Adhyaya 78

Verse 1

ययातिरुवाच । एकेन गृह्यतां पुत्रा जरा मे दुःखदायिनी । धीरेण भवतां मध्ये तारुण्यं मम दीयताम्

யயாதி கூறினான்—‘மக்களே, உங்களில் ஒருவர் என் துயரளிக்கும் முதுமையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். உங்களில் திடமுள்ளவன் எனக்கு தன் இளமையை அளிக்கட்டும்।’

Verse 2

स्वकीयं हि महाभागाः स्वरूपमिदमुत्तमम् । संतप्तं मानसं मेद्य स्त्रियां सक्तं सुचंचलम्

ஓ மகாபாக்யவான்களே! இதுவே என் சொந்தமான உத்தம நிலை—என் மனம் துயரத் தாபத்தால் எரிந்து, பெண்ணில் ஆசக்தியுற்று, மிகச் சஞ்சலமாக உள்ளது।

Verse 3

भाजनस्था यथा आप आवर्त्तयति पावकः । तथा मे मानसं पुत्राः कामानलसुचालितम्

பாத்திரத்தில் உள்ள நீரை அக்கினி சுழலச் செய்து அசைக்குமாறே, ஓ புதல்வர்களே! காமாக்னி என் மனத்தை மிகுந்து கலக்கி அசைத்துள்ளது।

Verse 4

एको गृह्णातु मे पुत्रा जरां दुःखप्रदायिनीम् । स्वकं ददातु तारुण्यं यथाकामं चराम्यहम्

என் புதல்வர்களில் ஒருவர் என் துயரமளிக்கும் முதுமையை ஏற்று, தன் இளமையை எனக்குத் தரட்டும்; அப்பொழுது நான் விருப்பம்போல் வாழ்வேன்।

Verse 5

यो मे जरापसरणं करिष्यति सुतोत्तमः । स च मे भोक्ष्यते राज्यं धनुर्वंशं धरिष्यति

என் முதுமையை அகற்றும் அந்த உத்தமப் புதல்வனே என் அரசை அனுபவித்து, தனுர்வம்சம்—அரச வம்சத்தை—தாங்குவான்।

Verse 6

तस्य सौख्यं सुसंपत्तिर्धनं धान्यं भविष्यति । विपुला संततिस्तस्य यशः कीर्तिर्भविष्यति

அவனுக்கு இன்பமும் சிறந்த செல்வமும்—பொருளும் தானியமும்—உண்டாகும்; அவனுக்கு பெரும் சந்ததி உண்டாகி, புகழும் கீர்த்தியும் வளரும்।

Verse 7

पुत्रा ऊचुः । भवान्धर्मपरो राजन्प्रजाः सत्येन पालकः । कस्मात्ते हीदृशो भावो जातः प्रकृतिचापलः

புதல்வர்கள் கூறினர்—அரசே! நீங்கள் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்; சத்தியத்தால் குடிகளைப் பாதுகாப்பவர். அப்படியிருக்க, உங்கள் இயல்புக்கு மாறான இச்சஞ்சல மனநிலை ஏன் எழுந்தது?

Verse 8

राजोवाच । आगता नर्तकाः पूर्वं पुरं मे हि प्रनर्तकाः । तेभ्यो मे कामसंमोहे जातो मोहश्च ईदृशः

அரசன் கூறினான்—முன்பு என் நகரத்திற்கு நடனக்காரர்கள் வந்தனர்; அவர்கள் மிக நிபுணர்கள். அவர்களாலேயே, காமமய மயக்கத்தின் நடுவில், எனக்குள் இத்தகைய மோகமுண்டாயிற்று.

Verse 9

जरया व्यापितः कायो मन्मथाविष्टमानसः । संबभूव सुतश्रेष्ठाः कामेनाकुलव्याकुलः

அவனுடைய உடல் முதுமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது; மனம் மன்மதனால் பிடிக்கப்பட்டது. ஓ சிறந்த புதல்வர்களே! காமத்தால் அவன் மிகுந்த கலக்கமும் துடிப்பும் அடைந்தான்.

Verse 10

काचिद्दृष्टा मया नारी दिव्यरूपा वरानना । मया संभाषिता पुत्राः किंचिन्नोवाच मे सती

நான் ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்—தெய்வீக அழகுடையவள், சிறந்த முகத்தையுடையவள். புதல்வர்களே! நான் அவளிடம் பேசினேன்; ஆனால் அந்த சதி எனக்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

Verse 11

विशालानाम तस्याश्च सखी चारुविचक्षणा । सा मामाह शुभं वाक्यं मम सौख्यप्रदायकम्

அவளுக்கு ‘விசாலா’ என்னும் தோழி இருந்தாள்—அழகும் அறிவும் உடையவள். அவள் எனக்கு மங்களமான வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்; அவை எனக்கு இன்பம் அளித்தன.

Verse 12

जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एवमंगीकृतं वाक्यं तयोक्तं गृहमागतः

நீ முதுமையிலிருந்து விடுபட்டபோது அவள் உனக்கு மிகப் பிரியமானவளாக இருப்பாள். அவர்களின் சொற்களை ஏற்று அவன் இல்லம் திரும்பினான்.

Verse 13

मया जरापनोदार्थं तदेवं समुदाहृतम् । एवं ज्ञात्वा प्रकर्तव्यं मत्सुखं हि सुपुत्रकाः

முதுமையை நீக்குவதற்காகவே இதை நான் இவ்வாறு உரைத்தேன். இதனை இவ்விதம் அறிந்து, என் திருப்திக்காக உரியபடி நடந்து கொள்ளுங்கள், நல்ல மகன்களே.

Verse 14

तुरुरुवाच । शरीरं प्राप्यते पुत्रैः पितुर्मातुः प्रसादतः । धर्मश्च क्रियते राजञ्शरीरेण विपश्चिता

துரு கூறினான்—தந்தை, தாயின் அருளால் மகன்கள் உடலைப் பெறுகின்றனர். அரசே, உடலினாலேயே ஞானிகள் தர்மத்தைச் செய்கின்றனர்.

Verse 15

पित्रोः शुश्रूषणं कार्यं पुत्रैश्चापि विशेषतः । न च यौवनदानस्य कालोऽयं मे नराधिप

மகன்கள் குறிப்பாகத் தந்தை-தாய்க்கு சேவை செய்து பராமரிக்க வேண்டும். நராதிபா, எனக்கு இப்போது யௌவனம் அளிக்கும் காலமல்ல.

Verse 16

प्रथमे वयसि भोक्तव्यं विषयं मानवैर्नृप । इदानीं तन्न कालोयं वर्तते तव सांप्रतम्

அரசே, மனிதர்கள் முதல் வயதில் இன்பவிஷயங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்; ஆனால் இப்போது, உனக்குப் பொருத்தமான காலமல்ல.

Verse 17

जरां तात प्रदत्वा वै पुत्रे तात महद्गताम् । पश्चात्सुखं प्रभोक्तव्यं न तु स्यात्तव जीवितम्

ஓ தாதா! மகத்தான கதியை அடைந்த உன் புதல்வனிடம் உண்மையாக முதுமையை ஒப்படைத்து, அதன் பின் இன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டும்; அப்போது உன் வாழ்வு முன்புபோல் நில்லாது.

Verse 18

तस्माद्वाक्यं महाराज करिष्ये नैव ते पुनः । एवमाभाषत नृपं तुरुर्ज्येष्ठसुतस्तदा

ஆகையால், ஓ மகாராஜா! உங்கள் ஆணையை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் நிறைவேற்றமாட்டேன். இவ்வாறு அப்போது துருவின் மூத்த மகன் அரசனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 19

तुरोर्वाक्यं तु तच्छ्रुत्वा क्रुद्धो राजा बभूव सः । तुरुं शशाप धर्मात्मा क्रोधेनारुणलोचनः

துருவின் சொற்களை கேட்ட அரசன் கோபமுற்றான். தர்மாத்மாவான அவன், கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடன் துருவை சபித்தான்.

Verse 20

अपध्वस्तस्त्वयाऽदेशो ममायं पापचेतन । तस्मात्पापी भव स्वत्वं सर्वधर्मबहिष्कृतः

ஓ பாபசிந்தையனே! நீ என் ஆணையைத் தகர்த்துவிட்டாய். ஆகவே உன் செய்கையாலேயே பாவியாகி, எல்லா தர்மநடத்தையிலிருந்தும் நீக்கப்படுவாய்.

Verse 21

शिखया त्वं विहीनश्च वेदशास्त्रविवर्जितः । सर्वाचारविहीनस्त्वं भविष्यसि न संशयः

நீ சிகையற்றவனாகவும், வேத-சாஸ்திரங்களிலிருந்து விலக்கப்பட்டவனாகவும் இருப்பாய். எல்லா நல்வழக்கங்களும் இன்றித் தாழ்வாய்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

ब्रह्मघ्नस्त्वं देवदुष्टः सुरापः सत्यवर्जितः । चंडकर्मप्रकर्ता त्वं भविष्यसि नराधमः

நீ பிரம்மஹத்தி செய்பவன், தேவர்களைத் துரோகிப்பவன், மதுபானி, சத்தியத்தை விட்டு விலகியவன். கொடுஞ்செயல்களில் ஈடுபட்டு நீ இனி நராதமனாக ஆவாய்.

Verse 23

सुरालीनः क्षुधी पापी गोघ्नश्च त्वं भविष्यसि । दुश्चर्मा मुक्तकच्छश्च ब्रह्मद्वेष्टा निराकृतिः

நீ மதுவில் மூழ்கி, எப்போதும் பசியுடன் பாவியாகவும், கோஹந்தகனாகவும் ஆகுவாய். தோல் நோயால் வாடுவாய், ஆடை தளர்வாய்; பிராமணத் த்வேஷியாக இகழப்பட்டு ஒதுக்கப்படுவாய்.

Verse 24

परदाराभिगामी त्वं महाचंडः प्रलंपटः । सर्वभक्षश्च दुर्मेधाः सदात्वं च भविष्यसि

நீ பிறனுடைய மனைவியை நாடுபவன், மிகக் கொடூரன், பேர்லம்படன் ஆகுவாய். எல்லாவற்றையும் விழுங்குபவன், கெட்ட அறிவுடையவன் ஆகி நீ எந்நாளும் அப்படியே இருப்பாய்.

Verse 25

सगोत्रां रमसे नारीं सर्वधर्मप्रणाशकः । पुण्यज्ञानविहीनात्मा कुष्ठवांश्च भविष्यसि

நீ ஒரே கோத்திரப் பெண்ணுடன் இன்புறினால், நீ எல்லா தர்மத்தையும் அழிப்பவன் ஆவாய். புண்ணியமும் மெய்ஞ்ஞானமும் இன்றித் துன்புற்று நீ குஷ்டரோகியாக ஆவாய்.

Verse 26

तव पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति न संशयः । ईदृशाः सर्वपुण्यघ्ना म्लेच्छाः सुकलुषीकृताः

உன் மகன்களும் பேரன்களும் நிச்சயமாகப் பிறப்பார்கள்—சந்தேகம் இல்லை. அவர்கள் இப்படிப்பட்டவர்களாகவே இருப்பார்கள்: ம்லேச்சர்கள், எல்லாப் புண்ணியத்தையும் அழிப்பவர்கள், பாவத்தால் முற்றிலும் மாசடைந்தவர்கள்.

Verse 27

एवं तुरुं सुशप्त्वैव यदुं पुत्रमथाब्रवीत् । जरां वै धारयस्वेह भुंक्ष्व राज्यमकंटकम्

இவ்வாறு துருவை கடுமையாகச் சபித்த பின், அரசன் தன் மகன் யதுவிடம் கூறினான்— “இங்கே நீ ஜரையை (முதுமையை) ஏற்று, முள்ளற்ற (தடையற்ற) அரசாட்சியை அனுபவி.”

Verse 28

बद्धाञ्जलिपुटो भूत्वा यदू राजानमब्रवीत् । यदुरुवाच । जराभारं न शक्नोमि वोढुं तात कृपां कुरु

கைகூப்பி யது அரசனிடம் கூறினான்— “தந்தையே, ஜரையின் பாரத்தை நான் தாங்க இயலேன்; அருள் புரியுங்கள்.”

Verse 29

शीतमध्वा कदन्नं च वयोतीताश्च योषितः । मनसः प्रातिकूल्यं च जरायाः पंचहेतवः

குளிர்ந்த தேன், அப்பத்தியமான உணவு, யௌவனத்தைத் தாண்டிய பெண்கள், மனத்தின் எதிர்மறை நிலை— இவையே ஜரையின் ஐந்து காரணங்கள்.

Verse 30

जरादुःखं न शक्नोमि नवे वयसि भूपते । कः समर्थो हि वै धर्तुं क्षमस्व त्वं ममाधुना

அரசே, இளமைத் தழுவிய வயதில் ஜரையின் துயரை நான் தாங்க இயலேன். அதைச் சுமக்க வல்லவன் யார்? இப்போது என்னை மன்னியுங்கள்.

Verse 31

यदुं क्रुद्धो महाराजः शशाप द्विजनंदन । राज्यार्हो न च ते वंशः कदाचिद्वै भविष्यति

இருபிறப்போரின் நந்தனனே, கோபமுற்ற மகாராஜன் யதுவைச் சபித்தான்— “நீயும் உன் குலமும் எந்நாளும் அரசாட்சிக்கு உரியவர்களாக மாட்டீர்கள்.”

Verse 32

बलतेजः क्षमाहीनः क्षात्रधर्मविवर्जितः । भविष्यति न संदेहो मच्छासनपराङ्मुखः

அவன் வலிமையும் தீவிரத் தேஜஸும் உடையவனாக இருப்பான்; ஆனால் பொறுமையற்றவனாகவும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை விட்டு விலகியவனாகவும் இருப்பான். என் ஆணையிலிருந்து விலகியதால் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 33

यदुरुवाच । निर्दोषोहं महाराज कस्माच्छप्तस्त्वयाधुना । कृपां कुरुष्व दीनस्य प्रसादसुमुखो भव

யது கூறினான்—மகாராஜா, நான் குற்றமற்றவன்; அப்படியிருக்க இப்போது ஏன் என்னை சபித்தீர்கள்? இந்த துன்புற்றவனுக்கு கருணை செய்யுங்கள்; அருள்முகத்துடன் தயை காட்டுங்கள்.

Verse 34

राजोवाच । महादेवः कुले ते वै स्वांशेनापि हि पुत्रक । करिष्यति विसृष्टिं च तदा पूतं कुलं तव

அரசன் கூறினான்—குழந்தையே, உன் குலத்தில் மகாதேவன் தன் சொந்த அಂசத்தினாலும் ஒரு வெளிப்பாட்டை ஏற்படுத்துவான்; அப்போது உன் வம்சம் தூய்மையடையும்.

Verse 35

यदुरुवाच । अहं पुत्रो महाराज निर्दोषः शापितस्त्वया । अनुग्रहो दीयतां मे यदि मे वर्त्तते दया

யது கூறினான்—மகாராஜா, நான் உங்கள் மகன்; ஆனாலும் குற்றமற்றவனாக இருந்தும் உங்கள் சாபத்தை பெற்றேன். என்மேல் கருணை இருந்தால், எனக்கு அருளை அளியுங்கள்.

Verse 36

राजोवाच । यो भवेज्ज्येष्ठपुत्रस्तु पितुर्दुःखापहारकः । राज्यदायं सुभुंक्ते च भारवोढा भवेत्स हि

அரசன் கூறினான்—மூத்த மகன் தந்தையின் துயரை நீக்குவான்; அவனே அரசின் உரிமைச் செல்வத்தை முறையாக அனுபவிப்பான்; அவனே குலத்தின் பாரத்தைச் சுமப்பவனாக இருப்பான்.

Verse 37

त्वया धर्मं न प्रवृत्तमभाष्योसि न संशयः । भवता नाशिताज्ञा मे महादंडेन घातिनः

நீ தர்மத்தைச் செயல்படுத்தவில்லை—இதில் ஐயமில்லை; மேலும் நீ நியாயவாதத்தால் உணர்வதற்குரியவனும் அல்ல. நீ என் ஆணையை அழித்து, மகாதண்டத்தால் தாக்குகிறாய்।

Verse 38

तस्मादनुग्रहो नास्ति यथेष्टं च तथा कुरु । यदुरुवाच । यस्मान्मे नाशितं राज्यं कुलं रूपं त्वया नृप

ஆகையால் உனக்கு அருள் இல்லை—உன் விருப்பம்போல் செய். யது கூறினான்: ஓ அரசே, நீ என் அரசையும், என் குலத்தையும், என் உருவத்தையும் கூட அழித்தாய்।

Verse 39

तस्माद्दुष्टो भविष्यामि तव वंशपतिर्नृप । तव वंशे भविष्यंति नानाभेदास्तु क्षत्त्रियाः

ஆகையால், ஓ அரசே, நான் உன் வம்சத்தின் தீய தலைவனாக ஆகுவேன்; உன் வம்சத்தில் பல்வேறு பிரிவுகளான க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றுவர்।

Verse 40

तेषां ग्रामान्सुदेशांश्च स्त्रियो रत्नानि यानि वै । भोक्ष्यंति च न संदेहो अतिचंडा महाबलाः

அவர்கள் ஐயமின்றி கிராமங்களையும் அழகிய நாடுகளையும், பெண்களையும் உள்ள ரத்தினச் செல்வங்களையும் கைப்பற்றி அனுபவிப்பர்; ஏனெனில் அவர்கள் மிகக் கடுமையும் பேராற்றலும் உடையோர்।

Verse 41

मम वंशात्समुत्पन्नास्तुरुष्का म्लेच्छरूपिणः । त्वया ये नाशिताः सर्वे शप्ताः शापैः सुदारुणैः

என் வம்சத்திலிருந்து துருஷ்கர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் மிலேச்ச ரூபம் கொண்டவர்கள். நீ அழித்த அனைவரும் மிகக் கொடிய சாபங்களால் சபிக்கப்பட்டு துன்புறுகின்றனர்।

Verse 42

एवं बभाषे राजानं यदुः क्रुद्धो नृपोत्तम । अथ क्रुद्धो महाराजः पुनश्चैवं शशाप ह

இவ்வாறு கோபமுற்ற யது, ஓ நரபோத்தமா, அரசனை நோக்கி உரைத்தான். அப்போது மகாராஜாவும் கோபம் கொண்டு மீண்டும் இவ்வாறே சாபம் உரைத்தார்.

Verse 43

मत्प्रजानाशकाः सर्वे वंशजास्ते शृणुष्व हि । यावच्चंद्रश्च सूर्यश्च पृथ्वी नक्षत्रतारकाः

கேள்—உன் வம்சத்தார் அனைவரும் என் குடிகளை அழிப்பவர்களாக இருப்பர்; சந்திரன், சூரியன், பூமி, நட்சத்திரத் தாரைகள் நிலைத்திருக்கும் வரை.

Verse 44

तावन्म्लेच्छाः प्रपक्ष्यंते कुंभीपाके चरौ रवे । कुरुं दृष्ट्वा ततो बालं क्रीडमानं सुलक्षणम्

சூரியன் தன் பயணத்தைத் தொடரும் வரை மிலேச்சர்கள் கும்பீபாக நரகத்தில் வெந்து வேதனைப்படுவர். பின்னர் அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்த நல்ல இலக்கணமுடைய சிறுவனைப் பார்த்து அவர்கள் குருவை நோக்கினர்.

Verse 45

समाह्वयति तं राजा न सुतं नृपनंदनम् । शिशुं ज्ञात्वा परित्यक्तः सकुरुस्तेन वै तदा

அரசன் அவனை அழைத்தான், ஓ அரசகுமாரா; ஆனால் அவனைத் தன் மகனென ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவன் வெறும் குழந்தை என அறிந்து, அந்நேரமே குரு அவனைத் துறந்தான்.

Verse 46

शर्मिष्ठायाः सुतं पुण्यं तं पूरुं जगदीश्वरः । समाहूय बभाषे च जरा मे गृह्यतां पुनः

அப்போது ஜகதீஸ்வரன், சர்மிஷ்டையின் புண்ணியமிகு மகன் பூருவை அழைத்து, “என் ஜரையை, அதாவது முதுமையை, மீண்டும் நீ ஏற்றுக்கொள்” என்று கூறினார்.

Verse 47

भुंक्ष्व राज्यं मया दत्तं सुपुण्यं हतकंटकम् । पूरुरुवाच । राज्यं देवे न भोक्तव्यं पित्रा भुक्तं यथा तव

என் அளித்த இந்த மிகப் புண்ணியமான, முள்ளற்ற (எதிரி-துன்பமற்ற) அரசை அனுபவி. பூரு கூறினான்—தேவனே! தந்தை முன்பே அனுபவித்த அரசை மகன் ஏற்று அனுபவிக்கக் கூடாது; நீ அனுபவித்ததுபோல.

Verse 48

त्वदादेशं करिष्यामि जरा मे दीयतां नृप । तारुण्येन ममाद्यैव भूत्वा सुंदररूपदृक्

அரசே! உமது ஆணையை நான் நிறைவேற்றுவேன். எனக்கு முதுமையை அளியுங்கள்; இன்று இன்றே இளமை பெற்று அழகிய உருவை நான் காணட்டும்.

Verse 49

भुंक्ष्व भोगान्सुकर्माणि विषयासक्तचेतसा । यावदिच्छा महाभाग विहरस्व तया सह

நல்ல கருமங்களால் ஈட்டிய இன்பங்களை, புலன்விஷயங்களில் பற்றுள்ள மனத்துடன் அனுபவி. மகாபாகனே! உனக்கு எவ்வளவு விருப்பமோ அவ்வளவு காலம் அவளுடன் விளையாடி வாழ்.

Verse 50

यावज्जीवाम्यहं तात जरां तावद्धराम्यहम् । एवमुक्तस्तु तेनापि पूरुणा जगतीपतिः

அன்புத் தந்தையே! நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை அவ்வளவு காலம் முதுமையை நான் தாங்குவேன். இவ்வாறு பூருவும் பூமிபதியிடம் கூறினான்.

Verse 51

हर्षेण महताविष्टस्तं पुत्रं प्रत्युवाच सः । यस्माद्वत्स ममाज्ञा वै न हता कृतवानिह

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவர் மகனிடம் கூறினார்—குழந்தையே! இங்கு நீ என் ஆணையை மீறவில்லை; ஆகவே நீ நியாயமான செயலைச் செய்தாய்.

Verse 52

तस्मादहं विधास्यामि बहुसौख्यप्रदायकम् । यस्माज्जरागृहीता मे दत्तं तारुण्यकं स्वकम्

ஆகையால் நான் மிகுந்த இன்பம் அளிக்கும் ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்வேன்; ஏனெனில் முதுமை பிடித்திருந்தாலும் என் சொந்த யௌவனம் எனக்கு மீண்டும் அருளப்பட்டது।

Verse 53

तेन राज्यं प्रभुंक्ष्व त्वं मया दत्तं महामते । एवमुक्तः सुपूरुश्च तेन राज्ञा महीपते

மகாமதியே! நான் உனக்குத் தந்த அந்த அரசை நீ ஆளுக. அந்த அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது, மஹீபதியே, சுபூருவும் அந்த பொறுப்பை ஏற்றான்।

Verse 54

तारुण्यंदत्तवानस्मै जग्राहास्माज्जरां नृप । ततः कृते विनिमये वयसोस्तातपुत्रयोः

அரசே! அவன் அவனுக்கு யௌவனத்தை அளித்து, அவனிடமிருந்து முதுமையை எடுத்துக் கொண்டான். இவ்வாறு தந்தை-மகன் வயது பரிமாற்றம் நிறைவேறியது।

Verse 55

तस्माद्वृद्धतरः पूरुः सर्वांगेषु व्यदृश्यत । नूतनत्वं गतो राजा यथा षोडशवार्षिकः

ஆகையால் பூரு உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் மேலும் முதிர்ந்தவனாகத் தோன்றினான்; அரசன் புதுயௌவனத்தை அடைந்து, பதினாறு வயதுடையவன் போல இருந்தான்।

Verse 56

रूपेण महताविष्टो द्वितीय इव मन्मथः । धनूराज्यं च छत्रं च व्यजनं चासनं गजम्

அசாதாரண அழகால் மயங்கிய அவன் இரண்டாம் மன்மதன் போலத் தோன்றினான்; அங்கே அரசதனுசு, அரசக்குடை, சாமரம், சிங்காசனம், யானையும் இருந்தன।

Verse 57

कोशं देशं बलं सर्वं चामरं स्यंदनं तथा । ददौ तस्य महाराजः पूरोश्चैव महात्मनः

அந்த மகாத்மாவுக்கு மன்னன் பூரு கருவூலம், நாடு, முழு படை, மேலும் சாமரம் மற்றும் ரதம் போன்ற அரசச் சின்னங்களையும் அளித்தான்।

Verse 58

कामासक्तश्च धर्मात्मा तां नारीमनुचिंतयन् । तत्सरः सागरप्रख्यंकामाख्यं नहुषात्मजः

தர்மநெஞ்சுடையவனாயிருந்தும் நஹுஷனின் மகன் காமத்தில் ஆழ்ந்தான்; அந்தப் பெண்ணை இடையறாது நினைத்து, கடல்போல் விரிந்த ‘காமா’ என்னும் ஏரியை அமைத்தான்।

Verse 59

अश्रुबिंदुमती यत्र जगाम लघुविक्रमः । तां दृष्ट्वा तु विशालाक्षीं चारुपीनपयोधराम्

அங்கே அஷ்ருபிந்துமதியிடம் லகுவிக்ரமன் சென்றான்; அவளைப் பெருங்கண்களுடன், அழகிய நிறைந்த மார்பகங்களுடன் கண்டவுடன்—

Verse 60

विशालां च महाराजः कंदर्पाकृष्टमानसः । राजोवाच । आगतोऽस्मि महाभागे विशाले चारुलोचने

பின்னர் காமனால் ஈர்க்கப்பட்ட மனத்துடன் மஹாராஜன் விசாலாவிடம் கூறினான்— “மகாபாக்யவதியே விசாலே, அழகிய கண்களையுடையவளே, நான் வந்தேன்.”

Verse 61

जरात्यागःकृतो भद्रे तारुण्येन समन्वितः । युवा भूत्वा समायातो भवत्वेषा ममाधुना

அம்மையே, நான் முதுமையைத் துறந்து இளமையால் நிறைந்தவனானேன்; இளைஞனாய் மீண்டும் வந்தேன்— இப்போது அவள் எனக்குரியவளாகட்டும்।

Verse 62

यंयं हि वांछते चैषा तंतं दद्मि न संशयः । विशालोवाच । यदा भवान्समायातो जरां दुष्टां विहाय च

“அவள் எதை எதை விரும்புகிறாளோ, அதையே அதையே நான் ஐயமின்றி அருள்கிறேன்.” விசாலன் கூறினான்—“நீங்கள் தீய மூப்பைத் துறந்து இங்கு வந்தபோது…”

Verse 63

दोषेणैकेनलिप्तोसि भवंतं नैव मन्यते । राजोवाच । मम दोषं वदस्व त्वं यदि जानासि निश्चितम्

ஒரே குற்றத்தால் மாசுபட்டதால் அவன் உங்களை மதிக்கவில்லை. அரசன் கூறினான்—“நீ உறுதியாக அறிந்தால், என் குற்றத்தைச் சொல்.”

Verse 64

तं तु दोषं परित्यक्ष्येगुणरूपंनसंशयः

ஆனால் அந்தக் குற்றத்தை நான் கைவிடுவேன்; ஐயமின்றி நற்குணச் சுரூபத்தில் நிலைபெறுவேன்.

Verse 78

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेवेनोपाख्यानेमातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरितेऽष्टसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனு உபாக்யானத்தில், மாதா-பித்ரு தீர்த்த வர்ணனையும் யயாதி சரிதமும் கொண்ட எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.