Sarga 67

Verse 1

तेनिवृत्तामहाकायाश्श्रुत्वाङ्गदवचस्तदा ।नैष्ठिकींबुद्धिमास्थायसर्वेसङ्ग्रामकाङ्क्षिणः ।।।।

அப்போது பெருந்தோளுடைய வானரர்கள் அங்கதனின் சொற்களை கேட்டுத் தளராத உறுதியை ஏற்றனர்; போருக்கான ஆவலுடன் அனைவரும் திரும்பினர்॥

Verse 2

समुदीरितवीर्यास्तेसमारोपितविक्रमाः ।पर्यवस्थापितावाक्यैरङ्गदेनवलीमुखाः ।।।।प्रयाताश्चगताहर्षंमरणेकृतश्चयाः ।चक्रुस्सुतुमुलंयुद्धंवानरास्त्यक्तजीविताः ।।।।

அங்கதனின் வாக்குகளால் வீரியம் தூண்டப்பட்டு, பராக்கிரமம் மீண்டும் எழுந்த வானரத் தலைவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் முன்னே சென்றனர். மரணத்திற்கும் துணிந்த தீர்மானத்துடன், உயிரைத் துறந்ததுபோல் வானரர்கள் மிகக் கடும், பேரொலியுடனான போரைக் செய்தனர்.

Verse 3

समुदीरितवीर्यास्तेसमारोपितविक्रमाः ।पर्यवस्थापितावाक्यैरङ्गदेनवलीमुखाः ।।6.67.2।।प्रयाताश्चगताहर्षंमरणेकृतश्चयाः ।चक्रुस्सुतुमुलंयुद्धंवानरास्त्यक्तजीविताः ।।6.67.3।।

அங்கதனின் வார்த்தைகளால் வானரத் தலைவர்கள் தங்கள் வீரத்தை நினைந்து மீண்டும் போர்முனைப்பில் நிலைத்தனர். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பி, மரணத்தையும் உறுதியாக ஏற்று, உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் மிகக் கடுமையான, பேரொலியுடனான போரைக் கிளப்பினர்.

Verse 4

अथवृक्षान्महाकायास्सानूनिसुमहान्ति च ।वानरास्तूर्णमुद्यम्यकुम्भकर्णमभिद्रुताः ।।।।

அப்போது பெருந்தோற்றமுடைய வானர வீரர்கள் மிகப் பெரிய மரங்களையும் மாபெரும் மலைச்சிகரங்களையும் விரைந்து தூக்கி கும்பகர்ணனை நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 5

कुम्भकर्णस्सङ्कृद्धोगदामुद्यम्यवीर्यवान् ।अर्थयन्समहाकायस्समन्ताद् व्यक्षिपद्रिपून् ।।।।

மிகக் கோபமுற்ற வீரன் கும்பகர்ணன் கதையை உயர்த்தி, பெருந்தோற்றமுடன், எல்லாத் திசைகளிலும் பகைவர்களைச் சுழற்றி அடித்து வீழ்த்தினான்.

Verse 6

शतानिसप्तचाष्टौ च सहस्राणि च वानराः ।प्रकीर्णाःशेरतेभूमौकुम्भकर्णेनपोधिताः ।।।।

ஏழு எட்டு நூற்றுகளும், ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களும் கும்பகர்ணனால் பிடித்து எறியப்பட்டதால் நிலத்தில் சிதறிக் கிடந்தனர்.

Verse 7

षोडशाष्टौ च दश च विंशत्रतिंशस्तथैव च ।परिक्षिप्य च बाहुभ्यांखादन्विपरिधावति ।।।।भक्ष्यन् भृशसङ्क्रुद्धोगरुडःपन्नगानिव ।

அவன் கடும் கோபத்தில் பதினாறு, எட்டு, பத்து, மேலும் இருபது, முப்பது எனக் குழுக்களைத் தன் புஜங்களால் சுற்றிப் பிடித்து, வேகமாக ஓடிக்கொண்டே அவர்களை விழுங்கினான்—கருடன் பாம்புகளை உண்ணுவது போல.

Verse 8

कृच्छ्रेणचसमाश्वस्ताःसङ्गम्यचततस्ततः ।।।।वृक्षाद्रिहस्ताहरयस्तस्थुस्सङ्ग्राममूर्थनि ।

கடினமாகத் தைரியம் மீட்டுக் கொண்டு, இங்கும் அங்கும் இருந்து ஒன்று கூடி, கைகளில் மரங்களும் மலைகளும் ஏந்திய வானரர்கள் மீண்டும் போரின் முன்னணியில் நின்றனர்.

Verse 9

ततःपर्वतमुत्पाट्यद्विविदःप्लवगर्षभः ।।।।दुद्रावगिरिशृङ्गाभंविलम्बइवतोयदः ।

அப்போது வானரச் சிறந்தவனான த்விவிதன் ஒரு மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து, தொங்கும் மேகம் போலவும் மலைச்சிகரம் போலவும் வடிவம் கொண்டு ஓடினான்.

Verse 10

तंसमुत्पत्यचिक्षेपकुम्भकर्णायवानरः ।।।।तमप्राप्यमहाकायंतस्यसैन्येऽपतत्तधा ।

ஒரு வானரன் தாவி எழுந்து (ஆயுதம்/பாறை) கும்பகர்ணனை நோக்கி எறிந்தான்; அந்தப் பெருந்தேகனைத் தவறி அது அவன் படையின்மேல் விழுந்தது॥

Verse 11

ममर्दाश्वान्गजांश्चापिरथांश्चापिनगोत्तमः ।।।।तानिचान्यानिरक्षांसिएवंचान्यगदिरेःशिरः ।

மலைச்சிகரம்போன்ற அந்த மாபெரும் பாறைச் சிகரம் எறியப்பட்டபோது குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் அனைத்தையும் நசுக்கியது; அதுபோலவே பிற ராட்சசர்களையும்—மற்றொரு மலையின் சிகரம் வீசப்பட்டபோது நசுக்கியது।

Verse 12

तच्चैलवेगाभिहतंहताश्वंहतसारथि ।।।।रक्षसांरुधिरक्लिन्नंबभूवायोधनंमहत् ।

மலையின் வேகத் தாக்குதலால் சிதைந்த தேரங்கள், கொல்லப்பட்ட குதிரைகள், வீழ்ந்த சாரதிகள் நிறைந்த அந்தப் பெரும் போர்க்களம் ராக்ஷசர்களின் இரத்தத்தில் நனைந்தது.

Verse 13

रथिनोवानरेन्द्राणांशरैःकालान्तकोपमैः ।।।।शिरांसिनर्दतांजह्रुस्सहसाभीमनिस्स्वना ।

அச்சமூட்டும் முழக்கத்துடன் கர்ஜித்த ராக்ஷச ரதிகர்கள், யுகாந்த மரணம்போல் கொடிய அம்புகளால் கர்ஜித்த வானரத் தலைவர்களின் தலைகளைத் திடீரென வெட்டி வீழ்த்தினர்.

Verse 14

वानराश्चमहात्मानस्समुत्पाट्यमहाद्रुमान् ।।।।रथावश्वान्गजानुष्ट्रान्राक्षसानभ्यसूदयन् ।

மகாத்மையான வானரர்கள் பெரும் மரங்களைப் பிடுங்கி, ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், ஒட்டகங்கள் மற்றும் இராட்சசர்களைத் தாக்கி அழிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 15

हनुमान् शैलशृङ्गाणिशिलाश्चविविधान् द्रुमान् ।।।।ववर्षकुम्भकर्णस्यशिरस्यम्बरमास्थितः ।

வானில் நிலைபெற்ற ஹனுமான் கும்பகர்ணனின் தலையின் மீது மலைச் சிகரங்கள், பாறைகள், பலவகை மரங்களை மழையெனப் பொழிந்தான்।

Verse 16

तानिपर्वतशृङ्गाणिशूलेन स बिभेद ह ।।।।बभञ्जवृक्षवर्षं च कुम्भकर्णोमहाबलः ।

மகாபலன் கும்பகர்ணன் சூலத்தால் அந்த மலைச் சிகரங்களைப் பிளந்தான்; மரங்கள் மழைபோல் பொழிந்த தாக்குதலையும் நொறுக்கி வீழ்த்தினான்।

Verse 17

ततोहरीणांतदनीकमुग्रंदुद्रावशूलंनिशितंप्रगृह्य ।तस्थौ स तस्यापततःपुरस्तान्महीधराग्रंहनुमान् प्रगृह्य ।।।।

அப்போது அவன் கூர்மையான சூலத்தைப் பிடித்து, வானரர்களின் அந்தக் கடுமையான படையின்மேல் வெகுவேகமாகப் பாய்ந்தான். அவன் முன்வந்து தாக்கும்போது, ஹனுமான் ஒரு மலைச்சிகரத்தைப் பிடித்து உறுதியாக நின்று, அதைத் தன் முன்னே தடையாக வைத்தான்.

Verse 18

स कुम्भकर्णंकुपितोजघानवेगेनशैलोत्तमभीमकायम् ।स चक्षुभेतेनतदाभिभूतोमेदार्द्रगात्रोरुधिरावसिक्तः ।।।।

கோபம் கொண்ட அவர், மலைப்பெருமை போன்ற அச்சமூட்டும் உடலுடைய கும்பகர்ணனை வேகமாகத் தாக்கினார். அந்த அடியால் அடக்குண்ட கும்பகர்ணன் தடுமாறினான்; அவன் அங்கங்கள் கொழுப்பால் மாசுபட்டு, இரத்தத்தில் நனைந்தன।

Verse 19

स शूलमासाद्यतटित्प्रकाशंगिरिर्यथाप्रज्वलिताग्रशृङ्गम् ।बाह्वन्तरेमारुतिमाजघानगुहोऽचलंक्रौञ्चमिवोग्रशक्त्या ।।।।

மின்னலைப் போல் ஒளிரும், எரியும் சிகரமுடைய மலைபோல் தோன்றும் சூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவன் கடும் வலிமையுடன் மாருதியை இரு புயங்களின் நடுவில் (மார்பில்) தாக்கினான்—குகன் கொடுஞ்சக்தியால் க்ரௌஞ்ச மலைக்கு அடித்ததுபோல்।

Verse 20

शूलनिर्भिन्नमहाभुजान्तरःप्रविह्वलःशोणितमुद्वमन् मुखात् ।ननादभीमंहनुमान् महाहवेयुगान्तमेघस्न्तितस्वनोपमम् ।।।।

மகாபோரில் ஈட்டியால் மார்பு கிழிக்கப்பட்டதால் அனுமான் தடுமாறி, வாயிலிருந்து இரத்தம் உமிழ்ந்தார்; ஆயினும் யுகாந்த மேகத்தின் இடிமுழக்கத்தை ஒத்த பயங்கர கர்ஜனையை எழுப்பினார்.

Verse 21

ततोविनेदुःसहसाप्रहृष्टारक्षोगणास्तंव्यथितंसमीक्ष्य ।प्लवङ्गमास्तुव्यथिताभयर्ताःप्रदुद्रुवुःसंयतिकुम्भकर्णात् ।।।।

அவனைத் துன்புற்றதாகக் கண்ட ராட்சசக் கூட்டம் திடீரென மகிழ்ந்து வெற்றிக் கூச்சல் எழுப்பியது. ஆனால் வானரப் படைகள் கலங்கி, பயத்தால் வாடி, போர்க்களத்தில் கும்பகர்ணனிடமிருந்து ஓடின.

Verse 22

ततस्तुनीलोबलवान् पर्यवस्थापयन्बलम् ।प्रविचिक्षेपशैलाग्रंकुम्भकर्णायधीमते ।।।।

அப்போது வலிமைமிக்க நீலன் படையை நிலைநிறுத்தி மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்தி, ஞானமிக்க கும்பகர்ணன் மீது ஒரு மலைச்சிகரத்தை எறிந்தான்.

Verse 23

तदापतन्तंसम्प्रेक्ष्यमुष्टिनाभिजघान ह ।मुष्टिप्रहाराभिहतंतच्छैलाग्रंव्यशीर्यत ।।।।सविस्फुलिंगंसज्वालनिपपातमहेतले ।

அந்த மலைச்சிகரம் தன் மீது விழ வருவதைப் பார்த்து அவன் குத்தினான். குத்தின் தாக்கத்தால் அது சிதறி உடைந்து, தீப்பொறிகள் சிதற, ஜ்வாலைகள் எழ, பூமியில் விழுந்தது.

Verse 24

ऋषभश्शरभोनीलोगवाक्षोगन्धमादनः ।।।।पञ्चवानरशार्दूलाःकुम्बुकर्णमुपाद्रवन् ।

ரிஷபன், சரபன், நீலன், கவாக்ஷன், கந்தமாதனன்—இந்த ஐந்து வானரச் சிங்கங்கள் கும்பகர்ணனை நோக்கி பாய்ந்து தாக்கினர்.

Verse 25

शैलैर्ववृक्षैस्तलैःपादैर्मुष्टिभिश्चमहाबलाः ।।।।कुम्भकर्णंमहाकायंसर्वतोऽभिप्रदुद्रुवुः ।

அந்த மகாபல வானரர்கள் பாறைகளாலும் மரங்களாலும், மேலும் உள்ளங்கைகள், கால்கள், குத்துகளாலும் தாக்கி, பெருந்தேகன் கும்பகர்ணனைச் சுற்றிலும் இருந்து பாய்ந்தனர்.

Verse 26

स्पर्शानिवप्रहारांस्तान्वेद्वयानो न विव्यथे ।।।।ऋषभंतुमहावेगंबाहुभ्यांपरिषस्वजे ।

அந்த அடிகளை அவன் வெறும் தொடுதல்போலவே உணர்ந்தான்; அவனுக்கு வலி இல்லை. பின்னர் பெருவேகத்துடன் ரிஷபனை இரு புஜங்களால் இறுக அணைத்து நெரித்தான்.

Verse 27

कुम्भकर्णभुजाभ्यांतुपीडितोवानरर्षभः ।।।।निपपातर्षभोभीमःप्रमुखाद्वान्तशोणितः ।

கும்பகர்ணனின் புஜங்களால் நெருக்கப்பட்ட வானர-ரிஷபன், பயங்கரத் தோற்றமுடைய ரிஷபன், வாயிலிருந்து இரத்தம் கக்கி தரையில் விழுந்தான்.

Verse 28

मुष्टिनाशरभंहत्वाजानुनानीलमाहवे ।।।।आजघानगवाक्षंतुलेनेन्द्ररिपुस्तदा ।पादेनाभ्यहनत्कृद्धस्तरसागन्धमादनम् ।।।।

அப்போது இந்திரனின் பகைவன் கும்பகர்ணன் கோபத்துடன் போரில் சரபனை குத்தால் தாக்கி வீழ்த்தினான்; நீலனை முழங்காலால் மோதினான்; கவாக்ஷனை உள்ளங்கையின் அடியால் அடித்தான்; மேலும் வேகமாக காலின் உதையால் கந்தமாதனனைத் தாக்கினான்.

Verse 29

मुष्टिनाशरभंहत्वाजानुनानीलमाहवे ।।6.67.28।।आजघानगवाक्षंतुलेनेन्द्ररिपुस्तदा ।पादेनाभ्यहनत्कृद्धस्तरसागन्धमादनम् ।।6.67.29।।

அப்போது இந்திரனின் பகைவனான கோபம் கொண்ட கும்பகர்ணன் போர்க்களத்தில் குத்தியால் சரபனைத் தாக்கி, முழங்காலால் நீலனை இடித்தான்; உள்ளங்கையால் கவாக்ஷனை அறைந்து, காலால் வேகமாக கந்தமாதனனை உதைத்தான்.

Verse 30

दत्तप्रहारव्यथितामुमुहुश्शोणितोक्षिताः ।निपेतुस्तेतुमेदिन्यांनिकृत्ताइवकिंशुकाः ।।।।

அடிகளின் வேதனையால் தளர்ந்து, இரத்தம் கண்களை நனைத்ததால் அந்த வானரர்கள் மயங்கி பூமியில் விழுந்தனர்—வெட்டப்பட்ட கிஞ்சுக மரங்கள் போல.

Verse 31

तेषुवानरमुख्येषुपातितेषुमहात्मसु ।वानराणांसहस्राणिकुम्बकर्णंप्रदद्रुवुः ।।।।

அந்த மகாத்மா வானரத் தலைவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டபோது, ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் கும்பகர்ணனை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்தனர்.

Verse 32

तंशैलमिवशैलाभाःसर्वेतुप्लवगर्षभाः ।समारुह्यसमुत्पत्यददंशुश्चमहाबलाः ।।।।

மலைபோல் தோற்றமுடைய அந்த மகாபல வானரச் சிறந்தோர், அவனை ஒரு மலை என எண்ணி அனைவரும் அவன் மேல் ஏறி, தாவித் தாவி பற்களால் கடித்தனர்.

Verse 33

तंनखैर्धशनैश्चापिमुष्टिभिर्बाहुभिस्तथा ।कुम्भकर्णंमहाबाहहुंतेजघ्नुःप्लवगर्षभाः ।।।।

அப்போது வானரர்களில் சிறந்த வீரர்கள் மகாபாகுவான கும்பகர்ணனை நகங்கள், பற்கள், குத்துகள் மற்றும் கரங்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் தாக்கினர்।

Verse 34

स वानरसहस्त्रैरजितः पर्वतोपमैः ।रराजराक्षसव्याघ्रोगिरिरात्मरुहैरिव ।।।।

மலைபோன்ற வானரர்களின் ஆயிரக் கணக்கான கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட அந்த ராக்ஷஸப் புலி அஜேயனாய், மரங்கள் அடர்ந்த மலைபோல் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 35

बाहुभ्यांवानरान्सर्वान्प्रगृह्य स महाबलः ।भक्ष्यामाससङ्क्रुद्धोगरुडःपन्नगानिव ।।।।

மிகுந்த வலிமையுடைய அவன் கோபத்துடன் தன் கரங்களால் எல்லா வானரர்களையும் பிடித்து, கருடன் பாம்புகளை விழுங்குவது போல அவர்களை உண்ணத் தொடங்கினான்।

Verse 36

प्रक्षिप्ताःकुम्बकर्णेनवक्त्रेपातालसन्निभे ।नासापुटाभ्यांनिर्जग्मुःकर्णाभ्यांचैववानराः ।।।।

கும்பகர்ணன் பாதாளம் போன்ற தன் வாயில் எறிந்த வானரர்கள் அவன் மூக்குத் துளைகளிலிருந்தும்—காதுகளிலிருந்தும் கூட—வெளியே வந்தனர்।

Verse 37

भक्ष्यन्भृशसङ्क्रुद्धो हरीन् पर्वतसन्निभः ।बभञ्जवानरान् सर्वान् सङ्क्रुद्धोराक्षसोत्तमः ।।।।

மலைபோன்ற அந்த ராக்ஷஸோத்தமன் கடும் கோபத்தில் வானரர்களை உண்டபடியே, சினத்தால் எல்லா வானரர்களையும் நசுக்கி சிதைத்தான்।

Verse 38

मांसशोणितसंक्लेदाकुर्वन् भूमिं स राक्षसः ।चचारहरिनैन्येषुकालानगिरिवमूर्छितः ।।।।

அந்த இராட்சசன் மாம்சமும் இரத்தமும் கலந்து நிலத்தை வழுக்கச் செய்து வானர சேனை வரிசைகளில் அலைந்தான்; மயக்கமுற்றவனாய், கரும்பாறைபோலும், பிரளய அக்கினிபோலும் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்தான்।

Verse 39

वज्रहस्तोयथाशक्रःपाशहस्तइवान्तकः ।शूलहस्तोबभौयुद्धेकुम्बकर्णोमहाबलः ।।।।

போர்க்களத்தில் மகாபலன் கும்பகர்ணன் சூலம் ஏந்தி ஒளிர்ந்தான்; வஜ்ரம் ஏந்திய சக்ரனைப் போலவும், பாசம் ஏந்திய அந்தகனைப் போலவும் தோன்றினான்।

Verse 40

यथाशुष्काण्यरण्यानिग्रीष्मेदहतिपावकः ।तथावानरसैन्यानिकुम्बकर्णोविनिर्दहत् ।।।।

கோடையில் தீ உலர்ந்த காடுகளை எரித்தழிப்பதுபோல், கும்பகர்ணன் வானர சேனை வரிசைகளைத் தகித்தழித்தான்।

Verse 41

ततस्तेवध्यमानास्तुहतयूथाविनायकाः ।वानराभयसंविग्नाविनेदुर्विस्वरंभृशैः ।।।।

அப்போது கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தும், தங்கள் கூட்டத் தலைவர்கள் வீழ்ந்தும் இருந்த வானரர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி, மிக உரக்கக் கடுமையான இசையற்ற அலறல்களை எழுப்பினர்।

Verse 42

अनेकशोवध्यमानाःकुम्भकर्णेनवानराः ।राघवंशरणंजग्मुर्व्यथिताःभिन्नचेतसः ।।।।

கும்பகர்ணனால் பலவிதமாகத் தாக்கப்பட்ட வானர வீரர்கள் துயருற்று, மனம் உடைந்தவர்களாய் ராகவனைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 43

प्रभग्नान् वानरान् दृष्टवावज्रहस्तात्मजात्मजः ।अभ्यधावतवेगेनकुम्भकर्णंमहाहवे ।।।।

வானரப் படை சிதறியதைப் பார்த்த வஜ்ரஹஸ்தன் (இந்திரன்) வம்சத்தவன் அங்கதன், அந்த மகாபோரில் வேகமாக கும்பகர்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 44

शैलशृङ्गंमहद्गृह्यविनदंश्चमुहुर्मुहुः ।त्रासयन्राक्षसान्सर्वान् कुम्भकर्णपदानुगान् ।।।।चिक्षेपशैलशिखरंकुम्भकर्णस्यमूर्धनि ।

அங்கதன் ஒரு பெரும் மலைச்சிகரத்தைப் பிடித்து, மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்து, கும்பகர்ணனைத் தொடர்ந்து வந்த எல்லா ராட்சசர்களையும் அச்சுறுத்தி, அந்த மலைமுனையை கும்பகர்ணனின் தலையில் எறிந்தான்.

Verse 45

स तेनाभिहतोमूर्ध्निशैलेनेन्द्ररिपुस्तदा ।।।।कुम्भकर्णःप्रजज्वालक्रोधेनमहतातदा ।सोऽभ्यधावतवेगेनवालिपुत्रममर्षणम् ।।।।

அந்த மலைப்பாறையால் தலையில் தாக்கப்பட்ட இந்திரன் பகைவன் கும்பகர்ணன் பெரும் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தான்; பின்னர் சகிக்காத சினமுடைய வாலியின் மகன் அங்கதனை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்தான்.

Verse 46

स तेनाभिहतोमूर्ध्निशैलेनेन्द्ररिपुस्तदा ।।6.67.45।।कुम्भकर्णःप्रजज्वालक्रोधेनमहतातदा ।सोऽभ्यधावतवेगेनवालिपुत्रममर्षणम् ।।6.67.46।।

அந்த மலைமுனையால் தலையில் அடிபட்ட இந்திரன் பகைவன் கும்பகர்ணன் கடும் கோபத்தால் தீப்பற்றினான்; உடனே வேகமாக வாலியின் மகன் அங்கதனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 47

कुम्भकर्णोमहानादस्त्रासयन् सर्ववानरान् ।शूलंससर्जवैरोषादङ्गदेतुमहाबलः ।।।।

மகாநாதம் முழங்கிய கும்பகர்ணன் எல்லா வானரர்களையும் அச்சுறுத்தி, கோபத்தால் எரிந்து, மகாபலன் அங்கதன் மீது சூலத்தை எறிந்தான்.

Verse 48

त मापतन्तंबुद्ध्वातुयुद्धमार्गविशारदः ।लाघवान्मोचयामाबलवान् वानरर्षभः ।।।।

அது தன் மீது பாய்ந்து வருவதை உணர்ந்த போர்முறையில் தேர்ந்த வலிமைமிகு வானரரிஷபன் அங்கதன், தன் சுறுசுறுப்பால் அதைத் தவிர்ந்தான்.

Verse 49

उत्पत्यचैनंतरसातलेनोरस्यताडयत् ।स तेनाभिहतःकोपात्प्रमुमोहाचलोपमः ।।।।

அங்கதன் தாவி எழுந்து வேகமாகத் தன் உள்ளங்கையால் அவன் மார்பில் பலமாக அடித்தான். அந்த அடியால் கோபத்தில் இருந்த மலைபோன்ற கும்பகர்ணன் மயங்கி விழுந்தான்.

Verse 50

स लब्दसंज्ञोबलवान्मुष्टिमावर्त्यराक्षसः ।अपहास्तेनचिक्षेपविसंज्ञः स पपात ह ।।।।

உணர்வு மீண்ட வலிமைமிகு இராட்சசன் குத்துவிரலை இறுக்கி இழுத்து, கையின் பின்புறத்தால் தாக்கினான். அங்கதன் உணர்விழந்து தரையில் விழுந்தான்.

Verse 51

तस्मिन् प्लवगशार्दूलेविसंज्ञेपतितेभुवि ।तच्छूलंसमुपादायसुग्रीवमभिदुद्रुवे ।।।।

அந்த வானரச் சிங்கம் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தபோது, கும்பகர்ணன் தன் சூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு சுக்ரீவனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்.

Verse 52

तमापतन्तंसम्प्रेक्ष्यकुम्भकर्णंमहाबलम् ।उत्पपाततदावीरस्सुग्रीवोवानराधिपः ।।।।

மகாபலன் கும்பகர்ணன் தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வருவதைப் பார்த்த வீர வானராதிபதி சுக்ரீவன் அவனை எதிர்கொள்ள முனைந்து தாவினான்.

Verse 53

स पर्वताग्रमुत्क्षिप्यसमाविध्यमहाबलः ।अभिदुद्राववेगेनकुम्भकर्णंमहाबलम् ।।।।

மிகுந்த வலிமை உடைய சுக்ரீவன் ஒரு மலைச் சிகரத்தைத் தூக்கி சுழற்றி, வேகமாக மகாபலன் கும்பகர்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 54

तमापतन्तंसम्प्रेक्ष्यकुम्भकर्णःप्लवङ्गमम् ।तस्थौविवृतसर्वाङ्गोवानरेन्द्रस्यसम्मुखः ।।।।

வானரேந்திரன் பாய்ந்து வருவதைப் பார்த்த கும்பகர்ணன் அவன் முன்னே நின்று, மோதலுக்காகத் தன் முழு உடலையும் உறுதியாகத் தயாராக்கினான்.

Verse 55

कपिशोणितदिग्धाङ्गंभक्ष्यन्तंप्लवङ्गमान् ।कुम्भकर्णंस्थितंदृष्टवासुग्रीवोवाक्यमब्रवीत् ।।।।

வானரர்களை விழுங்கிக் கொண்டும், குரங்குகளின் இரத்தம் பூசப்பட்ட உடலுடன் நின்ற கும்பகர்ணனைப் பார்த்த சுக்ரீவன் அவனிடம் உரையாடினான்.

Verse 56

कपिशोणितदिग्धाङ्गंभक्ष्यन्तंप्लवङ्गमान् ।कुम्भकर्णंस्थितंदृष्टवासुग्रीवोवाक्यमब्रवीत् ।।6.67.55।।

வானரரின் இரத்தம் பூசப்பட்ட உடலுடன் வானரர்களை விழுங்கிக் கொண்டே அங்கே நின்ற கும்பகர்ணனைப் பார்த்து சுக்ரீவன் வாக்கு உரைத்தான்.

Verse 57

त्वजतद्वानरानीकंप्राकृतैःकिंकरिष्यसि ।सहस्वैकंनिपातंमेपर्वतस्यास्यराक्षस ।।।।

இந்த வானரப் படையை விட்டுவிடு; இயல்பான சாதாரண உயிர்களை அழித்தால் நீ என்ன சாதிப்பாய்? ஏ ராட்சசா, நான் எறியும் இந்த மலைக்கல்லின் ஒரே அடியை முதலில் தாங்கு.

Verse 58

तद्वाक्यंहरिराजस्यसत्त्वधैर्यसमन्वितम् ।श्रुत्वाराक्षसशार्दूलःकुम्भकर्णोऽब्रवीद्वचः ।।।।

வானரராஜனின் துணிவும் திடமும்கொண்ட அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட ராட்சசர்களில் புலியென விளங்கும் கும்பகர்ணன் பதில் உரைத்தான்.

Verse 59

प्रजापतेस्तुपौत्रस्त्वंतथैवरक्षरजस्सुतः ।श्रुतपौरुषसम्पन्नःकस्माद्गर्जसिवानर ।।।।

ஏ வானரா, நீ பிரஜாபதியின் பேரனும், ருக்ஷராஜனின் மகனும்; வீரப் புகழால் நிறைந்தவன்—அப்படியிருக்க ஏன் இவ்வாறு கர்ஜிக்கிறாய்?

Verse 60

स कुम्भकर्णस्यवचोनिशम्यव्याविध्यशैलंसहसामुमोच ।तेनाजघानोरसिकुम्भकर्णंशैलेनवज्राशनिसन्निभेन ।।।।

கும்பகர்ணனின் சொற்களை கேட்ட சுக்ரீவன் உடனே ஒரு மலைப்பாறையைச் சுழற்றி வலிமையுடன் எறிந்தான். வஜ்ரத் தாக்கம் போன்ற அந்தப் பாறை கும்பகர்ணனின் மார்பில் மோதியது.

Verse 61

तच्छैलशृङ्गंसहसाविकीर्णंभुजान्तरेतस्यतदाविशाले ।ततोनिषेदुःसहसाप्लवङ्गारक्षोगणाश्चापिमुदाविनेदुः ।।।।

அந்த மலைச்சிகரம் அவனது அகன்ற தோள்களுக்கிடையில் உடனே சிதறி நொறுங்கியது. அப்போது வானரர்கள் மனம் தளர்ந்து அமர்ந்தனர்; ராக்ஷசர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஆரவாரம் செய்தனர்.

Verse 62

स शैलशृङ्गाभिहतश्चुकोपननादरोषाच्चविवृत्यवक्त्रम् ।व्याविध्यशूलं च तटित्प्रकाशंचिक्षेपहर्यृक्षिपतेर्वधाय ।।।।

மலைச்சிகரத் தாக்கத்தால் அவன் கோபத்தில் கொதித்து, வாயை விரித்து சீற்றத்துடன் கர்ஜித்தான். பின்னர் மின்னலைப் போல ஒளிரும் சூலத்தைச் சுழற்றி, வானர-கரடி படைகளின் தலைவன் சுக்ரீவனை அழிக்க எறிந்தான்.

Verse 63

तत्कुम्भकर्णस्यभुजप्रविद्धंशूलंशितंकाञ्चनदामजुष्टम् ।क्षिप्रंसमुत्पत्यनिगृह्यदोर्भ्यांबभञ्जवेगेनसुतोऽनिलस्य ।।।।

கும்பகர்ணன் கைகளால் எறியப்பட்ட கூர்மையான, பொன் வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தச் சூலத்தை, வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் உடனே பாய்ந்து இரு கரங்களாலும் பிடித்து வேகமாக உடைத்தான்.

Verse 64

कृतंभारसहस्रस्यशूलंकालायसंमहत् ।बभञ्जजानुमारोप्यतदाहृष्टःप्लवङ्गमः ।।।।

ஆயிரம் பாரம் எடையாய் செய்யப்பட்ட கரிய இரும்பின் அந்தப் பெருஞ்சூலத்தை, மகிழ்ந்த வானரன் தன் முழங்காலில் வைத்து அப்போது முறித்தான்.

Verse 65

शूलंभग्नंहनुमतादृष्टवावानरवाहिनी ।हृष्टाननादबहुशस्सर्वतश्चापिदुद्रुवे ।।।।

அனுமான் உடைத்த சுலத்தைப் பார்த்த வானரப் படை மகிழ்ந்து எழுந்தது. மீண்டும் மீண்டும் முழங்கிக் கர்ஜித்து, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வேகமாக முன்னே பாய்ந்தது।

Verse 66

बभूवथपरित्रस्तोराक्षसोविमुखोऽभवत् ।सिंहनादं च तेचक्रुःप्रहृष्टावनगोचराः ।।।।मारुतिंपूजयाञ्चक्रुर्दृष्टवाशूलंतथागतम् ।

அப்போது ராட்சசன் அச்சமுற்று கலங்கி முகம் திரும்பினான். மகிழ்ந்த வனவாசி வானரர்கள் சிங்கநாதம் செய்தனர்; சுலம் இவ்வாறு உடைந்ததைப் பார்த்து மாருதி (அனுமான்) அவரை வணங்கி போற்றினர்।

Verse 67

स तत्तथाभग्नमवेक्ष्यशूलंचुकोपरक्षोधिपतिर्महात्मा ।उत्पाट्यलङ्कामलयात्सशृङ्गंजघानसुग्रीवमुपेत्यतेन ।।।।

தன் சுலம் இவ்வாறு சிதைந்ததைப் பார்த்த மகாத்மையான ராட்சசாதிபதி கோபத்தால் கொதித்தான். லங்கையின் மலய மலைச்சிகரத்தைச் சிகரத்துடன் பிடுங்கி, எதிரே வந்த சுக்ரீவனை அதனால் தாக்கினான்।

Verse 68

स शैलशृङ्गाभिहतोविसंज्ञःपपातभूमौयुधिवानरेन्द्रः ।तंप्रेक्ष्यभूमौपतितंविसंज्ञनेदुःप्रहृष्टास्त्वथयातुधानाः ।।।।

மலைச்சிகரத்தின் தாக்குதலால் வானரேந்திரன் போர்க்களத்தில் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான். அவன் தரையில் உணர்விழந்து கிடப்பதைப் பார்த்த ராட்சசர்கள் மகிழ்ந்து வெற்றிக் கூச்சல் எழுப்பினர்।

Verse 69

मभ्युपेत्याद्भुतघोरवीर्यं स कुम्भकर्णोयुधिवानरेन्द्रम् ।जहारसुग्रीवमभिप्रगृह्ययथानिलोमेघमतिप्रचण्डः ।।।।

அற்புதமும் பயங்கரமும் ஆன வீரியமுடைய கும்பகர்ணன் போரில் வானரராஜனிடம் நெருங்கி, சுக்ரீவனை வலியப் பற்றிக் கொண்டு தூக்கிச் சென்றான்—அதிப்ரசண்டமான காற்று மேகத்தை அடித்துச் செல்லுவது போல।

Verse 70

स तंमहामेघनिकाशरूपमुत्पाट्यगच्छन्युधिकुम्भकर्णः ।रराजमेरुप्रतिमानरूपोमेरुर्यथाभ्युछ्रचितघोरशृङ्गः ।।।।

போர்க்களத்தில் கும்பகர்ணன் அந்தப் பெரும் மேகத்தை ஒத்த உருவுடையவனைப் பறித்தெடுத்து எடுத்துச் சென்றான்; அவன் உருவம் மேரு மலைபோல் ஒளிர்ந்தது—உயர்ந்த, அச்சமூட்டும் சிகரங்களுடன் மேரு விளங்குவது போல.

Verse 71

ततस्तमादायजगामवीरस्संस्तूयमानोयुधिराक्षसेन्द्रैः ।शृण्वन्निनादंत्रिदिवालयानांप्लवङ्गराजग्रहविस्मितानाम् ।।।।

பின்னர் அந்த வீரன் அவனைத் தூக்கிச் சென்றான்; போரில் ராக்ஷசேந்திரர்களால் புகழப்பட்டவனாய், வானரராஜன் பிடிபட்டதைக் கண்டு வியந்த தேவருலக வாசிகளின் ஆரவாரத்தை அவன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

Verse 72

ततस्तमादायतदा स मेनेहरीन्द्रमिन्द्रोपममिन्द्रवीर्यः ।अस्मिन् हतेसर्वमिदंहतंस्यात्सराघवंसैन्यमितीन्द्रशत्रुः ।।।।

அவனைப் பிடித்தபின், இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீர்யமுடைய இந்திரசத்ரு, ஹரீந்திரன் சுக்ரீவனை இந்திரனுக்கு ஒப்பெனக் கருதி—“இவன் கொல்லப்பட்டால், ராகவனுடன் கூடிய இந்த முழுப் படையும் கொல்லப்பட்டதுபோல் ஆகும்” என்று எண்ணினான்.

Verse 73

विद्रुतांवाहिनींदृष्टवावानराणामितस्ततः ।कुम्भकर्णेनसुग्रीवंगृहीतंचापिवानरम् ।।।।हनुमांश्चिन्तयामासमतिमान् मारुतात्मजः ।

வானர சேனை எங்கும் சிதறி ஓடுவதையும், கும்பகர்ணன் சுக்ரீவனைப் பிடித்ததையும் கண்டபோது, அறிவுடைய மாருதாத்மஜன் ஹனுமான் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 74

एवंगृहीतेसुग्रीवेकिंकर्तव्यंमयाभवेत् ।।।।यद्वैन्यायंमयाकर्तुंतत्करिष्यामिसर्वधा ।भूत्वापर्वतसङ्काशोनाशयिष्यामिराक्षसम् ।।।।

சுக்ரீவன் பிடிபட்ட இந்நிலையில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு நியாயமும் தர்மமும் எனத் தோன்றுவது எதுவோ, அதை நான் தவறாமல் செய்வேன். மலைபோன்ற வலிமை கொண்டு அந்த ராக்ஷசனை அழித்துவிடுவேன்.

Verse 75

एवंगृहीतेसुग्रीवेकिंकर्तव्यंमयाभवेत् ।।6.67.74।।यद्वैन्यायंमयाकर्तुंतत्करिष्यामिसर्वधा ।भूत्वापर्वतसङ्काशोनाशयिष्यामिराक्षसम् ।।6.67.75।।

சுக்ரீவன் பிடிபட்ட இந்நிலையில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு நியாயமும் தர்மமும் எனத் தோன்றுவது எதுவோ, அதை நான் தவறாமல் செய்வேன். மலைபோன்ற வலிமை கொண்டு அந்த ராக்ஷசனை அழித்துவிடுவேன்.

Verse 76

मयाहतेसंयतिकुम्भकर्णेमहाबलेमुष्टिविशीर्णदेहे ।विमोचितेवानरपार्थिवे च भवन्तुहृष्टाःप्लवगास्समस्ताः ।।।।

போரில் மகாபலன் கும்பகர்ணன் என் கையால் வீழ்த்தப்பட்டு—முஷ்டிப் பிரஹாரங்களால் அவன் உடல் சிதறி—வானர அரசனும் விடுவிக்கப்பட்டால், எல்லா ப்லவகர்களும் மகிழ்ச்சியடையட்டும்.

Verse 77

अथवास्वयमप्येषमोक्षंप्राप्स्यतिपार्थिव ।गृहीतोऽयंयदिभवेत्रिदशैस्सासुरोरगैः ।।।।

அல்லது, அரசே, இவன் தானே தன் விடுதலையைப் பெறுவான்; தேவர்கள் கூட அசுரர், நாகர் உடனே சேர்ந்து அவனைப் பிடித்தாலும் கூட.

Verse 78

मन्ये न तावदात्मानंबुध्यतेवानराधिपः ।शैलप्रहाराभिहतःकुम्भकर्णेनसंयुगे ।।।।

எனக்குத் தோன்றுகிறது வானராதிபதி இன்னும் தன்னை முழுமையாக உணரவில்லை; போரில் கும்பகர்ணன் அவனை மலைப்போன்ற பிரஹாரத்தால் தாக்கி காயப்படுத்தினான்.

Verse 79

अयंमुहूर्तात्सुग्रीवोलब्दसंज्ञोमहाहवे ।आत्मनोवानराणां च यत्पथ्यंतत्करिष्यति ।।।।

இந்த மாபெரும் போரில் சிறிது நேரத்தில் சுக்ரீவன் உணர்வு பெற்று, தன்னுக்கும் வானரர்களுக்கும் நலமாயும் உகந்ததாயும் இருப்பதையே செய்வான்.

Verse 80

मयातुमोक्षितस्यास्यसुग्रीवस्यमहात्मनः ।अप्रीतिश्चभवेत्कष्टाकीर्तिनाशश्चशाश्वतः ।।।।

ஆனால் நான் தான் இந்த மகாத்மா சுக்ரீவனை விடுவித்தால், அவனுக்கு கடும் மனவருத்தம் உண்டாகும்; அவன் புகழுக்கும் நிலையான இழப்பு நேரும்.

Verse 81

तस्मान्मुहूर्तंकाङ्क्षिष्येविक्रमंपार्थिवस्यतु ।भिन्नं च वानरानीकंतावदाश्वासयाम्यहम् ।।।।

ஆகையால் அரசனின் வீரத்தைப் பார்க்க நான் ஒரு கணம் காத்திருப்பேன்; அதற்குள் சிதறிய வானரப் படையை நான் ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்துவேன்.

Verse 82

इत्येवंचिन्तयित्वातुहनुमान्मारुतात्मजः ।भूयःसंस्तम्भयामासवानराणांमहाचमूम् ।।।।

இவ்வாறு எண்ணிய மாருதாத்மஜன் ஹனுமான், மீண்டும் வானரர்களின் மாபெரும் படையின் மன உறுதியை வலுப்படுத்தினான்.

Verse 83

स कुम्भकर्णोऽथविवेशलङ्कांस्पुरन्तमादायमहाकपिंतम् ।विमानचर्यागृहगोपुरस्थैःपुष्पाग्य्रवर्षैरवकीर्यमाणः ।। ।

பிறகு கும்பகர்ணன் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மகாகபியை எடுத்துக்கொண்டு லங்கைக்குள் நுழைந்தான். விமானங்கள், மாளிகைகள் மற்றும் கோபுரங்களில் இருந்தவர்கள் அவன் மீது சிறந்த மலர்களைப் பொழிந்தனர்.

Verse 84

लाजगन्धोदवर्षैस्तुसिच्यमानश्सनैश्शनैः ।राजवीथ्यास्तुशीतत्वात्संज्ञांप्रापमहाबलः ।।।।

பொரி மற்றும் நறுமண நீர் தெளிக்கப்பட்டதாலும், ராஜவீதியின் குளிர்ச்சியாலும் அந்த மகாபலி மெல்ல மெல்ல நினைவு திரும்பப் பெற்றான்.

Verse 85

ततस्ससंज्ञामुपलभ्यकृच्छ्राद्बलीयसस्तस्यभुजान्तरस्थः ।अवेक्षमाणःपुरसाजमार्गंविचिन्तयामासमुहुर्महात्मा ।।।।

பிறகு அந்தப் பலம் வாய்ந்த அரக்கனின் கைகளுக்குள் இருந்த மகாத்மாவான சுக்ரீவன், சிரமத்துடன் நினைவு திரும்பப் பெற்று, நகரத்தின் ராஜவீதியைப் பார்த்து சிறிது நேரம் சிந்தித்தான்.

Verse 86

एवंगृहीतेनकथंनुनामशक्यंमयासम्प्रतिकर्तुमद्य ।तथाकरिष्यामियथाहरीणांभविष्यतीष्टं च हितं च कार्यम् ।।।।

"இப்படிப் பிடிபட்ட நிலையில் நான் இப்போது என்ன செய்ய முடியும்? ஆயினும், வானரங்களுக்குப் பிரியமானதும் நன்மையானதும் ஆன காரியத்தை நான் செய்வேன்."

Verse 87

ततःकराग्रैःसहसासमेत्यराजाहरीणाममरेन्द्रशत्रुम् ।खरैश्चकर्णौदशनैश्चनासांददंशपार्श्वेषु च कुम्भकर्णम् ।।।।

பிறகு வானர அரசன் திடீரென பாய்ந்து, இந்திரனின் எதிரியான கும்பகர்ணனின் காதுகளை கூர்மையான நகங்களாலும், மூக்கை பற்களாலும் கடித்தான்; அவனது விலாப்புறங்களிலும் காயப்படுத்தினான்.

Verse 88

स कुम्भकर्णोहृतकर्णनासोविदारितस्तेनरदैर्नखैश्च ।रोषाभिभूतःक्षतजार्द्रगात्रःसुग्रीवमाविध्यपिपेषभूमौ ।।।।

காதுகளும் மூக்கும் அறுபட்டு, பற்களாலும் நகங்களாலும் கீறப்பட்ட கும்பகர்ணன் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். இரத்தம் தோய்ந்த உடலுடன் சுக்ரீவனைத் தூக்கித் தரையில் வீசி நசுக்கினான்.

Verse 89

स भूतलेभीमबलाभिपिष्टस्सुरारिभिस्स्सैरभिहन्यमानः ।जगामखंवेगवदभ्युपेत्यपुनश्चरामेणसमाजगाम ।।।।

தேவர்களின் பகைவர்களால் பயங்கரமான வலிமையுடன் தரையில் நசுக்கப்பட்ட போதிலும், அவர் (சுக்ரீவன்) வேகமாக வானத்தில் எழும்பி, மீண்டும் ராமரிடம் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 90

कर्णनासाविहीनस्तुकुम्भकर्णोमहाबलः ।रराजशोणितैःसिक्तोगिरिःप्रस्रवणैरिव ।।।।

காதுகளும் மூக்கும் இல்லாத போதிலும், மகாபலியான கும்பகர்ணன் இரத்தத்தால் நனைந்து, அருவிகள் பாயும் மலையைப் போல விளங்கினான்.

Verse 91

शोणितार्द्रोमहाकायोराक्षसोभीमविक्रमः ।युद्धायाभिमुखोभीमोमनश्चक्रेनिशाचरः ।।।।नीलाञ्जनचयप्रख्यःसस्नध्यइवतोयदः ।अमर्षाच्छोणितोद्गारीशुशुभेरावणानुजीः ।।।।

இரத்தம் தோய்ந்த பெரிய உடலைக் கொண்டவனும், பயங்கரமான வலிமை உடையவனுமான அந்த அரக்கன் போருக்குத் தயாரானான். மை குவியல் போலவும், அந்தி நேர மேகம் போலவும் இருந்த ராவணனின் தம்பி, கோபத்தால் இரத்தம் கக்கிக்கொண்டு விளங்கினான்.

Verse 92

शोणितार्द्रोमहाकायोराक्षसोभीमविक्रमः ।युद्धायाभिमुखोभीमोमनश्चक्रेनिशाचरः ।।6.67.91।।नीलाञ्जनचयप्रख्यःसस्नध्यइवतोयदः ।अमर्षाच्छोणितोद्गारीशुशुभेरावणानुजीः ।।6.67.92।।

நீலாஞ்சனக் குவியலைப் போலக் கருமை நிறமாய், ஈரமிகு மேகக் கூட்டம் போல்; கோபத்தால் இரத்தம் உமிழ்ந்து, இராவணனின் இளையோன் கும்பகர்ணன் பயங்கர ஒளியுடன் விளங்கினான்।

Verse 93

गतेतुतस्मिन् सुरराजशत्रुःक्रोधात्प्रदुद्रावरणायभूयः ।अनायुधोऽस्मीतिविचिन्त्यरौद्रोघोरंतदामुद्गरमाससाद ।।।।

அவன் சென்றபின் தேவராஜனின் பகைவன் கோபத்தால் மீண்டும் போருக்கு ஓடினான். “நான் ஆயுதமற்றவன்” என்று எண்ணி, அந்த ரௌத்திரன் அப்போது பயங்கரமான இரும்பு முத்கரத்தைப் பற்றினான்।

Verse 94

ततस्सपुर्यास्ससहसामहात्मानिष्क्रम्यतद्वानरसैन्यमुग्रम् ।बभक्षरक्षोयुधिकुम्भकर्णःप्रजायुगान्तानगिरिवप्रवृद्धः ।।।।

அப்போது மகாத்மா கும்பகர்ணன் நகரத்திலிருந்து திடீரென வெளியேறி, போரில் அந்த உக்கிர வானர சேனையில் புகுந்து அவர்களை விழுங்கத் தொடங்கினான்—யுகாந்தத் தீ உயிர்களைத் தின்றழிப்பதுபோல்।

Verse 95

बुभुक्षितःशोणइतमांसगृध्नुःप्रविव्यतद्वानरसैन्यमुग्रम् ।चखादरक्षांसिहरीन् पिशाचान् ऋक्षांश्चमोहाद्युधिकुम्भकर्णः ।यथैवमृत्युर्हरतेयुगान्ते स भक्ष्यामासहरींश्चमुख्यान् ।।।।

பசியால் வாடி, இரத்தமும் மாம்சமும் மீது பேராசையுடன் கும்பகர்ணன் அந்த உக்கிர வானர சேனையில் புகுந்தான். போரில் மயக்கத்தால் ராக்ஷசர்களையும், வானர வீரர்களையும், பிசாசுகளையும், கரடிகளையும் கூட விழுங்கினான்; யுகாந்தத்தில் மரணம் உயிர்களைப் பறிப்பதுபோல், முதன்மை வானரர்களையும் அவன் கவர்ந்து விழுங்கத் தொடங்கினான்।

Verse 96

एकंद्वौत्रीन् बहून् क्रुद्धोवानरान्सहराक्षसैः ।समादायैकहस्तेनप्रचिक्षेपत्वरन्मुखे ।।।।

கோபத்தில் அவன் ஒருவன், இருவர், மூவர்—பலரை—ராக்ஷசர்களுடன் சேர்த்து, ஒரே கையால் பிடித்து விரைவாகத் தன் வாயில் எறிந்துவிடுவான்।

Verse 97

सम्प्रस्रवंस्तदामेदश्शोणिते च महाबलः ।वध्यमानोनगेन्द्राग्रैर्भक्ष्यामासवानरान् ।।।।

அப்போது அந்த மகாபலன், கொழுப்பும் இரத்தமும் வழிந்தோடினாலும், மலைச் சிகரங்களால் தாக்கப்பட்டபோதும், வானரர்களை இடைவிடாது விழுங்கிக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 98

तेभक्ष्यमाणाहरयोरामंजुग्मुस्तदागतिम् ।कुम्भकर्णोभृशंक्रुद्धःकपीन् खादन् प्रधावति ।।।।

விழுங்கப்படுகின்ற அந்த ஹரி வீரர்கள் அப்போது ராமனைச் சரணடைந்தனர்; ஆனால் கும்பகர்ணன் மிகக் கோபமுற்று, ஓடிக்கொண்டே கபிகளைத் தின்றவாறே அவர்களைத் துரத்தினான்।

Verse 99

शतानिसप्तचाष्टौ च विंशत्रतिंशत्तथैव च ।सम्परिष्वज्यबाहुभ्यांखादवनिपरिधावति ।।।।

அவன் இரு கரங்களையும் சுற்றிலும் விரித்து அவர்களை அணைத்துப் பிடித்து—சிலவேளை நூற்றுக்கணக்காக, சிலவேளை ஏழு-எட்டு பேராக, சிலவேளை இருபது-முப்பது பேராக—பலரைப் பிடித்து அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டே விழுங்கினான்।

Verse 100

मेदोवसाशोणितदिग्धगात्रःकरायवसक्तग्रथितान्त्रमालः ।ववर्षशूलानिसतीक्षणदंष्ट्रःकालोयुगान्तस्थइववृद्धः ।।।।

மெது, கொழுப்பு, இரத்தம் பூசப்பட்ட அங்கங்களுடன், காதுகளில் சிக்கிய குடல்-மாலைகளை அணிந்து, மிகத் தீக்கூர்மையான பற்களுடன், யுகாந்தத்தின் பயங்கர காலன் போல அவன் சுளங்களை மழையெனப் பொழிந்தான்।

Verse 101

तस्मिन् कालेसुमित्रायाःपुत्रःपरबलार्दनः ।चकारलक्ष्मणःक्रुद्धोयुद्धंपरपुरञ्जयः ।।।।

அந்நேரத்தில் சுமித்ரையின் புதல்வன் லக்ஷ்மணன்—பகைபடைகளை நசுக்கும் வீரன், பகைநகரங்களை வெல்லும் பரபுரஞ்சயன்—கோபம் கொண்டு போர்க்களத்தில் யுத்தம் செய்தான்।

Verse 102

स कुम्भकर्णस्यशरान् शरीरेसप्तवीर्यवान् ।निचखादाददेचान्यावनिससर्ज च लक्ष्मणः ।।।।

அப்போது வீரமிகு லக்ஷ்மணன் கும்பகர்ணனின் உடலில் ஏழு அம்புகளைப் பாய்ச்சிப் பதித்தான்; பின்னர் வேறு அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் அம்புமழை போல விடுத்தான்।

Verse 103

पीड्यमानस्तदस्त्रंतुविशेषंतत्सराक्षसः ।ततश्चुकोपबलवान्सुमित्रानन्दवर्दनः ।।।।

அந்த அஸ்திரத்தால் துன்புற்ற ராக்ஷசன் அதன் சிறப்பு வலிமையைத் தடுத்து நீக்கினான்; அப்போது சுமித்ரையின் ஆனந்தத்தை வளர்த்த வல்லமைமிகு லக்ஷ்மணன் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தான்।

Verse 104

अथास्यकवचंशुभ्रंजाम्भूनदमयंशुभम् ।प्रच्छादयामासशरैस्सन्ध्याभ्रमिवमारुतः ।।।।

அப்போது அவர் அந்தத் தூய ஒளிவீசும், மங்களகரமான ஜாம்பூநதப் பொன்னால் ஆன கவசத்தை அம்புகளால் முழுவதும் மூடினார்; மாலை மேகக்கூட்டத்தை காற்று மூடுவது போல.

Verse 105

नीलाञ्जनचयप्रख्यश्शरैःकाञ्चनभूषणैः ।अपीड्यमानश्शुशुभेमेघैस्सूर्यइवांशुमान् ।।।।

நீலாஞ்சனக் குவியலைப் போலக் கருமை நிறமுடையவன், பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், அம்புகளால் நெருக்கப்பட்டபோதும் கலங்கியதாகத் தோன்றவில்லை; மேகங்கள் மறைத்தாலும் கதிர்மிகு சூரியன் போல அவன் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 106

ततस्सराक्षसोभीमस्सुमित्रानन्दवर्धनम् ।सावज्ञमेवप्रोवाचवाक्यंमेघौघनिस्स्वनः ।।।।

பின்னர் மேகக்கூட்டத்தின் இடிமுழக்கம் போன்ற குரலுடைய அந்தப் பயங்கர ராக்ஷசன், சுமித்ரையின் ஆனந்தத்தை வளர்த்த லக்ஷ்மணனை அவமதிப்புடன் உரைத்தான்.

Verse 107

अन्तकस्याप्यकष्टेन युधि जेतारमाहवे ।युध्यतामामभीतेनख्यापितावीरतात्वया ।।।।

‘போரில் அந்தகனாகிய மரணத்தையும் எளிதில் வென்ற என்னுடன், நீ அஞ்சாமல் போரிட்டு உன் வீரத்தை வெளிப்படுத்தினாய்.’

Verse 108

प्रगृहीतायुधस्येहमृत्योरिवमहामृधे ।तिष्ठन्नप्रग्रतःपूज्यःकिमुयुद्धप्रदायकः ।।।।

‘இந்த மாபெரும் போரில் மரணத்தைப் போல ஆயுதம் ஏந்தி என் முன் நிற்பவனும் வணக்கத்திற்குரியவன்; அப்படியிருக்க, துணிவுடன் போரைக் கொடுக்க முன்வருபவன் எவ்வளவோ அதிகமாகப் போற்றத்தக்கவன்!’

Verse 109

ऐरावतंबलेनसमारूढोवृतःसर्वामरैःप्रभुः ।नैवशक्रोऽपिसमरेस्थितपूर्वःकदाचन ।।।।

வலிமைமிகு ஐராவதத்தின் மேல் ஏறி, எல்லா அமரர்களாலும் சூழப்பட்ட தேவர்களின் அதிபதி சக்ரன் (இந்திரன்) கூட—போரில் என் முன்னே ஒருபோதும் நின்றதில்லை; எந்நாளும் இல்லை।

Verse 110

अद्यत्वयाहम्सौमित्रेबालेनापि , नापिपराक्रमैः ।तोषितोगन्तुमिच्छामित्यामनुज्ञाप्यराघवम् ।।।।

சௌமித்ரி, இன்று நீ—இன்னும் இளமையிலிருந்தாலும்—உன் வீரத்தால் என்னைத் திருப்திப்படுத்தினாய். ஆகவே ராகவனிடம் விடைபெற்று நான் செல்ல விரும்புகிறேன்।

Verse 111

यत्तुवीर्यबलोत्साहैस्तोषितोऽहंरणेत्वया ।राममेवैकमिच्छामिहन्तुंयस्मिन् हतेहतम् ।।।।

போரில் உன் வீரியம், வலிமை, உற்சாகம் ஆகியவற்றால் நீ என்னை மகிழ்வித்தது உண்மை; ஆயினும் நான் ராமனை ஒருவனையே கொல்ல விரும்புகிறேன்—அவன் கொல்லப்பட்டால் அனைத்தும் கொல்லப்பட்டதுபோல் ஆகும்।

Verse 112

रामेमयात्रनिहतेयेऽन्येस्थास्यन्तिसंयुगे ।तानहंयोधयिष्यामिस्वबलेनप्रमाथिना ।।।।

இங்கே என் கையால் ராமன் வீழ்ந்த பின், போரில் இன்னும் யார் நிலைத்து நிற்பார்களோ—அவர்களை நான் என் சொந்த நசுக்கும் வலிமையால் எதிர்த்து போரிடுவேன்।

Verse 113

इत्युक्तवाक्यंतद्रक्षःप्रोवाचस्तुतिसंहितम् ।मृधेघोरतरंवाक्यंसौमित्रिःप्रहसन्निव ।।।।

இவ்வாறு புகழ்ச்சியுடன் கூடிய, போர்க்களத்தில் மிகக் கொடிய சொற்களை அந்த இராட்சசன் கூறினான்; அப்போது சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன் சிரித்ததுபோல் பதிலுரைத்தான்।

Verse 114

यस्त्वंशक्रादिभिर्वरैरसह्यःप्राप्यपौरुषम् ।तत्सत्यंनान्यथावीरदृष्टस्तेऽद्यपराक्रमः ।।।।एषदाशरथीरामस्तिष्ठत्यद्रिरिवाचलः ।

வீரனே! நீ பெற்ற ஆண்மை காரணமாக இந்திரன் முதலிய உயர்ந்தோர்க்கும் நீ தாங்கமுடியாதவன்—இது உண்மை. இன்று உன் வீரியம் வெளிப்பட்டது. ஆனால் இங்கே தசரதன் புதல்வன் ராமன் மலைபோல் அசையாமல் நிற்கிறான்।

Verse 115

इतिश्रुत्वाह्यनादृत्यलक्ष्मणं स निशाचरः ।।।।अतिक्रम्य च सौमित्रिंकुम्भकर्णोमहाबलः ।राममेवाभिदुद्रावकम्पयन्निवमेदिनीम् ।।।।

இதைக் கேட்ட அந்த நிசாசரன் லக்ஷ்மணனை மதியாமல், மாபெரும் வலிமையுடைய கும்பகர்ணன் சௌமித்ரியைத் தாண்டி, பூமியே நடுங்குமாறு ராமனை மட்டுமே நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 116

इतिश्रुत्वाह्यनादृत्यलक्ष्मणं स निशाचरः ।।6.67.115।।अतिक्रम्य च सौमित्रिंकुम्भकर्णोमहाबलः ।राममेवाभिदुद्रावकम्पयन्निवमेदिनीम् ।।6.67.116।।

இதைக் கேட்ட மாபெரும் வலிமையுடைய நிசாசரன் கும்பகர்ணன் லக்ஷ்மணனைப் பொருட்படுத்தாமல், சௌமித்ரியைத் தாண்டி, நிலம் நடுங்குமாறு நேராக ராமனை நோக்கி விரைந்தான்।

Verse 117

अथदाशरथींरामोरौद्रमस्त्रंप्रयोजयन् ।कुम्भकर्णस्यहृदयेससर्जनिशितान् शरान् ।।।।

அப்போது தசரதன் புதல்வன் ராமன் ரௌத்ர அஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, கும்பகர்ணனின் இதயப் பகுதியில் கூரிய அம்புகளைச் செலுத்தினான்।

Verse 118

तस्यरामेणविद्धस्यसहसाभिप्रधावतः ।अङ्गालमिश्राःक्रुद्धस्यमुखान्निश्चेरुरर्चिषः ।।।।

ராமன் அம்பால் குத்தப்பட்டு அவன் கோபத்தில் திடீரென பாய்ந்து வந்தான். அப்போது அவன் வாயிலிருந்து அங்காரங்கள் கலந்த கொழுந்து ஜ்வாலைகள் சீறி வெளிப்பட்டன.

Verse 119

रामास्त्रविद्धोघोरंवैनदन्राक्षसपुङ्गवः ।अभ्यधावतसङ्कृद्धोहरीन् निद्रावयन् रणे ।।।।

ராமனின் அஸ்திரங்களால் குத்தப்பட்ட ராக்ஷசத் தலைவன் பயங்கரமாக முழங்கினான். பெருங்கோபத்துடன் போர்க்களத்தில் பாய்ந்து வந்து வானரர்களைச் சிதறடித்தான்.

Verse 120

तस्योरसिनिमग्नास्तेशराबर्हिणवाससः ।हस्ताच्छास्यपरिभ्रष्टागदाचोर्व्यांपपात ह ।।।।

மயில் இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அம்புகள் அவன் மார்பில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவன் கையிலிருந்த கதையும் வழுக்கி பூமியில் விழுந்தது.

Verse 121

आयुधानि च सर्वाणिविप्राकीर्यन्तभूतले ।स निरायुधमात्मानंयदामेनेमहाबलः ।।।।मुष्टिभ्यां च चरणाभ्यां च चकारकदनंमहत् ।

அவனுடைய எல்லா ஆயுதங்களும் தரையில் சிதறின. அப்போது மகாபலன் தன்னை ஆயுதமற்றவன் என எண்ணி, குத்துகளாலும் காலடிகளாலும் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தினான்.

Verse 122

स बाणैरतिविद्धाङ्गःक्षतजेनसमुक्षितः ।।।।रुधिरंपरिसुस्रावगिरिःप्रस्रवणंयथा ।

அவன் அம்புகளால் உடலெங்கும் கடுமையாகத் துளைக்கப்பட்டு, காயங்களின் இரத்தத்தில் நனைந்தான்; மலைமீது ஊற்றுநீர் பொங்கிப் பெருகுவது போல அவனிடமிருந்து இரத்தம் பெருகி ஓடியது.

Verse 123

स तीव्रेण च कोपेनरुधिरेण च मूर्छितः ।।।।वानरान्राक्षसानृक्षान्खादन्विपरिधावति ।

அவன் கடும் கோபத்தாலும் இரத்த வெறியாலும் மயங்கியவனாய், வானரர், ராக்ஷசர், கரடிகள் ஆகியோரை விழுங்கிக்கொண்டே அங்கும் இங்கும் அலைந்து ஓடினான்.

Verse 124

अथशृङ्गंसमाविध्यभीमंभीमपराक्रमः ।चिक्षेपराममुद्धिश्यबलवानन्तकोपमः ।।।।

அப்போது அச்சமூட்டும் வீரத்தையுடைய அந்த வலிமைமிக்கவன், கோபத்தில் யமனைப் போன்றவனாய், ஒரு பயங்கர மலைச்சிகரத்தைச் சுழற்றி ராமனை நோக்கி எறிந்தான்.

Verse 125

अप्राप्तमन्तरारामःसप्तभिस्तमजिह्मगैः ।चिच्छेदगिरिशृङ्गंतंपुनःसन्धायकार्मुकम् ।।।।

அது வந்து சேருமுன்னே, ராமன் வில்லை மீண்டும் இழுத்து இணைத்து, தவறாத நேர்செல்லும் ஏழு அம்புகளால் அந்த மலைச்சிகரத்தைத் துண்டு துண்டாகச் சிதைத்தான்.

Verse 126

ततस्तुरामोधर्मात्मातस्यशृङ्गंमहत्तदा ।।।।शरैःकाञ्चनचित्राङ्गैश्चिच्छेदपुरुषर्षभः ।

பின்னர் தர்மாத்மாவும் மனிதர்களில் சிறந்தவனுமான ராமன், அந்தப் பெரும் சிகரத்தைப் பொன்னொளி அலங்காரமுடைய பிரகாசமான அம்புகளால் அச்சமயம் வெட்டி இரண்டாக்கினான்.

Verse 127

तन्मेरुशिखराकारंद्योतमानमिवश्रिया ।।।।द्वेशतेवानराणां च पतमानमपातयत् ।

மேரு சிகரம்போல் பெரிதாய், திருவொளியால் பிரகாசிப்பதுபோல் இருந்த அந்தக் கட்டை விழுந்தபோது வானரர்களில் இருநூறு வீரரைத் தள்ளி வீழ்த்தியது.

Verse 128

तस्मिन् काले स धर्मात्मालक्ष्मणोराममब्रवीत् ।।।।कुम्भकर्णवधेयुक्तोयोगान् परिमृशन्बहून् ।

அந்நேரம் தர்மாத்மா லக்ஷ்மணன் கும்பகர்ணனை வதம் செய்ய உறுதி கொண்டு, பல யுக்திகளை ஆராய்ந்து ஸ்ரீராமனிடம் கூறினான்.

Verse 129

नैवायंवानरान्राजन्नविजानातिराक्षसान् ।।।।मत्तश्शोणितगन्धे न स्वान् परांश्चैवखादति ।

அரசே! இரத்தத்தின் மணத்தால் மயங்கிய அவன் இப்போது வானரரையும் ராக்ஷசரையும் வேறுபடுத்த அறியான்; தன் பக்கம், எதிர் பக்கம் என இரண்டையும் ஒரேபோல் விழுங்குகிறான்.

Verse 130

साध्वेनमधिरोहस्तुसर्वतोवानरर्षभाः ।।।।यूथपाश्चयथामुख्यास्तिष्ठन्त्वस ।

வானரர்களில் சிறந்த வீரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அவன்மேல் ஏறி உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்ளட்டும்; படைத்தலைவர்களும் முதன்மை வீரர்களும் அவனைச் சுற்றி அனைத்துப் புறங்களிலும் நிலைபெறட்டும்.

Verse 131

अप्ययंदुर्मतिःकालेगुरुभारप्रपीडितः ।।।।प्रपतन्राक्षसोभूमौनान्यान्हन्यात्ल्पवङ्गमान् ।

இந்தத் துர்மதி ராட்சசனும் இக்கணத்தில் கனமான பாரத்தால் நொறுங்கி நிலத்தில் விழுந்துள்ளான்; இனி அவன் மற்ற வானரர்களை வதம் செய்ய இயலான்.

Verse 132

तस्यतद्वचनंश्रुत्वाराजपुत्रस्यधीमतः ।।।।तेसमारुरुहुर्हृष्टाःकुम्भकर्णंप्लवङ्गमाः ।

ஞானமிகு அரசகுமாரனின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட வானரர்கள் மகிழ்ந்து கும்பகர்ணன் மீது ஏறினர்.

Verse 133

कुम्भकर्णस्तुसङ्कृद्धस्समारूढःप्लवङ्गमैः ।।।।व्यधूनयत्तान्वेगेनदुष्टहस्तीवहस्तिपान् ।

வானரர்கள் ஏறியதும் கும்பகர்ணன் கோபமுற்று, பெருவேகத்தால் அவர்களை உதிர்த்தெறிந்தான்—தீய யானை தன் பாகனைத் தள்ளிவிடுவது போல.

Verse 134

तान् न्दृष्टवानिर्धुतान्रामोदुष्टोऽयमितिराक्षसः ।।।।समुत्पपातवेगेनधनुरुत्तममाददे ।

அவர்களை உதிர்த்தெறியப்பட்டதை கண்ட ராமன், “இவன் கொடிய ராட்சசன்” என்று கருதி, விரைவாக பாய்ந்து தன் சிறந்த வில்லை எடுத்தான்.

Verse 135

क्रोधरक्तेक्षणोवीरोनिर्दहन्निवचक्षुषा ।।।।राघवोराक्षसंरोषाभिदुद्राववेगितः ।यूथपान्हर्षयन्सर्वान्कुम्भकर्णभयार्दितान् ।।।।

கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அந்த வீர ராகவன், பார்வையாலேயே எரிப்பவன் போல், பெருவேகத்துடன் ராட்சசனை நோக்கி பாய்ந்தான்; கும்பகர்ணன் பயத்தால் கலங்கிய எல்லா படைத்தலைவர்களையும் அவன் உற்சாகப்படுத்தினான்.

Verse 136

क्रोधरक्तेक्षणोवीरोनिर्दहन्निवचक्षुषा ।।6.67.135।।राघवोराक्षसंरोषाभिदुद्राववेगितः ।यूथपान्हर्षयन्सर्वान्कुम्भकर्णभयार्दितान् ।।6.67.136।।

கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடைய வீரன் ராகவன், பார்வையாலேயே எரித்திடுவான் போல், சினத்துடன் பேர்வேகமாக அந்த இராட்சசனை நோக்கி பாய்ந்தான்; கும்பகர்ணன் பயத்தால் துயருற்ற வானர யூதபதிகள் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியும் துணிவும் ஊட்டினான்.

Verse 137

स चापमादायभुजङ्गकल्पंधृढज्यमुग्रंतपनीयचित्रम् ।हरीन् समाश्वास्यसमुत्पपातरामोनिबद्धोत्तमतूणबाणः ।।।।

பாம்புபோல் வடிவமுடைய, உறுதியாக இழுக்கப்பட்ட நாணுடன் கூடிய, கடுமையும் பொன்னொளி மிளிரும் அழகும் கொண்ட வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, வானரர்களை ஆறுதல் கூறி, சிறந்த அம்புகள் நிறைந்த தூணீரை கட்டியவனாய் ஸ்ரீராமன் முன்னே பாய்ந்தான்.

Verse 138

स वानरगणैस्तैस्तुवृतःपरमदुर्जयः ।लक्ष्मणानुचरोरामस्सम्प्रतस्थेमहाबलः ।।।।

அந்த வானரக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட, வெல்ல இயலாத பெருவீரன் ராமன், லக்ஷ்மணனை உடன் கொண்டு உறுதியுடன் முன்னே புறப்பட்டான்.

Verse 139

स ददर्शमहात्मानंकिरीटिनमरिन्दमम् ।शोणितावृतरक्ताक्षंकुम्भकर्णंमहाबलम् ।।।।

அப்போது அவன் மகாத்மாவும் கிரீடம் தரித்தவனும் பகைவரை அடக்கும் பெருவீரனுமான கும்பகர்ணனை கண்டான்—அவன் கண்கள் செம்மையாக, உடல் இரத்தத்தில் தோய்ந்திருந்தது.

Verse 140

सर्वान् समभिधावन्तंयथारुष्टंदिशागजम् ।मार्गमाणंहरीन्कक्रुद्धंराक्षसैःपरिवारितम् ।।।।

இராட்சசர்களால் சூழப்பட்ட அவன் கோபத்தில் வெகுண்டு, திசைகளை காக்கும் யானை போல எல்லாத் திசைகளிலும் பாய்ந்து, வானரர்களைத் தேடித் திரிந்தான்.

Verse 141

व्निध्यमन्दरसङ्काशंकाञ्चनाङ्गदभूषणम् ।स्रवन्तंरुधिरंवक्त्राद्वर्षामेघमिवोथतितम् ।।।।

விந்த்யா அல்லது மந்தர மலைபோல் பெரிதாய், பொன்னாங்கடங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன், வாயிலிருந்து இரத்தம் வழியச் செய்து, மழைமேகம் போலப் பெருந்தாரை பொழிந்தான்.

Verse 142

जिह्वयापरिलिह्यन्तंसृक्किणीशोणितेक्षणम् ।मृद्नन्तंवानरानीकंकालान्तकयमोपमम् ।। ।।

இரத்தச் சிவந்த கண்களுடன் அவன் நாவால் வாயின் மூலைகளை நக்கிக்கொண்டு, வானரப் படையை நசுக்கி முன்னேறி, பிரளயாந்த யமன் போலத் தோன்றினான்.

Verse 143

तंदृष्टवाराक्षसश्रेष्ठंप्रदीप्तानलवर्चसम् ।विस्फारयामासतदाकार्मुकंपुरुषर्षभः ।।।।

அக்கினிபோல் ஜ்வலிக்கும் அந்த இராட்சசச் சிறந்தவனைப் பார்த்து, மனிதர்களில் வृषபனான ஸ்ரீராமன் தன் வில்லை இழுத்துத் திண்மையாக வளைத்தான்.

Verse 144

स तस्यचापनिर्घोषात्कुपितोराक्षसर्षभः ।अमृष्यमाणस्तंघोषमभिदुद्रावराघवम् ।।।।

அவன் வில்லின் இடிமுழக்கத்தால் இராட்சசர்களில் வृषபனான அவன் கடும் கோபமுற்றான்; அந்த ஒலியைத் தாங்க முடியாமல் ராகவனை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்தான்.

Verse 145

ततस्तुवातोद्धतमेघकल्पंभुजङ्गराजोत्तमभोगबाहुम् ।तमापतन्तंधरणीराभमुवाचरामोकुम्भकर्णम् ।।।।

அப்போது காற்றால் தள்ளப்பட்ட மேகம் போலவும், நாகராஜனின் சிறந்த பாம்புக் குண்டலங்கள் போன்ற புஜங்களுடனும், மலைபோல் பாய்ந்து வந்த கும்பகர்ணனை நோக்கி ஸ்ரீராமன் உரையாடினான்।

Verse 146

आगच्छरक्षोधिपमाविषादमवस्थितोऽहंप्रगृहीतचापः ।अवेहिमांराक्षसवंशनाशनंयस्त्वंमुहूर्ताद्भविता ।।।।

வா, ராக்ஷசாதிபா; மனச்சோர்வு கொள்ளாதே. நான் வில்லைக் கைப்பிடித்து இங்கே நிலைத்து நிற்கிறேன். என்னை அறிந்துகொள்—ஒரு கணத்தில் நீயே உன் ராக்ஷச குலத்தின் அழிவுக்குக் காரணமாகிவிடுவாய்।

Verse 147

रामोऽयमितिविज्ञायजहासविकृतस्वनम् ।अभ्यधावतसङ्ककृद्धोहरीवनिद्रावयन्रणे ।।।।

“இவன் ராமன்” என்று அறிந்து கும்பகர்ணன் இயல்பற்ற கொடூர ஒலியுடன் சிரித்தான். பின்னர் கோபத்துடன் போரில் வானரர்களைச் சிதறடித்தபடி பாய்ந்தான்।

Verse 148

पातयन्निवसर्वेषांहृदयनिवनौकसाम् ।प्रहस्यविकृतंभीमंसमेघस्न्तितोपमम् ।।।।कुम्भकर्णोमहातेजाराघवंवाक्यमब्रवीत् ।

வனவாசிகளின் இதயங்களை உடைத்தெறிவதுபோல், மேக இடிமுழக்கம் போன்ற கொடூரமான விகாரச் சிரிப்பைச் சிரித்து, மகாதேஜஸ்வியான கும்பகர்ணன் ராகவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 149

नाहंविराधोविज्ञेयो न कबन्दःखरो न च ।न वाली न च मारीचःकुम्भकर्णःसमागतः ।।।।

என்னை விராதன் என்று எண்ணாதே; கபந்தனும் அல்ல, கரனும் அல்ல; வாலியும் அல்ல, மாரீசனும் அல்ல—நான் கும்பகர்ணன்; நான் வந்துள்ளேன்।

Verse 150

पश्यमेमुद्गरंभीमंसर्वकालायसंमहत् ।अनेननिर्जितादेवादानवाश्चपुरामया ।।।।

பார்—இது என் பயங்கரமான, மிகப் பெரிய, முழுவதும் இரும்பால் ஆன கதாயுதம்; இதனால் நான் முன்பு தேவர்களையும் தானவர்களையும் வென்றேன்।

Verse 151

विकर्णवासइतिमांनावज्ञातुंत्वमर्हसि ।स्वल्पाऽपिहि न मेपीडार्णनासाविनाशनात् ।।।।

‘காது-மூக்கு இல்லாதவன்’ என்று என்னை இகழ வேண்டாம்; காது, மூக்கு இழந்ததனால் எனக்கு சிறிதளவும் வேதனை இல்லை।

Verse 152

दर्शयेक्ष्वाकुशार्दूलवीर्यंगात्रेषुमेलघु ।ततस्त्वांभक्षयिष्यामिदृष्टपौरुषविक्रमम् ।।।।

இக்ஷ்வாகு குலப் புலியே! என் உடலின் மீது உன் வீரத்தை வெளிப்படுத்து; உன் ஆண்மைக் கீர்த்தியைப் பார்த்த பின் உன்னை நான் விழுங்குவேன்।

Verse 153

स कुम्भकर्णस्यवचोनिशम्यरामस्सुपुङ्खान् विससर्जन् ।तैराहतोवज्रसमवेगैर्नचुक्षुभे न व्यथतेसुरारिः ।।।।

கும்பகர்ணனின் சொற்களை கேட்ட ராமன் அழகிய இறகுகள் பொருந்திய அம்புகளை விடுத்தான்; வஜ்ரம் போன்ற வேகமுள்ள அவை தாக்கினாலும் தேவர்களின் பகைவன் அசையவும் இல்லை, துயருறவும் இல்லை।

Verse 154

यैस्सायकैस्सालवरानिकृत्तावालीहतोवानरपुङ्गवश्च ।तेकुम्भकर्णस्यतदाशरीरंवज्रोपमं न व्यधयांप्रचक्रुः ।।।।

எந்த அம்புகளால் வலிமைமிக்க சால மரங்கள் வெட்டப்பட்டனவோ, எந்த அம்புகளால் வானரப் புங்கவனான வாலி வீழ்த்தப்பட்டானோ, அந்த வஜ்ரத்துக்கு ஒப்பான அம்புகளே அப்போது கும்பகர்ணனின் உடலைத் துளைக்க இயலவில்லை।

Verse 155

स वारिधाराइवसायकास्तान् पिबन् शरीरेणमहेन्द्रशत्रुः ।जघानरामस्यशरप्रवेगंव्याविध्यतंमुग्रवेगम् ।।।।

மகேந்திரனின் பகைவன், மழைத்தாரைகள் போல அந்த அம்புகளைத் தன் உடலில் ‘குடித்துக்’ கொண்டான்; பின்னர் கதையைச் சுழற்றி, கதையின் வேகத்தால் ராமனின் அம்புப் பெருக்கின் வலிமையைத் தடுக்கப் பாய்ந்து தாக்கினான்।

Verse 156

ततस्तुरक्षःक्षतजावलिप्तंवित्रासनंदेवमहचमूनाम् ।व्याविध्यतंमुद्गरमुग्रवेगंनिद्रावयामासचमूंम् ।।।।

அப்போது அந்த ராக்ஷசன் காயங்களின் இரத்தம் பூசப்பட்டவனாய், தேவர்களின் மகாசேனைகளுக்கும் அச்சமூட்டுவனாய், கடும் வேகத்தில் கதையைச் சுழற்றி வானரப் படையைச் சிதறடித்து மயக்கமடைந்ததுபோல் வீழச் செய்தான்।

Verse 157

वायव्यमादायततोमहास्त्रंरामःप्रचिक्षेपनिशाचराय ।समुद्गरंतेनजघानबाहुं स कृत्तबाहुस्तुमुलंनाद ।।।।

அப்போது ராமன் வாயவ்ய மகாஸ்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அந்த நிசாசரன் மீது எறிந்தான்; அதனால் கதையைத் தாங்கிய கை துண்டிக்கப்பட்டது; கை வெட்டப்பட்ட கும்பகர்ணன் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான்।

Verse 158

स तस्यबाहुर्गिरिशृङ्गकल्पःसमुद्गरोराघवबाणकृत्तः ।पपाततस्मिन् हरिराजसैन्येजघानतांवानरवाहिनीं ।।6.17.158।।

ராகவனின் அம்பால் துண்டிக்கப்பட்ட, மலைச் சிகரம் போல் பெரிதாய் கதையுடன் கூடிய அவன் கை வானரராஜனின் படையின்மேல் விழுந்து அந்த வானர அணிகளை நசுக்கி வீழ்த்தியது।

Verse 158

स तस्यबाहुर्गिरिशृङ्गकल्पःसमुद्गरोराघवबाणकृत्तः ।पपाततस्मिन् हरिराजसैन्येजघानतांवानरवाहिनीं ।।6.17.158।।

ராகவனின் அம்பால் துண்டிக்கப்பட்ட, மலைச் சிகரம் போல் பெரிதாய் கதையுடன் கூடிய அவன் கை வானரராஜனின் படையின்மேல் விழுந்து அந்த வானர அணிகளை நசுக்கி வீழ்த்தியது।

Verse 159

तेवानराभग्नहतावशेषाःपर्यन्तमाश्रित्यतदाविषण्णाः ।प्रपीडिताङ्गाददृशुस्सुघोरंनरेन्द्ररक्षोधिपन्निपातम् ।।।।

அப்போது முறிந்தும் காயமுற்றும் துயருற்றும் இருந்த மீதமுள்ள வானரர்கள் எல்லைப்புறத்தைச் சார்ந்து, வேதனையால் நொறுங்கிய உடல்களுடன், நரேந்திரன் ஸ்ரீராமனும் ராக்ஷசாதிபன் கும்பகர்ணனும் மோதும் மிகக் கொடிய சமர்சந்திப்பை கண்டனர்।

Verse 160

स कुम्भकर्णोऽस्त्रनिकृत्तबाहुर्महासिकृत्ताग्रइवाचलेन्द्रः ।उत्पाटयामासकरेणवृक्षंततोऽभिदुद्रावरणेनरेन्द्रम् ।।।।

அஸ்திரத்தால் கை துண்டிக்கப்பட்ட கும்பகர்ணன், பெரிய மலையின் உச்சி வாளால் வெட்டப்பட்டதுபோல் தோன்றினான். பின்னர் கையால் ஒரு பனைமரத்தைப் பிடுங்கி, போர்க்களத்தில் நரேந்திரன் ஸ்ரீராமனை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 161

स तस्यबाहुंसहतालवृक्षंसमुद्यतंपन्नगभोगकल्पम् ।इन्द्रास्त्रयुक्तेनजघानरामोबाणेनजाम्भूनदचित्रितेन ।।।।

பனைமரத்துடன் உயர்த்தப்பட்ட அவன் கை, பாம்பின் படம்போல் சுருண்டிருந்தது; அதை ராமன் இந்திராஸ்திர சக்தியுடன், ஜாம்பூநதத் தங்க ஒளி மிளிரும் அம்பால் தாக்கி வெட்டினான்।

Verse 162

स कुम्भकर्णस्यभुजोनिकृत्तःपपातभूमौगिरिसन्निकाशः ।विवेष्टमानोनिजाघनवृक्षान् शैलान्शिलावानरराक्षसांश्च ।।।।

கும்பகர்ணனின் துண்டிக்கப்பட்ட கை, மலையெனப் பெரிதாய், பூமியில் விழுந்தது. விழும் போது சுழன்று சுழன்று மரங்கள், பாறைகள், மலைத்துண்டுகள், வானரர் மற்றும் ராக்ஷசர் வீரர்களையும் நசுக்கி நொறுக்கியது।

Verse 163

तंछिन्नबाहुंसमवेक्ष्यरामःसमापतन्तंसहसानदन्तम् ।द्वावर्धचन्द्रौनिशितौप्रगृह्यचिच्छेदपादौयुधिराक्षसस्य ।।।।

கை துண்டிக்கப்பட்ட நிலையிலும் கர்ஜித்தபடி திடீரென பாய்ந்து வந்த ராட்சசனைப் பார்த்து, ஸ்ரீராமன் உடனே கூர்மையான இரண்டு அர்த்தசந்திர வடிவ அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டு போரில் அவன் பாதங்களை வெட்டினான்.

Verse 164

तौतस्यपादौप्रदिशोदिशश्चगिरेर्गुहाश्चैवमहार्णवं च ।लङ्कां च सेनांकपिराक्षसानांविनादयन्तौविनिपेततुश्च ।।।।

அவனுடைய அந்த இரு பாதங்களும் பேரொலியுடன் விழுந்தன; அதனால் திசைகளும் உபதிசைகளும், மலைக் குகைகளும், மகாசமுத்திரமும் முழங்கின; அந்த ஒலியால் லங்கையும் வானர-ராட்சச சேனைகளும் நடுங்கின.

Verse 165

निकृत्तबाहुद्विनिकृत्तपादोविदार्यवक्त्रंबडबामुखाभम् ।दुद्रावरामंसहसाभिगर्जन् राहुर्यथाचन्द्रमिवान्तऽरिक्षे ।।।।

கைகள் துண்டிக்கப்பட்டும் இரு பாதங்களும் வெட்டப்பட்டும் இருந்தபோதும், அவன் படவாமுக அக்கினிபோல் எரியும் வாயை பிளந்து விரித்து, திடீரென கர்ஜித்தபடி ராமனை நோக்கி பாய்ந்தான்—வானில் ராகு சந்திரனைத் தாக்குவது போல.

Verse 166

अपूरयत्तस्यमुखंशिताग्रैरामश्शरैर्हेमपिनद्धपुङ्खैः ।स पूर्णवक्त्रो न शशाकवक्तुंचुकूजकृच्छ्रेणमुमूर्छचापि ।।।।

அப்போது ஸ்ரீராமன் பொன்னால் கட்டப்பட்ட இறகுகளையுடைய கூர்முனை அம்புகளால் அவன் வாயை நிரப்பினான். வாய்நிறைந்ததால் அவன் பேச இயலவில்லை; சிரமத்துடன் அலறி, பின்னர் மயங்கியும் விழுந்தான்.

Verse 167

अथाददेसूर्यमरीचिकल्पं स ब्रह्मदण्डान्तककाकलकल्पम् ।अरिष्टमैन्द्रंनिशितंसुपुङ्खंरामश्शरंमारुततुल्यवेगम् ।।।।

பின்னர் ராமன் அந்த அம்பை எடுத்தான்—சூரியக் கதிர்போல் ஒளிவீசுவது, பிரம்மதண்டம் போலும், அந்தககாலம் போலும் பேரழிவைத் தருவது; இந்திர சக்தியால் ஆவிஷ்கரிக்கப்பட்ட, நாசகரமான, மிகக் கூர்மையான, நன்றாக இறகுகள் பொருந்திய, காற்றைப் போல் வேகமுடையது.

Verse 168

तंवज्रजाम्भूनदचारुपुङ्खंप्रदीप्तसूर्यज्वलनप्रकाशम् ।महेन्द्रवज्राशनितुल्यवेगंरामःप्रचिक्षेपनिशाचराय ।।।।

அப்போது ராமன் அந்த நிசாசரன்மேல், வஜ்ரம் போன்றதும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய புங்கம் உடையதும், மணிகளால் தீப்தியுற்றதும், சூரியன்-அக்னி போன்ற ஒளியுடன் ஜ்வலிப்பதும், மகேந்திரன் வஜ்ரத்துக்கு ஒப்பான வேகமுடையதுமான அம்பை எறிந்தான்.

Verse 169

स सायकोराघवबाहुचोदितोदिशस्स्वभासादशसम्प्रकाशयन् ।विधूमवैश्वानरभीमदर्शनोजगामशक्राशनिवीर्यविक्रमः ।।।।

ராகவனின் புயத்தால் செலுத்தப்பட்ட அந்த அம்பு, தன் ஒளியால் பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்திக் கொண்டு சென்றது. புகையற்ற அக்கினிபோல் பயங்கரத் தோற்றமுடையது; இந்திரன் வஜ்ரத்தின் வீர்ய-பராக்கிரமத்துடன் அது விரைந்து பாய்ந்தது.

Verse 170

स तन्महापर्वतकूटसन्निभंविवृत्तदंष्ट्रंचलचारुकुण्डलम् ।चकर्तरक्षोधिपतेश्शिरस्तदायथैववृत्रस्यपुरापुरन्दरः ।।।।

அப்போது அவன் ராக்ஷசாதிபதியின் தலையை வெட்டினான்—அது மாபெரும் மலைச்சிகரத்தைப் போன்றது; வெளிப்பட்ட பற்களுடன்; அசையும் அழகிய குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—முன்னொரு காலத்தில் புரந்தரன் (இந்திரன்) வ்ருத்ரனின் தலையை வெட்டியதுபோல.

Verse 171

कुम्भकर्णशिरोभातिकुण्डलालङ्कृतंमहत् ।आदित्येऽभ्युदितेरात्रौमध्यस्थइवचन्द्रमाः ।।।।

குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கும்பகர்ணனின் பெருந்தலை, அதிதி-நட்சத்திரம் உதயமான இரவில் ஆகாயத்தின் நடுவில் நிலவும் சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தது.

Verse 172

तद्रामबाणाभिहतंपपातरक्षःशिरःपर्वतसन्निकाशम् ।बभञ्जचर्यागृहगोपुराणिप्राकारमुच्चंतमपातयच्च ।।।।

ராமனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட அந்த ராட்சசனின் மலைபோன்ற பேர்தலை தரையில் விழுந்தது. விழும் வேகத்தில் வீடுகளையும் உயர்ந்த கோபுரங்களையும் நொறுக்கி, அந்த உயர்ந்த மதிலையும் இடித்துத் தள்ளியது॥

Verse 173

तच्चातिकायंहिमहत्प्रकाशंरक्षस्तदातोयनिधौपपात ।ग्राहान्परान् मीनवरान्भुजङ्गान् ममर्दभूमिच तदाविवेश ।।।।

அப்போது பேருருவும் பேரொளியும் கொண்ட அந்த ராட்சசன் கடலில் விழுந்தான். விழும் போது அங்கிருந்த முதலைகள், பெரிய மீன்கள், பாம்புகள் ஆகியவற்றை நசுக்கி, பின்னர் மண்ணுக்குள் புகுவது போல ஆழத்தில் மூழ்கினான்॥

Verse 174

तस्मिन्हतेब्राह्मणदेवशत्रौमहाबलेसंयतिकुम्भकर्णे ।चचालभूर्भूमिधराश्चसर्वेहर्षाच्चदेवास्तुमुलंविनेदुः ।।।।

பிராமணரும் தேவர்களும் பகைவனான மகாபலன் கும்பகர்ணன் போரில் வீழ்ந்தபோது, பூமியும் எல்லா மலைகளும் நடுங்கின; மகிழ்ந்த தேவர்கள் பேரொலி எழுப்பினர்॥

Verse 175

ततस्तुदेवर्षिमहर्षिपन्नगाःसुराश्चभूतानिसुपर्णगुह्यकाः ।सयक्षगन्धर्वगणानभोगताःप्रहर्षितारामपराक्रमेण ।।।।

பின்னர் தேவर्षிகள், மகரிஷிகள், நாகர்கள், தேவர்கள், எல்லா உயிர்களும்—சுபர்ணகுலம், குஹ்யகர்கள், ஆகாயத்தில் உலாவும் யக்ஷர்-கந்தர்வர் கூட்டங்களுடன்—ராமனின் பராக்கிரமத்தைப் பார்த்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர்॥

Verse 176

ततस्तुतेतस्यवधेनभूरिणामनस्विनोनैरृतराजबान्धवाः ।विनेदुरुच्चैर्व्यथितारघूत्तमंहरिंसमीक्ष्यैवयथासुरार्धिताः ।।।।

அப்போது அவனது பேர்வதத்தால் மிகுந்த கலக்கம் அடைந்த நைர்ருதராஜனின் உறுதியான உறவினர்கள் உரக்க அலறினர். ரகுகுலச் சிறந்த ராமனைப் பார்த்தவுடன், தேவர்கள் வணங்கும் ஹரி (இந்திரன்)னைப் பார்த்து யானைகள் அஞ்சுவது போல அவர்கள் அஞ்சினர்॥

Verse 177

स देवलोकस्यतमोनिहत्यसूर्योयथाराहुमुखाद्विमुक्तः ।तथाव्यभासीद्धरिसैन्यमध्येनिहत्यरामोयुधिकुम्भकर्णम् ।।।।

தேவருலகத்தின் இருளை அகற்றி ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட சூரியன் ஒளிர்வதுபோல், போரில் கும்பகர்ணனை வதைத்த ராமன் வானர சேனையின் நடுவே மகத்தான தேஜஸுடன் பிரகாசித்தான்।

Verse 178

प्रहर्षमीयुर्भवश्चवानराःप्रबुद्धपद्मप्रतिमैरिवाननैः ।अपूजयन् राघवमिष्टभागिनंहतेरिसौभीमबलेदुरासदम् ।।।।

மலர்ந்த தாமரையைப் போன்ற முகங்களுடன் வானரர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர்; அஞ்சத்தக்க வலமுடைய, அணுக இயலாத பகைவன் வீழ்ந்ததால், விரும்பிய பலனை அருளும் ராகவனை அவர்கள் வணங்கி போற்றினர்।

Verse 179

स कुम्भकर्णंसुरसैन्यमर्धनम् महत्सुयुद्धेषुकदाचनाजितम् ।नन्दहत्वाभरताग्रजोरणेमहासुरंवृत्रमिवामराधिपः ।।।।

தேவர் சேனைகளை நசைக்கும், பெரும் போர்களில் ஒருபோதும் வெல்லப்படாத கும்பகர்ணனைப் போரில் வீழ்த்தி, பரதனின் மூத்தவன் ராமன் மகிழ்ந்தான்; அமரரின் தலைவன் இந்திரன் மகாதானவனான வ்ருத்ரனை வதைத்த பின் மகிழ்வதுபோல்।