Adhyaya 77

Verse 1

सुकर्मोवाच । कामस्य गीतलास्येन हास्येन ललितेन च । मोहितो राजराजेंद्रो नटरूपेण पिप्पल

சுகர்மன் கூறினான்—காமனின் இனிய பாடலும் நயமான நடனமும், அவனது சிரிப்பும் விளையாட்டுத் தன்மையும் காரணமாக அரசர்களின் அரசன் மயங்கி மதி மயங்கினான்; பிப்பல மரத்தருகே காமன் நடனக் கலைஞன் வடிவில் தோன்றினான்।

Verse 2

कृत्वा मूत्रं पुरीषं च स राजा नहुषात्मजः । अकृत्वा पादयोः शौचमासने उपविष्टवान्

சிறுநீர் மற்றும் மலம் கழித்த பின், நஹுஷனின் மகனான அந்த அரசன் கால்களைச் சுத்தம் செய்யாமல் ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 3

तदंतरं तु संप्राप्य संचचार जरा नृपम् । कामेनापि नृपश्रेष्ठ इंद्रकार्यं कृतं हितम्

பின்னர் சில காலம் கழிந்ததும் முதுமை வந்து அரசனுள் பரவி நடமாடத் தொடங்கியது. அரசர்களில் சிறந்தவனே, காமனை வழியாகவும் இந்திரனின் நன்மை தரும் செயல் நிறைவேறியது।

Verse 4

निवृत्ते नाटके तस्मिन्गतेषु तेषु भूपतिः । जराभिभूतो धर्मात्मा कामसंसक्तमानसः

அந்த நாடகம் முடிந்து அவர்கள் சென்றபின், இயல்பில் தர்மநெறியுடைய அரசனும் முதுமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; அவன் மனம் காமத்தில் பற்றுண்டது।

Verse 5

मोहितः काममोहेन विह्वलो विकलेंद्रियः । अतीव मुग्धो धर्मात्मा विषयैश्चापवाहितः

காமமோகத்தின் மயக்கத்தில் மயங்கியவன் கலங்கினான்; அவன் புலன்கள் சிதைந்தன. இயல்பில் தர்மாத்மனாயிருந்தும், மிகுந்த மயக்கத்தில் விழுந்து, விஷயங்களின் ஓட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டான்.

Verse 6

एकदा तु गतो राजा मृगया व्यसनातुरः । वने च क्रीडते सोपि मोहरागवशं गतः

ஒருமுறை வேட்டையாடும் பழக்கத்தால் துன்புற்ற அரசன் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கேயும் மயக்கமும் ஆசையும் ஆட்கொண்டதால் விளையாட்டில் ஈடுபட்டான்.

Verse 7

सरसं क्रीडमानस्य नृपतेश्च महात्मनः । मृगश्चैकः समायातश्चतुःशृंगो ह्यनौपमः

மகாத்மையான அரசன் ஏரியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒப்பற்ற ஒரு மான் அருகே வந்தது—நான்கு கொம்புகள் உடையது.

Verse 8

सर्वांगसुंदरो राजन्हेमरूपतनूरुहः । रत्नज्योतिः सुचित्रांगो दर्शनीयो मनोहरः

அரசே, அது அங்கமெங்கும் அழகுடையது; அதன் உடலும் மயிரும் பொன்னென ஒளிர்ந்தன. ரத்தின ஒளிபோல் பிரகாசித்து, நுட்பமான குறியீடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காணத் தகுந்ததும் மனம் கவர்வதும் ஆனது.

Verse 9

अभ्यधावत्स वेगेन बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । इत्यमन्यत मेधावी कोपि दैत्यः समागतः

அவன் மிகுந்த வேகத்துடன் பாய்ந்தான்; கையில் அம்பும் வில்லும் ஏந்தினான். அப்போது அறிவுடையவன், “நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு தைத்யன் வந்திருக்கிறான்” என்று எண்ணினான்.

Verse 10

मृगेण च स तेनापि दूरमाकर्षितो नृपः । गतः सरथवेगेन श्रमेण परिखेदितः

அந்த மானால் வெகுதூரம் இழுக்கப்பட்ட அரசன், தேரின் முழு வேகத்துடன் விரைந்து சென்றான். உழைப்பால் மிகுந்த களைப்புற்று முற்றிலும் சோர்ந்தான்.

Verse 11

वीक्षमाणस्य तस्यापि मृगश्चांतरधीयत । स पश्यति वनं तत्र नंदंनोपममद्भुतम्

அவன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கையில் அந்த மான் கண்முன்னே மறைந்தது. அப்போது அங்கே நந்தனவனம் போன்ற அதிசயமான, அற்புதமான காட்டை அவன் கண்டான்.

Verse 12

चारुवृक्षसमाकीर्णं भूतपंचकशोभितम् । गुरुभिश्चंदनैः पुण्यैः कदलीखंडमंडितैः

அக்காடு அழகிய மரங்களால் நிரம்பி, பஞ்சபூதங்களின் ஒளியால் மிளிர்ந்து; புனித அகில், சந்தன மணத்தால் நிறைந்து, வாழைத் தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 13

बकुलाशोकपुंनागैर्नालिकेरैश्च तिंदुकैः । पूगीफलैश्च खर्जूरैः कुमुदैः सप्तपर्णकैः

அங்கே பகுள, அசோக, புன்னாக மரங்களும்; தென்னை, திந்துக மரங்களும்; பாக்கு கனிகள், பேரீச்சம் பழங்கள், குமுத மலர்கள், சப்தபர்ண மரங்களும் இருந்தன.

Verse 14

पुष्पितैः कर्णिकारैश्च नानावृक्षैः सदाफलैः । पुष्पितामोदसंयुक्तैः केतकैः पाटलैस्ततः

அக்காடு மலர்ந்த கர்ணிகார மரங்களாலும், பலவகை எப்போதும் கனிதரும் மரங்களாலும் அழகுபெற்றது; மேலும் மலர்களின் மணமும் மகிழ்வும் நிறைந்த கேதகி, பாடல மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 15

वीक्षमाणो महाराज ददर्श सर उत्तमम् । पुण्योदकेन संपूर्णं विस्तीर्णं पंचयोजनम्

இவ்வாறு நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஓ மகாராஜா, அவர் ஒரு சிறந்த ஏரியைக் கண்டார்—புண்ணிய நீரால் நிரம்பி, ஐந்து யோஜனை அளவு விரிந்தது.

Verse 16

हंसकारंडवाकीर्णं जलपक्षिविनादितम् । कमलैश्चापि मुदितं श्वेतोत्पलविराजितम्

அது அன்னங்களாலும் காரண்டவ வாத்துகளாலும் நிறைந்தது; நீர்ப்பறவைகளின் குரலால் முழங்கியது; தாமரைகளால் மகிழ்ந்தது, வெள்ளை நீர்தாமரைகளால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 17

रक्तोत्पलैः शोभमानं हाटकोत्पलमंडितम् । नीलोत्पलैः प्रकाशितं कल्हारैरतिशोभितम्

அது சிவந்த நீர்தாமரைகளால் அழகுற்றது, பொன்னிறத் தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நீலத் தாமரைகளால் ஒளிர்ந்தது, கல்ஹார மலர்களால் மிகச் சிறப்புற்றது.

Verse 18

मत्तैर्मधुकरैश्चपि सर्वत्र परिनादितम् । एवं सर्वगुणोपेतं ददर्श सर उत्तमम्

மதம் கொண்ட தேனீக்களின் மெல்லிய முழக்கத்தால் அது எங்கும் ஒலித்தது; இவ்வாறு எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த அந்தச் சிறந்த ஏரியை அவர் கண்டார்.

Verse 19

पंचयोजनविस्तीर्णं दशयोजनदीर्घकम् । तडागं सर्वतोभद्रं दिव्यभावैरलंकृतम्

அந்த தடாகம் ஐந்து யோஜனை அகலமும் பத்து யோஜனை நீளமும் உடையது; எல்லாத் திசையிலும் மங்களகரமாக, தெய்வீகப் பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 20

रथवेगेन संखिन्नः किंचिच्छ्रमनिपीडितः । निषसाद तटे तस्य चूतच्छायां सुशीतलाम्

ரதத்தின் வேகத்தால் களைத்தும், சிறிது சோர்வால் நெகிழ்ந்தும், அவன் அதன் கரையில் மாமரத்தின் மிகக் குளிர்ந்த நிழலில் அமர்ந்தான்.

Verse 21

स्नात्वा पीत्वा जलं शीतं पद्मसौगंध्यवासितम् । सर्वश्रमोपशमनममृतोपममेव तत्

நீராடி, தாமரையின் மணம் கலந்த அந்தக் குளிர்ந்த நீரை அருந்தியவுடன் எல்லாச் சோர்வும் தணிந்தது; அது அமுதத்திற்கே ஒப்பானது.

Verse 22

वृक्षच्छाये ततस्तस्मिन्नुपविष्टेन भूभृता । गीतध्वनिः समाकर्णि गीयमानो यथा तथा

பின்னர் மரநிழலில் அமர்ந்திருந்த அந்த அரசன், பாடலின் ஒலியை கேட்டான்—ஒருபடி இப்படியும், ஒருபடி அப்படியும் பாடப்படுவது போல.

Verse 23

यथा स्त्री गायते दिव्या तथायं श्रूयते ध्वनिः । गीतप्रियो महाराज एव चिंतां परां गतः

வானுலகப் பெண் பாடுவது போலவே அந்த ஒலி கேட்டது. இசையை நேசிக்கும் அந்த மகாராஜா ஆழ்ந்த கவலையில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 24

चिंताकुलस्तु धर्मात्मा यावच्चिंतयते क्षणम् । तावन्नारी वरा काचित्पीनश्रोणी पयोधरा

நீதிமான் கவலையால் கலங்கித் தன் மனத்தில் ஒரு கணம் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, அதே இடைவெளியில் ஒரு சிறந்த பெண் தோன்றினாள்—விரிந்த இடுப்பும் நிறைந்த மார்பும் உடையவள்.

Verse 25

नृपतेः पश्यतस्तस्य वने तस्मिन्समागता । सर्वाभरणशोभांगी शीललक्षणसंपदा

அரசன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அவள் அந்த வனத்திற்குள் வந்தாள். எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் அவளது அங்கங்கள் பிரகாசித்தன; நல்லொழுக்கமும் மங்கள லக்ஷணங்களும் நிறைந்தவளாய் இருந்தாள்.

Verse 26

तस्मिन्वने समायाता नृपतेः पुरतः स्थिता । तामुवाच महाराजः का हि कस्य भविष्यसि

அவள் அந்த வனத்திற்குள் வந்து அரசன் முன்னிலையில் நின்றாள். அப்போது மஹாராஜா அவளிடம், “நீ யார்? யாருடைய (மனைவி/மகள்) ஆவாய்?” என்று கேட்டான்.

Verse 27

किमर्थं हि समायाता तन्मे त्वं कारणं वद । पृष्टा सती तदा तेन न किंचिदपि पिप्पल

“எதற்காக இங்கே வந்தாய்? காரணத்தை எனக்குச் சொல்.” என்று கேட்டபோதும், அந்நேரத்தில் பிப்பலா ஒன்றும் பேசவில்லை.

Verse 28

शुभाशुभं च भूपालं प्रत्यवोचद्वरानना । प्रहस्यैव गता शीघ्रं वीणादंडकराऽबला

அழகிய முகத்தையுடைய அவள் அரசனுக்கு மங்களமும் அமங்களமும் பற்றி உரைத்தாள்; பின்னர் சிரித்தபடியே, கையில் வீணையின் தண்டை ஏந்திய மென்மையானவள் விரைவில் சென்றாள்.

Verse 29

विस्मयेनापि राजेंद्रो महता व्यापितस्तदा । मया संभाषिता चेयं मां न ब्रूते स्म सोत्तरम्

அப்போது அரசன் பெரும் வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; நான் பேசினபோதும் அவன் எனக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

Verse 30

पुनश्चिंतां समापेदे ययातिः पृथिवीपतिः । यो वै मृगो मया दृष्टश्चतुःशृंगः सुवर्णकः

அப்போது பூமிபதி யயாதி மன்னன் மீண்டும் கவலையுடன் சிந்தித்தான்—“நான் கண்ட அந்த மான் நிச்சயமாக நான்கு கொம்புகளும் பொன்னிறமும் உடையது.”

Verse 31

तस्मान्नारी समुद्भूता तत्सत्यं प्रतिभाति मे । मायारूपमिदं सत्यं दानवानां भविष्यति

ஆகவே அதிலிருந்தே ஒரு பெண் தோன்றினாள்; இது எனக்கு உண்மையெனத் தோன்றுகிறது. இந்த உண்மை மாயை வடிவம் கொண்டு தானவர்களுக்கு நிகழும்.

Verse 32

चिंतयित्वा क्षणं राजा ययातिर्नहुषात्मजः । यावच्चिंतयते राजा तावन्नारी महावने

நஹுஷனின் மகனான யயாதி மன்னன் ஒரு கணம் சிந்தித்தான். மன்னன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த வரையில் அந்தப் பெண் பெருங்காட்டிலேயே நின்றிருந்தாள்.

Verse 33

अंतर्धानं गता विप्र प्रहस्य नृपनंदनम् । एतस्मिन्नंतरे गीतं सुस्वरं पुनरेव तत्

ஓ விப்ரரே! அவள் இளவரசனை நோக்கி நகைத்து மறைந்தாள். அந்த இடைவெளியிலே அதே இனிய சுரமுள்ள பாடல் மீண்டும் கேட்டது.

Verse 34

शुश्रुवे परमं दिव्यं मूर्छनातानसंयुतम् । जगाम सत्वरं राजा यत्र गीतध्वनिर्महान्

அவன் மூர்ச்சனைகளும் தானங்களும் கூடிய பரம தெய்வீக ஒலியைக் கேட்டான். உடனே மன்னன் பாடலின் பேரொலி எழும் இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்.

Verse 35

जलांते पुष्करं चैव सहस्रदलमुत्तमम् । तस्योपरि वरा नारी शीलरूपगुणान्विता

நீரின் கரையில் ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட சிறந்த தாமரை இருந்தது. அதன் மேல் ஒழுக்கம், அழகு, நற்குணங்கள் நிறைந்த உயர்ந்த பெண் வீற்றிருந்தாள்.

Verse 36

दिव्यलक्षणसंपन्ना दिव्याभरणभूषिता । दिव्यैर्भावैः प्रभात्येका वीणादंडकराविला

அவள் தெய்வீக இலக்கணங்களால் நிறைந்தவள்; விண்ணுலக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். தெய்வீக உணர்வுகளால் அவள் தனியே ஒளிர்ந்தாள்—அவளது கை வீணையின் தண்டில் இயங்கியது.

Verse 37

गायंती सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम् । तेन गीतप्रभावेण मोहयंती चराचरान्

அவள் இனிய குரலில் தாளம், மானம், லயம் நிறைந்த பாடலைப் பாடினாள். அந்தப் பாடலின் வல்லமையால் அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களையும் மயக்கினாள்.

Verse 38

देवान्मुनिगणान्सर्वान्दैत्यान्गंधर्वकिन्नरान् । तां दृष्ट्वा स विशालाक्षीं रूपतेजोपशालिनीम्

அவன் எல்லா தேவர்களையும், முனிவர் கூட்டங்களையும், தைத்தியர்களையும், கந்தர்வ-கின்னரர்களையும் கண்டான். மேலும் அந்தப் பெருங்கண்கள் கொண்ட, அழகும் ஒளித்தேஜஸும் நிறைந்த பெண்ணைக் கண்டு வியப்புற்றான்.

Verse 39

संसारे नास्ति चैवान्या नारीदृशी चराचरे । पुरा नटो जरायुक्तो नृपतेः कायमेव हि

அசையும்-அசையாத இந்த உலகில் அவளுக்கு ஒப்பான வேறு பெண் இல்லை. முன்பு முதுமை கொண்ட ஒரு நடிகன் அரசனுக்குக் காயமாத்திரமாகவே இருந்தான்.

Verse 40

संचारितो महाकामस्तदासौ प्रकटोभवत् । घृतं स्पृष्ट्वा यथा वह्नी रश्मिवान्संप्रजायते

அந்த மாபெரும் காமம் எழுந்தவுடன் அது வெளிப்பட்டது—நெய் தொட்டதும் அগ্নி ஒளிவீசும் ஜ்வாலைகளுடன் பளிச்சென்று எரிவதுபோல்।

Verse 41

तां च दृष्ट्वा तथा कामस्तत्कायात्प्रकटोऽभवत् । मन्मथाविष्टचित्तोसौ तां दृष्ट्वा चारुलोचनाम्

அவளை கண்டவுடனே காமம் அவன் உடலிலிருந்தே வெளிப்பட்டது. மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன், அந்த அழகிய கண்களையுடையவளை அவன் நோக்கினான்।

Verse 42

ईदृग्रूपा न दृष्टा मे युवती विश्वमोहिनी । चिंतयित्वा क्षणं राजा कामसंसक्तमानसः

“இத்தகைய ரூபமுடைய, உலகமெங்கும் மயக்கும் இளம்பெண்ணை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.” சிறிது நேரம் சிந்தித்து, காமத்தில் சிக்கிய மனத்துடன் அரசன் (பேச/செய்ய) தொடங்கினான்।

Verse 43

तस्याः सविरहेणापि लुब्धोभून्नृपतिस्तदा । कामाग्निना दह्यमानः कामज्वरेणपीडितः

அவளின் பிரிவில்கூட அப்போது அரசன் ஆசையால் மயங்கினான்; காமஅக்னியால் எரிந்து, காமஜ்வரத்தால் துன்புற்றான்।

Verse 44

कथं स्यान्मम चैवेयं कथं भावो भविष्यति । यदा मां गूहते बाला पद्मास्या पद्मलोचना

“இவள் எப்படித் தன்னுடையவளாக முடியும், இத்தகைய உணர்வு எப்படிப் பிறக்கும்—தாமரைமுகமும் தாமரைக்கண்களும் உடைய அந்த இளம்பெண் என்னை அணைத்துக்கொள்ளும் போது?”

Verse 45

यदीयं प्राप्यते तर्हि सफलं जीवितं भवेत् । एवं विचिंत्य धर्मात्मा ययातिः पृथिवीपतिः

“இது கிடைத்தால் வாழ்க்கை நிச்சயமாகப் பயனுள்ளதாகும்.” என்று எண்ணி, தர்மாத்மாவான பூமிபதி யயாதி அவ்வாறே தீர்மானித்தான்.

Verse 46

तामुवाच वरारोहां का त्वं कस्यापि वा शुभे । पूर्वं दृष्टा तु या नारी सा दृष्टा पुनरेव च

அவன் அந்த வராரோகிணியிடம் கூறினான்—“சுபமே, நீ யார்? யாருடையவள்? முன்பு கண்ட அந்தப் பெண்ணே மீண்டும் காணப்படுகிறாள்.”

Verse 47

तां पप्रच्छ स धर्मात्मा का चेयं तव पार्श्वगा । सर्वं कथय कल्याणि अहं हि नहुषात्मजः

அந்த தர்மாத்மா கேட்டான்—“உன் அருகில் நிற்கும் இவள் யார்? கல்யாணி, அனைத்தையும் கூறு; நான் நஹுஷனின் புதல்வன்.”

Verse 48

सोमवंशप्रसूतोहं सप्तद्वीपाधिपः शुभे । ययातिर्नाम मे देवि ख्यातोहं भुवनत्रये

சுபமே, நான் சோமவம்சத்தில் பிறந்தவன்; ஏழு தீவுகளின் அதிபதி. தேவியே, என் பெயர் யயாதி; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 49

तव संगमने चेतो भावमेवं प्रवांछते । देहि मे संगमं भद्रे कुरु सुप्रियमेव हि

உன்னுடன் ஒன்றுதலையே என் மனம் இவ்வாறு விரும்புகிறது. பத்திரே, அந்த ஒன்றுதலை எனக்கு அருள்வாயாக; மிகப் பிரியமானதைச் செய்.

Verse 50

यं यं हि वांछसे भद्रे तद्ददामि न संशयः । दुर्जयेनापि कामेन हतोहं वरवर्णिनि

அம்மையே, நீ எதை எதை விரும்புகிறாயோ, அதனை ஐயமின்றி உனக்குத் தருவேன். அழகிய நிறமுடையவளே, வெல்ல அரிதான காமமே என்னை வென்றது.

Verse 51

तस्मात्त्राहि सुदीनं मां प्रपन्नं शरणं तव । राज्यं च सकलामुर्वीं शरीरमपि चात्मनः

ஆகையால், மிகுந்த துன்பத்தில் உள்ள நான் உன் சரணடைந்தவன்; என்னைக் காத்தருள்வாயாக. என் அரசையும், முழு பூமியையும், என் உடலையும் என் ஆத்மாவையும் கூட உனக்கே அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 52

संगमे तव दास्यामि त्रैलोक्यमिदमेव ते । तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा सा स्त्री पद्मनिभानना

“நம் சங்கமத்தில் இந்தத் திரிலோகத்தையே உனக்குத் தருவேன்.” அரசனின் சொற்களைக் கேட்டதும், தாமரை போன்ற முகமுடைய அந்தப் பெண் (உள்ளம்) உருகி/மகிழ்ந்து அசைந்தாள்.

Verse 53

विशालां स्वसखीं प्राह ब्रूहि राजानमागतम् । नाम चोत्पत्तिस्थानं च पितरं मातरं शुभे

அவள் தன் தோழி விசாலாவிடம் கூறினாள்—“நல்லவளே! வந்துள்ள அரசனைப் பற்றி சொல்; அவன் பெயர், பிறப்பிடம், மேலும் அவன் தந்தை-தாயும் யார்?”

Verse 54

ममापि भावमेकाग्रमस्याग्रे च निवेदय । तस्याश्च वांछितं ज्ञात्वा विशाला भूपतिं तदा

“அவனின் முன்னிலையில் என் ஒருமுகமான எண்ணத்தையும் தெரிவி.” அவள் விரும்பியதை அறிந்து, அப்போது விசாலா அந்த அரசனிடம் (அதற்கேற்றவாறு) கூறினாள்/நடந்தாள்.

Verse 55

उवाच मधुरालापैः श्रूयतां नृपनंदन । विशालोवाच । काम एष पुरा दग्धो देवदेवेन शंभुना

அவன் இனிய சொற்களால் கூறினான்—“அரசகுமாரா, கேள்.” விசாலன் சொன்னான்—“இந்தக் காமன் முன்பு தேவர்களின் தேவனான சம்புவால் எரிக்கப்பட்டான்.”

Verse 56

रुरोद सा रतिर्दुःखाद्भर्त्राहीनापि सुस्वरम् । अस्मिन्सरसि राजेंद्र सा रतिर्न्यवसत्तदा

துயரத்தால் ரதி, கணவரற்றவளாயினும் இனிய குரலில் அழுதாள். அரசர்களின் அரசே, அப்போது ரதி இந்த ஏரியிலே தங்கினாள்.

Verse 57

तस्य प्रलापमेवं सा सुस्वरं करुणान्वितम् । समाकर्ण्य ततो देवाः कृपया परयान्विताः

அவளின் அந்தப் புலம்பல்—இனிய குரலிலும் கருணை நிறைந்தது—கேட்டு தேவர்கள் மிகுந்த இரக்கத்தால் உருகினர்.

Verse 58

संजाता राजराजेंद्र शंकरं वाक्यमब्रुवन् । जीवयस्व महादेव पुनरेव मनोभवम्

அப்போது அவள் எழுந்து, அரசராஜேந்திரா, சங்கரனை நோக்கி—“மகாதேவா, மனோபவனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவும்” என்று கூறினாள்.

Verse 59

वराकीयं महाभाग भर्तृहीना हि कीदृशी । कामेनापि समायुक्तामस्मत्स्नेहात्कुरुष्व हि

“மகாபாகனே, இந்த ஏழை பெண் கணவரற்றவளாய் என்ன நிலை அடைவாள்? காமத்துடன் இணைந்தவளாயினும், என்மீது உள்ள அன்பினால் அதைச் செய்து அருள்வாயாக.”

Verse 60

तच्छ्रुत्वा च वचः प्राह जीवयामि मनोभवम् । कायेनापि विहीनोयं पंचबाणो मनोभवः

அவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் அவர் கூறினார்—“மனோபவனை நான் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பேன். உடல் இன்றியும், ஐம்பாணம் தாங்கிய இம்மனோபவன் நிலைத்திருக்கிறான்.”

Verse 61

भविष्यति न संदेहो माधवस्य सखा पुनः । दिव्येनापि शरीरेण वर्तयिष्यति नान्यथा

சந்தேகமில்லை—அவன் மீண்டும் மாதவனின் தோழனாவான். தெய்வீக உடல் பெற்றாலும் அவன் அதே முறையிலேயே வாழ்வான்; வேறல்ல.

Verse 62

महादेवप्रसादाच्च मीनकेतुः स जीवितः । आशीर्भिरभिनंद्यैवं देव्याः कामं नरोत्तम

மகாதேவனின் அருளால் அந்த மீனகேது உயிருடன் நிலைத்தான். தேவியின் ஆசிகளை ஏற்று மகிழ்ந்து, அந்த நரசிறந்தவன் தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினான்.

Verse 63

गच्छ काम प्रवर्तस्व प्रियया सह नित्यशः । एवमाह महातेजाः स्थितिसंहारकारकः

“செல், ஓ காமா! உன் பிரியையுடன் என்றும் உன் செயலில் ஈடுபடு.” என்று நிலைபேறு-சம்ஹாரத்தின் கர்த்தாவான மகாதேஜஸ்வி உரைத்தார்.

Verse 64

पुनः कामः सरःप्राप्तो यत्रास्ते दुःखिता रतिः । इदं कामसरो राजन्रतिरत्र सुसंस्थिता

மீண்டும் காமன், ரதி துயருடன் அமர்ந்திருந்த ஏரிக்குச் சென்றான். “அரசே! இது காமசரஸ்; இங்கே ரதி நன்கு நிலைபெற்று வாசிக்கிறாள்” என்றான்.

Verse 65

दग्धे सति महाभागे मन्मथे दुःखधर्षिता । रत्याः कोपात्समुत्पन्नः पावको दारुणाकृतिः

மகாபாகனான மன்மதன் எரிந்து அழிந்தபோது, துயரால் துடித்த ரதியின் கோபத்திலிருந்து கொடூர வடிவமுடைய பாவக அக்கினி எழுந்தது।

Verse 66

अतीवदग्धा तेनापि सा रतिर्मोहमूर्छिता । अश्रुपातं मुमोचाथ भर्तृहीना नरोत्तम

அதனால் கூட ரதி மிகுந்து எரிந்தாள்; மோகத்தில் மயங்கி, ஓ நரோத்தமா, கணவனை இழந்த அவள் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது।

Verse 67

नेत्राभ्यां हि जले तस्याः पतिता अश्रुबिंदवः । तेभ्यो जातो महाशोकः सर्वसौख्यप्रणाशकः

அவளுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் நீரில் விழுந்தன; அவற்றிலிருந்து எல்லாச் சுகத்தையும் அழிக்கும் மாபெரும் சோகம் தோன்றியது।

Verse 68

जरा पश्चात्समुत्पन्ना अश्रुभ्यो नृपसत्तम । वियोगो नाम दुर्मेधास्तेभ्यो जज्ञे प्रणाशकः

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் அந்தக் கண்ணீரிலிருந்து ஜரா (முதுமை) தோன்றியது; மேலும் அவற்றிலிருந்து ‘வியோகம்’ எனப்படும் துர்மதி கொண்ட அழிவுச் சக்தி பிறந்தது।

Verse 69

दुःखसंतापकौ चोभौ जज्ञाते दारुणौ तदा । मूर्छा नाम ततो जज्ञे दारुणा सुखनाशिनी

அப்போது துயரம் மற்றும் தாபம் ஆகிய இரண்டும் கொடூரமாகத் தோன்றின; அதன் பின் ‘மூர்ச்சா’ எனப்படும் பயங்கரமான, சுகநாசினி சக்தி பிறந்தது।

Verse 70

शोकाज्जज्ञे महाराज कामज्वरोथ विभ्रमः । प्रलापो विह्वलश्चैव उन्मादो मृत्युरेव च

ஓ மஹாராஜா, சோகத்தினால் காமஜ்வரம் எழுந்தது; பின்னர் மயக்கம், பிதற்றல், தளர்ச்சி, உன்மாதம்—இறுதியில் மரணமும்கூட।

Verse 71

तस्याश्च अश्रुबिंदुभ्यो जज्ञिरे विश्वनाशकाः । रत्याः पार्श्वे समुत्पन्नाः सर्वे तापांगधारिणः

அவளுடைய கண்ணீர்த் துளிகளிலிருந்து உலகநாசகர்கள் பிறந்தனர்; ரதியின் அருகில் தோன்றி, அனைவரும் உடலில் வேதனைச் சின்னங்களைத் தாங்கினர்।

Verse 72

मूर्तिमंतो महाराज सद्भावगुणसंयुताः । काम एष समायातः केनाप्युक्तं तदा नृप

ஓ மஹாராஜா, நற்குண நற்பாவம் உடைய இந்தக் காமன் உடலுருவுடன் தோன்றினான்—அந்நேரம் யாரோ அழைத்ததனால், ஓ அரசே।

Verse 73

महानंदेन संयुक्ता दृष्ट्वा कामं समागतम् । नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां पतिता अश्रुबिन्दवः

மிகுந்த ஆனந்தத்தில் மூழ்கி, காமன் வந்ததைப் பார்த்தவுடன், அவளின் இரு கண்களும் கண்ணீரால் நிரம்பி துளிகள் கீழே விழுந்தன।

Verse 74

अप्सु मध्ये महाराज चापल्याज्जज्ञिरे प्रजाः । प्रीतिर्नाम तदा जज्ञे ख्यातिर्लज्जा नरोत्तम

ஓ மஹாராஜா, நீரின் நடுவே சபலத்தினால் உயிர்கள் பிறந்தன. அப்போது ‘ப்ரீதி’ எனும் ஒன்று, மேலும் ‘க்யாதி’ மற்றும் ‘லஜ்ஜா’வும் தோன்றின, ஓ நரோத்தமா।

Verse 75

तेभ्यो जज्ञे महानंद शांतिश्चान्या नृपोत्तम । जज्ञाते द्वे शुभे कन्ये सुखसंभोगदायिके

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவர்களிடமிருந்து மகாநந்தன் என்றும் மற்றொருவன் சாந்தி என்றும் பிறந்தனர். மேலும் இரண்டு மங்களமான கன்னியரும் பிறந்தனர்; அவர்கள் சுகமும் ஆனந்தமயமான இன்பமும் அளிப்பவர்கள்.

Verse 76

लीलाक्रीडा मनोभाव संयोगस्तु महान्नृप । रत्यास्तु वामनेत्राद्वै आनंदादश्रुबिंदवः

மகா அரசே! அவர்களின் லீலைவிளையாட்டும் மனப்பாங்குகளின் ஒன்றுகூடலும் மிக ஆழமானது. ரதியின் இடது கணிலிருந்து ஆனந்தத்தால் உண்மையாகவே கண்ணீர்த்துளிகள் தோன்றின.

Verse 77

जलांते पतिता राजंस्तस्माज्जज्ञे सुपंकजम् । तस्मात्सुपंकजाज्जाता इयं नारी वरानना

அரசே! அவள் நீரின் கரையில் விழுந்தபோது, அதிலிருந்து ஒரு அழகிய தாமரை தோன்றியது. அந்த அழகிய தாமரையிலிருந்தே இவ்வரானனா பெண் பிறந்தாள்.

Verse 78

अश्रुबिंदुमती नाम रतिपुत्री नरोत्तम । तस्याः प्रीत्या सुखं कृत्वा नित्यं वर्त्ते समीपगा

நரோத்தமனே! ரதியின் மகளாக அஷ்ருபிந்துமதி என்ற பெயருடைய பெண் இருந்தாள். அவள்மீது அன்பினால் அவளுக்கு சுகம் அளித்து, அவள் எப்போதும் அருகிலேயே தங்கினாள்.

Verse 79

सखीभावस्वभावेन संहृष्टा सर्वदा शुभा । विशाला नाम मे ख्यातं वरुणस्य सुता नृप

அரசே! தோழித்தன்மை இயல்பினால் அவள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடனும் மங்களமுடனும் இருந்தாள். அவள் எனக்குத் ‘விசாலா’ எனப் புகழ்பெற்றவள்—வருணதேவனின் மகள்.

Verse 80

अस्याश्चांते प्रवर्तामि स्नेहात्स्निग्धास्मि सर्वदा । एतत्ते सर्वमाख्यातमस्याश्चात्मन एव ते

அன்பினால் நான் அவளின் இறுதிவரை அவளிடமே நிலைத்திருப்பேன்; எப்போதும் மென்மையான பாசத்தில் கட்டுண்டவன். அவளின் ஆத்மச்வரூபத்துக்குரிய அனைத்தையும்—அனைத்தாகவும்—உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 81

तपश्चचार राजेंद्र पतिकामा वरानना । राजोवाच । सर्वमेव त्वयाख्यातं मया ज्ञातं शुभे शृणु

ஓ ராஜேந்திரா! கணவனை விரும்பிய அந்த அழகிய முகத்தாள் தவம் செய்தாள். ராஜா கூறினார்—நீ சொன்ன அனைத்தையும் நான் அறிந்தேன்; ஓ சுபே, இப்போது கேள்.

Verse 82

मामेवं हि भजत्वेषा रतिपुत्री वरानना । यमेषा वांछते बाला तत्सर्वं तु ददाम्यहम्

இந்த அழகிய முகத்தையுடைய ரதியின் மகள் இவ்விதமே என்னை வழிபடட்டும்; இந்த இளம்பெண் எதை விரும்புகிறாளோ, அதையெல்லாம் நான் நிச்சயமாக அளிப்பேன்.

Verse 83

तथा कुरुष्व कल्याणि यथा मे वश्यतां व्रजेत् । विशालोवाच । अस्या व्रतं प्रवक्ष्यामि तदाकर्णय भूपते

ஓ கல்யாணி! அவன் என் வசப்படுமாறு அப்படியே செய். விசாலன் கூறினான்—அவளுடைய விரதத்தை நான் உரைப்பேன்; ஓ பூபதே, அதை கேள்.

Verse 84

पुरुषं यौवनोपेतं सर्वज्ञं वीरलक्षणम् । देवराजसमं राजन्धर्माचारसमन्वितम्

அவன் இளமை நிறைந்தவன், அனைத்தும் அறிந்தவன், வீரலட்சணங்களால் விளங்குபவன்; ஓ ராஜா, தேவராஜனுக்கு ஒப்பானவன், தர்மாசாரம் மற்றும் நன்னடத்தையால் நிறைந்தவன்.

Verse 85

तेजस्विनं महाप्राज्ञं दातारं यज्विनां वरम् । गुणानां धर्मभावस्य ज्ञातारं पुण्यभाजनम्

அவர் தேஜஸ்வி, மஹாப்ராஜ்ஞன், தானம் வழங்கும் உதாரன், யஜ்ஞம் செய்பவர்களில் சிறந்தவன்; குணங்களும் தர்மபாவமும் அறிந்த புண்ணியப் பாத்திரன்.

Verse 86

लोक इंद्रसमं राजन्सुयज्ञैर्धर्मतत्परम् । सर्वैश्वर्यसमोपेतं नारायणमिवापरम्

அரசே, உலகக் கண்களில் அவர் இந்திரனுக்கு ஒப்பானவன்; உயர்ந்த யஜ்ஞங்களால் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் உடையவன்—மற்றொரு நாராயணன் போல.

Verse 87

देवानां सुप्रियं नित्यं ब्राह्मणानामतिप्रियम् । ब्रह्मण्यं वेदतत्त्वज्ञं त्रैलोक्ये ख्यातविक्रमम्

அவர் தேவர்களுக்கு எப்போதும் பிரியன், பிராமணர்களுக்கு மிகப் பிரியன்; ப்ரஹ்மண்யன், வேதத் தத்துவம் அறிந்தவன், மூன்று உலகங்களிலும் வீரத்தால் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 88

एवंगुणैः समुपेतं त्रैलोक्येन प्रपूजितम् । सुमतिं सुप्रियं कांतं मनसा वरमीप्सति

இவ்வாறு குணங்களால் நிறைந்தும் மூன்று உலகங்களாலும் போற்றப்பட்டும் இருப்பவனை, அவள் மனத்தில் வரமாக விரும்புகிறாள்—ஞானமிக்க, மிகப் பிரியமான, அழகியவனை.

Verse 89

ययातिरुवाच । एवं गुणैः समुपेतं विद्धि मामिह चागतम् । अस्यानुरूपो भर्त्ताहं सृष्टो धात्रा न संशयः

யயாதி கூறினார்: இத்தகைய குணங்களுடன் நான் இங்கே வந்துள்ளேன் என்று அறிக. ஐயமில்லை; விதாதா என்னை அவளுக்கேற்ற கணவராகவே படைத்தான்.

Verse 90

विशालोवाच । भवंतं पुण्यसंवृद्धं जाने राजञ्जगत्त्रये । पूर्वोक्ता ये गुणाः सर्वे मयोक्ताः संति ते त्वयि

விசாலன் கூறினான்—ஓ அரசே, மூன்று உலகங்களிலும் புண்ணியத்தால் மிகச் செழித்தவரென உம்மை நான் அறிகிறேன். நான் முன்பு உரைத்த எல்லா நற்குணங்களும் நிச்சயமாக உம்மிடமே உள்ளன.

Verse 91

एकेनापि च दोषेण त्वामेषा हि न मन्यते । एष मे संशयो जातो भवान्विष्णुमयो नृप

ஒரே ஒரு குற்றத்தினால்கூட அவள் உம்மை ஏற்கவில்லை. ஓ அரசே, எனக்குள் இச்சந்தேகம் எழுந்தது—உம்முள் விஷ்ணுவின் இயல்பு நிறைந்ததோ?

Verse 92

ययातिरुवाच । समाचक्ष्व महादोषं यमेषा नानुमन्यते । तत्त्वेन चारुसर्वांगी प्रसादसुमुखी भव

யயாதி கூறினான்—இந்த அழகியவள் ஒப்புக்கொள்ளாத அந்தப் பெருங்குற்றம் எது என்பதை எனக்கு தெளிவாகச் சொல். ஓ அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, உண்மையாய் உரைத்து, அருளால் மென்மையான முகத்துடன் அமைதியுறு.

Verse 93

विशालोवाच । आत्मदोषं न जानासि कस्मात्त्वं जगतीपते । जरया व्याप्तकायस्त्वमनेनेयं न मन्यते

விசாலன் கூறினான்—ஓ உலகாதிபதியே, உமது குற்றத்தை நீர் ஏன் அறியவில்லை? உமது உடல் முதுமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளது; அதனாலேயே அவள் உம்மை ஏற்கவில்லை.

Verse 94

एवं श्रुत्वा महद्वाक्यमप्रियं जगतीपतिः । दुःखेन महताविष्टस्तामुवाच पुनर्नृपः

இவ்வாறு கேட்க இனியதல்லாத அந்தக் கனமான சொற்களைச் செவியுற்ற உலகாதிபதி அரசன் பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவளிடம் மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 95

जरादोषो न मे भद्रे संसर्गात्कस्यचित्कदा । समुद्भूतं ममांगे वै तं न जाने जरागमम्

அருள்மிகு பெண்ணே, யாருடனும் சேர்ந்ததனால் எனக்கு ஒருபோதும் ஜராதோஷம் உண்டாகவில்லை. ஆயினும் அது என் உடலில் தோன்றியுள்ளது; இந்த முதுமை எவ்வாறு வந்தது எனக்கு அறியேன்.

Verse 96

यं यं हि वांछते चैषा त्रैलोक्ये दुर्लभं शुभे । तमस्यै दातुकामोहं व्रियतां वर उत्तमः

ஓ சுபமே, அவள் எதை வேண்டினாலும்—மூவுலகிலும் அரிதானதாயினும்—அதை அவளுக்கு அளிக்க நான் விரும்புகிறேன். ஆகவே மிகச் சிறந்த வரம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுக.

Verse 97

विशालोवाच । जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एतद्विनिश्चितं राजन्सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

விசாலன் கூறினான்—நீ முதுமையற்றவனாக ஆனபோது அவள் உனக்கு மிகப் பிரியமானவளாக இருப்பாள். அரசே, இது உறுதி; நான் உண்மை, உண்மை எனச் சொல்கிறேன்.

Verse 98

श्रुतिरेवं वदेद्राजन्पुत्रे भ्रातरि भृत्यके । जरा संक्राम्यते यस्य तस्यांगे परिसंचरेत्

அரசே, ஸ்ருதி இவ்வாறு கூறுகிறது—மகனாக இருந்தாலும், சகோதரனாக இருந்தாலும், பணியாளனாக இருந்தாலும்—முதுமை யார்மேல் இடம்பெயருகிறதோ, அவன் உடலிலேயே அது உலாவும்.

Verse 99

तारुण्यं तस्य वै गृह्य तस्मै दत्वा जरां पुनः । उभयोः प्रीतिसंवादः सुरुच्या जायते शुभः

அவனுடைய இளமையை எடுத்துக் கொண்டு, அவனுக்கு மீண்டும் முதுமையை அளித்து, சுருசீ இருவருக்கும் இடையில் மங்களமான அன்புப் பரிமாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறாள்.

Verse 100

यथात्मदानपुण्यस्य कृपया यो ददाति च । फलं राजन्हि तत्तस्य जायते नात्र संशयः

அரசே, கருணையுடன் தானம் அளிப்பவன் ஆத்மதானப் புண்ணியத்திற்குச் சமமான பலனை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 101

दुःखेनोपार्जितं पुण्यमन्यस्मै हि प्रदीयते । सुपुण्यं तद्भवेत्तस्य पुण्यस्य फलमश्नुते

துன்பத்தால் ஈட்டிய புண்ணியத்தை மற்றொருவருக்கு அளித்தால், அது அவனுக்குப் பெரும் புண்ணியமாகும்; அவன் அந்தப் புண்ணியத்தின் பலனை அனுபவிப்பான்.

Verse 102

पुत्राय दीयतां राजंस्तस्मात्तारुण्यमेव च । प्रगृह्यैव समागच्छ सुंदरत्वेन भूपते

ஆகவே அரசே, அரசாட்சியை உன் மகனுக்குக் கொடு; இளமையையும் கொடு. அதை ஏற்று, பூபதே, அழகுடன் உடனே திரும்பி வா.

Verse 103

यदा त्वमिच्छसे भोक्तुं तदा त्वं कुरुभूपते । एवमाभाष्य सा भूपं विशाला विरराम ह

“குரு நாட்டின் அரசே, நீ உண்ண விரும்பும் போது அப்பொழுதே உண்ணலாம்.” என்று கூறி விசாலா அரசனை நோக்கி மௌனமானாள்.

Verse 104

सुकर्मोवाच । एवमाकर्ण्य राजेंद्रो विशालामवदत्तदा । राजोवाच । एवमस्तु महाभागे करिष्ये वचनं तव

சுகர்மன் கூறினான்—இதைக் கேட்ட அரசாதிராஜன் அப்போது விசாலாவிடம் பேசினான். அரசன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகட்டும், மகாபாக்யவதியே; உன் சொல்லை நான் நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 105

कामासक्तः समूढस्तु ययातिः पृथिवीपतिः । गृहं गत्वा समाहूय सुतान्वाक्यमुवाच ह

காம ஆசையில் மயங்கிய பூமிபதி யயாதி அரசன் இல்லத்திற்குச் சென்று, மக்களை அழைத்து, அவர்களிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 106

तुरुं पूरुं कुरुं राजा यदुं च पितृवत्सलम् । कुरुध्वं पुत्रकाः सौख्यं यूयं हि मम शासनात्

அரசன் கூறினான்—‘துரு, பூரு, குரு, தந்தைக்கு அன்புடைய யது ஆகியோரைக் செழிப்பாக்குங்கள். மக்களே, என் ஆணையின்படி உங்கள் நலனை நிலைநாட்டுங்கள்.’

Verse 107

पुत्रा ऊचुः । पितृवाक्यं प्रकर्तव्यं पुत्रैश्चापि शुभाशुभम् । उच्यतां तात तच्छीघ्रं कृतं विद्धि न संशयः

மக்கள் சொன்னார்கள்—‘தந்தையின் சொல்லை மகன்கள் நிச்சயம் நிறைவேற்ற வேண்டும்; அது நன்மையாயினும் தீமையாயினும். தாதா, விரைவில் கூறுங்கள்; சந்தேகமின்றி அது செய்ததாக அறியுங்கள்.’

Verse 108

एवमाकर्ण्यतद्वाक्यं पुत्राणां पृथिवीपतिः । आचचक्षे पुनस्तेषु हर्षेणाकुलमानसः

மக்களின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பூமிபதி, மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய மனத்துடன் மீண்டும் அவர்களிடம் உரைத்தான்।