशयः

இடா முதலிய நாடிகளில் ஓடும் பிராணன் ‘பூத-எண்’ காட்டும் அளவிற்கே சென்றால், சந்தேகமின்றி அவனுடைய உயிர் ஒரு ஆண்டுக்குள் முடிவடையும்.

Verse 45

दशघस्रप्रवाहेण ह्यब्दमानं स जीवति । पंचदशप्रवाहेण ह्यब्दमेकं गतायुषम्

பத்து தொடர்ச்சிப் பிரவாகங்களின் அளவால் ஒருவர் ஒரு ஆண்டை வாழ்கிறான்; ஆனால் பதினைந்து பிரவாகங்களின் அளவால் ஒரு ஆண்டு ஏற்கெனவே கழிந்ததாகி—ஆயுள் குறைகிறது.

Verse 46

विंशद्दिनप्रवाहेण षण्मासं लक्षयेत्तदा । पंचविंशद्दिनमितं वहते वामनाडिका

இருபது நாட்களின் ஓட்ட அளவினால் அப்போது அதை ஆறு மாதங்களாகக் கணிக்க வேண்டும். வாம-நாடிகை இருபத்தைந்து நாட்களின் அளவைச் சுமக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 47

जीवितं तु तदा तस्य त्रिमासं हि गतायुषः । षड्विंशद्दिनमानेन मासद्वयमुदाहृतम्

அப்போது ஆயுள் குறைந்து கொண்டிருந்த அவனுக்குப் பாக்கியமான வாழ்நாள் மூன்று மாதங்கள் எனக் கூறப்பட்டது; மாதம் இருபத்தாறு நாட்கள் எனக் கணக்கிட்டால் அது இரண்டு மாதங்களாகவே அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 48

सप्तविंशद्दिनमितं वहतेत्यतिविश्रमा । मासमेकं समाख्यातं जीवितं वामगोचरे

இருபத்தேழு நாட்கள் அளவான காலம் அதைத் தாங்கினால் அவள் மிகுந்த சோர்வடைகிறாள். வாமகோசர (இடப்புற இயக்க) நிலையில் ஆயுள் ஒரு மாதம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 49

एतत्प्रमाणं विज्ञेयं वामवायुप्रमाणतः । सव्येतरे दिनान्येव चत्वारश्चानुपूर्वशः

இந்த அளவை வாமவாயுவின் அளவுகோலின்படி அறிய வேண்டும். வலப்புறமும் மற்ற (இடப்புற) பக்கமும் நாட்கள் முறையே நான்கு நான்காக அமையும்।

Verse 50

चतुस्स्थाने स्थिता देवि षोडशैताः प्रकीर्तिताः । तेषां प्रमाणं वक्ष्यामि साम्प्रतं हि यथार्थतः

தேவி, நான்கு நிலையங்களில் நிறுவப்பட்ட இப் பதினாறு தத்துவங்கள் கூறப்பட்டன. இப்போது அவற்றின் உண்மையான அளவும் மானமும் துல்லியமாக உரைப்பேன்.

Verse 51

षड्दिनान्यादितः कृत्वा संख्यायाश्च यथाविधि । एतदंतर्गते चैव वामरंध्रे प्रकाशितम्

முதலிலிருந்து ஆறு நாட்கள் விதிப்படி எண்ணிக்கை செய்து, இச் சாதனை உள்ளே உறுதியாகும் போது அது வாம-ரந்திரத்தில் வெளிப்படும்.

Verse 52

षड्दिनानि यदा रूढं द्विवर्षं च स जीवति । मासानष्टौ विजानीयाद्दिनान्यष्ट च तानि तु

அது ஆறு நாட்களாக உறுதியாக நிலைபெற்றால், அவன் இரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்வான். அதை எட்டு மாதங்கள் என அறி; அவற்றையே எட்டு நாட்களாகவும் உணர்.

Verse 53

प्राणः सप्तदशे चैव विद्धि वर्षं न संशयः । सप्तमासान्विजानीयाद्दिनैः षड्भिर्न संशयः

ஐயமின்றி அறிக: பதினேழு பிராணங்கள் ஒரு ஆண்டாகக் கருதப்படுகின்றன. அதுபோல ஐயமின்றி அறிக: ஏழு மாதங்கள் ஆறு நாட்களுக்கு சமமாகக் கணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 54

अष्टघस्रप्रभेदेन द्विवर्षं हि स जीवति । चतुर्मासा हि विज्ञेयाश्चतुर्विंशद्दिनावधिः

‘அஷ்டகஸ்ர’ எனப்படும் பிரிவின்படி அவன் நிச்சயமாக இரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். நான்கு மாதங்கள் (ஒவ்வொன்றும்) இருபத்திநான்கு நாட்கள் அளவாகக் கணிக்கப்படுகின்றன என்று அறிக।

Verse 55

यदा नवदिनं प्राणा वहंत्येव त्रिमासकम् । मासद्वयं च द्वे मासे दिना द्वादश कीर्तिताः

பிராணங்கள் ஒன்பது நாட்கள் தாங்கப்பட்டால் அது மூன்று மாதங்களுக்கு இணை எனப் போற்றப்படுகிறது; மேலும் பிராணங்கள் இரண்டு மாதங்கள் தாங்கப்பட்டால் அது பன்னிரண்டு நாட்களுக்கு இணை என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 56

पूर्ववत्कथिता ये तु कालं तेषां तु पूर्वकम् । अवांतरदिना ये तु तेन मासेन कथ्यते

முன்னர் கூறப்பட்ட காலப் பிரிவுகளை இங்கேயும் அதே முன்னுரிமைக் கிரமத்தில் அறிய வேண்டும்; இடைநாள் (அதிக) நாட்களால் கணிக்கப்படுவது அந்த மாதத்திற்குள்ளேயே சொல்லப்பட்டு கணக்கிடப்பட வேண்டும்।

Verse 57

एकादश प्रवाहेण वर्षमेकं स जीवति । मासा नव तथा प्रोक्ता दिनान्यष्टमितान्यपि

பதினொன்று ஓட்டத்தின் (பிரவாகத்தின்) அளவால் அவன் ஒரு ஆண்டு வாழ்கிறான்; மேலும் (அதே அளவு) ஒன்பது மாதங்களும், அதுபோல எட்டு நாட்களும் எனவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 58

द्वादशेन प्रवाहेण वर्षमेकं स जीवति । मासान् सप्त विजानीयात्षड्घस्रांश्चाप्युदाहरेत्

பன்னிரண்டு ஓட்டத்தின் (பிரவாகத்தின்) மூலம் அவன் ஒரு வருடம் வாழ்கிறான். மேலும் இதை ஏழு மாதங்களாக அறிய வேண்டும்; கணக்கில் இது ஆறு ஆயிரம் அலகுகளாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 59

नाडी यदा च वहति त्रयोदशदिनावधि । सम्वत्सरं भवेत्तस्य चतुर्मासाः प्रकीर्तिताः

நாடி-ஓட்டம் பதின்மூன்று நாட்கள் வரை நடைபெறும்போது, அதுவே அதற்கான ‘சம்வத்ஸரம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் நான்கு மாதங்கள் (சாதுர்மாஸ்யம்) இவ்வாறு உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 60

चतुर्विशद्दिनं शेषं जीवितं च न संशयः । प्राणवाहा यदा वामे चतुर्द्दशदिनानि तु

சந்தேகமின்றி இருபது நாட்கள் மட்டுமே ஆயுள் மீதமிருக்கும்; மேலும் பிராண ஓட்டம் இடது நாடியில் ஓடினால், அது பதினான்கு நாட்கள் (மீதம்) எனக் குறிக்கிறது।

Verse 61

सम्वत्सरं भवेत्तस्य मासाः षट् च प्रकीर्तिताः । चतुर्विंशद्दिनान्येव जीवितं च न संशयः

அவனுக்குப் ‘சம்வத்ஸரம்’ என்பது ஆறு மாதங்களாக மட்டுமே ஆகிறது; அவனுடைய ஆயுளும் இருபத்திநான்கு நாட்களே என்று கூறப்படுகிறது—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 62

पंचदशप्रवाहेण नव मासान्स जीवति । चतुर्विशद्दिनान्येव कथितं कालवेदिभिः

பதினைந்து என்ற ஓட்ட அளவினால் அவன் ஒன்பது மாதங்கள் வாழ்வான்; மீதமுள்ள காலம் துல்லியமாக இருபத்திநான்கு நாட்களே என்று காலத்தை அறிந்தோர் கூறுகின்றனர்।

Verse 63

षोडशाहप्रवाहेण दशमासान्स जीवति । चतुर्विशद्दिनाधिक्यं कथितं कालवेदिभिः

பதினாறு நாள் சுழற்சியின் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தினால் அவன் பத்து மாதங்கள் வாழ்கிறான்; மேலும் கால அளவுகளை அறிந்தோர் கூடுதலாக இருபத்திநான்கு நாட்கள் எனக் கூறினர்.

Verse 64

सप्तदशप्रवाहेण नवमासैर्गतायुषम् । अष्टादशदिनान्यत्र कथितं साधकेश्वरि

ஹே சாதகேஸ்வரி! பதினேழு தொடர்ச்சிப் பிரவாகத்தால் ஆயுள் ஒன்பது மாதங்கள் வரை செல்கிறது என்று இங்கு கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் இங்கு பதினெட்டு நாட்களும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 65

वामचारं यदा देवि ह्यष्टादशदिनावधिः । जीवितं चाष्टमासं तु घस्रा द्वादश कीर्तिताः

ஹே தேவி! வாமாசார ஒழுக்கம் மேற்கொள்ளப்படும்போது அதன் நிர்ணய காலம் பதினெட்டு நாட்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது. உயிர்தாங்கும் காலம் எட்டு மாதங்கள்; ‘கஸ்ரா’ நாட்கள் பன்னிரண்டு எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 66

चतुर्विंशद्दिनान्यत्र निश्चयेनावधारय । प्राणवाहो यदा देवि त्रयोविंशद्दिनावधिः

ஹே தேவி! இங்கு உறுதியாக அறிக—சுழற்சி இருபத்துநான்கு நாட்கள்; மேலும் பிராணவாகம் கருதப்படும்போது, ஹே தேவி, அதன் காலம் இருபத்துமூன்று நாட்கள் வரை நீள்கிறது।

Verse 67

चत्वारः कथिता मासाः षड्दिनानि तथोत्तरे । चतुर्विंशप्रवाहेण त्रीन्मासांश्च स जीवति

நான்கு மாதங்கள் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; அதன் பின் மேலும் ஆறு நாட்கள். இருபத்துநான்கு பிரவாகத்தின் தொடர்ச்சியால் அவன் மேலும் மூன்று மாதங்களும் வாழ்கிறான்।

Verse 68

दिनान्यत्र दशाष्टौ च संहरंत्येव चारतः । अवांतरदिने यस्तु संक्षेपात्ते प्रकीर्तितः

இங்கே முறையான வரிசைப்படி நாட்களின் அளவும்—பத்து மற்றும் எட்டு—யதாவிதமாகச் சுருக்கப்படுகின்றது. ஆனால் இடைநாள் குறித்து உனக்கு சுருக்கமாக மட்டுமே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 69

वामचारः समाख्यातो दक्षिणं शृणु सांप्रतम् । अष्टाविंशप्रवाहेण तिथिमानेन जीवति

வாமசாரம் கூறப்பட்டது. இப்போது இக்கணமே தக்ஷிணசாரத்தை கேள். அது இருபத்தெட்டு ஓட்டத்தால் நடைபெற்று, திதி அளவினால் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது.

Verse 70

प्रवाहेण दशाहेन तत्संस्थेन विपद्यते । त्रिंशद्धस्रप्रवाहेन पञ्चाहेन विपद्यते

தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தால், அந்த நிலையிலே இருந்தால், அது பத்து நாட்களில் அழிகிறது; முப்பதாயிரம் ஓட்டத்தால் அது ஐந்து நாட்களில் அழிகிறது.

Verse 71

एकत्रिंशद्यदा देवि वहते च निरंतरम् । दिनत्रयं तदा तस्य जीवितं हि न संशयः

தேவி, அது முப்பத்தொன்று (அலகுகளாக) இடையறாது ஓடினால், அவனுடைய ஆயுள் மூன்று நாட்களே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 72

द्वात्रिंशत्प्राणसंख्या च यदा हि वहते रविः । तदा तु जीवितं तस्य द्विदिनं हि न संशयः

ரவி முப்பத்திரண்டு பிராணங்களின் அளவை ஏந்துகிறது எனக் கூறப்படும் போது, அவனுடைய மீதமுள்ள ஆயுள் இரண்டு நாட்களே—ஐயமில்லை.

Verse 73

दक्षिणः कथितः प्राणो मध्यस्थं कथयामि ते । एकभागगतो वायुप्रवाहो मुखमण्डले

வலப்புற ஓட்டம் ‘பிராணன்’ எனக் கூறப்பட்டது. இப்போது நடுவில் இருப்பதைக் கூறுகிறேன்—முகமண்டலத்தில் காற்றின் ஓட்டம் ஒரே தொடர்ச்சியான ஓடையாகச் செல்கிறது.

Verse 74

धावमानप्रवाहेण दिनमेकं स जीवति । चक्रमे तत्परासोर्हि पुराविद्भिरुदाहृतम्

வேகமாக ஓடும் ஓட்டத்தில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டால் அவன் ஒரு நாளே உயிர்வாழ்வான். உயிர் குறுகும் அந்த நிலையையே பழம்பெரும் முனிவர்கள் ‘சக்கரம்’ (சக்ர) எனப் புகழ்ந்து கூறினர்.

Verse 75

एतत्ते कथितं देवि कालचक्रं गतायुषः । लोकानां च हितार्थाय किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

தேவி, உயிர்களின் ஆயுள் முடிவை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் காலச் சக்கரத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். உலகங்களின் நலனுக்காகவும் இதை உரைத்தேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?