नरकयातनावर्णनम् / Description of Hell-Torments for Specific Transgressions

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । मिथ्यागमं प्रवृत्तस्तु द्विजिह्वाख्ये च गच्छति । जिह्वार्द्धकोशविस्तीर्णहलैस्तीक्ष्णः प्रपीड्यते

சனத்குமாரர் கூறினார்—பொய்யான ஆகமங்களில் ஈடுபடுபவன் ‘த்விஜிஹ்வா’ எனப்படும் நரகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே அரை உறை அளவு அகலமுள்ள கூர்மையான உழவாரங்களால் அவன் நாவு அழுத்தி நசுக்கப்படுகிறது.

Verse 2

निर्भर्त्सयति यः क्रूरो मातरं पितरं गुरुम् । विष्ठाभिः कृमिमिश्राभिर्मुखमापूर्य्य हन्यते

தாய், தந்தை, குருவை இகழும் கொடியவன்—அவனுடைய வாயை புழுக்கள் கலந்த மலத்தால் நிரப்பி அவனை கொல்லுவர்; அதுவே அந்தப் பாவத்தின் பயங்கரப் பலன்.

Verse 3

ये शिवायतनारामवापीकूपतडागकान् । विद्रवंति द्विजस्थानं नरास्तत्र रमंति च

சிவாலயத்துடன் தொடர்புடைய தோட்டங்கள், கிணறுகள், குளங்கள், தடாகங்களை நிறுவி பராமரிப்போர்—இருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்) தங்கத் தகுந்த அந்தப் புனிதத் தலத்தில்—தாமே மகிழ்ந்து செழிப்படைகின்றனர்।

Verse 4

कामायोद्वर्तनाभ्यंग स्नानपानाम्बुभोजनम् । क्रीडनं मैथुनं द्यूतमाचरन्ति मदोद्धता

ஆசையால் உந்தப்பட்டு, மதக் கர்வத்தில் மிதந்த அவர்கள் உடல்வழித்தல் (உத்வர்த்தனம்), எண்ணெய் மசாஜ், நீராடல், பானம், நீரும் உணவும், விளையாட்டு, காமச் சேர்க்கை, சூதாட்டம் ஆகியவற்றில் ஈடுபடுகின்றனர்।

Verse 5

पेचिरे विविधैर्घेरैरिक्षुयंत्रादिपीडनैः । निरयाग्निषु पच्यंते यावदाभूतसंप्लवम्

அவர்கள் கரும்பு-அழுத்தும் இயந்திரம் முதலிய கொடிய கருவிகளால் நசுக்கப்படுதல் போன்ற பல பயங்கர வேதனைகளால் துன்புறுகின்றனர். நரகத்தின் தீயில் அவர்கள் உயிர்களின் பிரளயம் வரையில் வெந்தழிகின்றனர்.

Verse 6

ये शृण्वंति सतां निंदां तेषां कर्णप्रपूरणम् । अग्निवर्णैरयःकीलैस्तप्तैस्ताम्रादिनिर्मितैः

சாதுமக்களின் நிந்தையை கேட்போரின் காதுகள் தண்டனையாக, தீப்போல் சிவந்த, செம்பு முதலிய உலோகங்களால் செய்யப்பட்ட, காய்ந்த இரும்புக் குத்திகளால் நிரப்பப்படுகின்றன.

Verse 7

पूर्वाकाराश्च पुरुषाः प्रज्वलन्ति समंततः । दुश्चारिणीं स्त्रियं गाढमालिंगंति रुदंति च

முன்னைய உருவமுடைய ஆண்கள் எங்கும் தீப்பொலிவாய் எழுகின்றனர்; அந்தத் துஷ்சாரிணி பெண்ணை இறுக அணைத்து அழுதும் புலம்புகின்றனர்।

Verse 9

त्रपुसीसारकूटाद्भिः क्षीरेण च पुनःपुनः । सुतप्ततीक्ष्णतैलेन वज्रलेपेन वा पुनः

த்ரபுசீ, சாரக ஆகியவற்றின் சாரம்/கஷாயம் மற்றும் பால் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் பூச வேண்டும்; அல்லது மிகச் சூடாக்கிய கூர்மையான எண்ணெயால், அல்லது கடினமாக உறையும் ‘வஜ்ரலேபம்’ கொண்டு மீண்டும் செய்யலாம்।

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां नरकगतिभोगवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான ‘உமாசம்ஹிதை’யில் ‘நரககதிபோகவர்ணனம்’ எனும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 11

सर्वेन्द्रियाणामप्येवं क्रमात्पापेन यातनाः । भवंति घोराः प्रत्येकं शरीरेण कृतेन च

இவ்வாறே எல்லா இந்திரியங்களுக்கும் வரிசையாக பாவத்தால் உண்டாகும் தண்டனைகள் ஏற்படுகின்றன; உடலால் செய்த செயல்களின் படி ஒவ்வொன்றும் பயங்கரமாகிறது.

Verse 12

स्पर्शदोषेण ये मूढास्स्पृशंति च परस्त्रियम् । तेषां करोऽग्निवर्णाभिः पांशुभिः पूर्य्यते भृशम्

தொடுதல் குற்றத்தால் பிறருடைய மனைவியை (அநுசிதமாக) தொடும் மயங்கியோர்—அவர்களின் கை தீநிறம் கொண்ட சாம்பல் போன்ற தூளால் மிகுதியாக நிரம்பிவிடும்; அது அந்தப் பாவத்தின் எரியும் அடையாளம் போல.

Verse 13

तेषां क्षारादिभिस्सर्वैश्शरीरमनुलिप्यते । यातनाश्च महाकष्टास्सर्वेषु नरकेषु च

அவர்களின் உடல்கள் காரம் முதலிய எரிப்புப் பொருட்களால் எங்கும் பூசப்படுகின்றன; எல்லா நரகங்களிலும் அவர்கள் மிகக் கொடிய வேதனைகளை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 14

कुर्वन्ति पित्रोर्भृकुटिं करनेत्राणि ये नरा । वक्त्राणि तेषां सांतानि कीर्य्यंते शंकुभिर्दृढम्

தந்தை-தாயின் புருவம் சுளிக்கச் செய்து, அவர்களின் காது-கண்களுக்கு வேதனை தரும் மனிதர்களின் வாய்கள், மறுமையில் கூர்மையான கம்பிகளால் உறுதியாகத் துளைக்கப்படுகின்றன.

Verse 15

यैरिन्द्रियैर्नरा ये च कुर्वन्ति परस्त्रियम् । इन्द्रियाणि च तेषां वै विकुर्वंति तथैव च

எந்த இந்திரியங்களால் மனிதர்கள் பிறனுடைய மனைவியை நாடுகிறார்களோ, அவர்களின் அதே இந்திரியங்களே அதற்கேற்ப மாறுபட்டு விகாரமடைகின்றன.

Verse 16

परदारांश्च पश्यन्ति लुब्धास्स्तब्धेन चक्षुषा । सूचीभिश्चाग्निवर्णाभिस्तेषां नेत्रप्रपूरणम्

பேராசையுடன் பிறனுடைய மனைவியை வெட்கமற்ற கடின பார்வையால் நோக்கும் மனிதர்களின் கண்கள், தீ நிறமுடைய ஊசி போன்ற கருவிகளால் நிரப்பி துளைக்கப்படுகின்றன.

Verse 17

क्षाराद्यैश्च क्रमात्सर्वा इहैव यमयातनाः । भवंति मुनिशार्दूल सत्यंसत्यं न संशयः

காரம் முதலிய பொருட்களால் வரிசையாக யமனின் எல்லா வேதனைகளும் இவ்வாழ்விலேயே அனுபவிக்கப்படுகின்றன. முனிவர்களின் புலியே, இது உண்மை—உண்மையே—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 18

देवाग्निगुरुविप्रेभ्यश्चानिवेद्य प्रभुंजते । लोहकीलशतैस्तप्तैस्तज्जिह्वास्यं च पूर्य्यते

தேவர்கள், அக்னி, குரு, பிராமணர்கள் இவர்களுக்கு முன் நிவேதனம் செய்யாமல் உண்பவன், அடுத்த நிலையில் அவன் வாய் மற்றும் நாவு சிவந்த சூடான இரும்புக் கீல்கள் நூற்றுக்கணக்காக நிரப்பி குத்தப்படுகின்றன.

Verse 19

ये देवारामपुष्पाणि लोभात्संगृह्य पाणिना । जिघ्रंति च नरा भूयः शिरसा धारयंति च

லோபத்தால் தெய்வத் தோட்டத்தின் மலர்களை கையால் சேகரித்து, மீண்டும் மீண்டும் மணம் பார்த்து, தலையிலும் சூடிக்கொள்ளும் மனிதர்கள்—பூஜைக்குரிய பொருள்களில் உரிமை-அகந்தையுடன் நடக்கின்றனர்।

Verse 20

आपूर्य्यते शिरस्तेषां तप्तैर्लोहस्य शंकुभिः । नासिका वातिबहुलैस्ततः क्षारादिभिर्भृशम्

அவர்களின் தலைகள் செம்மையாகக் காய்ந்த இரும்புக் குத்திகளால் வலுக்கட்டாயமாகத் துளைத்து நிரப்பப்படுகின்றன; பின்னர் கடும் காற்றோட்டத்தால் மூக்குத் துளைகள் உந்தப்பட்டு, காரம் முதலிய எரிக்கும் பொருள்களால் மிகுந்த வேதனை அடைகின்றனர்।

Verse 21

ये निंदन्ति महात्मानं वाचकं धर्म्मदेशिकम् । देवाग्निगुरुभक्तांश्च धर्मशास्त्रं च शाश्वतम्

தர்மத்தை உபதேசிக்கும் மகாத்மா வாக்கியகரை நிந்திப்பவர்களும், தேவர்கள், புனித அக்னி, குரு, பக்தர்கள், என்றும் நிலைக்கும் தர்மசாஸ்திரம் ஆகியவற்றை இகழ்பவர்களும்—கடுமையான ஆன்மிகக் குற்றத்தில் வீழ்வர்।

Verse 22

तेषामुरसि कण्ठे च जिह्वायां दंतसन्धिषु । तालुन्योष्ठे नासिकायां मूर्ध्नि सर्वाङ्गसन्धिषु

அவர்களின் மார்பிலும் தொண்டையிலும், நாவிலும் பற்களின் இணைப்பிடங்களிலும்; அண்ணத்திலும் உதடுகளிலும், மூக்கிலும், தலைச்சிகரத்திலும், உடலின் எல்லா மூட்டுகளிலும்।

Verse 23

अग्निवर्णास्तु तप्ताश्च त्रिशाखा लोहशंकवः । आखिद्यंते च बहुशः स्थानेष्वेतेषु मुद्गरैः

அக்னி நிறம் போல ஒளிர்ந்து காய்ந்த, மூன்று முனைகள் கொண்ட இரும்புக் குத்திகள்—இவ்விடங்களிலே சுத்திகளால் மீண்டும் மீண்டும் அடித்து நுழைக்கப்படுகின்றன।

Verse 24

ततः क्षारेण दीप्तेन पूर्यते हि समं ततः । यातनाश्च महत्यो वै शरीरस्याति सर्वतः

பின்பு எரியும் காரத்தால் அது எல்லாத் திசைகளிலும் சமமாக நிரப்பப்படுகிறது; அக்கணத்திலிருந்து உடலெங்கும் மிகக் கடுமையான வேதனைகள் எழுகின்றன.

Verse 25

अशेषनरकेष्वेव क्रमंति क्रमशः पुनः । ये गृह्णन्ति परद्रव्यं पद्भ्यां विप्रं स्पृशंति च

பிறருடைய செல்வத்தைப் பறிப்பவர்களும், காலால் பிராமணனைத் தொடுபவர்களும்—அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் படிப்படியாக எல்லா நரகங்களிலும் செல்கின்றனர்.

Verse 26

शिवोपकरणं गां च ज्ञानादिलिखितं च यत् । हस्तपादादिभिस्तेषामापूर्य्यंते समंततः

சிவபூஜைக்கான உபகரணங்களும், பசுவும், ஞானம் முதலியவை எழுதப்பட்ட எதுவாயினும்—அவை அவர்களின் கைகள், கால்கள் முதலான அங்கங்களால் எல்லாப் புறமும் சூழ்ந்து நிரம்புகின்றன.

Verse 27

नरकेषु च सर्वेषु विचित्रा देहयातनाः । भवंति बहुशः कष्टाः पाणिपादसमुद्भवाः

எல்லா நரகங்களிலும் உடலுக்குப் பலவகை வேதனைகள் உண்டாகின்றன—மீண்டும் மீண்டும்—கைகளும் கால்களும் செய்த செயல்களிலிருந்தே எழும் துன்பக் கஷ்டங்கள்.

Verse 28

शिवायतनपर्य्यंते देवारामेषु कुत्रचित् । समुत्सृजंति ये पापाः पुरीषं मूत्रमेव च

சிவாலயத்தின் எல்லைக்குள் மற்றும் தெய்வத் தோட்டங்களில் எங்காயினும் மலம், மூத்திரம் கழிப்போர் பாவிகள்; அவர்கள் ஆண்டவனின் திருத்தலப் புனிதத்துக்கு பெரும் அபசாரம் செய்கின்றனர்.

Verse 29

तेषां शिश्नं सवृषणं चूर्ण्यते लोहमुद्गरैः । सूचीभिरग्निवर्णाभिस्कथा त्वापूर्य्यते पुनः

அவர்களின் பிறப்புறுப்புகள் விந்தணுக்களுடன் சேர்த்து இரும்பு முட்களால் நசுக்கப்படுகின்றன; மீண்டும் நெருப்பைப் போன்ற எரியும் ஊசிகளால் அவை துளைக்கப்பட்டு நிரப்பப்படுகின்றன।

Verse 30

ततः क्षारेण महता तीव्रेण च पुनः पुनः । द्रुतेन पूर्यते गाढं गुदे शिश्ने च देहिनः

பின்னர் மீண்டும் மீண்டும், ஒரு சக்திவாய்ந்த மற்றும் மிகவும் தீவிரமான காரத்தினால், அந்த உடலமைப்பின் மலக்குடல் மற்றும் ஆண்குறி வலுக்கட்டாயமாக நிரப்பப்பட்டு எரிக்கப்படுகின்றன।

Verse 31

मनस्सर्वेन्द्रियाणां च यस्मा द्दुःखं प्रजायते । धने सत्यपि ये दानं न प्रयच्छंति तृष्णया

மனம் மற்றும் அனைத்து புலன்களிலிருந்தும் துன்பம் எழுகிறது. செல்வம் இருந்தும், பேராசையினால் யார் தானம் செய்யவில்லையோ, அவர்கள் துன்பத்தில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 32

अतिथिं चावमन्यते काले प्राप्ते गृहाश्रमे । तस्मात्ते दुष्कृतं प्राप्य गच्छंति निरयेऽशुचौ

இல்லற வாழ்க்கையில் சரியான நேரம் வரும்போது யாராவது விருந்தினரை அவமதித்தால், அவர்கள் அந்த பாவச் செயலைப் பெற்று அசுத்தமான நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்।

Verse 33

येऽन्नं दत्त्वा हि भुंजंति न श्वभ्यस्सह वायसैः । तेषां च विवृतं वक्त्रं कीलकद्वयताडितम्

அன்னம் தானம் செய்து பின்னர் தாமே உண்டு, நாய்களுடனும் காகங்களுடனும் உணவைப் பகிர வேண்டாதவர்களின் வாய் அகலமாகத் திறக்கப்படும்; இரு ஆணிகளின் அடியால் திறந்ததுபோல், உணவிற்கு தடையின்றி வல்லமையுடன் இருக்கும்।

Verse 34

कृमिभिः प्राणिभिश्चोग्रैर्लोहतुण्डैश्च वायसैः । उपद्रवैर्बहुविधैरुग्रैरंतः प्रपीड्यते

அவன் உள்ளிருந்து கொடிய புழுக்கள், பிற பயங்கர உயிர்கள், மேலும் இரும்புச் சுண்டு கொண்ட காகங்கள் ஆகியவற்றால் துன்புறுத்தப்படுகிறான்; பலவகை கொடுமையான தாக்குதல்கள் அவனை உள்ளே நெருக்குகின்றன.

Verse 35

श्यामश्च शबलश्चैव यममार्गानुरोधकौ । यौ स्तस्ताभ्यां प्रयच्छामि तौ गृह्णीतामिमं बलिम्

‘ஷ்யாம’ மற்றும் ‘ஷபல’—யமன் பாதையில் உயிர்களை வழிநடத்தும் அந்த இருவருக்கும் நான் இந்த பலியை அர்ப்பணிக்கிறேன்; அவர்கள் இந்த நிவேதனத்தை ஏற்றுக் கொள்ளட்டும்.

Verse 36

ये वा वरुणवायव्या याम्या नैरृत्यवायसाः । वायसा पुण्यकर्माणस्ते प्रगृह्णंतु मे बलिम्

வருணன்-வாயு திசைகளுக்குரிய, யமன் திசைக்குரிய, மேலும் நைர்ருதி திசைக்குரிய புண்ணியகர்ம காகங்கள்—அவர்கள் அனைவரும் என் இந்த பலியை ஏற்றுக் கொள்ளட்டும்.

Verse 37

शिवामभ्यर्च्य यत्नेन हुत्वाग्नौ विधिपूर्वकम् । शैवैर्मन्त्रैर्बलिं ये च ददंते न च ते यमम्

யார் முயற்சியுடன் சிவா (தேவி)யை வழிபட்டு, விதிப்படி அக்னியில் ஹோமம் செய்து, சைவ மந்திரங்களுடன் பலியையும் அர்ப்பணிக்கிறார்களோ—அவர்கள் யமனின் அதிகாரத்திற்கு உட்படார்.

Verse 38

पश्यंति त्रिदिवं यांति तस्माद्दद्याद्दिनेदिने । मण्डलं चतुरस्रं तु कृत्वा गंधादिवासितम्

அவர்கள் தெய்வநிலையைத் தரிசித்து ஸ்வர்கலோகங்களை அடைகின்றனர்; ஆகையால் தினந்தோறும் அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். சதுர மண்டலத்தை அமைத்து கந்தம் முதலிய நறுமணங்களால் மணமூட்ட வேண்டும்.

Verse 39

धन्वन्तर्यर्थमीशान्यां प्राच्यामिन्द्राय निःक्षिपेत् । याम्यां यमाय वारुण्यां सुदक्षोमाय दक्षिणे

தன்வந்தரியை ஆவாஹனம் செய்ய ஈசான மூலையில் அர்ப்பணிப்பை வைக்க வேண்டும்; கிழக்கில் இந்திரனுக்காக வைக்க வேண்டும். தெற்கில் யமனுக்காக, மேற்குத் (வருண) திசையில், மேலும் தெற்கில் சுதக்ஷோமனுக்காகவும் வைக்க வேண்டும்.

Verse 40

पितृभ्यस्तु विनिक्षिप्य प्राच्यामर्यमणे ततः । धातुश्चैव विधातुश्च द्वारदेशे विनिःक्षिपेत्

முதலில் பித்ருக்களுக்காக அர்ப்பணிப்பை வைத்து, பின்னர் கிழக்கில் அர்யமனுக்காக வைக்க வேண்டும். அதன் பின் வாசல் பகுதியில் தாதா மற்றும் விதாதாவுக்காக வைக்க வேண்டும்.

Verse 41

श्वभ्यश्च श्वपतिभ्यश्च वयोभ्यो विक्षिपेद्धुवि । देवैः पितृमनुष्यैश्च प्रेतैर्भूतैस्सगुह्यकै

நாய்கள், நாய்-காப்பாளர்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி, அதை நிலத்தில் எறிய வேண்டும். தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், பிரேதங்கள், பூதங்கள், குஹ்யகர்கள்—யாராலும் அது மாசுபடாதபடி இருக்க வேண்டும்.

Verse 42

वयोभिः कृमिकीटैश्च गृहस्थश्चोपजीव्यते । स्वाहाकारः स्वधाकारो वषट्कारस्तृतीयकः

இல்லறத்தான் பறவைகளாலும் புழு‑பூச்சிகளாலும் கூட வாழ்வாதாரம் பெறுகின்றான். ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’ மற்றும் மூன்றாவது ‘வஷட்’—இவை யாகத்தில் உபயோகிக்கும் புனித அழைப்புகள்.

Verse 43

हंतकारस्तथैवान्यो धेन्वा स्तनचतुष्टयम् । स्वाहाकारं स्तनं देवास्स्वधां च पितरस्तथा

மேலும் ஒரு உச்சாரம் ‘ஹந்த்கார’ எனப்படும்; மேலும் பசுவிற்கு நான்கு மடிகள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது. தேவர்கள் ‘ஸ்வாஹா’ எனும் ஒரு மடியிலிருந்து, பித்ருக்கள் ‘ஸ்வதா’ எனும் மற்றொரு மடியிலிருந்து பங்கு பெறுகின்றனர்.

Verse 44

वषट्कारं तथैवान्ये देवा भूतेश्वरास्तथा । हंतकारं मनुष्याश्च पिबंति सततं स्त नम्

சிலர் ‘வஷட்’ எனும் உச்சரிப்பை அருந்துகின்றனர்; தேவர்கள் மற்றும் பூதேஸ்வரர்களும் அவ்வாறே. மனிதர்கள் எப்போதும் ‘ஹந்த’ எனும் கூவலின் ஸ்தனரசத்தைப் பருகுகின்றனர்.

Verse 45

यस्त्वेतां मानवो धेनुं श्रद्धया ह्यनुपूर्विकाम् । करोति सततं काले साग्नित्वायोपकल्प्यते

எவன் இந்தத் தேனு-விரதத்தை நம்பிக்கையுடன் முறையாகவும் உரிய காலங்களில் இடையறாது செய்கிறானோ, அவன் சாக்னித்துவ நிலைக்கு தகுதியடைகிறான்—விதிப்படி சிவபூஜைக்கும் வைதிக-சைவ ஒழுக்கத்திற்கும் உரியவன் ஆவான்।

Verse 46

यस्तां जहाति वा स्वस्थस्तामिस्रे स तु मज्जति । तस्माद्दत्त्वा बलिं तेभ्यो द्वारस्थश्चिंतयेत्क्षणम्

ஆரோக்கியமும் திறனும் இருந்தும் அந்தப் புனித ஒழுங்கை கைவிடுகிறவன் தாமிஸ்ர இருளில் மூழ்குவான். ஆகவே அந்தப் பூதகணங்களுக்கு பலி அர்ப்பணித்து, வாசலில் நின்று ஒரு கணம் நிலைத்த மனத்துடன் சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 47

क्षुधार्तमतिथिं सम्यगेकग्रामनिवासिनम् । भोजयेत्तं शुभान्नेन यथाशक्त्यात्मभोजनात्

பசியால் வாடும் விருந்தினர்—குறிப்பாக அதே ஊரின் மரியாதைக்குரிய குடியிருப்பாளர்—வந்தால், நல்லதும் சுபமுமான சாத்த்விக உணவால், இயன்ற அளவு, தன் உணவுப் பங்கிலிருந்தும் அவரை உண்ணச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते । स तस्मै दुष्कृतं दत्त्वा पुण्यमा दाय गच्छति

யாருடைய வீட்டிலிருந்து விருந்தினர் நம்பிக்கை முறிந்து திரும்பிச் செல்கிறாரோ, அந்த விருந்தினர் தன் துஷ்கிருதத்தை அந்த இல்லத்தார்க்கு அளித்து, அவருடைய புண்ணியத்தை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறார்।

Verse 49

ततोऽन्नं प्रियमेवाश्नन्नरः शृंखलवान्पुनः । जिह्वावेगेन विद्धोत्र चिरं कालं स तिष्ठति

பின் விருப்பமான உணவையே உண்டு மனிதன் மீண்டும் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டவனாகிறான். நாவின்வேகத்தால் காயமுற்று இங்கு நீண்ட காலம் சிக்கி நிற்கிறான்.

Verse 50

यतस्तं मांसमुद्धत्य तिलमात्रप्रमाणतः । खादितुं दीयते तेषां भित्त्वा चैव तु शोणितम्

அங்கே எள்ளளவு துண்டுகளாக மாம்சத்தைப் பிய்த்து எடுத்து அதை உண்ணச் செய்கிறார்கள்; மேலும் இரத்தத்தையும் குத்தி இழுத்தெடுக்கிறார்கள்.

Verse 51

निश्शेषतः कशाभिस्तु पीड्यते क्रमशः पुनः । बुभुक्षयातिकष्टं हि तथायाति पिपासया

பின் வரிசையாக அவன் இடைவிடாத சாட்டையடிகளால் துன்புறுத்தப்படுகிறான். பசியால் மிகுந்த வேதனை அடைகிறான்; அதுபோலத் தாகத்தாலும் வாடுகிறான்.

Verse 52

एवमाद्या महाघोरा यातनाः पापकर्मणाम् । अंते यत्प्रतिपन्नं हि तत्संक्षेपेण संशृणु

இவ்வாறு பாவகர்மம் செய்தோருக்கு இவை ஆரம்பத்தின் மிகக் கொடிய தண்டனைகள். இனி முடிவில் ஆன்மா எதை அடைகிறதோ அதைச் சுருக்கமாகக் கேள்.

Verse 53

यः करोति महापापं धर्म्मं चरति वै लघु । धर्म्मं गुरुतरं वापि तथावस्थे तयोः शृणु

யார் மகாபாபம் செய்கிறாரோ, ஆயினும் சிறிதளவு தர்மம் நடத்துகிறாரோ—அல்லது கனமான தர்மச் செயலும் செய்கிறாரோ—அந்நிலையில் அவை இரண்டின் பயனை கேள்।

Verse 54

सुकृतस्य फलं नोक्तं गुरुपा पप्रभावतः । न मिनोति सुखं तत्र भोगैर्बहुभिरन्वितः

கடுமையான பாபங்களின் வலிமையான தாக்கத்தால் புண்ணியத்தின் பலன் வெளிப்படாது. அங்கே பல போகங்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும் மனிதன் உண்மையான, குறையாத இன்பத்தை அடைவதில்லை.

Verse 55

तथोद्विग्नोतिसंतप्तो न भक्ष्यैर्मन्यते सुखम् । अभावादग्रतोऽन्यस्य प्रतिकल्पं दिनेदिने

இவ்வாறு கலங்கி மிகுந்த துயருற்றவன், சுவையான உணவிலும் இன்பம் எனக் கருதான்; ஏனெனில் நாள்தோறும், கணந்தோறும், தேவையானதின் பற்றாக்குறை அவன் முன் சுமையாக நிற்கிறது.

Verse 56

पुमान्यो गुरुधर्म्माऽपि सोपवासो यथा गृही । वित्तवान्न विजानाति पीडां नियमसंस्थितः

நியமத்தில் நிலைத்த மனிதன்—குரு போதித்த தர்மங்களைப் பின்பற்றி உபவாசம் இருந்தாலும்—கடுமையான விரதக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவனின் வேதனையை உணரான்; செல்வமிக்க இல்லறத்தான் துன்பத்தை அறியாததுபோல்.

Verse 57

तानि पापानि घोराणि संति यैश्च नरो भुवि । शतधा भेदमाप्नोति गिरिर्वज्रहतो यथा

எந்தப் பாவங்கள் மிகக் கொடியவையோ, அவைகளால் பூமியில் மனிதன் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறுகிறான்—இடி (வஜ்ரம்) தாக்கிய மலை போல।