Prakarana 8
यह सोपान ‘धर्म-युद्ध’ का नहीं, ‘अहंकार-क्षय’ का द्वार है। लंका काण्ड में बाह्य रण के भीतर अन्तःकरण का रण चलता है: माया (मेघनाद), मोह-बल (राक्षस-सेना), और भय (नागपाश) के बीच शरणागति का सत्य उजागर होता है। साधक के लिए यह चरण बताता है कि मुक्ति का मार्ग केवल पराक्रम से नहीं, प्रभु-कृपा और नाम-आश्रय से प्रशस्त होता है—जहाँ ‘बंधन’ भी लीला बनकर बंधन काटने की शिक्षा देता है।
லங்காகாண்டத்தின் முதன்மை ரசம் ‘வீரம்’. ஆனால் துளசியின் வீரரசம் ‘கோப-உன்மாதம்’ அல்ல; அது ‘தர்ம-பிரதிஷ்டை’யாலும் ‘கிருபை-பிரபாவ’த்தாலும் ஒளிர்கிறது. இப்பகுதியில் அஞ்சிய வானர-கரடி சேனை, பிரபுவின் கருணை-உணர்வு, ராக்ஷஸ சக்தியின் உச்சேதம்—இம்மூன்றும் சேர்ந்து சாதகனுள் எழும் அச்சம், சரணாகதி, அனுக்ரஹம் தரும் வெற்றி எனும் மும்மூர்த்தியை அமைக்கின்றன. மேகநாதனின் மாயமய ரதம், அஸ்திர-வৃষ্টি, நாகபாசம்—இவை ‘மாயை’யின் தத்துவப் பிரதிமை: அது காட்சி-வலிமையால் சத்தியத்தை கட்டிப்போடுவது போலத் தோன்றும்; ஆனால் பிரபுவின் சுதந்திரம் (சுவபச அனந்தம்) அதை லீலையாக்கி அறுத்துவிடுகிறது. ஜாம்பவானின் எதிர்ப்பு, கருடனின் ஆகமனம்—சத்சங்கம்/குருகிருபை மற்றும் தெய்வீக உதவி சாதகனின் பந்தநிவாரணத்தில் தீர்மானமானவை என்பதைக் குறிக்கின்றன. இவ்வாறு இப்பகுதி நிர்குண-சகுண சமந்வயத்தைப் போர்-உவமையில் நிறுவி, பக்தியை ‘முக்தி-சோபானம்’ ஆக்குகிறது.
Verses
சௌபாய் 70.1-6
भागे भालु बलीमुख जूथा।बृकु बिलोकि जिमि मेष बरूथा।।
चले भागि कपि भालु भवानी।बिकल पुकारत आरत बानी।।
यह निसिचर दुकाल सम अहई।कपिकुल देस परन अब चहई।।
कृपा बारिधर राम खरारी।पाहि पाहि प्रनतारति हारी।।
सकरुन बचन सुनत भगवाना।चले सुधारि सरासन बाना।।
राम सेन निज पाछैं घाली।चले सकोप महा बलसाली।।
खैंचि धनुष सर सत संधाने।छूटे तीर सरीर समाने।।
लागत सर धावा रिस भरा।कुधर डगमगत डोलति धरा।।
लीन्ह एक तेहिं सैल उपाटी।रघुकुल तिलक भुजा सोइ काटी।।
धावा बाम बाहु गिरि धारी।प्रभु सोउ भुजा काटि महि पारी।।
काटें भुजा सोह खल कैसा।पच्छहीन मंदर गिरि जैसा।।
उग्र बिलोकनि प्रभुहि बिलोका।ग्रसन चहत मानहुँ त्रेलोका।।
bhāge bhālu balīmukha jūthā |bṛku biloki jimi meṣa barūthā ||
cale bhāgi kapi bhālu bhavānī |bikala pukārata ārata bānī ||
yaha nisicara dukāla sama ahaī |kapikula desa parana aba cahaī ||
kṛpā bāridhara rāma kharārī |pāhi pāhi pranatārati hārī ||
sakaruna bacana sunata bhagavānā |cale sudhāri sarāsana bānā ||
rāma sena nija pāchaiṁ ghālī |cale sakopa mahā balasālī ||
khaiṁci dhanuṣa sara sata saṁdhāne |chūṭe tīra sarīra samāne ||
lāgata sara dhāvā risa bharā |kudhara ḍagamagata ḍolati dharā ||
līnha eka tehiṁ saila upāṭī |raghukula tilaka bhujā soi kāṭī ||
dhāvā bāma bāhu giri dhārī |prabhu sou bhujā kāṭi mahi pārī ||
kāṭeṁ bhujā soha khala kaisā |pacchahīna maṁdara giri jaisā ||
ugra bilokani prabhuhi bilokā |grasana cahata mānahũ trelokā ||
கரடிகளும் வானரர்களும் கூடிய படைகள் ஓடின, ஓநாயைக் கண்டு ஆடுகளின் கூட்டம் ஓடுவது போல. வானரர்களும் கரடிகளும் ஓடிச் சென்றனர், பவானியே, துன்பத்தோடு கூக்குரலிட்டு. இந்த இரவு அரக்கன் பஞ்சத்தைப் போன்றவன், இப்போது வானர குலத்தின் நிலத்தின்மீது பாய விரும்புகிறான். கிருபையின் மேகமான ராமா, கரனை அழித்தவா, சரணாகதியாளரின் துன்பத்தைப் போக்குபவா, எங்களைக் காப்பாயாக, எங்களைக் காப்பாயாக! அவர்களின் இரக்கமூட்டும் சொற்களைக் கேட்டு, பகவான் தம் வில்லையும் அம்புகளையும் சீர்படுத்திச் சென்றார். ராமர் தம் படையைத் தமக்குப் பின்னால் வைத்தார், மகா பலசாலி கோபத்தோடு முன்னேறிச் சென்றார். வில்லை இழுத்து நூறு அம்புகளை ஏற்றினார்; அம்புகள் பறந்து அரக்கனின் உடலில் பாய்ந்தன. அம்புகள் பாய, அவன் கோபம் நிறைந்தவனாய் முன்னே பாய்ந்தான்; மலைகள் நடுங்கின, பூமி அதிர்ந்தது. அவன் ஒரு பாறையைப் பிய்த்தெடுத்தான், ஆனால் ரகு குலத்தின் திலகம் அந்தக் கையை வெட்டினார். இடது கையில் மலையைத் தூக்கிக்கொண்டு அவன் பாய்ந்தான்; பிரபு அந்தக் கையையும் வெட்டி மண்ணில் விழச் செய்தார். கைகள் வெட்டப்பட்ட பின் அந்தத் தீயவன் எப்படிக் காட்சியளித்தான்? இறக்கைகளற்ற மந்தர மலை போல. அவன் பிரபுவைக் கொடூரப் பார்வையால் பார்த்தான், மூன்று உலகங்களையும் விழுங்க விரும்புவது போல.
தோஹா 70
करि चिक्कार घोर अति धावा बदनु पसारि।गगन सिद्ध सुर त्रासित हा हा हेति पुकारि।।70।।
kari cikkāra ghora ati dhāvā badanu pasāri |gagana siddha sura trāsita hā hā heti pukāri ||70||
மிகக் கொடிய கர்ஜனையை எழுப்பி, வாயை அகல விரித்து, அவன் கொடிய வேகமாகப் பாய்ந்தான். வானில் சித்தர்களும் தேவர்களும் அச்சத்தால் துடித்து, 'ஆகோ! ஆகோ!' எனக் கூச்சலிட்டனர்.
சௌபாய் 71.1-6
सभय देव करुनानिधि जान्यो।श्रवन प्रजंत सरासनु तान्यो।।
बिसिख निकर निसिचर मुख भरेऊ।तदपि महाबल भूमि न परेऊ।।
सरन्हि भरा मुख सन्मुख धावा।काल त्रोन सजीव जनु आवा।।
तब प्रभु कोपि तीब्र सर लीन्हा।धर ते भिन्न तासु सिर कीन्हा।।
सो सिर परेउ दसानन आगें।बिकल भयउ जिमि फनि मनि त्यागें।।
धरनि धसइ धर धाव प्रचंडा।तब प्रभु काटि कीन्ह दुइ खंडा।।
परे भूमि जिमि नभ तें भूधर।हेठ दाबि कपि भालु निसाचर।।
तासु तेज प्रभु बदन समाना।सुर मुनि सबहिं अचंभव माना।।
सुर दुंदुभीं बजावहिं हरषहिं।अस्तुति करहिं सुमन बहु बरषहिं।।
करि बिनती सुर सकल सिधाए।तेही समय देवरिषि आए।।
गगनोपरि हरि गुन गन गाए।रुचिर बीररस प्रभु मन भाए।।
बेगि हतहु खल कहि मुनि गए।राम समर महि सोभत भए।।
sabhaya deva karunānidhi jānyo |śravana prajaṁta sarāsanu tānyo ||
bisikha nikara nisicara mukha bhareū |tadapi mahābala bhūmi na pareū ||
saranhi bharā mukha sanmukha dhāvā |kāla trona sajīva janu āvā ||
taba prabhu kopi tībra sara līnhā |dhara te bhinna tāsu sira kīnhā ||
so sira pareu dasānana āgeṁ |bikala bhayau jimi phani mani tyāgeṁ ||
dharani dhasai dhara dhāva pracaṁḍā |taba prabhu kāṭi kīnha dui khaṁḍā ||
pare bhūmi jimi nabha teṁ bhūdhara |heṭha dābi kapi bhālu nisācara ||
tāsu teja prabhu badana samānā |sura muni sabahiṁ acaṁbhava mānā ||
sura duṁdubhīṁ bajāvahiṁ haraṣahiṁ |astuti karahiṁ sumana bahu baraṣahiṁ ||
kari binatī sura sakala sidhāe |tehī samaya devariṣi āe ||
gaganopari hari guna gana gāe |rucira bīrarasa prabhu mana bhāe ||
begi hatahu khala kahi muni gae |rāma samara mahi sobhata bhae ||
கருணைக்கு இருப்பிடமான இறைவன் தேவர்கள் அஞ்சுவதைக் கண்டார்; வில்லின் நாணை இழுத்து செவியருகே கொண்டு வந்தார். அம்புகளின் தொகுதியால் அரக்கனின் வாய் நிரப்பினார்; எனினும் அவன் மகாபலசாலியாய் பூமியில் வீழவில்லை. வாய் அம்புகளால் நிரம்பியவாறு இறைவனை நோக்கி நேரே பாய்ந்தான், காலனின் அம்புக்கொள்ளை உயிர்பெற்று வருவது போல. அப்போது இறைவன் கோபமுற்று கூர்மையான அம்பை எடுத்தார்; அதனால் அவன் தலையை உடலிலிருந்து துண்டித்தார். அத்தலை பத்துத் தலைவனான இராவணன் முன் விழுந்தது; அவன் மணியை இழந்த பாம்பு போல் வலியை யழிந்தான். உடல் பூமியில் தாழ்ந்தது, அது கொடூரமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அப்போது இறைவன் அதை வெட்டி இரண்டு துண்டங்களாக்கினார். அத்துண்டங்கள் வானிலிருந்து விழும் மலைகள் போல் பூமியில் விழுந்தன; கீழே குரங்குகளையும் கரடிகளையும் அரக்கர்களையும் நசுக்கின. அவனின் ஒளி இறைவனின் வாயில் ஒன்றியது; தேவர்களும் முனிவர்களும் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். தேவர்கள் தம் முரசுகளை முழங்கி ஆனந்தித்தனர்; புகழ்ப் பாடல்கள் பாடி மலர்களை மிகுதியாகப் பொழிந்தனர். தேவர்கள் அனைவரும் வேண்டுதல்களை முடித்துக்கொண்டு சென்றனர்; அவ்வாறே அதே வேளையில் தேவரிஷி நாரதர் வந்தார். வானின் உயரே ஹரியின் பல ஒளிமயங்களைப் பாடினார்; அழகிய வீரரசம் இறைவனின் மனத்தைக் கவர்ந்தது. விரைவில் தீயவர்களை அழித்துவிடும் என்று முனிவர் கூறிவிட்டுச் சென்றார்; இராமன் போர்க்களத்தில் ஒளிமயமாய் விளங்கினான்.
சந்தம் 71
संग्राम भूमि बिराज रघुपति अतुल बल कोसल धनी।श्रम बिंदु मुख राजीव लोचन अरुन तन सोनित कनी।।
भुज जुगल फेरत सर सरासन भालु कपि चहु दिसि बने।कह दास तुलसी कहि न सक छबि सेष जेहि आनन घने।।
saṁgrāma bhūmi birāja raghupati atula bala kosala dhanī |śrama biṁdu mukha rājīva locana aruna tana sonita kanī ||
bhuja jugala pherata sara sarāsana bhālu kapi cahu disi bane |kaha dāsa tulasī kahi na saka chabi seṣa jehi ānana ghane ||
போர்க்களத்தில் ஒளிர்ந்தார் ரகுபதி, ஒப்பற்ற வலிமையுடைய கோசல நாட்டுத் தலைவர், முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள், தாமரையைப் போன்ற கண்கள், உடல் ரத்தத் துளிகளால் சிவந்திருந்தது. இரு கைகளிலும் அம்பும் வில்லுமாகச் சுழற்றினார், கரடிகளும் குரங்குகளும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அணிவகுத்து நின்றனர். தாஸ் துளஸீதாஸர் கூறுகிறார், அந்த அழகை அநேக வாய்களை உடைய சேஷனாலும் வர்ணிக்க முடியாது.
தோஹா 71
निसिचर अधम मलाकर ताहि दीन्ह निज धाम।गिरिजा ते नर मंदमति जे न भजहिं श्रीराम।।71।।
nisicara adhama malākara tāhi dīnha nija dhāma |girijā te nara maṁdamati je na bhajahiṁ śrīrāma ||71||
அந்த அரக்கனுக்கு, அவன் தீண்டாதவனாய் மாசுக்கு இருப்பிடமாய் இருந்தாலும், தன் சொந்த இருப்பிடத்தைக் கொடுத்தான். கிரிஜாவே, ஸ்ரீ ராமரை வழிபடாத மனிதர்கள் மந்த புத்தியவர்கள்.
சௌபாய் 72.1-6
दिन कें अंत फिरीं दोउ अनी।समर भई सुभटन्ह श्रम घनी।।
राम कृपाँ कपि दल बल बाढ़ा।जिमि तृन पाइ लाग अति डाढ़ा।।
छीजहिं निसिचर दिनु अरु राती।निज मुख कहें सुकृत जेहि भाँती।।
बहु बिलाप दसकंधर करई।बंधु सीस पुनि पुनि उर धरई।।
रोवहिं नारि हृदय हति पानी।तासु तेज बल बिपुल बखानी।।
मेघनाद तेहि अवसर आयउ।कहि बहु कथा पिता समुझायउ।।
देखेहु कालि मोरि मनुसाई।अबहिं बहुत का करौं बड़ाई।।
इष्टदेव सैं बल रथ पायउँ।सो बल तात न तोहि देखायउँ।।
एहि बिधि जल्पत भयउ बिहाना।चहुँ दुआर लागे कपि नाना।।
इत कपि भालु काल सम बीरा।उत रजनीचर अति रनधीरा।।
लरहिं सुभट निज निज जय हेतू।बरनि न जाइ समर खगकेतू।।
dina keṁ aṁta phirīṁ dou anī |samara bhaī subhaṭanha śrama ghanī ||
rāma kṛpā̃ kapi dala bala bāṛhā |jimi tṛna pāi lāga ati ḍāṛhā ||
chījahiṁ nisicara dinu aru rātī |nija mukha kaheṁ sukṛta jehi bhā̃tī ||
bahu bilāpa dasakaṁdhara karaī |baṁdhu sīsa puni puni ura dharaī ||
rovahiṁ nāri hṛdaya hati pānī |tāsu teja bala bipula bakhānī ||
meghanāda tehi avasara āyau |kahi bahu kathā pitā samujhāyau ||
dekhehu kāli mori manusāī |abahiṁ bahuta kā karauṁ baṛāī ||
iṣṭadeva saiṁ bala ratha pāyaũ |so bala tāta na tohi dekhāyaũ ||
ehi bidhi jalpata bhayau bihānā |cahũ duāra lāge kapi nānā ||
ita kapi bhālu kāla sama bīrā |uta rajanīcara ati ranadhīrā ||
larahiṁ subhaṭa nija nija jaya hetū |barani na jāi samara khagaketū ||
பகலின் முடிவில் இரு படைகளும் பின்வாங்கின; போரில் வீரர்கள் மிகவும் களைப்படைந்தனர். இராமரின் கிருபையால் வானரப் படையின் வலிமை வளர்ந்தது, வைக்கோல் கிடைத்ததும் தீ மிகத் தீவிரமாய் பற்றி எரிவதுபோல. இராக்கசர்கள் பகலும் இரவும் க்ஷீணித்தனர், தம் வாயால் புண்ணியத்தைச் சொல்லும்போது அது குறைவதுபோல. தசகந்தன் மிகக் கதறினான், மீண்டும் மீண்டும் தம்பியின் தலையை மார்போடு அணைத்தான். பெண்கள் கைகளால் மார்பை அறைந்து அழுதனர், அவனது மகத்தான ஒளியையும் வலிமையையும் வர்ணித்தனர். அந்த வேளையில் மேகநாதன் வந்தான், பல கதைகளைக் கூறித் தம் தந்தையை ஆறுதல்படுத்தினான். "நாளை என் வீரத்தைக் காண்பீர்கள்; இப்போது நான் பெரிதாக என்ன புகழ்ந்து கொள்வது?" "என் இஷ்ட தேவனிடமிருந்து வலிமையும் ரதமும் பெற்றேன்; அந்த வலிமையை, தந்தையே, இன்னும் உமக்குக் காட்டவில்லை." இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க பொழுது விடிந்தது, ஏராளமான வானரர்கள் நான்கு வாயில்களிலும் தாக்க வந்தனர். இங்கே வானரர்களும் கரடிகளும் காலனைப் போன்ற வீரர்கள்; அங்கே இராக்கசர்கள் போரில் மிகத் தீரார்கள். வீரர்கள் தத்தம் தத்தம் வெற்றிக்காகப் போரிட்டனர்; அந்தப் போரை, கருடா, வர்ணிக்க முடியாது.
தோஹா 72
मेघनाद मायामय रथ चढ़ि गयउ अकास।गर्जेउ अट्टहास करि भइ कपि कटकहि त्रास।।72।।
meghanāda māyāmaya ratha caṛhi gayau akāsa |garjeu aṭṭahāsa kari bhai kapi kaṭakahi trāsa ||72||
மேகநாதன் மாயத் தேரில் ஏறி வானத்திற்குச் சென்றான். அவன் பெருந்துய்ப்புடன் கர்ஜித்தான், வானரப் படைக்குத் திகில் உண்டாயிற்று.
சௌபாய் 73.1-7
सक्ति सूल तरवारि कृपाना।अस्त्र सस्त्र कुलिसायुध नाना।।
डारह परसु परिघ पाषाना।लागेउ बृष्टि करै बहु बाना।।
दस दिसि रहे बान नभ छाई।मानहुँ मघा मेघ झरि लाई।।
धरु धरु मारु सुनिअ धुनि काना।जो मारइ तेहि कोउ न जाना।।
गहि गिरि तरु अकास कपि धावहिं।देखहि तेहि न दुखित फिरि आवहिं।।
अवघट घाट बाट गिरि कंदर।माया बल कीन्हेसि सर पंजर।।
जाहिं कहाँ ब्याकुल भए बंदर।सुरपति बंदि परे जनु मंदर।।
मारुतसुत अंगद नल नीला।कीन्हेसि बिकल सकल बलसीला।।
पुनि लछिमन सुग्रीव बिभीषन।सरन्हि मारि कीन्हेसि जर्जर तन।।
पुनि रघुपति सैं जूझे लागा।सर छाँड़इ होइ लागहिं नागा।।
ब्याल पास बस भए खरारी।स्वबस अनंत एक अबिकारी।।
नट इव कपट चरित कर नाना।सदा स्वतंत्र एक भगवाना।।
रन सोभा लगि प्रभुहिं बँधायो।नागपास देवन्ह भय पायो।।
sakti sūla taravāri kṛpānā |astra sastra kulisāyudha nānā ||
ḍāraha parasu parigha pāṣānā |lāgeu bṛṣṭi karai bahu bānā ||
dasa disi rahe bāna nabha chāī |mānahũ maghā megha jhari lāī ||
dharu dharu māru sunia dhuni kānā |jo mārai tehi kou na jānā ||
gahi giri taru akāsa kapi dhāvahiṁ |dekhahi tehi na dukhita phiri āvahiṁ ||
avaghaṭa ghāṭa bāṭa giri kaṁdara |māyā bala kīnhesi sara paṁjara ||
jāhiṁ kahā̃ byākula bhae baṁdara |surapati baṁdi pare janu maṁdara ||
mārutasuta aṁgada nala nīlā |kīnhesi bikala sakala balasīlā ||
puni lachimana sugrīva bibhīṣana |saranhi māri kīnhesi jarjara tana ||
puni raghupati saiṁ jūjhe lāgā |sara chā̃ṛai hoi lāgahiṁ nāgā ||
byāla pāsa basa bhae kharārī |svabasa anaṁta eka abikārī ||
naṭa iva kapaṭa carita kara nānā |sadā svataṁtra eka bhagavānā ||
rana sobhā lagi prabhuhiṁ bãdhāyo |nāgapāsa devanha bhaya pāyo ||
ஈட்டிகள், திரிசூலங்கள், வாள்கள், குரீப்பாணிகள், அஸ்திரங்கள், சஸ்திரங்கள், வஜ்ராயுதங்கள் பலவும், கோடாரிகள், இரும்பு தண்டுகள், கற்களை எறிந்தான், பின் எண்ணற்ற அம்புகளை மழையாய்ப் பொழியத் தொடங்கினான். பத்துத் திசைகளிலும் அம்புகள் வானத்தை மூட, மகா நட்சத்திரத்தின் மேகங்கள் மழை பொழிவது போலத் தோற்றமளித்தன. பிடியுங்கள், பிடியுங்கள், கொல்லுங்கள் என்ற சத்தம் காதுகளில் ஒலித்தது, ஆனால் யார் அடிக்கிறான் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. மலைகளையும் மரங்களையும் பிடித்துக்கொண்டு வானரங்கள் வானத்தில் ஓடின, ஆனால் அவனைக் காண முடியாமல் விரக்தியுடன் திரும்பி வந்தன. கடினமான கணவாய்கள், கரைகள், வழிகள், மலைகள், குகைகள் ஆகியவற்றைத் தன் மாயா வலிமையால் அம்புகளின் கூண்டாக மாற்றினான். வானரங்கள் எங்குச் செல்வது? துயரமடைந்தன, தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனுக்கு அடிமையான மலைகளைப் போல. காற்றின் மகனான ஆஞ்சநேயன், அங்கதன், நலன், நீலன் ஆகிய அனைத்து வலிமை மிக்க வீரர்களையும் வலிமையற்றவர்களாக்கினான். பின் லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் ஆகியோரை அம்புகளால் தாக்கி, அவர்களின் உடல்களைத் துளைத் துளையாக ஆக்கினான். பின் ரகுபதியுடன் போரிடத் தொடங்கினான்; அவன் விட்ட அம்புகள் தாக்கியதும் பாம்புகளாயின. கரனை வதைத்தவன் பாம்புப் பிணையின் வசமானான், அவன் தன்னாட்சியுடையவன், எல்லையற்றவன், ஏகன், மாற்றமற்றவன். நடிகனைப் போல் பலவித நாடகங்களைச் செய்பவன், எப்போதும் சுதந்திரமான ஒரே பகவான். போரின் மாண்பிற்காகப் பிரபு தன்னை நாகபாசத்தால் கட்டுண்டாக அனுமதித்தான், தேவர்கள் பயந்தனர்.
தோஹா 73
गिरिजा जासु नाम जपि मुनि काटहिं भव पास।सो कि बंध तर आवइ ब्यापक बिस्व निवास।।73।।
girijā jāsu nāma japi muni kāṭahiṁ bhava pāsa |so ki bandha tara āvai byāpaka bisva nivāsa ||73||
கிரிஜா, யாருடைய பெயரை ஜெபித்து முனிவர்கள் சம்சாரத்தின் முடிச்சை அறுக்கிறார்களோ, விஸ்வமெங்கும் வியாபித்து வாழும் அவன் என்றோ பந்தத்திற்கு வரக்கூடுமா?
சௌபாய் 74.1-5
चरित राम के सगुन भवानी।तर्कि न जाहिं बुद्धि बल बानी।।
अस बिचारि जे तग्य बिरागी।रामहि भजहिं तर्क सब त्यागी।।
ब्याकुल कटकु कीन्ह घननादा।पुनि भा प्रगट कहइ दुर्बादा।।
जामवंत कह खल रहु ठाढ़ा।सुनि करि ताहि क्रोध अति बाढ़ा।।
बूढ़ जानि सठ छाँड़ेउँ तोही।लागेसि अधम पचारै मोही।।
अस कहि तरल त्रिसूल चलायो।जामवंत कर गहि सोइ धायो।।
मारिसि मेघनाद कै छाती।परा भूमि घुर्मित सुरघाती।।
पुनि रिसान गहि चरन फिरायौ।महि पछारि निज बल देखरायो।।
बर प्रसाद सो मरइ न मारा।तब गहि पद लंका पर डारा।।
इहाँ देवरिषि गरुड़ पठायो।राम समीप सपदि सो आयो।।
carita rāma ke saguna bhavānī |tarki na jāhiṁ buddhi bala bānī ||
asa bicāri je tagya birāgī |rāmahi bhajahiṁ tarka saba tyāgī ||
byākula kaṭaku kīnh ghananādā |puni bhā pragaṭa kahai durbādā ||
jāmavaṁta kaha khala rahu ṭhāḍhā |suni kari tāhi krodha ati bāḍhā ||
būṛha jāni saṭha chā̃ṛeũ tohī |lāgesi adhama pacārai mohī ||
asa kahi tarala trisūla calāyo |jāmavaṁta kara gahi soi dhāyo ||
mārisi meghanāda kai chātī |parā bhūmi ghurmita suraghātī ||
puni risāna gahi carana phirāyau |mahi pachāri nija bala dekharāyo ||
bara prasāda so marai na mārā |taba gahi pada laṅkā para ḍārā ||
ihā̃ devariṣi garuṛa paṭhāyo |rāma samīpa sapadi so āyo ||
பவானியே, சகுண வடிவில் இராமரின் சரிதங்களைத் தர்க்கத்தாலோ, புத்தியின் பலத்தாலோ, வாக்காலோ அளவிட முடியாது. இவ்வாறு சிந்தித்து, ஞானிகளும் வைராக்கியர்களும் எல்லாத் தர்க்கத்தையும் துறந்து இராமரை வழிபடுகின்றனர். மேகநாதன் படையைக் குழப்பினான்; பின்னர் வெளிப்படையாகத் தோன்றிச் சாதகமாகப் பேசினான். ஜாம்பவான், "துர்மார்க்கனே, அங்கே நில்" என்றான்; அதைக் கேட்டு அவனுக்குக் கோபம் மிகவும் பெருகியது. "முதியவன் என எண்ணி உன்னை விடுவித்தேன்; இப்போது நீ தீயவனாய் என்னைச் சவாலுக்கு அழைக்கிறாய்." அப்படிக் கூறிவிட்டு, ஒளிரும் திரிசூலத்தை வீசினான்; ஜாம்பவான் அதைக் கையில் பிடித்து அவன்மீது பாய்ந்தான். மேகநாதனின் மார்பில் கொடுத்தான்; தேவர்களை வெல்பவன் பூமியில் விழுந்து சுழன்றான். பின்னர் கோபத்துடன் கால்களைப் பிடித்துச் சுழற்றினான்; பூமியில் அடித்துத் தன் பலத்தைக் காட்டினான். வரப்பிரசாதத்தால் அடிபட்டும் மேகநாதன் இறக்கவில்லை; எனவே காலைப் பிடித்து அவனை இலங்கையில் வீசினான். இங்கே தேவரிஷி கருடனை அனுப்பினார்; அவன் உடனே இராமரின் முன் வந்தான்.
தோஹா 74(क)-(ख)
खगपति सब धरि खाए माया नाग बरूथ।माया बिगत भए सब हरषे बानर जूथ।।74(क)।।
गहि गिरि पादप उपल नख धाए कीस रिसाइ।चले तमीचर बिकलतर गढ़ पर चढ़े पराइ।।74(ख)।।
khagapati saba dhari khāe māyā nāga barūtha |māyā bigata bhae saba haraṣe bānara jūtha ||74(ka)||
gahi giri pādapa upala nakha dhāe kīsa risāi |cale tamīcara bikalatara gaṛha para caṛhe parāi ||74(kha)||
பறவைகளின் தலைவன் மாயா நாகங்களின் கூட்டத்தையெல்லாம் பிடித்து தின்றான். மாயை நீங்கியதும் வானர கூட்டங்கள் அனைத்தும் மகிழ்ந்தன. மலைகளையும் மரங்களையும் கற்களையும் பிடித்து, நகங்களைக் கொண்டு, வானரர்கள் கோபத்துடன் பாய்ந்தனர். அரக்கர்கள் மேலும் கலங்கி, ஓடிச் சென்று கோட்டையின் மீது ஏறினர்.
சௌபாய் 75.1-7
मेघनाद के मुरछा जागी।पितहि बिलोकि लाज अति लागी।।
तुरत गयउ गिरिबर कंदरा।करौं अजय मख अस मन धरा।।
इहाँ बिभीषन मंत्र बिचारा।सुनहु नाथ बल अतुल उदारा।।
मेघनाद मख करइ अपावन।खल मायावी देव सतावन।।
जौं प्रभु सिद्ध होइ सो पाइहि।नाथ बेगि पुनि जीति न जाइहि।।
सुनि रघुपति अतिसय सुख माना।बोले अंगदादि कपि नाना।।
लछिमन संग जाहु सब भाई।करहु बिधंस जग्य कर जाई।।
तुम्ह लछिमन मारेहु रन ओही।देखि सभय सुर दुख अति मोही।।
मारेहु तेहि बल बुद्धि उपाई।जेहिं छीजै निसिचर सुनु भाई।।
जामवंत सुग्रीव बिभीषन।सेन समेत रहेहु तीनिउ जन।।
जब रघुबीर दीन्हि अनुसासन।कटि निषंग कसि साजि सरासन।।
प्रभु प्रताप उर धरि रनधीरा।बोले घन इव गिरा गँभीरा।।
जौं तेहि आजु बधें बिनु आवौं।तौ रघुपति सेवक न कहावौं।।
जौं सत संकर करहिं सहाई।तदपि हतउँ रघुबीर दोहाई।।
meghanāda ke murachā jāgī |pitahi biloki lāja ati lāgī ||
turata gayau giribara kaṁdarā |karauṁ ajaya makha asa mana dharā ||
ihā̃ bibhīṣana maṁtra bicārā |sunahu nātha bala atula udārā ||
meghanāda makha karai apāvana |khala māyāvī deva satāvana ||
jauṁ prabhu siddha hoi so pāihi |nātha begi puni jīti na jāihi ||
suni raghupati atisaya sukha mānā |bole aṁgadādi kapi nānā ||
lachimana saṅga jāhu saba bhāī |karahu bidhaṁsa jagya kara jāī ||
tumha lachimana mārehu rana ohī |dekhi sabhaya sura dukha ati mohī ||
mārehu tehi bala buddhi upāī |jehiṁ chījai nisicara sunu bhāī ||
jāmavaṁta sugrīva bibhīṣana |sena sameta rahehu tīniü jana ||
jaba raghubīra dīnhi anusāsana |kaṭi niṣaṅga kasi sāji sarāsana ||
prabhu pratāpa ura dhari ranadhīrā |bole ghana iva girā gãbhīrā ||
jauṁ tehi āju badheṁ binu āvauṁ |tau raghupati sevaka na kahāvauṁ ||
jauṁ sata saṁkara karahiṁ sahāī |tadapi hataũ raghubīra dohāī ||
மேகநாதனின் மயக்கம் தெளிந்தது; தந்தையைக் கண்டு அவனுக்கு மிகுந்த வெட்கம் உண்டாயிற்று. உடனே அவன் ஒரு பெரிய மலையின் குகைக்குச் சென்றான்; தன்னை வெல்ல முடியாதவனாக்கும் ஒரு வேள்வியைச் செய்வேன் என மனத்தில் தீர்மானித்தான். இங்கே விபீஷணன் ஒரு திட்டத்தை ஆராய்ந்து ஆலோசனை கூறினான்: கேளும் தலைவரே, அளவற்ற வலிமையும் பெருந்தன்மையும் உடையவரே. மேகநாதன் ஒரு பாவமான வேள்வியைச் செய்கிறான்; அவன் தீய மாயவாதி, தேவர்களைத் துன்புறுத்துபவன். தலைவரே, அது நிறைவேறி அவன் அதன் பலனைப் பெற்றுவிட்டால், பின்னர் அவனை எளிதில் வெல்ல முடியாது. இதைக் கேட்டு ரகுவின் தலைவன் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; அங்கதன் முதலிய பல வானரர்களிடம் பேசினான்: அனைத்து சகோதரர்களும் லக்ஷ்மணனுடன் செல்லுங்கள்; சென்று அவனது வேள்வியை அழித்துவிடுங்கள். நீ லக்ஷ்மணா, போர்க்களத்தில் அவனைக் கொல்வாயாக; தேவர்கள் பயத்தில் இருப்பதைக் கண்டு எனக்கு மிகுந்த துன்பம் உண்டாகிறது. அந்த அரக்கன் அழியும் எந்த வழியாகவும், வலிமையாலோ புத்தியாலோ சூழ்ச்சியாலோ அவனைக் கொல்வாயாக; கேளும் சகோதரரே. ஜாம்பவான், சுக்ரீவன், விபீஷணன் ஆகிய மூவரும் படையுடன் இங்கேயே தங்கியிருங்கள். ரகுவின் தலைவன் கட்டளையிட்டதும், லக்ஷ்மணன் இடையில் அம்புப்பையைக் கட்டி, வில்லை ஆயத்தம் செய்தான். இறைவனின் பெருமையை நெஞ்சில் கொண்ட போர்வீரன், இடியைப்போல் ஆழமான குரலில் பேசினான்: இன்று அவனைக் கொல்லாமல் நான் திரும்பி வந்தால், பின்னர் நான் ரகுவின் தலைவனின் பணியாளன் என்று அழைக்கப்பட வேண்டாம். நூறு சங்கரர்கள் கூட அவனுக்கு உதவ வந்தாலும், நான் அவனைக் கொல்வேன்; ரகுவின் தலைவனைச் சாட்சாகக் கொண்டு சபதம் செய்கிறேன்.
தோஹா 75
रघुपति चरन नाइ सिरु चलेउ तुरंत अनंत।अंगद नील मयंद नल संग सुभट हनुमंत।।75।।
raghupati carana nāi siru caleu turaṁta anaṁta |aṅgada nīla mayaṁda nala saṅga subhaṭa hanumaṁta ||75||
ரகுபதியின் திருவடிகளில் தலை வணங்கி, அனந்தனின் அம்சமான லக்ஷ்மணன் உடனே புறப்பட்டான். அவனுடன் அங்கதன், நீலன், மயந்தன், நலன் ஆகியோரும், வீரமான போர்வீரன் அனுமனும் சென்றனர்.
சௌபாய் 76.1-8
जाइ कपिन्ह सो देखा बैसा।आहुति देत रुधिर अरु भैंसा।।
कीन्ह कपिन्ह सब जग्य बिधंसा।जब न उठइ तब करहिं प्रसंसा।।
तदपि न उठइ धरेन्हि कच जाई।लातन्हि हति हति चले पराई।।
लै त्रिसुल धावा कपि भागे।आए जहँ रामानुज आगे।।
आवा परम क्रोध कर मारा।गर्ज घोर रव बारहिं बारा।।
कोपि मरुतसुत अंगद धाए।हति त्रिसूल उर धरनि गिराए।।
प्रभु कहँ छाँड़ेसि सूल प्रचंडा।सर हति कृत अनंत जुग खंडा।।
उठि बहोरि मारुति जुबराजा।हतहिं कोपि तेहि घाउ न बाजा।।
फिरे बीर रिपु मरइ न मारा।तब धावा करि घोर चिकारा।।
आवत देखि क्रुद्ध जनु काला।लछिमन छाड़े बिसिख कराला।।
देखेसि आवत पबि सम बाना।तुरत भयउ खल अंतरधाना।।
बिबिध बेष धरि करइ लराई।कबहुँक प्रगट कबहुँ दुरि जाई।।
देखि अजय रिपु डरपे कीसा।परम क्रुद्ध तब भयउ अहीसा।।
लछिमन मन अस मंत्र दृढ़ावा।एहि पापिहि मैं बहुत खेलावा।।
सुमिरि कोसलाधीस प्रतापा।सर संधान कीन्ह करि दापा।।
छाड़ा बान माझ उर लागा।मरती बार कपटु सब त्यागा।।
jāi kapinh so dekhā baisā.āhuti deta rudhira aru bhainsā..
kīnha kapinh saba jagya bidhansā.jaba na uṭhai taba karahiṃ prasaṃsā..
tadapi na uṭhai dharenhi kaca jāī.lātanhi hati-hati cale parāī..
lai trisula dhāvā kapi bhāge.āe jahã rāmānuja āge..
āvā parama krodha kari mārā.garja ghora rava bārahiṃ-bārā..
kopi marutasuta aṅgada dhāe.hati trisūla ura dharani girāe..
prabhu kahã chā̃ḍesi sūla pracaṇḍā.sara hati kṛta anaṃta juga khaṇḍā..
uṭhi bahori māruti jubarājā.hatahiṃ kopi tehi ghāu na bājā..
phire bīra ripu marai na mārā.taba dhāvā kari ghora cikārā..
āvata dekhi kruddha janu kālā.lachimana chā̃ḍe bisikha karālā..
dekhasi āvata pabi-sama bānā.turata bhayu khal antaradhānā..
bibidha beṣa dhari karai larāī.kabahũka pragaṭa kabahũ duri jāī..
dekhi ajaya ripu ḍarape kīsā.parama kruddha taba bhayu ahīsā..
lachimana mana asa maṃtra dṛṛhāvā.ehi pāpihi maiṃ bahuta khelāvā..
sumiri kosalādhīsa pratāpā.sara saṃdhāna kīnha kari dāpā..
chā̃ḍā bāna mājha ura lāgā.maratī bāra kapaṭu saba tyāgā..
வானரர்கள் சென்று அவன் அங்கு வீற்றிருப்பதைக் கண்டார்கள்; அவன் ரத்தமும் எருமையின் மாமிசமும் ஹோமமாக இடுவதில் ஈடுபட்டிருந்தான். வானரர்கள் அந்த முழு வேள்வியையும் அழித்துவிட்டார்கள்; அவன் எழுந்திருக்கவில்லையே, அப்போது அவனைப் புகழத் தொடங்கினார்கள். இருப்பினும் அவன் எழுந்திருக்கவில்லை, ஆகையால் அவன் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்தார்கள்; கால்களால் மீண்டும் மீண்டும் உதைத்துவிட்டு ஓடிப்போயினார்கள். அவன் திரிசூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களைத் துரத்தினான்; வானரர்கள் ஓடி, இராமானுஜன் முன்னிலும் வந்தார்கள். அவன் மிகுந்த கோபத்துடன் வந்து தாக்கினான், பயங்கரமான சத்தத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தான். வாயுபுத்திரனும் அங்கதனும் சினத்துடன் அவன்மீது பாய்ந்தார்கள்; அவன் திரிசூலத்தால் அவர்கள் மார்பில் தாக்கி அவர்களைத் தரையில் வீழ்த்தினான். அவன் பிரபுவை நோக்கி கொடிய சூலத்தை வீசினான்; அனந்தன் அம்பால் அதை அடித்து எண்ணற்ற துண்டுகளாக்கினான். மீண்டும் எழுந்த அனுமானும் யுவராஜனும் கோபத்துடன் அவனைத் தாக்கினார்கள், ஆனால் அந்த வார்த்தல்கள் அவனுக்குக் காயம் ஏற்படுத்தவில்லை. வீரர்கள் திரும்பினார்கள், ஏனெனில் தாக்கியும் எதிரி இறக்கவில்லை; அப்போது அவன் பயங்கரமாகக் கூச்சிட்டுப் பாய்ந்தான். அவன் காலனைப்போலக் கோபத்துடன் வருவதைக் கண்டு, இலக்குவன் தன் பயங்கரமான அம்புகளை எய்தான். அவன் அம்பு தன்னை நோக்கி இடியைப்போல் வருவதைக் கண்டு, அந்தப் பாவி உடனே மறைந்துவிட்டான். பலவித உருவங்களை எடுத்து அவன் போரிட்டுக்கொண்டே இருந்தான்; சிலசமயம் வெளிப்பட்டு சிலசமயம் மறைந்து கொண்டான். எதிரியை வெல்ல முடியவில்லை என்று கண்டு வானரர்கள் அஞ்சினார்கள்; அப்போது நாகராஜன் மிகக் கோபமுற்றான். இலக்குவன் தன் மனதில் இவ்வாறு உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்: இந்தப் பாவியை நான் மிக நீண்ட காலம் விளையாட விட்டுவிட்டேன். கோசல தேசத்து அரசனின் புகழை நினைந்து, அவன் அம்பை வில்லின் நாணில் முழு பலத்துடன் பூட்டினான். அவன் அம்பை எய்தான், அது அவன் மார்பின் நடுவில் பாய்ந்தது; இறக்கும் தருணத்தில் அந்த வஞ்சகன் தன் அனைத்து ஏமாற்றுகளையும் துறந்தான்.
தோஹா 76
रामानुज कहँ रामु कहँ अस कहि छाँड़ेसि प्रान।धन्य धन्य तव जननी कह अंगद हनुमान।।76।।
rāmānuja kahã rāmu kahã asa kahi chā̃ḍesi prāna.dhanya dhanya tava jananī kaha aṅgada hanumān..76..
"ராமரின் தம்பி எங்கே? ராமர் எங்கே?" என்று கூறி, மேகநாதன் தன் உயிரை விட்டான். அங்கதனும் ஹனுமானும், "போற்றி, போற்றி உன் தாய்க்கு!" என்றனர்.
சௌபாய் 77.1-4
बिनु प्रयास हनुमान उठायो।लंका द्वार राखि पुनि आयो।।
तासु मरन सुनि सुर गंधर्बा।चढ़ि बिमान आए नभ सर्बा।।
बरषि सुमन दुंदुभीं बजावहिं।श्रीरघुनाथ बिमल जसु गावहिं।।
जय अनंत जय जगदाधारा।तुम्ह प्रभु सब देवन्हि निस्तारा।।
अस्तुति करि सुर सिद्ध सिधाए।लछिमन कृपासिन्धु पहिं आए।।
सुत बध सुना दसानन जबहीं।मुरुछित भयउ परेउ महि तबहीं।।
मंदोदरी रुदन कर भारी।उर ताड़न बहु भाँति पुकारी।।
नगर लोग सब ब्याकुल सोचा।सकल कहहिं दसकंधर पोचा।।
binu prayāsa hanumān uṭhāyo.laṅkā dvāra rākhi puni āyo..
tāsu marana suni sur gandharbā.caṛhi bimāna āe nabha sarbā..
baraṣi sumana duṃdubhīṃ bajāvahiṃ.śrīraghunātha bimala jasu gāvahiṃ..
jaya anaṃta jaya jagadādhārā.tumha prabhu saba devanha niṣṭārā..
astuti kari sur siddha sidhāe.lachimana kṛpāsindhu pahiṃ āe..
suta badha sunā dasānana jabahīṃ.muruchita bhayu pareu mahi tabahīṃ..
mandodarī rudana kara bhārī.ura tāṛana bahu bhā̃ti pukārī..
nagara loga saba byākula socā.sakala kahahiṃ dasakandhara pochā..
யாதொரு முயற்சியுமின்றி ஹனுமான் உடலைத் தூக்கினான்; லங்கா வாயிலில் வைத்துவிட்டு மீண்டும் வந்தான். அவன் மரணத்தைக் கேட்டு, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் எல்லாரும் விமானங்களில் ஏறி வானத்தில் வந்தனர். மலர்களைப் பொழிந்து முரசுகளை முழக்கி, ஸ்ரீ ரகுநாதரின் களங்கமற்ற புகழைப் பாடினர். "அநந்தனுக்கு ஜெயம், உலகத்தைத் தாங்குபவனுக்கு ஜெயம்! நீங்களே பிரபு, எல்லாத் தேவர்களையும் காப்பவர்." இவ்வாறு புகழ்ந்த பின் தேவர்களும் சித்தர்களும் சென்றனர்; லக்ஷ்மணன் கிருபாசமுத்திரனிடம் வந்தான். தன் மகனின் மரணத்தை தசானன் கேட்டபோது, அப்போதே மயக்கமுற்று நிலத்தில் விழுந்தான். மந்தோதரி கடும் அழுகையுடன், மார்பைத் தட்டிப் பலவாறாகக் கூச்சலிட்டாள். நகர மக்கள் அனைவரும் கவலையில் ஆழ்ந்தனர்; அனைவரும் தசகந்தன் ஒரு கீழ்மகன் என்றனர்.
தோஹா 77
तब दसकंठ बिबिध बिधि समुझाईं सब नारि।नस्वर रूप जगत सब देखहु हृदयँ बिचारि।।77।।
taba dasakaṇṭha bibidha bidhi samujhāīṃ saba nāri.nasvara rūpa jagata saba dekhahu hṛdayã bicāri..77..
அப்போது தசகந்தன் பலவிதமாக எல்லாப் பெண்களையும் ஆறுதல்படுத்தினான்: "உலகத்தில் உள்ள அனைத்தின் உருவமும் அழியக்கூடியது; உங்கள் இதயங்களில் சிந்தித்துப் பாருங்கள்" என்று கூறினான்.
சௌபாய் 78.1-5
तिन्हहि ग्यान उपदेसा रावन।आपुन मंद कथा सुभ पावन।।
पर उपदेस कुसल बहुतेरे।जे आचरहिं ते नर न घनेरे।।
निसा सिरानि भयउ भिनुसारा।लगे भालु कपि चारिहुँ द्वारा।।
सुभट बोलाइ दसानन बोला।रन सन्मुख जा कर मन डोला।।
सो अबहीं बरु जाउ पराई।संजुग बिमुख भएँ न भलाई।।
निज भुज बल मैं बयरु बढ़ावा।देहउँ उतरु जो रिपु चढ़ि आवा।।
अस कहि मरुत बेग रथ साजा।बाजे सकल जुझाऊ बाजा।।
चले बीर सब अतुलित बली।जनु कज्जल कै आँधी चली।।
असगुन अमित होहिं तेहि काला।गनइ न भुजबल गर्ब बिसाला।।
tinhahi gyāna upadesā rāvana.āpuna manda kathā subha pāvana..
para upadesa kusala bahutere.je ācarahiṃ te nara na ghanere..
nisā sirāni bhayu bhinusārā.lage bhālu kapi cārihũ dvārā..
subhaṭ bolāi dasānana bolā.rana sanmukha jā kara mana ḍolā..
so abahīṃ baru jāu parāī.saṃjuga bimukha bhaẽ na bhalāī..
nija bhuja bala maiṃ bayaru baṛhāvā.dehaũ utaru jo ripu chaṛhi āvā..
asa kahi maruta bega ratha sājā.bāje sakala jujhāū bājā..
cale bīra saba atulita balī.janu kajjala kai ā̃dhī calī..
asaguna amita hohiṃ tehi kālā.ganai na bhujabala garba bisālā..
ராவணன் அவர்களுக்கு ஞானத்தை உபதேசித்தான், தான் நீசனாயிருந்தும்; அவன் கூறிய கதை மங்களமானதும் பவித்ரமானதுமாகும். பிறருக்கு உபதேசிப்பதில் தேர்ந்தவர்கள் பலர் உள்ளனர், ஆனால் தாம் கூறுவதைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் அதிகம் இல்லை. இரவு முடிந்து விடியல் விட்டது, கரடிகளும் குரங்குகளும் நான்கு வாயில்களிலும் தத்தம் இடங்களைப் பிடித்தனர். ராவணன் தன் வீரர்களை அழைத்துக் கூறினான்: போரை எதிர்கொள்ள எவன் மனம் தளர்ந்திருக்கிறதோ, அவன் இப்போதே போய் விடட்டும்; போர் தொடங்கிய பின் பின்வாங்குவதில் நன்மை இல்லை. என் சொந்தக் கைகளின் பலத்தாலேயே நான் இந்தப் பகையை வளர்த்தேன், எனக்கு எதிராக வரும் எந்தப் பகைவனுக்கும் நான் பதில் கொடுப்பேன். இப்படிக் கூறி, காற்றின் வேகம்போல தன் தேரைத் தயார் செய்தான், எல்லாப் போர் வாத்தியங்களும் ஒலித்தன. அளவற்ற பலமுள்ள வீரர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டனர், கஜ்ஜலத்தின் இருண்ட புயல்போல் முன்னேறினர். அந்த நேரத்தில் எண்ணற்ற தீய சகுனங்கள் தோன்றின, ஆனால் தன் கைப்பலத்தின் பெருமையில் அவன் அவற்றைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை.
சந்தம் 78
अति गर्ब गनइ न सगुन असगुन स्रवहिं आयुध हाथ ते॥
भट गिरत रथ ते बाजि गज चिक्करत भाजहिं साथ ते॥॥
गोमाय गीध कराल खर रव स्वान बोलहिं अति घने॥
जनु कालदूत उलूक बोलहिं बचन परम भयावने॥॥
ati garba ganai na saguna asaguna sravahiṃ āyudha hātha te.bhaṭ girata ratha te bāji gaja cikkarata bhājahiṃ sātha te..
gomāya gīdha karāla khara rava svāna bolahiṃ ati ghane.janu kāladūta ulūka bolahiṃ bacana parama bhayāvane..
அளவற்ற ஆணவத்தோடு அவன் நன்மங்களையோ தீமங்களையோ கணக்கில் கொள்ளவில்லை; வீரர்களின் கைகளிலிருந்து ஆயுதங்கள் நழுவின, போர்வீரர்கள் தேர்களிலிருந்து விழுந்தார்கள், குதிரைகளும் யானைகளும் கூச்சலிட்டுக் கூட்டத்திலிருந்து ஓடின. நரிகளும் கழுகுகளும் கொடிய கழுதைகளும் குரைத்தன, நாய்கள் எண்ணிலடங்க அலறின; காலதூதர்களைப்போல ஆந்தைகள் மிகவும் பயங்கரமான வார்த்தைகளைச் சொன்னன.
தோஹா 78
ताहि कि संपति सगुन सुभ सपनेहुँ मन बिश्राम।भूत द्रोह रत मोहबस राम बिमुख रति काम।।78।।
tāhi ki saṃpati saguna subha sapanehuṃ mana bisrāma.bhūta droha rata mohavasa rāma bimukha rati kāma..78..
அவனுக்கு எப்படி நல்ல செழுமை, நல்ல சகுனங்கள், அல்லது கனவிலும் மனதிற்கு அமைதி கிடைக்கும் - ஜீவர்களுக்குத் தீங்கு செய்வதில் ஈடுபட்டிருப்பவன், மாயையின் ஆதிக்கத்தில் ஆழ்ந்தவன், ராமனை விட்டு முகம் திருப்பிக்கொண்டவன், காமத்தில் ஆசைப்பட்டவன் ஆகிய அவனுக்கு?
சௌபாய் 79.1-7
चलेउ निसाचर कटकु अपारा।चतुरंगिनी अनी बहु धारा।।
बिबिध भाँति बाहन रथ जाना।बिपुल बरन पताक ध्वज नाना।।
चले मत्त गज जूथ घनेरे।प्राबिट जलद मरुत जनु प्रेरे।।
बरन बरद बिरदैत निकाया।समर सूर जानहिं बहु माया।।
अति बिचित्र बाहिनी बिराजी।बीर बसंत सेन जनु साजी।।
चलत कटक दिगसिधुंर डगहीं।छुभित पयोधि कुधर डगमगहीं।।
उठी रेनु रबि गयउ छपाई।मरुत थकित बसुधा अकुलाई।।
पनव निसान घोर रव बाजहिं।प्रलय समय के घन जनु गाजहिं।।
भेरि नफीरि बाज सहनाई।मारू राग सुभट सुखदाई।।
केहरि नाद बीर सब करहीं।निज निज बल पौरुष उच्चरहीं।।
कहइ दसानन सुनहु सुभट्टा।मर्दहु भालु कपिन्ह के ठट्टा।।
हौं मारिहउँ भूप द्वौ भाई।अस कहि सन्मुख फौज रेंगाई।।
यह सुधि सकल कपिन्ह जब पाई।धाए करि रघुबीर दोहाई।।
caleu nisācara kaṭaku apārā.caturaṅginī anī bahu dhārā..
bibidha bhā̃ti bāhana ratha jānā.bipula barana patāka dhvaja nānā..
cale matta gaja jūtha ghanere.prābiṭa jalada maruta janu prere..
barana barada biradaita nikāyā.samara sūra jānahiṃ bahu māyā..
ati bicitra bāhinī birājī.bīra basanta sena janu sājī..
calata kaṭaka digasidhũra ḍagahīṃ.chubhita payodhi kudhara ḍagamagahīṃ..
uṭhī renu rabi gayau chapāī.maruta thakita basudhā akulāī..
panava nisāna ghora rava bājahiṃ.pralaya samaya ke ghana janu gājahiṃ..
bherī naphīri bāja sahanāī.mārū rāga subhaṭa sukhadāī..
keharii nāda bīra saba karahīṃ.nija nija bala pauruṣa uccarahīṃ..
kahai dasānana sunahu subhaṭṭā.mardahu bhālu kapinha ke ṭhaṭṭā..
hauṃ mārihauṃ bhūpa dvau bhāī.asa kahi sanmukha phauja reṃgāī..
yaha sudhi sakala kapinha jaba pāī.dhāe kari raghubīra dohāī..
அளவற்ற அரக்கர் படை புறப்பட்டது; யானை, தேர், குதிரை, காலாட்படை எனப் பல வரிசைகளில் நான்கு வகைப் படைகளும் முன்னேறின. பலவிதமான ஊர்திகளும் தேர்களும் வாகனங்களும் இருந்தன; பல நிறங்களில் பலவகைக் கொடிகளும் கொடிமரங்களும் பறந்தன. மதம் கொண்ட யானைகளின் பெரும் கூட்டங்கள் முன்னேறின; காற்றால் இயக்கப்படும் மழைக்கால மேகங்களைப் போலத் தோற்றமளித்தன. பல நிறங்களில் வீரர்களின் குழுக்கள் காணப்பட்டன; போரில் வீரர்கள் தத்தம் அடையாளங்களைத் தாங்கிச் சென்றனர்; பல மாயவித்தைகளில் வல்லவர்களாயிருந்தனர். படை அதிசயமான பெருமையுடன் ஒளிர்ந்தது; வீர வசந்தன் தன் படையை அணிவகுத்தது போலத் தோற்றமளித்தது. படை முன்னேறியபோது திக்குகளைக் காக்கும் யானைகள் ஆடின; பெருங்கடல் கொந்தளித்தது; மலைகள் நடுங்கின. புழுதி எழுந்து சூரியனை மறைத்தது; காற்று நின்றுபோனது; பூமி வேதனையுற்றது. மத்தளங்களும் நாதஸ்வரங்களும் பயங்கர சத்தத்துடன் ஒலித்தன; பிரளய காலத்தில் மேகங்கள் இடிப்பது போலக் கர்ஜித்தன. பெரும் மத்தளங்கள், புல்லாங்குழல்கள், நாதஸ்வரங்கள் ஆகியவை வீரர்களுக்கு இன்பம் தரும் வீர ராகத்தை இசைத்தன. எல்லா வீரர்களும் சிங்கங்களைப் போலக் கர்ஜித்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தத்தம் பலத்தையும் வீரத்தையும் பறைசாற்றினர். தசகண்டன் கூறினான்: கேளுங்கள் வீரர்களே, கரடிகளினதும் வானரர்களினதும் கூட்டங்களை அழித்து விடுங்கள். இரு அரச சகோதரர்களையும் நானே கொல்வேன் என்று கூறி, படையை எதிரிக்கு எதிராக முன்னேறச் செய்தான். இச்செய்தியை எல்லா வானரர்களும் கேட்டபோது, ரகுவீரனின் பெயரை அழைத்துக்கொண்டு முன்னேறிச் சென்றனர்.
சந்தம் 79
धाए बिसाल कराल मर्कट भालु काल समान ते।मानहुँ सपच्छ उड़ाहिं भूधर बृंद नाना बान ते।।
नख दसन सैल महाद्रुमायुध सबल संक न मानहीं।जय राम रावन मत्त गज मृगराज सुजसु बखानहीं।।
dhāe bisāla karāla markaṭa bhālu kāla samāna te.mānahuṃ sapaccha uṛāhiṃ bhūdhara bṛṃda nānā bāna te..
nakha dasana saila mahādrumāyudha sabala saṅka na mānahīṃ.jaya rāma rāvana matta gaja mṛgarāja sujasu bakhānahīṃ..
விசாலமான கொடிய குரங்குகளும் கரடிகளும் காலனைப் போலத் தாக்குப் பாய்ந்தனர். பல வண்ணங்களையுடைய இறக்கைகள் கொண்ட மலைக் கூட்டங்கள் வானில் பறப்பது போலத் தோன்றினர். நகங்கள், பற்கள், பாறைகள், பெரிய மரங்கள் ஆகியவற்றை ஆயுதங்களாகக் கொண்ட அந்த வலிமை மிக்கவர்கள் எவ்விதப் பயத்தையும் மாட்டோடு கொள்ளவில்லை. ராவணன் என்னும் மதமதிக்கும் யானைக்கு ஸ்ரீ ராமன் சிங்கம் என அவருடைய நற்பெயரைப் புகழ்ந்தனர்.
தோஹா 79
दुहु दिसि जय जयकार करि निज निज जोरी जानि।भिरे बीर इत रामहि उत रावनहि बखानि।।79।।
duhu disi jaya jayakāra kari nija nija jorī jāni.bhire bīra ita rāmahi uta rāvanahi bakhāni..79..
இரு திசைகளிலும் ஜெயஜெயக்காரம் எழுப்பி, தத்தமதம் சமமானவர்களை அறிந்து வீரர்கள் போரிட்டனர்; இவப்பக்கம் இராமரையும் அவப்பக்கம் இராவணனையும் புகழ்ந்தனர்.
Frequently Asked Questions
परंपरा में इस खंड के पाठ से ‘भय-निवारण’ और ‘माया-बन्धन-क्षय’ का फल कहा जाता है—विशेषतः नागपाश-प्रसंग नाम-स्मरण की प्रभावशीलता दिखाता है। तुलसी का संकेत है कि जो ‘प्रनतारति हारी’ राम की शरण लेते हैं, उनका संकट-बंधन (भव-पास) कटता है।
सामान्यतः युद्धकाण्ड/लंका काण्ड के पाठ में शरणागति-प्रधान सम्पुट जोड़ा जाता है—‘श्रीराम जय राम जय जय राम’ (नाम-सम्पुट) या ‘राम राम’ का अनवरत जप। कुछ परंपराओं में ‘रघुपति कीन्ही बहुत बड़ाई’/‘सियाराम’ नाम-सम्पुट भी चलता है; स्थानीय पाठ-परंपरा के अनुसार चयन किया जाता है।
Ask anything about Prakarana 8 of the Ramcharitmanas
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Ramcharitmanas in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Awadhi recitation where available, and more.
