Adhyaya 39

Verse 1

नारद उवाच । अथ संध्यां समासाद्य स विद्यांतीर्थमुत्तमम् । उपस्पृश्य नरो विद्वान्भवेन्नास्त्यत्र संशयः

நாரதர் கூறினார்—பின்னர் சந்தியைக் (சந்த்யாவந்தனம்) அடைந்து, அந்தச் சிறந்த வித்யாதீர்த்தத்தில் ஆச்சமனம் செய்து தூய்மை பெற்ற மனிதன் நிச்சயமாகப் பண்டிதனாவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

रामस्य च प्रसादेन तीर्थराजं कृतं पुरा । तल्लौहित्यं समासाद्य विंद्याद्बहुसुवर्णकम्

மேலும் முன்பு ஸ்ரீராமரின் அருளால் அது ‘தீர்த்தராஜம்’ என நிறுவப்பட்டது. அந்த லௌஹித்ய நதியை அடைந்தால் மனிதன் மிகுந்த பொன்னைப் பெறுவான்.

Verse 3

करतोयां समासाद्य त्रिरात्रोपोषितो नरः । अश्वमेधमवाप्नोति शक्रलोकं च गच्छति

கரதோயா நதியை அடைந்து மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவன், அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று இந்திரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 4

गंगायास्त्वथ राजेंद्र सागरस्य च संगमे । अश्वमेधं दशगुणं प्रवदंति मनीषणः

ஓ ராஜேந்திரா! கங்கை மற்றும் சாகரத்தின் சங்கமத்தில், ஞானிகள் அச்வமேத யாகப் பலன் பத்துமடங்கு என உரைக்கின்றனர்.

Verse 5

गंगायास्तु परं द्वीपं प्राप्य यः स्नाति भारत । त्रिरात्रोपोषितो राजन्सर्वकाममवाप्नुयात्

ஓ பாரதா! கங்கையின் அப்புறத் தீவை அடைந்து அங்கே நீராடி, மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவன், ஓ அரசே, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 6

ततो वैतरणीं गत्वा नदीं पापप्रमोचनीम् । विरजं तीर्थमासाद्य विराजति यथा शशी

பின்னர் பாபமோசினியான வைதரணி நதியை அடைந்து, ‘விரஜ’ எனும் தீர்த்தத்தைப் பெற்றவன் நிலவைப் போல ஒளிர்வான்.

Verse 7

प्रभावे च कुलं पूत्वा सर्वपापं व्यपोहति । गोसहस्रफलं लब्ध्वा पुनाति स्वकुलं नरः

அத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் மனிதன் தன் குலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவான்; ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனைப் பெற்று தன் குடும்பத்தையும் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 8

शोणस्य ज्योतिरथ्याश्च संगमे निवसञ्छुचिः । तर्पयित्वा पितॄन्देवानग्निष्टोमफलं लभेत्

சோணா மற்றும் ஜ்யோதிரத்யா நதிகள் சங்கமத்தில் தூய்மையுடன் வாழ்ந்து, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியப் பயனை அடைவான்।

Verse 9

शोणस्य नर्मदायाश्च प्रभवे कुरुपुंगव । वंशगुल्ममुपस्पृश्य वाजिमेधफलं लभेत्

குருகுலச் சிறந்தவனே! சோணா மற்றும் நர்மதா நதிகளின் தோற்ற இடத்தில் வம்சகுல்மம் (மூங்கில் தழை) தொட்டால் அஸ்வமேத யாகத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 10

ऋषभं तीर्थमासाद्य कोशलायां नराधिप । वाजिमेधमवाप्नोति त्रिरात्रोपोषितो नरः

அரசே! கோசலத்தில் உள்ள ‘ரிஷப’ தீர்த்தத்தை அடைந்து மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்பவன் அஸ்வமேத யாகப் பயனை அடைவான்।

Verse 11

कोशलायां समासाद्य कालतीर्थमुपस्पृशेत् । वृषभैकादशगुणं लभते नात्र संशयः

கோசலத்தை அடைந்து கால தீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும்; அதனால் வृषப தானத்தின் பதினொன்று மடங்கு புண்ணியம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 12

पुष्पवत्यामुपस्पृश्य त्रिरात्रोपोषितो नरः । गोसहस्रफलं विंद्यात्कुलं चैव समुद्धरेत्

புஷ்பவதியில் நீராடி மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்பவன் ஆயிரம் பசுதானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தைப் பெற்று, தன் குலத்தையும் உயர்த்துவான்।

Verse 13

ततो बदारिकातीर्थे स्नात्वा प्रयतमानसः । दीर्घायुष्यमवाप्नोति स्वर्गलोकं च गच्छति

பின்னர் கட்டுப்பட்ட, ஒருமுக மனத்துடன் பதரிகா தீர்த்தத்தில் நீராடினால், மனிதன் நீண்ட ஆயுளைப் பெற்று, ஸ்வர்கலோகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 14

ततो महेंद्रमासाद्य जामदग्न्यनिषेवितम् । रामतीर्थे नरः स्नात्वा वाजिमेधफलं लभेत्

பின்னர் ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) சேவித்த மகேந்திரத்தை அடைந்து, ராமதீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதன் வாஜிமேத (அஸ்வமேத) யாகத்தின் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 15

मतंगस्य तु केदारं तत्रैव भरतर्षभ । तत्र स्नात्वा नरो राजन्गोसहस्रफलं लभेत्

ஓ பாரதசிறந்தவனே! அங்கேயே மதங்கரின் கேதாரம் உள்ளது. ஓ அரசே, அங்கே நீராடும் மனிதன் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 16

श्रीपर्वतं समासाद्य नदीतीरमुपस्पृशेत् । अश्वमेधमवाप्नोति परां सिद्धिं च गच्छति

ஸ்ரீபர்வதத்தை அடைந்து நதிக்கரையில் ஆச்சமனம்/சுத்திநீராடல் செய்தால், அஸ்வமேத யாகப் பலனைப் பெற்று, பரம சித்தியை அடைவான்.

Verse 17

श्रीपर्वते महादेवो देव्या सह महाद्युतिः । न्यवसत्परमप्रीतो ब्रह्मा च त्रिदशैर्वृतः

ஸ்ரீபர்வதத்தில் மிகுந்த ஒளியுடைய மகாதேவன் தேவியுடன் தங்கினார்; அங்கேயே மிகப் பெரிதும் மகிழ்ந்த பிரம்மாவும் தேவர்களால் சூழப்பட்டு வாசித்தார்.

Verse 18

तत्र देवह्रदे स्नात्वा शुचिः प्रयतमानसः । अश्वमेधमवाप्नोति परां सिद्धिं च गच्छति

அங்கே தேவஹ்ரதத்தில் நீராடி, தூய்மையுடனும் கட்டுப்பட்ட மனத்துடனும் இருப்பவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைந்து பரம சித்தியை அடைகிறான்।

Verse 19

ऋषभं पर्वतं गत्वा भांडेषु सुरपूजितम् । वाजपेयमवाप्नोति नाकपृष्ठे च मोदते

ரிஷப மலைக்குச் சென்று—பாண்டர்களிடையே தேவர்களால் வழிபடப்படும் அந்தத் தீர்த்தத்தில்—வாஜபேய யாகத்தின் பலனைப் பெற்று, சுவர்க்கத்தின் உச்சியில் மகிழ்கிறான்।

Verse 20

ततो गच्छेत कावेरीं वृतामृप्सरसां गणैः । तत्र स्नात्वा नरो राजन्गोसहस्रफलं लभेत्

பின்னர் அப்சரக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட காவேரிக்குச் செல்ல வேண்டும். அரசே, அங்கே நீராடும் மனிதன் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியத்தைப் பெறுவான்।

Verse 21

तत्र तीर्थे समुद्रस्य कन्यातीर्थमुपस्पृशेत् । तत्रोपस्पृश्य राजेंद्र सर्वपापैः प्रमुच्यते

அங்கே கடலின் அந்தத் தீர்த்தத்தில் கன்யா தீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும். அரசர்களின் அரசே, அங்கே நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 22

अथ गोकमर्णमासाद्य त्रिषुलोकेषु विश्रुतम् । समुद्रमध्ये राजेंद्र सर्वलोकनमस्कृतम्

பின்னர் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற கோகமர்ணத்தை அடைந்து—அரசர்களின் அரசே—கடலின் நடுவில் அமைந்து எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் அந்தப் புனிதத் தலத்தைச் சேர வேண்டும்।

Verse 23

यत्र ब्रह्मादयो देवा मुनयश्च तपोधनाः । भूतयक्षाः पिशाचाश्च किन्नराः समहोरगाः

அங்கே பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், தவவலிமை நிறைந்த முனிவர்கள், மேலும் பூதர், யக்ஷர், பிசாசர், கின்னரர் மற்றும் மகோரகர் (மகா நாகங்கள்) அனைவரும் கூட இருப்பர்।

Verse 24

सिद्धचारणगंधर्वा मानुषाः पन्नगास्तथा । सरितः सागराः शैला उपासंते उमापतिम्

சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், மனிதர், நாகர்; மேலும் நதிகள், கடல்கள், மலைகளும்—அனைவரும் உமாபதி, உமையின் நாதன் சிவனை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 25

तत्रेशानं समभ्यर्च्य त्रिरात्रोपोषितो नरः । दशाश्वमेधमाप्नोति गाणपत्यं च विंदति

அங்கே ஈசானனை முறையாக அர்ச்சித்து மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவன், பத்து அசுவமேத யாகங்களின் பலனை அடைந்து, கணபதியின் கணங்களில் இடமும் பெறுவான்।

Verse 26

उपोष्य द्वादशरात्रं कृतार्थो जायते नरः । तस्मिन्नेव तु गायत्र्याः स्थानं त्रैलोक्यविश्रुतम्

பன்னிரண்டு இரவுகள் உபவாசம் செய்தால் மனிதன் கൃതார்த்தனாகிறான். அங்கேயே திரிலோகத்திலும் புகழ்பெற்ற காயத்ரியின் திருத்தலம் உள்ளது।

Verse 27

त्रिरात्रमुषितस्तत्र गोसहस्रफलं लभेत् । निदर्शनं च प्रत्यक्षं ब्राह्मणानां नराधिप

அரசே! அங்கே மூன்று இரவுகள் தங்கியவன் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனைப் பெறுவான்; மேலும் பிராமணர்களின் நேரடியான தரிசனம் அந்தப் பலனுக்குச் சாட்சியாக விளங்கும்।

Verse 28

गायत्रीं पठते यस्तु योनिसंकरजो द्विजः । गाथा वा गीतिका वाणी तस्य संपद्यते नृप

அரசே, கலப்புக் குலத்தில் பிறந்த இருபிறப்பன் காயத்ரீயை ஜபித்தால், அவனுடைய வாக்கு கதைப்பாடலாகவோ பாடற்கவியாகவோ சித்தியடையும்।

Verse 29

अब्राह्मणस्य पठतः सावित्री तूपनश्यति । संवर्तस्य तु विप्रर्षे वापीमासाद्य दुर्ल्लभाम्

பிராமணன் அல்லாதவன் சாவித்ரீ (காயத்ரீ)யை ஓதினால், அந்தச் சாவித்ரீ பயனற்றதாகிறது; ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, சம்வர்த்தன் ஒரு அரிய கிணற்றை அடைந்தபோது…

Verse 30

रूपस्य भागी भवति सुभगश्चाभिजायते । ततो वेणां समासाद्य तर्पयेत्पितृदेवताः

மனிதன் அழகின் பங்காளியாகி, நற்பேறு உடையவனாகப் பிறக்கிறான்; பின்னர் வேணா நதியை அணைந்து பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

मयूरहंससंयुक्तं विमानं लभते नरः । ततो गोदावरीं प्राप्य नित्यसिद्धनिषेविताम्

மனிதன் மயில், அன்னம் இணைக்கப்பட்ட தெய்வீக விமானத்தைப் பெறுகிறான்; பின்னர் நித்தியசித்தர்கள் வழிபடும் கோதாவரியை அடைந்து…

Verse 32

गवामयमवाप्नोति वायुलोकं च गच्छति । वेणायाः संगमे स्नात्वा वाजपेयफलं लभेत्

அவன் பசுக்களுடன் தொடர்புடைய புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான்; வாயுலோகத்திற்கும் செல்கிறான்; வேணா சங்கமத்தில் நீராடினால் வாஜபேய யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 33

वरदासंगमं स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । ब्रह्मस्थूणां समासाद्य त्रिरात्रोपोषितो नरः

வரதா-சங்கமம் எனும் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் ஆயிரம் பசுதானத்திற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும். மேலும் பிரம்ம-ஸ்தூணாவை அணுகி மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவன் மிகுந்த தர்மபலனை அடைவான்.

Verse 34

गोसहस्रफलं विंद्यात्स्वर्गलोकं च गच्छति । कुब्जावनं समासाद्य ब्रह्मचारी समाहितः

அவன் ஆயிரம் பசுதானத்திற்குச் சமமான பலனைப் பெற்று ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் செல்கிறான். குப்ஜாவனத்தை அடைந்து, மனம் ஒருமித்த ஒழுக்கமுள்ள பிரம்மச்சாரி விதிப்படி நடக்கிறான்.

Verse 35

त्रिरात्रोपोषितः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । ततो देवह्रदे स्नात्वा कृष्णवेणा जलोद्भवे

மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து பின்னர் நீராடினால் ஆயிரம் பசுதானத்திற்குச் சமமான பலன் கிடைக்கும். அதன் பின் கிருஷ்ணவேணா நீரிலிருந்து தோன்றிய தேவஹ்ரதத்தில் நீராடி மேலும் புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 36

ज्योतिर्मात्र ह्रदे चैव तथा कन्याश्रमे नृप । यत्र क्रतुशतैरिष्ट्वा देवराजो दिवं गतः

அரசே! ஜ்யோதிர்மாத்ர-ஹ்ரதத்திலும் அதுபோல கன்யாஶ்ரமத்திலும், தேவராஜன் நூறு யாகங்களைச் செய்து ஸ்வர்க்கம் சென்ற புனிதத் தலம் உள்ளது.

Verse 37

अग्निष्टोमशतं विंद्याद्गमनादेव तत्र तु । सर्वदेवह्रदे स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत्

அங்கே செல்வதாலேயே நூறு அக்னிஷ்டோம யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்; மேலும் சர்வதேவ-ஹ்ரதத்தில் நீராடினால் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலன் பெறப்படும்.

Verse 38

जातिमात्र ह्रदे स्नात्वा भवेज्जातिस्मरो नरः । शरभंगाश्रमं गत्वा शुकस्य च महात्मनः

ஜாதிமாத்ர ஹ்ரதத்தில் நீராடினால் மனிதன் முன்ஜன்ம நினைவைப் பெறுவான். பின்னர் சரபங்கரின் ஆசிரமத்திற்கும், மகாத்மா சுகரின் ஆசிரமத்திற்கும் சென்று மேலும் புண்ணியம் அடைவான்.

Verse 39

पितृदेवार्चनरतो गोसहस्रफलं लभेत् । दंडकारण्यमासाद्य महाराज उपस्पृशेत्

பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் வழிபடுவதில் ஈடுபடுவோர் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனை அடைவர். ஓ மஹாராஜா, தண்டகாரண்யத்தை அடைந்து நீர்தொட்டு சுத்தி (உபஸ்பர்ஶனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

शरभंगाश्रमं गत्वा शुकस्य च महात्मनः । न दुर्गतिमवाप्नोति पुनाति स्वकुलं नरः

சரபங்கரின் ஆசிரமத்திற்கும் மகாத்மா சுகரின் ஆசிரமத்திற்கும் சென்றால் மனிதன் துர்கதியை அடையான்; தன் குலத்தையும் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 41

ततः सूर्यारकं गच्छेज्जमदग्निनिषेवितम् । रामतीर्थं नरः स्नात्वा विंद्याद्बहुसुवर्णकम्

பின்னர் ஜமதக்னி வழிபட்ட சூர்யாரகத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். ராமதீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் மிகுந்த பொன் போன்ற மகாபலனை அடைவான்.

Verse 42

सप्तगोदावरीं स्नात्वा नियतो नियताशनः । महापुण्यमवाप्नोति देवलोकं च गच्छति

சப்தகோதாவரியில் நீராடி, கட்டுப்பாட்டுடன் மிதமான உணவுடன் இருப்பவன், மகாபுண்ணியம் அடைந்து தேவருலகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 43

ततो देवपथं गच्छेन्नियतो नियताशनः । देवसत्रस्य यत्पुण्यं तदवाप्नोति मानवः

அப்போது கட்டுப்பாடுடன், அளவான உணவுடன் தேவமார்க்கத்தில் செல்ல வேண்டும்; அதனால் மனிதன் தேவஸத்ரத்தின் புண்ணியத்தையே அடைகிறான்।

Verse 44

तुंगकारण्यमासाद्य ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । वेदानध्यापयत्तत्र मुनीन्सारस्वतः पुरा

துங்கக் காட்டை அடைந்து, பிரம்மச்சாரியாக இంద్రியங்களை வென்ற சாரஸ்வத முனிவர் முன்பு அங்கே முனிவர்களுக்கு வேதங்களைப் போதித்தார்।

Verse 45

तत्र वेदान्प्रणष्टांस्तु मुनेरांगिरसः सुतः । उपविष्टो महर्षीणामुत्तरीयेषु भारत

அங்கே, ஓ பாரதா, ஆங்கிரஸ முனிவரின் மகன், இழந்த வேதங்களின் பொருட்டு, மகரிஷிகளின் நடுவே (அவர்களின் உத்தரீயங்களருகே) அமர்ந்தான்।

Verse 46

ओंकारेण यथान्यायंसम्यगुच्चारितेन ह । येन यत्पूर्वमभ्यस्तं तस्य तत्समुपस्थितम्

சாஸ்திர விதிப்படி ஓங்காரம் முறையாக உச்சரிக்கப்படும்போது, ஒருவர் முன்பு பயின்றதன் பலன் அதேபடி அவனுக்கு முன்னே தோன்றும்।

Verse 47

ऋषयस्तत्र देवाश्च वरुणोऽग्निप्रजापतिः । हरिर्नारायणो देवो महादेवस्तथैव च

அங்கே ரிஷிகளும் தேவர்களும் இருந்தனர்—வருணன், அக்னி, பிரஜாபதி; மேலும் ஹரி நாராயண தேவனும், அதுபோல மகாதேவனும்।

Verse 48

पितामहश्च भगवान्देवैस्सह महाद्युतिः । भृगुं नियोजयामास याजनार्थे महाद्युतिम्

அப்போது தேவர்களுடன் கூடிய மகாத்யுதிமான் பகவான் பிதாமகர் பிரம்மா, யாகம் நடத்துவதற்காக மகாதேஜஸ்வியான ப்ருகுவை நியமித்தார்।

Verse 49

ततः स चक्रे भगवानृषीणां विधिवत्तदा । सर्वेषां पुनराधानं देवदृष्टेन कर्मणा

பின்னர் அந்த பகவான், தேவர்கள் காட்டிய முறையின்படி விதிவழியாக எல்லா ரிஷிகளுக்கும் புனராதானச் சடங்கைச் செய்தார்।

Verse 50

आज्यभागेन वै तत्र तर्पितास्तु यथाविधि । देवास्त्रिभुवनं याता ऋषयश्च यथासुखम्

அங்கே நியமிக்கப்பட்ட நெய் பங்கால் அவர்கள் விதிப்படி திருப்தியடைந்தனர்; பின்னர் தேவர்கள் திரிபுவனங்களுக்கு சென்றனர், ரிஷிகளும் சுகமாகப் புறப்பட்டனர்।

Verse 51

तदरण्यं प्रविष्टस्य तुंगकं राजसत्तम । पापं विनश्यते सद्यः स्त्रिया वै पुरुषस्य वा

அரசர்களில் சிறந்தவனே! துங்கக எனும் அந்த வனத்தில் நுழைந்த உடனே—பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—பாவம் உடனே அழிகிறது।

Verse 52

तत्र मासं वसेद्धीरो नियतो नियताशनः । ब्रह्मलोकं व्रजेद्राजन्पुनीते च कुलं पुनः

அரசே! திடமுள்ளவன் கட்டுப்பாட்டுடன், அளவான உணவுடன் அங்கே ஒரு மாதம் தங்க வேண்டும்; அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, தன் குலத்தையும் மீண்டும் தூய்மைப்படுத்துவான்।

Verse 53

मेधावनं समासाद्य पितृदेवांश्च तर्पयेत् । अग्निष्टोममवाप्नोति स्मृतिं मेधां च विंदति

மேதாவனத்தை அடைந்து பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதனால் அக்னிஷ்டோம யாகப் பலன் கிடைத்து, ஸ்மிருதி மற்றும் மேதை பெறப்படும்.

Verse 54

तत्र कालंजरं गत्वा गोसहस्रफलं लभेत् । आत्मानं साधयेत्तत्र गिरौ कालंजरे नृप

அங்கே காலஞ்சரத்திற்கு சென்றால் ஆயிரம் பசு தானத்தின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியம் கிடைக்கும். அரசே! காலஞ்சர மலையில் ஆத்மசித்திக்காக தவம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

स्वर्गलोके महीयेत नरो नास्त्यत्र संशयः । ततो गिरिवरश्रेष्ठे चित्रकूटे विशांपते

மனிதன் ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவான்—இதில் ஐயமில்லை. அதன் பின், மக்கள்தலைவனே! மலைகளில் சிறந்த சித்ரகூடத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 56

मंदाकिनीं समासाद्य नदीं पापविमोचनीम् । अत्राभिषेकं कुर्वाणः पितृदेवार्चने रतः

பாவங்களை நீக்கும் மந்தாகினி நதியை அடைந்து அங்கே ஸ்நான-அபிஷேகம் செய்து, பித்ரு-தேவ ஆராதனையில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 57

अश्वमेधमवाप्नोति गतिं च परमां व्रजेत् । ततो गच्छेत राजेंद्र गुहस्थानमनुत्तमम्

அவன் அஷ்வமேத யாகப் பலனைப் பெற்று பரமகதியை அடைவான். பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே! குஹ்யர்களின் ஒப்பற்ற இருப்பிடத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 58

यत्र देवो महासेनो नित्यं सन्निहितो नृप । पुमांस्तत्र नरःश्रेष्ठ गमनादेव सिध्यति

அரசே! எங்கு தேவன் மகாசேனன் எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறானோ, அங்கே செல்வதாலேயே சிறந்த மனிதன் சித்தி (ஆன்மிக நிறைவு) அடைகிறான்.

Verse 59

कोटितीर्थे नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । प्रदक्षिणमुपावृत्य यशःस्थानं व्रजेन्नरः

கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடினால் ஆயிரம் பசுதானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும். பின்னர் அத்தலத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து திரும்பினால், புகழின் நிலையாம் (கீர்த்திதாமம்) அடைகிறான்.

Verse 60

अभिगम्य महादेवं विराजति यथा शशी । तत्र कूपो महाराज विश्रुतो भरतर्षभ

மகாதேவனை அணுகியவுடன் அவன் நிலவுபோல் ஒளிர்கிறான். அங்கே, மகாராஜா—பரதர்களில் சிறந்தவனே—ஒரு கிணறு எங்கும் புகழ்பெற்றதாக உள்ளது.

Verse 61

समुद्रा यत्र चत्वारो निवसंति युधिष्ठिर । ततोपस्पृश्य राजेंद्र कृत्वा चापि प्रदक्षिणम्

யுதிஷ்டிரனே! எங்கு நான்கு சமுத்திரங்களும் தங்கியுள்ளனவோ, அங்கே, அரசர்களின் தலைவனே, நீர்த் தொடுதலால் சுத்தி செய்து, அந்தப் புனிதத் தலத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து…

Verse 62

नियतात्मा नरः पूतो गच्छेत परमां गतिम् । ततो गच्छेत्कुरुश्रेष्ठ शृंगवेरपुरं महत्

சுயக்கட்டுப்பாடு கொண்டவன் சுத்தியடைந்து பரமகதியை அடைகிறான். அதன் பின், குருக்களில் சிறந்தவனே, அவன் மகத்தான ஸ்ருங்கவேரபுர நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 63

यत्र तीर्णो महाप्राज्ञो रामो दाशरथिः पुरा । गंगायां तु नरः स्नात्वा ब्रह्मचारी जितेंद्रियः

முன்னொரு காலத்தில் தாசரதிப் புதல்வன் மகாப்ராஜ்ஞன் ஸ்ரீராமன் கங்கையைத் தாண்டிய அந்த இடத்தில், கங்கையில் நீராடி பிரம்மச்சாரியாகவும் இந்திரியநிக்ரஹம் உடையவனாகவும் இருப்பவன் பெரும் புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 64

विधूतपाप्मा भवति वाजपेयं च विंदति । ततो मुंजवटं गछेत्स्थानं देवस्य धीमतः

அவன் பாபம் நீங்கி, வாஜபேய யாகத்திற்குச் சமமான பலனை அடைவான். அதன் பின் ஞானமிகு தேவனின் தலம் ஆகிய முஞ்ஜவட்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 65

अभिगम्य महादेवमभ्यर्च्य च नराधिप । प्रदक्षिणमुपावृत्य गाणपत्यमवाप्नुयात्

அரசே! மகாதேவரை அணுகி முறையாக அர்ச்சித்து, பிரதட்சிணம் செய்து மீண்டும் திரும்பினால், கணபத்யப் பதம் (கணபதி வழிபாட்டின் நிலை) பெறுவான்.

Verse 66

ततो गच्छेत राजेंद्र प्रयागमृषिसंस्तुतम् । यत्र ब्रह्मादयो देवा दिशश्च सदिगीश्वराः

பின்னர், அரசர்களின் அரசே! முனிவர்கள் போற்றிய பிரயாகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், திசைகள் மற்றும் அவற்றின் அதிபதிகள் உடனிருப்பர்.

Verse 67

लोकपालाश्च सिद्धाश्च निरताः पितरस्तथा । सनत्कुमारप्रमुखास्तथैव च महर्षयः

அங்கு லோகபாலர்கள், சித்தர்கள், எப்போதும் நியமமாய் இருப்போர் ஆகிய பித்ருக்கள், மேலும் சனத்குமாரர் முதலிய மகரிஷிகளும் உள்ளனர்.

Verse 68

तथा नागाः सुपर्णाश्च सिद्धाः शुक्रधरास्तथा । सरितः सागराश्चैव गंधर्वाप्सरसस्तथा

அங்கே அதுபோல நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், சித்தர்கள், மேலும் சுக்ரதாரர்களும் உள்ளனர்; அதுபோல நதிகள், சமுத்திரங்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்களும் உள்ளனர்।

Verse 69

हरिश्च भगवानास्ते प्रजापतिपुरस्कृतः । तत्र त्रीण्यपि कुंडानि तयोर्मध्येन जाह्नवी

அங்கே பிரஜாபதியின் சன்னிதியில் போற்றப்படும் பகவான் ஹரி வாசம் செய்கிறார். அங்கே மூன்று புனித குண்டங்கள் உள்ளன; அவற்றின் நடுவே ஜாஹ்னவி (கங்கை) ஓடுகிறது।

Verse 70

प्रयागात्समतिक्रांता सर्वतीर्थपुरस्कृता । तपनस्य सुता तत्र त्रिषु लोकेषु विश्रुता

பிரயாகத்தைத் தாண்டி—அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் முதன்மையாகப் போற்றப்படுவது—அங்கே தபனனின் மகள் (யமுனை) இருக்கிறாள்; அவள் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவள்।

Verse 71

यमुनागंगया सार्द्धं संगता लोकभाविनी । गंगायमुनयोर्मध्ये पृथिव्या जघनं स्मृतम्

அங்கே உலகநலமளிக்கும் கங்கையுடன் யமுனை சங்கமிக்கிறாள். கங்கை-யமுனை இடையிலுள்ள பகுதி பூமியின் ‘ஜகனம்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 72

प्रयागं जघनस्यांतमुपस्थमृषयो विदुः । प्रयागं सुप्रतिष्ठानं कंबलाश्वतरावुभौ

ரிஷிகள் பிரயாகத்தை ‘ஜகனத்தின் முடிவு’ என்றும் ‘உபஸ்தப் பகுதி’ என்றும் அறிவர். பிரயாகத்தை ‘சுப்ரதிஷ்டானம்’ என்றும், ‘கம்பல’ ‘அஷ்வதர’ எனும் இரட்டை புனிதத் தலங்களாகவும் அறிந்துள்ளனர்।

Verse 73

तीर्थं भोगवती चैव वेदी प्रोक्ता प्रजापतेः । तत्र वेदाश्च यज्ञाश्च मूर्त्तिमंतो युधिष्ठिर

அந்தத் தீர்த்தம் ‘போகவதீ’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது பிரஜாபதியின் வேதியாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அங்கே, யுதிஷ்டிரா, வேதங்களும் யாகங்களும் மూర్తிமான்களாய் நேரில் நிலைகொள்கின்றன.

Verse 74

प्रजापतिमुपासंत ऋषयश्च महानघाः । यजंते क्रतुभिर्देवांस्तथा चक्रधरा नृप

களங்கமற்ற மகரிஷிகள் பிரஜாபதியை வழிபட்டனர்; அதுபோல, அரசே, சக்கரதாரிகளும் கிரதுக்களால் தேவர்களை யஜித்தனர்.

Verse 75

ततः पुण्यतमं नास्ति त्रिषु लोकेषु भारत । प्रयागं सर्वतीर्थेभ्यः प्रभावेणाधिकं प्रभो

பாரதா, மூன்று உலகங்களிலும் அதைவிட உயர்ந்த புண்ணியம் வேறில்லை. பிரபுவே, பிரயாகம் தன் ஆன்மீகப் பிரபாவத்தால் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் மிஞ்சுகிறது.

Verse 76

श्रवणात्तस्य तीर्थस्य नामसंकीर्तनादपि । मूर्धका नमनाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

அந்தத் தீர்த்தத்தைப் பற்றி கேட்பதாலேயே, அல்லது அதன் நாமத்தைச் சங்கீர்த்தனம் செய்வதாலேயே, அல்லது தலைவணங்கி வணங்கினாலேயே, மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 77

तत्राभिषेकं यः कुर्यात्संगमे संशितव्रतः । पुण्यं सुमहदाप्नोति राजसूयाश्वमेधयोः

விரதத்தில் உறுதியுடையவன் அந்தச் சங்கமத்தில் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்தால், ராஜசூயமும் அச்வமேதமும் அளிக்கும் புண்ணியத்துக்கு இணையான மிகப் பெரிய புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 78

एषा यजनभूमिर्हि देवानामपि तत्कथा । दत्तं तत्र स्वल्पमपि महद्भवति भारत

இது உண்மையிலே யாகபூமி; தேவர்களும் இதன் புகழ்கதையை உரைப்பர். ஓ பாரதா, அங்கே அளிக்கப்படும் சிறிதளவு தானம்கூட மகத்தான பலனாகிறது.

Verse 79

न देववचनात्तात न लोकवचनादपि । मतिरुत्क्रमणीया ते प्रयागमरणं प्रति

அன்பனே, தேவர்களின் சொற்களாலும் மக்களின் சொற்களாலும் உன் உறுதி திரும்பக் கூடாது; பிரயாகத்தில் தேகநீக்கம் செய்யும் நோக்கில் உன் மனம் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 80

दशतीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यस्तथापराः । येषां सान्निध्यमत्रैव कीर्त्तितं कुरुनंदन

ஓ குருநந்தனா, பத்தாயிரம் தீர்த்தங்களும், அதற்கு மேலாக அறுபது கோடியும்—அவற்றின் சன்னிதி இங்கேயே உள்ளது எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 81

चतुर्विद्ये च यत्पुण्यं सत्यवादिषु चैव यत् । स्नातएवतदाप्नोतिगंगायामुनसंगमे

நான்கு வித்யைகளால் உண்டாகும் புண்ணியமும், சத்தியவாதிகளுக்குரிய புண்ணியமும்—கங்கை-யமுனை சங்கமத்தில் நீராடுபவன் அதையே பெறுவான்.

Verse 82

ततो भोगवती नाम वासुकेस्तीर्थमुत्तमम् । तत्राभिषेकं यः कुर्यात्सोऽश्वमेधमवाप्नुयात्

அதன்பின் வாசுகிக்குரிய ‘போகவதி’ எனும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே அபிஷேக நீராடல் செய்பவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 83

तत्र हंसप्रपतनं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दशाश्वमेधिकं चैव गंगायां कुरुनंदन

அங்கே ‘ஹம்ஸப்ரபதன’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. மேலும், ஓ குருநந்தனே, கங்கையில் ‘தசாஷ்வமேதிக’ தீர்த்தமும் உள்ளது.

Verse 84

कुरुक्षेत्रसमा गंगा यत्र तत्रावगाहिता । विशेषो वै कनखले प्रयागं परमं महत्

எங்கே எங்கே கங்கையில் நீராடப்படுகிறதோ, அத்தகைய இடம் குருக்ஷேத்திரத்துக்கு ஒப்பாகிறது. ஆனால் கனக்ஹலத்தில் ஒரு சிறப்பு மகிமை உண்டு; பிரயாகம் மிக உயர்ந்த மகாதீர்த்தம்.

Verse 85

यद्यकार्यशतं कृत्वा कृतं गंगावसेवनम् । सर्वं तत्तस्य गंगापो दहत्यग्निरिवेंधनम्

ஒருவன் நூற்றுக்கணக்கான தீச்செயல்கள் செய்திருந்தாலும், கங்கையைச் சேவித்து அவளிடம் சரணடைந்தால், கங்கையின் நீர் அவனுடைய அனைத்துப் பாவங்களையும் நெருப்பு எரிபொருளை எரிப்பதுபோல் எரித்தழிக்கும்.

Verse 86

सर्वं दहति गंगापस्तूलराशिमिवानलः । सर्वं कृतयुगे पुण्यं त्रेतायां पुष्करं स्मृतम्

கங்கையின் நீர் அனைத்தையும் எரித்தழிக்கும்; நெருப்பு பருத்திக் குவியலை எரிப்பதுபோல். க்ருதயுகத்தில் அனைத்தும் புண்ணியமாகக் கருதப்பட்டது; திரேதாயுகத்தில் புஷ்கரம் முதன்மை புண்ணியத் தீர்த்தமாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 87

द्वापरे तु कुरुक्षेत्रं गंगा कलियुगे स्मृता । पुष्करे तु तपस्तप्येद्दानं दद्यान्महालये

த்வாபர யுகத்தில் குருக்ஷேத்திரம் சிறந்த தீர்த்தமாகக் கூறப்பட்டது; கலியுகத்தில் கங்கை அப்படியே நினைக்கப்படுகிறது. புஷ்கரத்தில் தவம் செய்ய வேண்டும்; மகாலயத்தில் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 88

मलये त्वग्निमारोहेद्भृगुतुंगे त्वनाशनम् । पुष्करे तु कुरुक्षेत्रे गंगापो मध्यगेषु च

மலய மலைப்பகுதியில் அக்கினியில் ஏறுதல் செய்ய வேண்டும்; ப்ருகு சிகரத்தில் நிராஹார விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். அதுபோல புஷ்கரம், குருக்ஷேத்திரம், கங்கையின் நடுநீரோட்டத்திலும் (புனிதச் செயல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

सद्यस्तारयते जंतुः सप्तसप्तावरांस्तथा । पुनाति कीर्त्तिता पापं दृष्ट्वा पुण्यं प्रयच्छति

இது உடனே உயிரைத் தரிக்கச் செய்கிறது; அதுபோல கீழுள்ள ஏழு-ஏழு தலைமுறைகளையும் தரிக்கச் செய்கிறது. வெறும் கீர்த்தனையாலே பாவம் தூய்மையடையும்; தரிசனத்தால் புண்ணியம் அளிக்கும்.

Verse 90

अवगाढा च पीत्वा च पुनात्यासप्तमं कुलम् । यावदस्थि मनुष्यस्य गंगायाः स्पृशते जलम्

கங்கையில் முழுகி நீராடி அவளது நீரை அருந்தினால், மனிதன் தன் குலத்தை ஏழாம் தலைமுறை வரைத் தூய்மைப்படுத்துவான்—கங்கையின் நீர் மனிதனின் எலும்புகளையும் தொடும் வரையில்.

Verse 91

तावत्स पुरुषो राजन्स्वर्गलोके महीयते । यथा पुण्यानि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

அரசே, புண்ணிய தீர்த்தங்களும் புனித ஆயதனங்களும் (தலங்கள்) புகழுடன் நிலைத்திருக்கும் வரையில், அந்த மனிதன் ஸ்வர்கலோகத்தில் அவ்வளவு காலம் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 92

उपास्य पुण्यं लब्ध्वा च भवति परलोकभाक् । न गंगा सदृशं तीर्थं न देवः केशवात्परः

உபாசனை செய்து புண்ணியம் பெற்றவன் பரலோகப் பங்காளியாகிறான். கங்கையை ஒத்த தீர்த்தம் இல்லை; கேசவனை (விஷ்ணுவை) விட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை.

Verse 93

ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति एवमाह पितामहः । यत्र गंगा महाराज स देशस्तत्र योजनम्

பிராமணர்களை விட மேலானது எதுவும் இல்லை—என்று பிதாமகர் பிரம்மா உரைத்தார். ஓ மகாராஜா, கங்கை எங்கு இருக்கிறதோ, அந்நாடு ஒரு யோஜனை அளவு புனிதப் பரப்பாகக் கருதப்படும்.

Verse 94

सिद्धक्षेत्रं च विज्ञेयं गंगातीरसमाश्रितम् । इदं सत्यं द्विजातीनां साधूनां मानसेषु च

கங்கைத் தீரத்தில் அமைந்த இதை ‘சித்தக்ஷேத்திரம்’ என்று அறிக. இந்த உண்மை இருமுறை பிறந்தோரின் (த்விஜர்) மற்றும் சாதுக்களின் மனங்களில் உறுதியாக உள்ளது.

Verse 95

मुक्तिं चैव जपेत्कर्णे शिष्टस्यानुगतस्य च । इदं धर्म्यमिदं मेध्यमिदं स्वर्ग्यमिदं सुखम्

நல்லொழுக்கத்தைப் பின்பற்றும் நீதிமானின் காதில் முக்தி மந்திரத்தை மெதுவாக ஜபித்து சொல்ல வேண்டும். இது தர்மமானது; இது தூய்மையாக்கும்; இது ஸ்வர்கம் அளிக்கும்; இது இன்பம் தரும்.

Verse 96

इदं पुण्यतमं रम्यं पावनं धर्ममुत्तमम् । महीशीर्षमिदं गुह्यं सर्वपापप्रमोचनम्

இது மிகப் புண்ணியமானது, இனிமையானது, பாவனமானது, உயர்ந்த தர்மம். ‘மஹீசீர்ஷம்’ எனப்படும் இந்த மறைபுனிதம் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும்.

Verse 97

अधीत्य द्विजमध्ये च निर्मलत्वमवाप्नुयात् । श्रीमत्स्वर्ग्यं महापुण्यं सपत्नशमनं शिवम्

த்விஜர்களின் நடுவே இதை অধ্যயனம் செய்தால் தூய்மை பெறுவான். இது செல்வச் சிறப்பு, ஸ்வர்கப் பேறு, மகாபுண்ணியம், பகைவர் அடக்கம், சிவமங்களம் அளிக்கும்.

Verse 98

मेधाजननमग्र्यं वै तीर्थवंशानुकीर्त्तनम् । अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात्

தீர்த்தங்களின் வம்சவரிசையைப் பாடி உரைப்பது மெய்ஞ்ஞான-மதியை வளர்க்கும் உத்தமம். புத்திரமில்லாதவன் புத்திரனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் அடைவான்.

Verse 99

महीं विजयते राजा वैश्यो धनमवाप्नुयात् । शूद्रो यातीप्सितान्कामान्ब्राह्मणः पारगः पठन्

இதை ஓதினால் அரசன் பூமியை வெல்வான்; வைசியன் செல்வம் பெறுவான். சூத்ரன் விரும்பிய இன்பங்களை அடைவான்; பிராமணன் ஓதுதலால் பாரகன் (தரித்தவன்/சித்தன்) ஆவான்.

Verse 100

यश्चेदं शृणुयान्नित्यं तीर्थपुण्यं सदा शुचि । जातिस्मरत्वमाप्नोति नाकपृष्ठे च मोदते

எப்போதும் தூய்மையுடன் தீர்த்தப் புண்ணியத்தின் இவ்வுரையை நாள்தோறும் கேட்பவன், பிறவிச் ச்மரணம் (முன்ஜென்ம நினைவு) பெறுவான்; விண்ணுலக உச்சியில் மகிழ்வான்.

Verse 101

गम्यान्यपि च तीर्थानि कीर्तितान्यगमान्यपि । मनसाप्यभिगच्छेत सर्वतीर्थमनीषया

அடையக்கூடிய தீர்த்தங்களாக இருந்தாலும், அடைய இயலாதவை எனப் புகழப்பட்டிருந்தாலும்—அவற்றை மனத்தால்கூடச் சென்று வணங்க வேண்டும்; ‘அனைத்துத் தீர்த்தங்களும் இச்சிந்தனையில் அடங்கும்’ என்ற தெளிவுடன்.

Verse 102

एतानि वसुभिः साध्यैरादित्यैर्मरुदश्विभिः । ऋषिभिर्देवकल्पैश्च कृतानि सुकृतैषिभिः

இவ்வறங்கள்/புண்ணியங்கள் வசுக்கள், சாத்யர்கள், ஆதித்யர்கள், மருதர்கள், அச்வின்கள் ஆகியோராலும், மேலும் தேவரொத்த ரிஷிகளாலும்—நற்கருமம் நாடுபவர்களாய்—செய்யப்பட்டவை.

Verse 103

एवं त्वमपि कौरव्य विधिनानेन सुव्रत । व्रज तीर्थानि नियतः पुण्यं पुण्येन वर्द्धते

ஏ கௌரவ்யா, ஏ சுவ்ரதா! இவ்விதியைப் பின்பற்றி கட்டுப்பாட்டுடன் தீர்த்தங்களுக்கு செல்; புண்ணியம் புண்ணியத்தாலேயே பெருகும்.

Verse 104

भावितैः करणैः पूर्वमास्तिक्याछ्रुतिदर्शनात् । प्राप्यंते तानि तीर्थानि सद्भिः शिष्टानुदर्शिभिः

முன்னரே கருவிகளை (இந்திரியங்களை) சீர்செய்து, வேதப் பிரமாணத்தில் நிலைபெற்ற ஆஸ்திக்யத்தால்—ஒழுக்கமுடையோரின் வழியைப் பின்பற்றும் சத்புருஷர்கள் அந்தத் தீர்த்தங்களை அடைகின்றனர்.

Verse 105

नाकृतो नाकृतात्मा च नाशुचिर्न च तस्करः । स्नाति तीर्थेषु कौरव्य न च वक्रमतिर्नरः

ஏ கௌரவ்யா! தீச்செயல் செய்யாதவன், உள்ளம் விகாரமில்லாதவன், அசுத்தனல்லாதவன், திருடனல்லாதவன்—மேலும் கபட புத்தியில்லாதவன்—தீர்த்தங்களில் நீராடி உண்மைப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 106

त्वया तु सम्यग्वृत्तेन नित्यं धर्मार्थदर्शिना । पितरस्तर्पितास्तात सर्वे च प्रपितामहाः । पितामहपुरोगाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा

ஆனால் உன் சீரிய நடத்தையால்—எப்போதும் தர்மமும் நலனும் காண்பவனாகிய நீயால்—அன்புத் தாதா! பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்தனர்; எல்லா பரபிதாமஹர்களும், மேலும் பிரம்மா தலைமையிலான தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகணங்களும் திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 107

वसिष्ठ उवाच । त्वं च धर्मेण धर्मज्ञ नित्यमेवाभितोषिताः । दिलीपकीर्तिं महतीं प्राप्स्यसे भुवि शाश्वतीम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஏ தர்மஞ்ஞா! நீயும் தர்மத்தால் எப்போதும் திருப்தியடைந்து, பூமியில் திலீபனின் மகத்தான என்றும் நிலைக்கும் புகழை அடைவாய்.

Verse 108

नारद उवाच । एवमुक्त्वाभ्यनुज्ञाप्य वसिष्ठो भगवानृषिः । प्रीतः प्रीतेनमनसा तत्रैवांतरधीयत

நாரதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அனுமதி பெற்று, பகவான் முனிவர் வசிஷ்டர் மகிழ்ந்து மனம் களிப்புடன் அங்கேயே அந்தர்தானம் ஆனார்।

Verse 109

दिलीपः कुरुशार्दूल शास्त्रतत्त्वार्थदर्शनात् । वसिष्ठवचनाच्चैव पृथिवीमनुचक्रमे

குருசார்தூலனே! திலீபன் சாஸ்திரங்களின் தத்துவார்த்தத்தை உணர்ந்து, வசிஷ்டரின் வாக்கின்படி பூமியெங்கும் சுற்றிப் பயணித்தான்।

Verse 110

एवमेषा महाभाग प्रतिष्ठाने प्रतिष्ठिता । तीर्थयात्रा महापुण्या सर्वपापप्रमोचनी

மகாபாகனே! இவ்வாறு பிரதிஷ்டானத்தில் இந்தத் தீர்த்தயாத்திரை நிறுவப்பட்டது; இது மகாபுண்யம் தருவது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது.

Verse 111

अनेन विधिना यस्तु पृथिवीं पर्यटिष्यति । अश्वमेधशतं साग्रं फलं प्रेत्यैष भोक्ष्यते

இந்த விதிப்படி யார் பூமியெங்கும் யாத்திரை செய்வாரோ, அவர் மரணத்திற்குப் பின் நூறு அச்வமேத யாகங்களின் முழுப் பலனை அனுபவிப்பார்।

Verse 112

ततश्चाष्टगुणं पार्थ प्राप्स्यसे धर्ममुत्तमम् । दिलीपः पार्थ नृपतिर्यथापूर्वमवाप्तवान्

அப்போது, பார்தா! நீ எட்டுமடங்கு பெருகிய உத்தம தர்மத்தை அடைவாய்—முன்னாளில், பார்தா, அரசன் திலீபன் அடைந்ததுபோல.

Verse 113

नेता च त्वमृषीन्यस्मात्तस्मात्तेष्टगुणं फलम् । रक्षोगणविकीर्णानि तीर्थान्येतानि भारत

நீ ஋ஷிகளின் தலைவராக இருப்பதால், உனக்குக் கிடைக்கும் பலனும் அந்தச் சிறப்பிற்கேற்பவே அமையும். ஓ பாரதா, இத்தீர்த்தங்கள் ராக்ஷஸக் கூட்டங்களால் பல இடங்களில் சிதறவிடப்பட்டன.

Verse 114

न गतिर्विद्यतेऽन्यस्य त्वामृते कुरुनंदन । इदं देवर्षिचरितं सर्वतीर्थानुसंश्रितम्

ஓ குருநந்தனா, உன்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் அடைக்கலம் இல்லை. இந்த தேவரிஷிகளின் சரிதம் எல்லாத் தீர்த்தங்களோடும் இணைந்து அவற்றிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 115

यः पठेत्कल्यमुत्थाय सर्वपापैः प्रमुच्यते । ऋषिमुख्याः सदा यत्र वाल्मीकिस्त्वथ कश्यपः

விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; ஏனெனில் அங்கே எப்போதும் முனிவர்களில் முதன்மையான வால்மீகியும் கஷ்யபரும் உறைகின்றனர்.

Verse 116

आत्रेयस्त्वथ कौंडिन्यो विश्वामित्रोऽथ गौतमः । असितो देवलश्चैव मार्कंडेयोऽथ गालवः

அங்கே ஆத்திரேயர், கௌண்டின்யர், விஸ்வாமித்ரர், கௌதமர்; மேலும் அசிதர், தேவலர், மார்கண்டேயர், காலவர் (இருந்தனர்).

Verse 117

भरद्वाजस्य शिष्यश्च मुनिरुद्दालकस्तथा । शौनकः सह पुत्रेण व्यासश्च तपतां वरः

பரத்வாஜரின் சீடரான முனி உத்தாலகர், மகனுடன் சௌனகர், மேலும் தவசிகளில் சிறந்த வியாசர்—இவர்களும் (அங்கே) இருந்தனர்/குறிப்பிடப்பட்டனர்.

Verse 118

दुर्वासाश्च मुनिश्रेष्ठो जाबालिश्च महातपाः । एते ऋषिवराः सर्वे त्वत्प्रतीक्ष्यास्तपोधनाः

முனிவரரில் முதன்மையான துர்வாசரும், மகாதபஸ்வியான ஜாபாலியும்—தபோநிதியால் நிறைந்த இவ்வெல்லா ரிஷிவரரும் உம்மை எதிர்நோக்கி நிற்கின்றனர்.

Verse 119

एभिः सह महाभाग तीर्थान्येतान्यनुव्रज । प्राप्स्यसे महतीं कीर्तिं यथा राजा महाभिषः

மகாபாகனே! இவர்களுடன் சேர்ந்து இத்தீர்த்தங்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்; மஹாபிஷ ராஜனைப் போல நீ மாபெரும் கீர்த்தி பெறுவாய்.

Verse 120

यथा ययातिर्धर्मात्मा यथा राजा पुरूरवाः । तथा त्वं कुरुशार्दूल स्वेन धर्मेण शोभसे

தர்மாத்மா யயாதியும், புகழ்பெற்ற புரூரவ ராஜனும் போல, ஓ குருகுலச் சிங்கமே! நீ உன் ச்வதர்மத்தால் ஒளிர்கிறாய்.

Verse 121

यथा भगीरथो राजा यथा रामश्च विश्रुतः । यथा वै वृत्रहा सर्वान्सपत्नानदहत् पुरा

பகீரத ராஜனும், புகழ்பெற்ற ஸ்ரீராமனும் போல, வ்ருத்ரஹா இந்திரனும் முற்காலத்தில் தன் எல்லா பகைவரையும் எரித்தழித்தான்.

Verse 122

त्रैलोक्यं पालयामास देवराट्विगतज्वरः । तथा शत्रुक्षयं कृत्वा त्वं प्रजाः पालयिष्यसि

கிளேசமற்ற தேவராஜன் இந்திரன் மூவுலகையும் காத்தான்; அதுபோல நீ பகைவரை அழித்து, குடிகளைப் பாதுகாப்பாய்.

Verse 123

स्वधर्मेणार्जितामुर्वीं प्राप्य राजीवलोचन । ख्यातिं यास्यसि वीर्येण कार्त्तवीर्यार्जुनो यथा

ஓ தாமரைநேத்திரனே! உன் ச்வதர்மத்தால் நீதியுடன் ஈட்டிய இந்தப் பூமியைப் பெற்று, கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் போலவே வீரத்தால் பெருங்கீர்த்தி அடைவாய்।

Verse 124

सूत उवाच । एवमाभाष्य राजानं नारदो भगवानृषिः । अनुज्ञाप्य महाराजं तत्रैवांतरधीयत

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அரசனை உரைத்த பின், பகவான் முனிவர் நாரதர் மகாராஜனிடம் விடைபெற்று, அதே இடத்திலேயே மறைந்தார்।

Verse 125

युधिष्ठिरोऽपि धर्मात्मा ऋषिभिः सह सुव्रतः । जगामाखिलतीर्थानि सादरः पृथिवीपतिः

தர்மாத்மாவான யுதிஷ்டிரனும், நற்கடமைகளில் உறுதியுடன், முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, பூமியின் அரசனாகப் பக்தியுடன் எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் சென்றான்।

Verse 126

मयोक्तामृषयः सर्वे तीर्थयात्राश्रयां कथाम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि स मुक्तः सर्वपातकैः

ஓ முனிவர்களே! நான் உரைத்த தீர்த்தயாத்திரை சார்ந்த இந்தக் கதையை யார் படித்தாலும் அல்லது கேட்டாலும், அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்।

Verse 127

मयोक्तमखिलं तत्त्वं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ । ऋषीणां पुण्यकीर्तीनां नावक्तव्यं ममास्ति वै

நான் முழுத் தத்துவத்தையும் விளக்கியேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்? புண்ணியகீர்த்தி முனிவர்களைப் பற்றி நான் சொல்லத் தயங்குவது எதுவும் இல்லை।