The Description of the Worship of Rāma and Others (Rāmādi-pūjā-vidhāna)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ रामस्य मनवो वक्ष्यंते सिद्धिदायकाः । येषामाराधनान्मर्त्यास्तरंति भवसागरम् ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது நான் ஸ்ரீராமனுடைய சித்தி அளிக்கும் மந்திரங்களை உரைப்பேன்; அவற்றால் ஆராதித்தால் மனிதர்கள் பவசாகரத்தைத் தாண்டுவர்।

Verse 2

सर्वेषु मंत्रवर्येषु श्रेष्ठं वैष्णवमुच्यते । गाणपत्येषु सौरेषु शाक्तशैवेष्वभीष्टदम् ॥ २ ॥

அனைத்து சிறந்த மந்திரங்களிலும் வைஷ்ணவ மந்திரமே உத்தமம் எனப் போற்றப்படுகிறது; கணபத்ய, சௌர, சாக்த, சைவ மந்திரங்களிலும் அதுவே வேண்டிய பலனை அளிக்கும்।

Verse 3

वैष्णवेष्वपि मंत्रेषु राममंत्राः फलाधिकाः । गाणपत्यादिमंत्रेभ्यः कोटिकोटिगुणाधिकाः ॥ ३ ॥

வைஷ்ணவ மந்திரங்களிலும் ராமமந்திரங்கள் பலனில் மிகச் சிறந்தவை; கணபத்ய முதலிய மந்திரங்களை விட கோடி கோடி மடங்கு மேலான சக்தி உடையவை।

Verse 4

विष्णुशय्यास्थितो वह्निरिंदुभूषितमस्तकः । रामाय हृदयांतोऽयं महाघौधविनाशनः ॥ ४ ॥

இந்தப் புனித அக்னி விஷ்ணுவின் சய்யையில் நிலைபெற்றவன்; சந்திரம் அலங்கரித்த தலையுடையவன். ஸ்ரீராமருக்காக இதுவே இதயத்தின் உள்ளே உறையும், பெரும் பாபப் பெருக்கை அழிப்பவன்।

Verse 5

सर्वेषु राममंत्रषु ह्यतिश्रेष्टः षडक्षरः । ब्रह्महत्यासहस्राणि ज्ञाताज्ञातकृतानि च ॥ ५ ॥

ராமமந்திரங்கள் அனைத்திலும் ஆறெழுத்து மந்திரமே மிகச் சிறந்தது; அறிந்தும் அறியாமலும் செய்த பிரம்மஹத்தியைப் போன்ற ஆயிரக் கணக்கான பாபங்களை அது அழிக்கும்।

Verse 6

स्वर्णस्तेय सुरापानगुरुतल्पायुतानि च । कोटिकोटिसहस्राणि ह्युपपापानि यानि वै ॥ ६ ॥

பொன் திருடுதல், மதுபானம், குருபத்னியுடன் தவறான உறவு போன்ற மகாபாதகங்களோடு, கோடி கோடி ஆயிரங்களாக எண்ணமுடியாத உபபாபங்களும் உள்ளன.

Verse 7

मंत्रस्योञ्चारणात्सद्यो लयं यांति न संशयः । ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छंदो रामश्च देवता ॥ ७ ॥

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்த மாத்திரத்தில் எல்லா தடைகளும் உடனே லயமாகும்—சந்தேகம் இல்லை. இதன் ரிஷி பிரம்மா, சந்தஸ் காயத்ரி, தேவதை ஸ்ரீராமன்.

Verse 8

आद्यं बीजं च हृच्छक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ८ ॥

முதல் எழுத்தே பீஜம்; ஹ்ருச்சக்தி (இதய-சக்தி) மற்றும் வினியோகம்—அனைத்து பலன்களையும் அடைவதற்காக. ஆறு நீள உயிர்களுடன் கூடிய அந்த பீஜத்தால் ஷடங்கச் சடங்கை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

ब्रह्मरंध्रे भ्रुवोर्मध्ये हृन्नाभ्योर्गुह्यपादयोः । मंत्रवर्णान्क्रमान्न्यस्य केशवादीन्प्रविन्यसेत् ॥ ९ ॥

பிரம்மரந்திரம், புருவமத்தி, இதயம், நாபி, ரகசியப் பகுதி, பாதங்கள் ஆகிய இடங்களில் வரிசையாக மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்து, பின்னர் கேசவ முதலான திவ்ய நாமங்களை கவனமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 10

पीठन्यासादिकं कृत्वा ध्यायेद्धृदि रघूत्तमम् । कालांभोधरकांतं च वीरासनसमास्थितम् ॥ १० ॥

பீடந்யாசம் முதலியவற்றை செய்து, இதயத்தில் ரகூத்தமன் ஸ்ரீராமனைத் தியானிக்க வேண்டும்—கருமழை மேகம்போல் ஒளிவீசுபவன், வீராசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்தவன்.

Verse 11

ज्ञानमुद्रां दक्षहस्ते दधतं जानुनीतरम् । सरोरुहकरां सीतां विद्युदाभां च पार्श्वगाम् ॥ ११ ॥

அவர் வலக்கையில் ஞானமுத்திரை தாங்கி, மற்ற கை முழங்காலில் அமைந்திருந்தது; அருகில் தாமரைக்கரத்தாள், மின்னலைப் போல் ஒளிரும் சீதை நின்றாள்।

Verse 12

पश्यंतीं रामवक्राब्जं विविधाकल्पभूषिताम् । ध्यात्वैवं प्रजपेद्वर्णलक्षं मंत्री दशांशतः ॥ १२ ॥

சீதை ராமனின் தாமரைமுகத்தை நோக்கிக் காண்கிறாள், பலவகை அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள் என்று தியானிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு தியானித்து மந்திரசாதகர் ஒரு லட்சம் எழுத்துகள் அளவு ஜபித்து, விதிப்படி தசாம்சமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 13

कमलैर्जुहुयाद्वह्नौ ब्राह्मणान्भोजयेत्ततः । पूजयेद्वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते ॥ १३ ॥

தாமரைமலர்களால் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும். அதன்பின் விமலா முதலிய சக்திகளுடன் கூடிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

मूर्तिं मूलेन संकल्प्य तस्यामावाह्य साधकः । सीतां वामे समासीनां तन्मन्त्रेण प्रपूजयेत् ॥ १४ ॥

மூலமந்திரத்தால் தேவமூர்த்தியை மனத்தில் அமைத்து அதில் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் இடப்புறம் அமர்ந்திருக்கும் சீதையை அதே மந்திரத்தால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 15

रमासीतापदं ङेंतं द्विठांतो जानकीमनुः । अग्रेः शार्ङ्गं च सम्पूज्य शरान्पार्श्वद्वयेऽर्चयेत् ॥ १५ ॥

ரமா-சீதையின் பாதங்களை நிறுவி, இரு ‘ഠ’ முடிவுடைய ஜானகீ மந்திரத்தால்; முதலில் முன்னால் சார்ங்க வில்லைக் கண்ணியமாகப் பூஜித்து, பின்னர் இருபுறமும் அம்புகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 16

केशरेषु षडंगानि पत्रेष्वेतान्समर्चयेत् । हनुमंतं च सुग्रीवं भरतं सबिभीषणम् ॥ १६ ॥

மலரின் கேசரங்களில் ஷடங்கங்களை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்; இதழ்களில் ஹனுமான், சுக்ரீவன், பரதன், விபீஷணன் ஆகியோரையும் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 17

लक्ष्मणांगदशत्रुघ्नान् जांबवंतं क्रमात्पुनः । वाचयंतं हनूमंतग्रतो धृतपुस्तकम् ॥ १७ ॥

பின்பு வரிசையாக லக்ஷ்மணன், அங்கதன், சத்ருக்னன், ஜாம்பவான் ஆகியோரைக் காண வேண்டும்; கையில் நூலைத் தாங்கி அவர் பாடம் ஓத, முன்னிலையில் கேட்பவராக ஹனுமான் அமர்ந்திருப்பார்.

Verse 18

यजेद्भरतशत्रुघ्नौ पार्श्वयोर्धृतचामरौ । धृतातपत्रं हस्ताभ्यां लक्ष्मणं पृष्टतोऽर्चयेत् ॥ १८ ॥

இருபுறமும் சாமரம் ஏந்திய பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரைக் வழிபட வேண்டும்; பின்னால் இரு கைகளாலும் அரசுக் குடை தாங்கிய லக்ஷ்மணனையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 19

ततोऽष्टपत्रे सृष्टिं च जपंतं विजयं तथा । सुराष्ट्रं राष्ट्रपालं च अकोपं धर्मपालकम् ॥ १९ ॥

பின்பு அஷ்டதளத் தாமரையில் ஸ்ருஷ்டி, விஜய, சுராஷ்ட்ர, ராஷ்ட்ரபால, அகோப, தர்மபாலக என்ற நாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 20

सुमंतं चेति सम्पूज्य लोके शानायुधैर्युतान् । एवं रामं समाराध्य जीवन्मुक्तः प्रजायते ॥ २० ॥

பின் சுமந்தன் முதலியோர்—உலகக் காவலுக்காக மங்கள ஆயுதங்களுடன் இருப்போர்—அவர்களை முறையாகப் பூஜித்து; இவ்விதம் ஸ்ரீராமனை ஆராதிப்பவன் வாழ்ந்தபடியே முக்தி பெற்றவனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 21

चंदनाक्तैः प्रजुहुयाज्जातीपुष्पैः समाहितः । राजवश्याय कमलैर्धनधान्यादिसिद्धये ॥ २१ ॥

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் சந்தனலேபம் பூசப்பட்ட ஜாதி (மல்லிகை) மலர்களை அக்னியில் விதிப்படி ஆஹுதி செய்ய வேண்டும். தாமரைகளால் ஹோமம் செய்தால் அரசன் வசப்படுவான்; தனம், தானியம் முதலிய செல்வம் सिद्धியாகும்.

Verse 22

लक्ष्मीकामः प्रजुहुयात्प्रसूनैर्विल्वसंभवैः । आज्याक्तैर्नीलकमलैर्वशयेदखिलं जगत् ॥ २२ ॥

லட்சுமி (செல்வம்) வேண்டுபவன் வில்வமரத்தில் பிறந்த மலர்களால் விதிப்படி ஆஹுதி செய்ய வேண்டும். நெய் பூசப்பட்ட நீலத் தாமரைகளால் ஹோமம் செய்தால் அவன் உலகமெங்கும் வசப்படுத்துவான்.

Verse 23

घृताक्तशतवर्वीभिर्दीर्घायुश्च निरामयः । रक्तोत्पलानां होमेन धनं प्राप्नोति वांछितम् ॥ २३ ॥

நெய் பூசப்பட்ட சதாவரி தண்டுகளால் ஹோமம் செய்தால் நீண்ட ஆயுளும் நோயற்ற நிலையும் உண்டாகும். சிவப்பு தாமரைகளால் ஹோமம் செய்தால் விரும்பிய செல்வம் கிடைக்கும்.

Verse 24

पालाशकुसुमैर्हुत्वा मेधावी जायते नरः । तज्जप्तांभः पिबेत्प्रातर्वत्सरात्कविराड् भवेत् ॥ २४ ॥

பலாச மலர்களால் ஆஹுதி செய்தால் மனிதன் மேதாவியாகிறான். அந்த மந்திரம் ஜபிக்கப்பட்ட நீரை காலையில் அருந்தினால் ஒரு ஆண்டுக்குள் ஒளிமிக்க உயர்ந்த கவிஞர்-ரிஷியாகிறான்.

Verse 25

तन्मंत्रितान्नं भुंजीतमहारोगप्रशांतये । रोगोक्तौषधहोमेन तद्रोगान्मुच्यते क्षणाम् ॥ २५ ॥

கடுமையான நோய் தணிய அந்த மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட உணவை உண்ண வேண்டும். அந்த நோய்க்கு உரிய மூலிகை மருந்துகளால் ஹோமம் செய்தால் உடனே அந்த நோயிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 26

नदीतीरे च गोष्ठे वा जपेल्लक्षं पयोब्रतः । पायसेनाज्ययुक्तेन हुत्वा विद्यानिधिर्भवेत् ॥ २६ ॥

நதிக்கரையிலோ கோசாலையிலோ பாயோவ்ரதம் அனுஷ்டித்து மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். நெய் கலந்த பாயசத்தை ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தால் வித்யாநிதி ஆவான்.

Verse 27

परिक्षीणाधिपत्यो यः शाकाहारो जलांतरे । जपेल्लक्षं च जुहुयाद्विल्वपुष्पैर्दशांशतः ॥ २७ ॥

அரசாட்சித் திறன் குறைந்தவன் காய்கறி உணவையே கொண்டு நீருக்குள் தங்கி இருக்க வேண்டும். மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவு பில்வ மலர்களால் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

तदैव पुनराप्नोति स्वाधिपत्यं न संशयः । उपोष्य गङ्गातीरांते स्थित्वा लक्षं जपेन्नरः ॥ २८ ॥

அப்போது அவன் ஐயமின்றி உடனே தன் அரசாட்சியை மீண்டும் பெறுவான். உபவாசம் இருந்து கங்கைக் கரையில் தங்கி ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

दशांशं कमलैर्हुत्वा विल्वोत्थैर्वा प्रसूनकैः । मधुरत्रयसंयुक्तैरादज्यश्रियमवाप्नुयात् ॥ २९ ॥

தாமரை மலர்களாலோ அல்லது பில்வ மர மலர்களாலோ விதிக்கப்பட்ட பத்தில் ஒரு பங்கை ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும். மধுரத்ரயம் சேர்த்து அர்ப்பணித்தால் ஆத்யஸ்ரீயுடன் செல்வமும் சுபபாக்கியமும் பெறுவான்.

Verse 30

मार्गमासे जले स्थित्वा कन्दमूलफलाशनः । लक्षं जप्त्वा दशांशेन पायसैर्जुहुयाद्वसौ ॥ ३० ॥

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் நீரில் நின்று கிழங்கு, வேர், பழம் ஆகியவற்றை உணவாகக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு லட்சம் ஜபம் முடித்து, வசுக்களின் நாளில் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவு பாயசத்தால் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

श्रीरामचन्द्रसदृशः पुत्रः पौत्रोऽपि जायते । अन्येऽपि बहवः संति प्रयोगामन्त्रराजके ॥ ३१ ॥

மந்திரராஜத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தினால் ஸ்ரீ ராமசந்திரனை ஒத்த மகனும், பேரனும் கூட பிறக்கின்றனர்; மேலும் பலன்கள் பலவும் பெறலாம்.

Verse 32

किंतु प्रयोगकर्तॄणां परलोको न विद्यते । षट्कोणं वसुपत्रं च तद्बाह्यार्कदलं लिखेत् ॥ ३२ ॥

ஆனால் இதை வெறும் நுட்பமாகப் பயன்படுத்துவோர்க்கு பரலோகப் பெறுதல் இல்லை. முதலில் அறுகோணம், பின்னர் எட்டுத் தளிர் தாமரை, அதன் வெளியே சூரியத் தளிர் வட்டம் வரைய வேண்டும்.

Verse 33

षट्कोणेषु षडर्णानि मन्त्रस्य विलिखेद् बुधः । अष्टपत्रे तथाष्टार्णांल्लिखेत्प्रणवगर्भितान् ॥ ३३ ॥

ஞானி அறுகோணங்களில் மந்திரத்தின் ஆறு எழுத்துகளை எழுத வேண்டும்; எட்டுத் தளிர் தாமரையில் பிரணவம் (ஓம்) உட்பொதிந்த மந்திரத்தின் எட்டு எழுத்துகளையும் எழுத வேண்டும்.

Verse 34

कामबीजं रविदले मध्ये मन्त्रावृताभिधाम् । सुदर्शनावृतं बाह्ये दिक्षु युग्मावृतं तथा ॥ ३४ ॥

சூரியத் தளிரின் நடுவில் காமபீஜத்தை மந்திரத்தின் நாமத்தால் சூழ்ந்து நிறுவ வேண்டும். வெளியே சுதர்சனத்தால் சூழ வேண்டும்; திசைகளிலும் ஜோடி-ஆவரணங்களுடன் அதேபோல் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 35

वज्रोल्लसद्भूमिगेहं कन्दर्पांकुशपाशकैः । भूम्या च विलसत्कोणं यन्त्रराजमिदं स्मृतम् ॥ ३५ ॥

வஜ்ரம் போல் ஒளிரும் நிலவமைப்பும் சுற்றுமாளிகையும் கொண்டதாக, கந்தர்ப்ப (காம), அங்குசம், பாசம் ஆகிய குறியீடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக, நிலப்பகுதியின் மூலைகள் தெளிவாகத் திகழ்வதாகிய இதுவே ‘யந்திரராஜம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 36

भूर्जेऽष्टगन्धैः संलिख्य पूजयेदुक्तवर्त्मना । षट्कोणेषु दलार्काब्जान्यावेष्टवृत्तयुग्मतः ॥ ३६ ॥

பூர்ஜப் பட்டையில் அஷ்டகந்தப் பசையால் எழுதி, முன் கூறிய முறையின்படி அதனைப் பூஜிக்க வேண்டும். அறுகோணங்களுக்குள் இதழ்கள் உடைய சூரிய-தாமரையை வரைந்து, இரட்டை சமமைய வட்டங்களால் சூழ வேண்டும்.

Verse 37

केशरेष्वष्टपत्रस्य स्वरद्वंद्वं लिखेद् बुधः । बहिस्तु मातृकां चैव मन्त्रं प्राणनिधयनम् ॥ ३७ ॥

எட்டு இதழ்த் தாமரையின் மகரந்தங்களில் பண்டிதன் உயிரெழுத்து-இரட்டைகளை எழுத வேண்டும். வெளியே மாத்ருகா (அட்சரமாலை) மற்றும் பிராணநிதான மந்திரத்தையும் எழுதி நிறுவ வேண்டும்.

Verse 38

यन्त्रमेतच्छुभे घस्रे कण्ठे वा दक्षिणे भुजे । मूर्ध्नि वा धारयेन्मंत्री सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ३८ ॥

நல்ல நாளில் மந்திர சாதகர் இந்த யந்திரத்தை கழுத்தில் அல்லது வலது புயத்தில், அல்லது தலைமேல் அணிய வேண்டும்; இதனால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 39

सुदिने शुभनक्षत्रे सुदेशे शल्यवर्जिते । वश्याकर्षणविद्वेषद्रावणोच्चाटनादिकम् ॥ ३९ ॥

நல்ல நாள், நல்ல நக்ஷத்திரம், குற்றமற்ற உகந்த இடம் ஆகியவற்றில் வசியம், ஆகர்ஷணம், வித்வேஷம், த்ராவணம், உச்சாடனம் முதலிய கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

पुष्यद्वयं तथादित्यार्द्रामघासु यथाक्रमम् । दूर्वोत्था लेखनी वश्ये तथाकृष्टौ करंजजा ॥ ४० ॥

இரு புஷ்ய நக்ஷத்திரங்களிலும், மேலும் முறையே ஆதித்ய, ஆர்த்ரா, மகா நக்ஷத்திரங்களிலும்—வசியக் கிரியைக்கு தூர்வா புல்லால் செய்த எழுத்தாணி, ஆகர்ஷணக் கிரியைக்கு கரஞ்ச மரத்தால் செய்த எழுத்தாணி விதிக்கப்பட்டது.

Verse 41

नरास्थिजा मारणे तु स्तंभने राजवृक्षजा । शांतिपुष्टष्ट्यायुषां सिद्धयै सर्वापच्छमनाय च ॥ ४१ ॥

மனித எலும்பிலிருந்து உண்டான பொருள் மாரணச் செயலில் பயன்படும்; ‘ராஜவிருக்ஷ’த்தில் பிறந்தது ஸ்தம்பனச் செயலில். மேலும் சாந்தி, புஷ்டி, ஆயுள்-சித்தி மற்றும் எல்லா அபத்துகளின் சமனத்திற்கும் இவை உபயோகமென கூறப்படுகிறது.

Verse 42

विभ्रमोत्पादने चैव शिलायां विलिखेद् बुधः । खरचर्मणि विद्वेषे ध्वजे तूञ्चाटनाय च ॥ ४२ ॥

குழப்பம் உண்டாக்குவதற்கு அறிவாளர் அதை கல்லில் எழுத வேண்டும்; பகை உண்டாக்குவதற்கு கழுதையின் தோலில்; மேலும் உச்சாடன (துரத்தி அகற்றுதல்) நோக்கில் கொடியில் எழுத வேண்டும்.

Verse 43

शत्रूणां ज्वरसन्तापशोकमारणकर्मणि । पीतवस्रं लिखित्वा तु साधयेत्साधकोत्तमः ॥ ४३ ॥

எதிரிகளுக்கு காய்ச்சல், எரிச்சல்-வேதனை, துக்கம் அல்லது மாரணச் செயலைச் செய்ய, சாதகர்களில் சிறந்தவன் அதை மஞ்சள் துணியில் எழுதி செயலை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 44

वश्याकृष्टौ चाष्टगन्धैः सम्पूज्य च यथाविधि । चितांगारादिना चैव ताडनोच्चाटनादिकम् ॥ ४४ ॥

வசியம் மற்றும் ஆகர்ஷணம் பெற முதலில் அஷ்டகந்தங்களால் விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் சிதை அங்காரம் முதலியவற்றால் தாடனம், உச்சாடனம் போன்ற செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

विषार्कक्षीरयोगेन मारणं भवति ध्रुवम् । लिखित्वैवं यंत्रराजं गन्धपुष्पादिभिर्यजेत् ॥ ४५ ॥

விஷமும் அர்க்கத்தின் பால்-சாறும் சேர்த்தால் மாரணம் உறுதியாக நிகழும். இவ்வாறு ‘யந்திரராஜம்’ எழுதி, கந்தம், புஷ்பம் முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 46

त्रिलोहवेष्टितं कृत्वा धारयेत्साधकोत्तमः । बीजं रामाय ठद्वंद्वं मन्त्रोऽयं रसवर्णकः ॥ ४६ ॥

மூன்று உலோகங்களால் மூடிவைத்து உயர்ந்த சாதகர் அதை அணிய வேண்டும். பீஜம் ‘ராமாய’; ‘ட்ஹ’ இரட்டையும் விதிக்கப்படுகிறது—இம்மந்திரம் ‘ரசவர்ணக’ (குறியீட்டு எழுத்துகளால் அமைந்தது) எனப்படுகிறது।

Verse 47

महासुदर्शनमनुः कथ्यते सिद्धिदायकः । सुदर्शनमहाशब्दाच्चक्रराजेश्वरेति च ॥ ४७ ॥

‘மஹாசுதர்சன’ எனும் மந்திரம் சித்திகளை அளிப்பதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘சுதர்சன’ என்ற மகாசப்தத்தால் இது ‘சக்ரராஜேஸ்வர’—சக்ரராஜனின் ஆண்டவன்—என்றும் அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 48

दुष्टांतकदुष्टभयानकदुष्टभयंकरम् । छिंधिद्वयं भिंधियुग्मं विदारययुगं ततः ॥ ४८ ॥

துஷ்டாந்தகா, துஷ்டபயானகா, துஷ்டபயங்கரா! பின்னர் ‘சிந்தி சிந்தி’, ‘பிந்தி பிந்தி’, ‘விதாரய விதாரய’ என்று ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 49

परमन्त्रान् ग्रसद्वंद्वं भक्षयद्वितयं ततः । त्रासयद्वितयं वर्मास्त्राग्निजायांतिमो मनुः ॥ ४९ ॥

பின்னர் பகைவரின் பரமந்திரங்களை ‘க்ரஸ க்ரஸ’ என்ற இரட்டையால் விழுங்கி, அதன் பின் ‘பக்ஷய பக்ஷய’ என்ற இரட்டையால் உண்ணுகின்றான். கவச-மந்திரமும் அஸ்திர-மந்திரமும் கொண்டு அக்னிஜனான இறுதி மனு ‘த்ராஸய த்ராஸய’ என அச்சுறுத்துகின்றான்।

Verse 50

अष्टषष्ट्यक्षरः प्रोक्तो यंत्रसंवेष्टने त्वयम् । तारो हृद्भगवान् ङेंतो ङेंतो हि रघुनन्दनः ॥ ५० ॥

யந்திரத்தைச் சுற்றி மூடுவதற்காக அறுபத்தெட்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரம் கூறப்பட்டுள்ளது. பிரணவம் ‘ஓம்’ இதயத்தில் உறையும் பகவான்; ‘ஙேந்தோ ஙேந்தோ’ என்பது நிச்சயமாக ரகுநந்தனன் ஸ்ரீராமனைச் சுட்டும்.

Verse 51

रक्षोघ्नविशदायांते मधुरादिप्रसन्न च । वरदानायामितांते नुतेजसेपदमीरयेत् ॥ ५१ ॥

“ரக்ஷோ஘்ன” எனத் தொடங்கி “விஷதாயாந்தே” வரை உள்ள பகுதியின் முடிவிலும், “மதுராதி” எனத் தொடங்கும் இனிய பகுதியின் முடிவிலும், மேலும் “வரதாநாய” முதல் “அமிதாந்தே” வரை உள்ள பகுதியின் முடிவிலும்—“தேஜஸே” என்ற பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 52

बालायांते तु रामाय विष्णवे हृदयांतिमः । सप्तचत्वारिंशदर्णो मालामन्त्रोऽयमीरितः ॥ ५२ ॥

முடிவில் “பாலா” பீஜத்தைச் சேர்த்து, “ராமாய விஷ்ணவே” என்பதைக் ஹ்ருதயத்தின் இறுதி மந்திரமாகக் கொண்டு—இது நாற்பத்தேழு எழுத்துகளுடைய மாலா-மந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 53

विश्वामित्रो मुनिश्चास्य गायत्री छंद ईरितम् । श्रीरामो देवता बीजं ध्रुवः शक्तिश्च ठद्वयम् ॥ ५३ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி முனிவர் விஸ்வாமித்ரர் எனக் கூறப்படுகிறது; சந்தஸ் காயத்ரீ எனச் சொல்லப்படுகிறது. தேவதை ஸ்ரீராமர்; பீஜம் ‘பீஜ’; சக்தி துருவன்; மேலும் ‘ட்ஹ’ இரட்டையும் அடையாளமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது।

Verse 54

षड्दीर्घस्वरयुग्मायाबीजेनांगानि कल्पयेत् । ध्यानपूजादिकं सर्वमस्य पूर्ववदाचरेत् ॥ ५४ ॥

“ஷட்-தீர்க்ஷ-ஸ்வர-யுக்மா” என்ற பீஜத்தால் அங்க-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இதற்கான தியானம், பூஜை முதலிய அனைத்தையும் முன் கூறியபடியே நடத்த வேண்டும்।

Verse 55

अयमाराधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रयच्छति । स्वकामसत्यवाग्लक्ष्मीताराढ्यः पञ्चवर्णकः ॥ ५५ ॥

இந்த மந்திரம் முறையாக ஆராதிக்கப்படின் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும். சுயகாமம், சத்தியவாக்கு, லக்ஷ்மி, தாரா ஆகிய சக்திகளால் நிறைந்த இந்த ஐந்தெழுத்துச் சூத்திரம் சித்தியை அளிக்கும்।

Verse 56

षडक्षरः षड्विधः स्याञ्चतुर्वर्गफलप्रदः । ब्रह्मा संमोहनः शक्तिर्दक्षिणामूर्तिसंज्ञकः ॥ ५६ ॥

ஷடாக்ஷர மந்திரம் ஆறு வகையென கூறப்படுகிறது; அது தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தப் பலன்களையும் அளிக்கும். அதன் ரூபங்கள் பிரம்மா, சம்மோஹன, சக்தி மற்றும் ‘தக்ஷிணாமூர்த்தி’ எனப்படும் வடிவம்.

Verse 57

अगस्त्यः श्रीशिवः प्रोक्तास्ते तेषां मुनयः क्रमात् । अथवा कामबीजादेर्विश्वामित्रो मुनिः स्मृतः ॥ ५७ ॥

அவற்றிற்கான ரிஷிகளாக முறையே அகஸ்தியரும் ஸ்ரீசிவரும் கூறப்படுகின்றனர். அல்லது காமபீஜம் முதலியவற்றிற்கு விஸ்வாமித்ர முனியே த்ரஷ்டா என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 58

छन्दः प्रोक्तं च गायत्री श्रीरामो देवता पुनः । बीजशक्तिराधमांत्यं मन्त्रार्णैः स्यात्षडंगकम् ॥ ५८ ॥

சந்தஸ் காயத்ரீ என அறிவிக்கப்பட்டது; தேவதையாக மீண்டும் ஸ்ரீராமன். பீஜமும் சக்தியும் முதல் மற்றும் கடைசி எழுத்துகள்; மந்திர எழுத்துகளால் ஷடங்கம் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 59

बीजैः षड्दीर्घयुक्तैर्वा मंत्रार्णान्पूर्ववन्न्यसेत् । ध्यायेत्कल्पतरोर्मूले सुवर्णमयमण्डपे ॥ ५९ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் இணைந்த பீஜங்களால் அல்லது வேறு முறையால், முன்பு கூறியபடி மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கற்பதருவின் அடியில், பொன்னால் ஆன மண்டபத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 60

पुष्पकाख्यविमानांतः सिंहासनपरिच्छदे । पद्मे वसुदलेदेवमिंद्रनीलसमप्रभम् ॥ ६० ॥

புஷ்பக எனப்படும் விமானத்தின் உள்ளே, சிங்காசன அலங்காரங்களின் நடுவே, எட்டு இதழ் தாமரையில் அமர்ந்துள்ள தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—இந்திரநீல மணிபோல் ஒளிர்வானவர்.

Verse 61

वीरासनसमासीनं ज्ञानमुद्रोपशोभितम् । वामोरुन्यस्ततद्धस्तसीतालक्ष्मणसेवितम् ॥ ६१ ॥

அவர் வீராசனத்தில் அமர்ந்து, ஞானமுத்திரையால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்; இடது தொடையில் கை வைத்தவாறு, சீதையும் இலக்குமணனும் அவரைச் சேவித்தனர்.

Verse 62

रत्नाकल्पं विभुंध्यात्वा वर्णलक्षं जपेन्मनुम् । यद्वा स्मारादिमन्त्राणां जयाभं च हरिं स्मरेत् ॥ ६२ ॥

ரத்னாகல்ப ரூபமான எங்கும் நிறைந்த இறைவனைத் தியானித்து, ஒரு லட்சம் எழுத்துகள் அளவு மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அல்லது ஸ்மார முதலிய மந்திரங்களால் ஜய-ஸ்ரீ அளிக்கும் ஹரியை நினைக்க வேண்டும்.

Verse 63

येजनं काम्यकर्माणि सर्वं कुर्यात्षडर्णवत् । रामश्च चन्द्रभ द्रांतो ङेनमोंतो ध्रुवादिकः ॥ ६३ ॥

யாகங்களும் எல்லா காம்ய கர்மங்களும் ஷடர்ண மந்திர விதிப்படி முழுவதும் செய்யப்பட வேண்டும். ‘ராம’ முதலிய ஷடர்ண வடிவங்கள்—சந்திரப முடிவுடையவை, ‘ஙே நமோம்’ முடிவுடையவை, த்ருவாதி தொடக்கமுடையவை—தக்கவாறு பயன்பட வேண்டும்.

Verse 64

मन्त्रावष्टाक्षरौ ह्येतौ तारांत्यौ चेन्नवाक्षरौ । एतेषां यजनं सर्वं कुर्यान्मंत्री षडर्णवत् ॥ ६४ ॥

இந்த இரண்டு மந்திரங்களும் அஷ்டாக்ஷரங்கள்; ஆனால் முடிவில் ‘தாரா’ (ஓம்) சேர்ந்தால் நவாக்ஷரங்களாகும். இவையனைத்திற்கும் மந்திரஞானி ஷடர்ண விதிப்படியே யஜன-பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

जानकीवल्लभो ङेंतो द्विठांतः कवचादिकः । दशार्णोऽयं महामन्त्रो विशिष्टोऽस्य मुनिः स्वराट् ॥ ६५ ॥

‘ஜானகீவல்லப’ எனத் தொடங்கி ‘ஙேம்’ என முடிந்து, ‘த்வி஠ாம்’ என நிறைவுறும்—இது கவசம் முதலிய செயல்களில் பயன்படும். இது தசார்ண மஹாமந்திரம்; இதன் விசிஷ்ட ரிஷி ‘ஸ்வராட்’.

Verse 66

छन्दश्च देवता सीता पतिर्बीजं तथादिमम् । स्वाहा शक्तिश्च कामेन कुर्यादंगानि षट् क्रमात् ॥ ६६ ॥

இம்மந்திரத்தின் சந்தஸும் அதிஷ்டாத்ரீ தேவதையும் சீதை; சீதாபதி ஸ்ரீராமன் பீஜமாகவும் ஆதிப் பிரயோகமாகவும் கூறப்படுகிறார். “ஸ்வாஹா” சக்தி; வேண்டிய பலனுக்காக முறையே ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 67

शिरोललाटभ्रूमध्यतालुकण्ठेषु हृद्यपि । नाभ्यंघ्रिजानुपादेषु दशार्णान्विन्यसेन्मनोः ॥ ६७ ॥

மனத்தால் மந்திரத்தின் பத்து எழுத்துகளைத் தலை, நெற்றி, புருவ நடு, அண்ணம், தொண்டை, இதயம் ஆகிய இடங்களில் நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் நாபி, பாதங்கள், முழங்கால், கால் (ஜங்கா) ஆகியவற்றிலும் முறையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

अयोध्यानगरे रत्नचित्रसौवर्णमण्डपे । मंदारपुष्पैराबद्धविताने तोरणान्विते ॥ ६८ ॥

அயோத்தி நகரில் ரத்தினச் சித்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொன் மண்டபம் இருந்தது; மந்தார மலர்களால் கட்டப்பட்ட விதானமும், தோரணங்களும் உடைய அந்தப் புனித மண்டபம் ஒளிர்ந்தது.

Verse 69

सिंहासनसमासीन पुष्पकोपरि राघवम् । रक्षोभिर्हरिभिर्देवैः सुविमानगतैः शुभैः ॥ ६९ ॥

புஷ்பக விமானத்தில் அரியணையில் அமர்ந்த ராகவனைச் சுற்றி, மங்களமான ராக்ஷசர்கள், வானரர்கள், தேவர்கள் ஆகியோர் சூழ்ந்திருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் சிறப்பான விமானங்களில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 70

संस्तूयमानं मुनिभिः प्रह्वैश्च परिसेवितम् । सीतालंकृतवामांगं लक्ष्मणेनोपशोभितम् ॥ ७० ॥

முனிவர்களால் போற்றப்பட்டு, பணிவுடைய பக்தர்களால் சேவிக்கப்பட்டவர்; இடப்புறத்தை சீதை அலங்கரிக்க, லக்ஷ்மணன் மேலும் ஒளி சேர்க்க—அந்தப் பெருமானை பக்தியுடன் இடையறாது சேவித்தனர்.

Verse 71

श्यामं प्रसन्नवदनं सर्वाभरणभूषितम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्री वर्णलक्षं समाहितः ॥ ७१ ॥

கருநிறம் கொண்ட, பிரசன்ன முகத்துடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பரமனை இவ்வாறு தியானித்து, ஒருமனப்பட்ட மந்திரசாதகர் இலட்சம் எழுத்தளவு மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

दशांशः कमलैर्होमो यजनं च षडर्णवत् । रामो ङेंन्तो धनुष्पाणिर्ङैतोंऽते वह्निसुंदरी ॥ ७२ ॥

தசாம்சம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; தாமரை மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஷடர்ண (ஆறு எழுத்து) மந்திர முறையில் யாகம் நடத்த வேண்டும். ‘ராம’ என்பதை ங்-ஆரம்பத்துடன், ‘தனுஷ்பாணி’யையும் அதுபோல, இறுதியில் ‘வஹ்னிசுந்தரி’ ரூபத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 73

दशाक्षरोऽयं मंत्रोऽस्य मुनिर्ब्रह्मा विराट् पुनः । छन्दस्तु देवता प्रोक्तो रामो राक्षसमर्दनः ॥ ७३ ॥

இது தசாக்ஷர மந்திரம். இதன் முனி பிரம்மா; சந்தஸ் விராட்; தேவதையாக ராக்ஷஸங்களை மடக்கும் ஸ்ரீராமன் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 74

आद्यं बीजं द्विठः शक्तिबींजेनांगानि कल्पयेत् । वर्णन्यासं तथा ध्यानं पुरश्चर्यार्चनादिकमन् ॥ ७४ ॥

ஆத்ய பீஜமும் இருவகை அமைப்பும் கொண்டு, சக்தி-பீஜத்தால் அங்கந்யாசத்தை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் வர்ணந்யாசம், தியானம், மேலும் புரஸ்சர்யா, அர்ச்சனை முதலிய ஒழுக்கங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

दशाक्षरोक्तवत्कुर्याच्चापबाणधरं स्मरेत् । तारो नमो भगवते रामान्ते चंद्रभद्रकौ ॥ ७५ ॥

தசாக்ஷர விதிப்படி இதையும் செய்ய வேண்டும்; வில்-அம்பு தாங்கிய பகவானைத் தியானிக்க வேண்டும். மந்திரம்— ‘ஓம்’, பின்னர் ‘நமோ பகவதே’; ‘ராம’ இறுதியில் ‘சந்திர’ மற்றும் ‘பத்ரக’ சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 76

ङेंतावर्काक्षरौ मंत्रौ ऋषिध्यानादि पूर्ववत् । श्रीपूर्वं जयपूर्वं च तद्द्विधा रामनाम च ॥ ७६ ॥

‘ஙேந்தா’ மற்றும் ‘வர்க’ எனும் இரு மந்திர எழுத்துகள்; அவற்றின் ரிஷி, தியானம் முதலியவை முன்பே கூறியதுபோலவே. ‘ஸ்ரீ’ முன்னிட்டு, ‘ஜய’ முன்னிட்டும் ஜபிக்க வேண்டும்; அதே இருவகையிலே ‘ராம’ நாமமும் பயன்படும்।

Verse 77

त्रयोदशाक्षरो मंत्रो मुनिर्ब्रह्मा विराट् स्मृतम् । छन्दस्तु देवता प्रोक्तो रामः पापौघनाशनः ॥ ७७ ॥

இது பதின்மூன்று எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; இதன் ரிஷி பிரம்மா, சந்தஸ் ‘விராட்’ என நினைக்கப்படுகிறது. இதன் தேவதை ராமன்; அவர் பாபக் கூட்டத்தை அழிப்பவன்.

Verse 78

षडंगानि प्रकुर्वीत द्विरावृत्त्या पदत्रयैः । ध्यानार्चनादिकं सव ह्यस्य कुर्याद्दशार्णवत् ॥ ७८ ॥

மூன்று சொற்களுடைய சூத்திரத்தை இருமுறை உரைத்து ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் இதற்கான தியானம், அர்ச்சனை முதலிய முழு முறையையும் தசார்ண விதிப்படி நடத்த வேண்டும்।

Verse 79

तारो नमो भगवते रामायांते महापदम् । पुरुषाय हृदंतोऽयं मनुरष्टादशाक्षरः ॥ ७९ ॥

‘தார’ (ஓம்), பின்னர் ‘நமோ பகவதே’, இறுதியில் ‘ராமாய’—இதுவே மகாபதம். இதில் ‘புருஷாய’ சேர்த்து இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினால் இது பதினெட்டு எழுத்து மந்திரமாகும்।

Verse 80

विश्वामित्रो मुनिश्छदो धृती रामोऽस्य देवता । तारो बीजं नमः शक्तिश्चंद्राक्ष्यब्ध्यग्निषड्भुजैः ॥ ८० ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி விஸ்வாமித்ரர்; சந்தஸ் ‘முனி’; தாங்கும் சக்தி ‘த்ருதி’; தேவதை ராமன். ‘தார’ பீஜம், ‘நமः’ சக்தி; மேலும் சந்திர–கண்–கடல்–அக்னி–ஆறுகை (ஷட்புஜ) என்ற எண்ணுக்குறியீட்டால் ந்யாசம் செய்யப்படுகிறது।

Verse 81

वर्णैमंत्रोत्थितैः कुर्यात्षडंगानि समाहितः । निश्शाणभेरीपटहशंखतुर्यादिनिःस्वनैः ॥ ८१ ॥

ஒருமித்த மனத்துடன் மந்திரத்தில் பிறந்த எழுத்துகளால் ஷடங்கச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்; நிஷ்ஷாணம், பேரி, படஹம், சங்கம், தூரியம் முதலியவற்றின் முழக்கத்துடன்.

Verse 82

प्रवृत्तनृत्ये परितो जयमंगलभाषिते । चंदनागरुकस्तूरीकर्पूरादिसुवासिते ॥ ८२ ॥

சுற்றிலும் நடனம் தொடங்கியது; வெற்றிக் கோஷங்களும் மங்கள வாழ்த்துகளும் ஒலித்தன; சந்தனம், அகறு, கஸ்தூரி, கற்பூரம் முதலிய நறுமணங்கள் இடமெங்கும் பரவின.

Verse 83

नानाकुसुमसौरभ्यवाहिगंधवहान्विते । देवगंधर्वनारीभिर्गायन्तीभिरलकृते ॥ ८३ ॥

பலவகை மலர்களின் மணத்தைச் சுமந்த காற்றோட்டங்கள் அங்கு நிறைந்திருந்தன; பாடிக்கொண்டிருந்த தேவ-கந்தர்வப் பெண்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 84

सिंहासने समासीनं पुष्पकोपरि राघवम् । सौमित्रिसीतासहितं जटामुकुटशोभितम् ॥ ८४ ॥

புஷ்பகத்தில் அமைந்த அரச சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்த ராகவனை அவர் கண்டார்—சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) மற்றும் சீதையுடன், ஜடாமுகுடம் போலச் சோபித்தவனாக.

Verse 85

चापबाणधरं श्यामं ससुग्रीवविभीषणम् । हत्वा रावणमायांतं कृतत्रैलोक्यरक्षणम् ॥ ८५ ॥

கருமை நிறத்துடன் வில்-அம்புகளைத் தாங்கி, சுக்ரீவன் மற்றும் விபீஷணனுடன்—முன்னே வந்த ராவணனை வதைத்து, மூவுலகத்தையும் காத்தருளினான்.

Verse 86

एवं ध्यात्वा जपेद्वर्णं लक्षं मत्री दशांशतः । घृताक्तैः पायसैर्हुत्वा यजनं पूर्ववञ्चरेत् ॥ ८६ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரசாதகர் அந்த வர்ணத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அதன் தசமांशமாக நெய் கலந்த பாயசத்தால் ஹோமம் செய்து, முன் கூறிய விதிப்படி யஜனத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 87

प्रणवो हृदयं सीतापतये तदनंतरम् । रामाय हनयुग्मांते वर्मास्त्राग्निप्रियांतिमः ॥ ८७ ॥

பிரணவம் (ஓம்) இதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் சீதாபதிக்கு அர்ப்பணம் செய்து, அடுத்ததாக ராமனுக்கு; இறுதியில் ‘ஹ-ந’ இரட்டையுடன் அக்னிப்ரியமான அக்ன்யஸ்திரத்திற்கு கவச-அஸ்திர நியமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 88

एकोनविंशद्वर्णोऽयं मंत्रः सर्वार्थसाधकः । विश्वामित्रो मुनिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ ८८ ॥

இந்த மந்திரம் பத்தொன்பது எழுத்துகளைக் கொண்டது; எல்லா பயன்களையும் சாதிப்பது. இதன் ரிஷி விஸ்வாமித்ர முனி; சந்தஸ் அனுஷ்டுப் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 89

देवता रामभद्रो जं बीजं शक्तिर्नम इति । मंत्रोत्थितैः क्रमाद्वर्णैस्ततो ध्यायेञ्च पूर्ववत् ॥ ८९ ॥

இதன் தேவதை ராமபத்ரன்; ‘ஜம்’ பீஜம்; ‘நமः’ சக்தி என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் மந்திரத்தில் எழும் எழுத்துகளை வரிசையாக நியமித்து, முன்புபோல் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 90

पूजनं काम्यकर्मादि सर्वमस्य षडर्णवत् । तारः स्वबीजं कमला रामभद्रेति संपठेत् ॥ ९० ॥

இதற்கான பூஜையும் காம்யகர்மங்களும் அனைத்தும் ஷடர்ண மந்திர முறையிலேயே செய்ய வேண்டும். ‘தார’, தன் பீஜம், ‘கமலா’, ‘ராமபத்ர’ என்று பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 91

महेष्वासपदांते तु रघुवीर नृपोत्तम । दशास्यांतकशब्दांते मां रक्ष देहि संपठेत् ॥ ९१ ॥

“மஹேஷ்வாஸ” என்ற சொல்லின் முடிவிலும், “தசாஸ்யாந்தக” என்ற சொல்லின் முடிவிலும் இவ்வாறு ஜபிக்க வேண்டும்— “ஓ ரகுவீரா, ந்ருபோத்தமா! என்னைக் காப்பாற்று; எனக்கு சரணம் அருள்வாயாக।”

Verse 92

परमांते मे श्रियं स्यान्मंत्रो बाणगुणाक्षरः । बीजैर्वियुक्तो द्वात्रिंशदर्णोऽयं फलदायकः ॥ ९२ ॥

“எனக்கு பரம ஸ்ரீ-செல்வம் உண்டாகுக”—இம்மந்திரம் பாண-குண விதிப்படி அక్షர எண்ணிக்கையுடன் அமைந்தது; பீஜாக்ஷரங்கள் இன்றி உள்ள இந்த முப்பத்திரண்டு அక్షர மந்திரம் பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது।

Verse 93

विश्वामित्रो मुनिश्चास्यानुष्टुप्छंद उदाहृतम् । देवता रामभद्रोऽत्र बीजं स्वं शक्तिरिंदिरा ॥ ९३ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி விஸ்வாமித்ர முனிவர்; இதன் சந்தஸ் அனுஷ்டுப் என அறிவிக்கப்படுகிறது. இங்கு தேவதை ராமபத்ரர்; பீஜம் தன் பெயரே, சக்தி இந்திரா (லக்ஷ்மி)।

Verse 94

बीजत्रयाद्यैः कुर्वीत पदैः सर्वेण मंत्रवित् । पंचांगानि च विन्यस्य मंत्रवर्णान्क्रमान्न्यसेत् ॥ ९४ ॥

மந்திரத்தை அறிந்தவர் மூன்று பீஜங்களால் தொடங்கும் பதங்களுடன் முழு விதியையும் செய்ய வேண்டும். முதலில் பஞ்சாங்க ந்யாசம் செய்து, பின்னர் மந்திர எழுத்துகளை வரிசையாக ந்யசிக்க வேண்டும்।

Verse 95

मूर्ध्नि भाले दृशोः श्रोत्रे गंडयुग्मे सनासिके । आस्ये दोःसंधियुगले स्तनहृन्नाभिषु क्रमात् ॥ ९५ ॥

வரிசையாக—தலையின் உச்சியில், நெற்றியில், கண்களில், காதுகளில், மூக்குடன் சேர்ந்து இரு கன்னங்களில்; பின்னர் வாயில்; இரு கைமூட்டு (தோள்-சந்தி) இடங்களில்; அதன் பின் மார்புகளில், இதயத்தில், நாபியில் (ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்)।

Verse 96

कटौ मेढ्रे पायुपादसंधिष्वर्णान्न्यसेन्मनोः । ध्यानार्चनादिकं चास्य पूर्ववत्समुपाचरेत् ॥ ९६ ॥

இடுப்பு, லிங்கம், குதம் மற்றும் பாதச் சந்திகளில் மந்திர எழுத்துகளை மனத்தால் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் முன் கூறிய முறையின்படி இறைவனுக்கு தியானம், அர்ச்சனை முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 97

लक्षत्रयं पुरश्चर्यां पायसैर्हवनं मतम् । ध्यात्वा रामं पीतवर्णं जपेल्लक्षं समाहितः ॥ ९७ ॥

புரஸ்சர்யைக்கு மூன்று லட்சம் ஜபம் விதிக்கப்பட்டது; பாயசத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். பொன்னிறம் கொண்ட ஸ்ரீராமனைத் தியானித்து, ஒருமுக மனத்துடன் ஒரு லட்சம் ஜபம் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 98

दशांशं कमलैर्हुत्वा धनैर्धनपतिर्भवेत् । तारो माया रमाद्वंद्वं दाशरथाय हृञ्च वै ॥ ९८ ॥

பத்திலொரு பங்கினைத் தாமரை மலர்களால் ஹோமம் செய்து, அதுபோல செல்வத்தாலும் விதிப்படி ஆஹுதி அளித்தால் செல்வாதிபதியாகிறான். ‘தார’, ‘மாயா’, ‘ரமா’ என்ற இரட்டை—இவை தாசரதி ராமனுக்காக ‘ஹ்ரிஞ்’ உடன் சேர்த்து உபயோகிக்க வேண்டும்.

Verse 99

एकादशाक्षरो मंत्रो मुन्याद्यर्चास्य पूर्ववत् । त्रैलोक्यांते तु नाथाय हृदंतो वसुवर्णवान् ॥ ९९ ॥

இது பதினொன்று எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; முனிவர்கள் முதலியவற்றைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு அர்ச்சனை முன்போலவே செய்ய வேண்டும். மூவுலக முடிவிலும் நாதன் இதயத்தின் உள்ளே உறைவனாக, பொன்னொளி போன்ற செல்வச் சோபையுடன் நிலைத்திருப்பான்.

Verse 100

अस्यापि पूर्ववत्सर्वं न्यासध्यानार्चनादिकम् । आंजनेयपदांते तु गुरवे हृदयांतिमः ॥ १०० ॥

இதிலும் முன்போல ந்யாசம், தியானம், அர்ச்சனை முதலிய அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். ‘ஆஞ்சநேய’ என்ற சொல்லின் முடிவில் இதய பீஜத்தின் இறுதியைச் சேர்த்து குருவிற்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 101

मंत्रो नवाक्षरोऽस्यापि यजनं पूर्ववन्मतम् । ङेतं रामपद पश्चाद्धृदयं पंचवणवत् ॥ १०१ ॥

இந்த மந்திரமும் நவாக்ஷரமாய் உள்ளது; இதன் யஜனம் முன் கூறிய விதமே. ‘ராம’ பதத்தை வைத்து, பஞ்சவர்ண முறையின்படி ஹ்ருதய-பீஜத்தை சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 102

मुनिध्यानार्चनं चास्य प्रोक्तं सर्वं षडर्णवत् । रामांते चंद्रभद्रौ च ङेंतौ पावकवल्लभा ॥ १०२ ॥

இதன் முனி-த்யானமும் அர்ச்சனையும் அனைத்தும் ஷடர்ண முறையின்படி உரைக்கப்பட்டுள்ளன. இறுதியில் ‘ராமா’; மேலும் ‘சந்திரபத்ரா’, ‘ஙேம்தௌ’ மற்றும் ‘பாவகவல்லபா’ உள்ளன.

Verse 103

मंत्रो द्वौ च समाख्यातौ मुन्याद्यर्चादि पूर्ववत् । वह्निः शेषान्वितश्चैव चंद्रभूषितमस्तकः ॥ १०३ ॥

இவ்வாறு இரண்டு மந்திரங்கள் அறிவிக்கப்பட்டன; முனி முதலியோருடன் தொடங்கும் அர்ச்சனை முதலியவை முன்போலவே செய்யப்பட வேண்டும். தியானத்திற்குரியவர் சேஷனுடன் கூடிய, சந்திரம் அலங்கரித்த தலையுடைய அக்னி.

Verse 104

एकाक्षरो रघुपतेर्मंत्रः कल्पद्रुमोऽपरः । ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छंदो रामोऽस्य देवता ॥ १०४ ॥

ரகுபதியின் ஏகாக்ஷர மந்திரமும் இன்னொரு கல்பதருவைப் போன்றது. இம்மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா; சந்தஸ் காயத்ரி; தேவதை ஸ்ரீராமன்.

Verse 105

षड्दीर्घाढ्येन मंत्रेण षडंगानि समाचरेत् । सरयूतीरमंदारवेदिकापंकजासने ॥ १०५ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் கொண்ட மந்திரத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் முதலியவற்றை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். சரயூ நதிக்கரையில், மந்தார மரவேதிக்கையின் மீது அமைந்த தாமரை ஆசனத்தில் இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 106

श्यामं वीरासनासीनं ज्ञानमुद्रोपशोभितम् । वामोरुन्यस्तं तद्धस्तं सीतालक्ष्मणसंयुतम् ॥ १०६ ॥

கருநிறத் திருமேனி கொண்ட பரமன் வீராசனத்தில் அமர்ந்து, ஞானமுத்திரையால் அலங்கரிக்கப் பெற்றவன்; அவன் கை இடது தொடையில் தங்க, சீதா மற்றும் இலக்குமணனுடன் கூடியவன்।

Verse 107

अवेक्षणाणमात्मानं मन्मथामिततेजसम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं केवलं मोक्षकांक्षया ॥ १०७ ॥

புலன்களால் அறியப்படும் பொருள்களைக் கடந்த ஆத்மச్వరூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—மன்மதனையும் மிஞ்சும் அளவற்ற தேஜஸுடன், தூய ஸ்படிகம்போல் ஒளிர்வதாய்; அதை மோக்ஷ விருப்பத்தால் மட்டுமே நாட வேண்டும்।

Verse 108

चिंतयेत्परमात्मानमृतुलक्षं जपेन्मनुम् । सर्व्वं षडर्णवञ्चास्य होमनित्यार्चनादिकम् ॥ १०८ ॥

பரமாத்மாவைத் தியானித்து, மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். இந்த அனுஷ்டானத்தில் ஷடக்ஷர மந்திரம் முதலாக ஹோமம், நித்ய ஆராதனை முதலிய அனைத்தையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 109

वह्निः शेषासनो भांतः केवलो द्व्यक्षरो मनुः । एकाक्षरोक्त वत्सर्वं मुनिध्यानार्चनादिकम् ॥ १०९ ॥

‘வஹ்னி’, ‘சேஷாசன’, ‘பாந்த’, ‘கேவல’—இவை இரண்டெழுத்துப் புனித மந்திரங்கள். ஆனால் ஒரெழுத்து மந்திரத்திலேயே முனிவர்களின் தியானம், அர்ச்சனை முதலிய அனைத்தும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 110

तारमानारमानंगचास्त्रबीजैर्द्विवर्णकः । त्र्यक्षरो मंत्रराजः स्यात्षड्विधः सकलेष्टदः ॥ ११० ॥

தாரா, மான, அர, மானங்க, சாஸ்திர—இவற்றின் பீஜ எழுத்துகளால் அமைந்த இரண்டெழுத்து (த்விவர்ணக) மந்திரம், மூன்றெழுத்து ‘மந்திரராஜா’வாகிறது; அது ஆறு வகையாய் இருந்து எல்லா இஷ்டப் பயன்களையும் அளிக்கும்।

Verse 111

व्द्यक्षरश्चंद्रभद्रांतो द्विविधश्चतुरक्षरः । एकार्णोक्तवदेतेषां मुनिध्यानार्चनादिकम् ॥ १११ ॥

‘சந்திரபத்ர’ என்று முடியும் இரண்டெழுத்து மந்திரம் கூறப்பட்டது; நான்கெழுத்து மந்திரம் இருவகை. இவற்றின் முனி-தியானம், அர்ச்சனை முதலியவை ஏகாக்ஷர மந்திரத்தில் சொன்னபடியே செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 112

तारो रामश्चतुर्थ्यंतो वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा । अष्टार्णोऽयं महामंत्रो मुन्याद्यर्चा षडर्णवत् ॥ ११२ ॥

‘தார’ (ஓம்) பின் தத்திவ் விகுதி உடைய ‘ராமாய’, மேலும் வர்மம்-அஸ்திர மந்திரங்கள், ‘வஹ்னிவல்லபா’ என்ற பதம்—இது மகா அஷ்டாக்ஷர மந்திரம். முனி முதலிய அర్చனை முறைகள் ஷடாக்ஷர மந்திரம்போலவே செய்ய வேண்டும்।

Verse 113

तारो मया हृदंते स्याद्रामाय प्रणवांतिमः । शिवोमाराममंत्रोऽयमष्टार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ११३ ॥

நான் ‘தார’ (ப்ரணவம்) என்பதை இதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இறுதி பதம் ப்ரணவ-சேர்க்கையுடன் ‘ராமாய’ ஆகும். இது சிவ–உமா–ராம அஷ்டாக்ஷர மந்திரம்; எல்லா சித்திகளையும் அளிக்கும்।

Verse 114

ऋषिः सदाशिवः प्रोक्तो गायत्री छंद ईरितम् । शिवोमारामचंद्रोऽत्र देवता परिकीर्तितः ॥ ११४ ॥

இங்கே ரிஷி சதாக்ஷிவன் எனக் கூறப்படுகிறது; சந்தஸ் காயத்ரி என உரைக்கப்படுகிறது; மேலும் தேவதையாக சிவ–உமா–ராமசந்திரன் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 115

षड्वीर्ययामाय यातु ध्रुवपंचार्णयुक्तया । षडंगानि विधायाथ ध्यायेद्धृदि सुरार्चितम् ॥ ११५ ॥

ஆறுவலிமை உடைய ஆண்டவரை நோக்கிய மந்திரத்துடன், நிலையான பஞ்சாக்ஷரியை இணைத்து சாதகர் முன்னேற வேண்டும். பின்னர் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து, தேவர்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட இறைவனை இதயத்தில் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 116

रामं त्रिनेत्रं सोमार्द्धधारिणं शूलिनं वरम् । भस्मोद्धूलितसर्वांगं कपर्द्दिनमुपास्महे ॥ ११६ ॥

நாம் அந்த உத்தமப் பரமனை வழிபடுகிறோம்—ராமரூபத்தில் மகிழ்பவன், மும்முகக் கண்களுடையவன், தலையில் அரைச்சந்திரம் தரித்தவன், திரிசூலதாரி; முழு உடலும் புனித விபூதியால் பூசப்பட்டு, ஜடாமுடி கொண்ட தவசி.

Verse 117

रामाभिरामं सौंदर्यसीमां सोमावतंसिनीम् । पाशांकुशधनुर्बाणधरां ध्यायेत्रिलोचनाम् ॥ ११७ ॥

மும்முகக் கண்களுடைய தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—ரமா (லக்ஷ்மி) போல் இனிமையானவள், அழகின் எல்லையென விளங்குபவள், தலையில் அரைச்சந்திரத்தை மணிமுடியாகத் தரித்தவள், பாசம், அங்குசம், வில், அம்பு ஆகியவற்றை ஏந்தியவள்.

Verse 118

एवं ध्यात्वा जपेद्वर्णलक्षं त्रिमधुरान्वितैः । बिल्पपत्रैः फलैः पुष्पैस्तिलैर्वा पंकजैर्हुनेत् ॥ ११८ ॥

இவ்வாறு தியானித்து ஒரு லட்சம் எழுத்தளவு ஜபம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் திரிமதுரம் (பால், தயிர், நெய்) இணைந்த அர்ப்பணங்களுடன், வில்வ இலை, பழம், மலர், எள் அல்லது தாமரை மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 119

स्वयमायांति निधयः सिद्धयश्च सुरेप्सिताः । तारो माया च भरताग्रजराममनोभवः ॥ ११९ ॥

தேவர்களும் விரும்பும் நிதிகளும் சித்திகளும் தாமே வந்து சேரும். அதுபோல தாரா, மாயா, மனோபவம் (காமன்) மற்றும் பரதனின் அண்ணன் ஸ்ரீராமனும் (அருளால்) பெறப்படுவர்.

Verse 120

वह्निजायाद्वादशार्णो मंत्रः कल्पद्रुमोऽपरः । अंगिराश्च मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ १२० ॥

“வஹ்னிஜாயா” என்பதிலிருந்து பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரம் உருவாகிறது; அது ‘கல்பத்ருமம்’ (விருப்பநிறைவேற்றும்) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இதன் ரிஷி அங்கிரஸ் முனி; சந்தம் காயத்ரி; அதிஷ்டாத்ரி தேவதையும் மீண்டும் காயத்ரியே.

Verse 121

श्रीरामो भुवनाबीजं स्वाहाशक्तिः समीरितः । चंद्रैकमुनिभूनेत्रैर्मंत्रार्णैरंगकल्पनम् ॥ १२१ ॥

‘ஸ்ரீ ராம’ம் உலகங்களின் பீஜம் (பீஜமந்திரம்) என அறிவிக்கப்படுகிறது; ‘ஸ்வாஹா’ அதன் சக்தி என கூறப்படுகிறது. ‘சந்திர–ஒன்று–முனி–பூமி–கண்கள்’ என்ற எண்-குறியீட்டால் சுட்டிய மந்திர எழுத்துகளால் அங்க-கல்பனை (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 122

ध्यानपूजादिकं चास्च सर्वं कुर्यात्षडर्णवत् । प्रणवो हृदयं सीतापते रामश्च ङेंतिमः ॥ १२२ ॥

இந்த மந்திரத்திற்கான தியானம், பூஜை முதலிய அனைத்தையும் ஷடாக்ஷர மந்திரம் போலவே செய்ய வேண்டும். பிரணவம் (ஓம்) இதன் ஹ்ருதயம்; ‘ஸீதாபதே ராம’ என்பது இதன் நிறைவு பகுதி.

Verse 123

हनद्वयांते वर्मास्त्रं मंत्रः षोडशवर्णवान् । अगस्त्योऽस्य मुनिश्छंदो बृहती देवता पुनः ॥ १२३ ॥

‘ஹன’ என்ற இரு எழுத்துகளின் முடிவில் வர்மாஸ்திரம் (பாதுகாப்புக் கவச-ஆயுத) மந்திரம் உள்ளது; அது பதினாறு எழுத்துகளைக் கொண்டது. இதன் ரிஷி அகஸ்த்யர்; சந்தஸ் ப்ருஹதீ; தேவதை மீண்டும் அதே (முன்னர் கூறியது).

Verse 124

श्रीरामोऽहं तथा बीजं रां शक्तिः समुदीरिता । रामाब्धिवह्निवेदाक्षिवर्णैः पंचांगकल्पना ॥ १२४ ॥

‘நான் ஸ்ரீ ராமன்’ என்ற மந்திரம். இதன் பீஜம் ‘ராம்’; சக்தியும் அவ்வாறே அறிவிக்கப்பட்டது. ‘ராம–கடல்–அக்னி–வேத-கண்’ எனச் சுட்டிய எழுத்துகளால் பஞ்சாங்க-கல்பனை (ஐந்து அங்க ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 125

ध्यानपूजादिकं सर्वमस्य कुर्यात्षडर्णवत् । तारो हृञ्चैव ब्रह्मण्यसेव्याय पदमीरयेत् ॥ १२५ ॥

இதற்கான தியானம், பூஜை முதலிய அனைத்தையும் ஷடாக்ஷர மந்திரம் போலவே செய்ய வேண்டும். பின்னர் ‘தார’ (ஓம்) ஐ ‘ஹ்ரீம்’ உடன் உச்சரித்து ‘ப்ரஹ்மண்ய-ஸேவ்யாய’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 126

रामायाकुंठशब्दांतं तेजसे च समीरयेत् । उत्तमश्लोकधुर्याय स्वं भृगुः कामिकान्वितः ॥ १२६ ॥

“ராமாயா” என்று தொடங்கி “அகுண்ட” என்ற சொல்லில் முடியும் மந்திரத்தை உச்சரித்து, ஆன்மீகத் தேஜஸ் வளர்வதற்காகவும் ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விரும்பிய நோக்கத்துடன் கூடிய ப்ருகு, உத்தமச்லோக-துர்யரான விஷ்ணுவுக்கு தன் ஸ்தவத்தை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 127

दंडार्पितां प्रिये मंत्रो रामरामाक्षरो मतः । ऋषिः शुक्रस्तथानुष्टुप्छंदो रामोऽस्य देवता ॥ १२७ ॥

அன்பே, சீடனுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட மந்திரம் ‘ராம ராம’ எனும் இரண்டெழுத்து மந்திரமாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் ரிஷி சுக்ரர்; சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; தேவதை ஸ்ரீ ராமரே.

Verse 128

पादैः सर्वेण पंचांगं कुर्याच्छेषं षडर्णवत् । लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्पायसैः सुधीः ॥ १२८ ॥

மந்திரத்தை அதன் எல்லாப் பாதங்களுடனும் முழுமையாகக் கொண்டு பஞ்சாங்கச் செயல்கள் (அங்கந்யாசம் முதலியவை) செய்ய வேண்டும்; மீதமுள்ள பகுதியை ஆறெழுத்து (ஷடர்ணவத்) மந்திரமாகக் கருத வேண்டும். ஞானி ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை பாயசத்தால் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 129

सिद्धमंत्रस्य भुक्तिः स्यान्मुक्तिः पातकनाशनम् । आदौ दाशरथायांते विद्महे पदमुच्चरेत् ॥ १२९ ॥

சித்தமான மந்திரம் உலகியலான போகத்தையும், முக்தியையும் அளித்து, பாவங்களை அழிக்கிறது. தொடக்கத்தில் ‘தாசரதாய’ என்று கூறி, முடிவில் ‘வித்மஹே’ என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 130

ततः सीतावल्लभाय धीमहीति समुच्चरेत् । तन्नो रामः प्रोचो वर्णो दयादिति च संवदेत् ॥ १३० ॥

பின்னர் ‘ஸீதாவல்லபாய தீமஹி’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘பரம எழுத்தாகப் புகழப்பட்ட அந்த ராமன் எங்களுக்கு அருள் புரிவானாக’ என்றும் கூற வேண்டும்।

Verse 131

एषोक्तारा मगायत्री सर्वाभीष्टफलप्रदा । पद्मासीतापदं ङेतं ठद्वयांतः षडक्षरः ॥ १३१ ॥

இங்கு உரைக்கப்பட்ட இந்த மகா-காயத்ரீ எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிப்பாள். இதை ‘பத்மாசீதாபத’ என்ற சொல்வடிவமாக அறிய வேண்டும்; இது ஷடக்ஷர மந்திரம், இறுதியில் இரு மெய்யெழுத்துகளுடன் நிறைவடையும்.

Verse 132

वाल्मीकिश्च मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः । सीता भगवती प्रोक्ता श्रीं बीजं वह्निसुन्दरी ॥ १३२ ॥

ரிஷி வால்மீகி; சந்தம் காயத்ரீ. அதிதேவதை பகவதி சீதை; பீஜம் ‘ஸ்ரீம்’, சக்தி ‘வஹ்னிசுந்தரி’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 133

शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन बीजेनांगानि कल्पयेत् । ततो ध्यायन्महादेवीं सीतां त्रैलोक्यपूजिताम् ॥ १३३ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரொலிகளால் யுக்தமான சக்தி-பீஜத்தால் அங்கந்யாசத்தை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் மூவுலகிலும் பூஜிக்கப்படும் மகாதேவி சீதையைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 134

तप्तहाटकवर्णाभां पद्मयुग्मं करद्वये । सद्रत्नभूषणस्फूर्जद्दिव्यदेहां शुभात्मिकाम् ॥ १३४ ॥

காய்ந்த பொன்னின் நிறம்போல் ஒளிவிடும்; இரு கைகளிலும் இரு தாமரைகளைத் தாங்கியவள். சிறந்த ரத்தின ஆபரணங்களால் ஜொலிக்கும் தெய்வீக உடலுடைய, மங்களஸ்வரூபிணி.

Verse 135

नानावस्त्रां शशिमुखीं पद्माक्षीं मुदितांतराम् । पश्यंतीं राघवं पुण्यं शय्यार्ध्यां षड्गुणेश्वरीम् ॥ १३५ ॥

பலவகை ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; நிலவுபோன்ற முகத்தாள், தாமரை கண்களாள், உள்ளம் மகிழ்ந்தவள். புனித ராகவனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; படுக்கைக்கு உரியவள், ஆறு குண ஐஸ்வர்யம் கொண்ட ஷட்குணேஸ்வரி.

Verse 136

एवं ध्यात्वा जपेद्वर्णलक्षं मंत्री दशांशतः । जुहुयात्कमलैः फुल्लैः पीठे पूर्वोदिते यजेत् ॥ १३६ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரசாதகர் ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்கினை மலர்ந்த தாமரைகளால் ஹோமம் செய்து, முன் கூறிய பீடத்தில் வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 137

मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यामावाह्य जानकीम् । संपूज्य दक्षिणे राममभ्यर्च्याग्रेऽनिलात्मजम् ॥ १३७ ॥

மூலமந்திரத்தால் மூர்த்தியை மனத்தில் அமைத்து அதில் ஜானகியை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; அவளை முறையாகப் பூஜித்து, வலப்புறம் ராமனையும், முன்னிலையில் அனிலாத்மஜன் (ஹனுமான்) ஐ பக்தியுடன் அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 138

पृष्टे लक्ष्मणमभ्यर्च्य षट्कोणेष्वंगपूजनम् । पत्रेषु मंत्रिमुख्यंश्च बाह्ये लोकेश्वरान्पुनः ॥ १३८ ॥

பின்புறத்தில் லக்ஷ்மணனை அர்ச்சித்து, அறுகோணங்களில் அங்கபூஜை செய்ய வேண்டும்; இதழ்களில் முதன்மை அமைச்சர்களையும், வெளிப்புற வளையத்தில் மீண்டும் லோகேஸ்வரர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 139

वज्राद्यानपि संपूज्य सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । जातीपुष्पैश्चन्दनाक्तै राजवश्याय होमयेत् ॥ १३९ ॥

வஜ்ரம் முதலியவற்றையும் முறையாகப் பூஜித்தால் சாதகர் எல்லா சித்திகளுக்கும் அதிபதியாகிறான். அரசனை வசப்படுத்த சந்தனம்சார்ந்த மல்லிகை மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 140

कमलैर्धनधान्याप्तिर्नीलाब्जैर्वशयन् जगत् । बिल्वपत्रैः श्रियः प्राप्त्यै दूर्वाभीरोराशांतये ॥ १४० ॥

தாமரையால் செல்வமும் தானியமும் கிடைக்கும்; நீலத் தாமரையால் உலகம் வசப்படும்; வில்வ இலைகளால் ஸ்ரீ (செழிப்பு) பெறப்படும்; தூர்வா மற்றும் அபீரு அர்ப்பணிப்பால் ஆசையால் எழும் அலைச்சல் அடங்கும்।

Verse 141

किं बहूक्तुन सौभाग्यं पुत्रान्पौत्रान्परं सुखम् । धनं धान्यं च मोक्षं च सीताराधनतो लभेत् ॥ १४१ ॥

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? சீதை ஆராதனையால் நல்வாழ்வு, புத்ர-பௌத்திரர், பரம ஆனந்தம், தனம்-தானியம், மேலும் மோட்சமும் கிடைக்கும்।

Verse 142

शक्रः सेंदुर्लक्ष्मणाय हृदयं सप्तवर्णवान् । अगस्त्योऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ १४२ ॥

லக்ஷ்மணனின் ஹ்ருதய-மந்திரத்தின் ரிஷி சக்ரன் (இந்திரன்); அது சிந்தூரச் சின்னமுடையது, ஏழு எழுத்துகளைக் கொண்டது. இம்மந்திரத்திற்கு அகஸ்திய முனி ரிஷி; காயத்ரீ சந்தஸ்; மேலும் அதே தெய்வீக தேவதையே தேவதை.

Verse 143

लक्ष्मणाख्यो महावीरश्चाढ्यं हृद्वीजशक्तिके । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १४३ ॥

லக்ஷ்மணன் எனும் மகாவீரன், ஹ்ருத்-பீஜ சக்தியுடன் கூடியவனாய், ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் நிறைந்த பீஜமந்திரத்தால் ஷடங்க ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 144

द्विभुजं स्वर्णरुचुरतनुं पद्मनिभेक्षणम् । धनुर्बाणकरं रामसेवासंसक्तमानसम् ॥ १४४ ॥

இரு கரங்களுடன், பொன்னொளி உடலுடன், தாமரை போன்ற கண்களுடன்; வில்-அம்புகளைத் தாங்கி, ராம சேவையில் முழுமையாக மனம் ஈடுபட்டவன்।

Verse 145

ध्यात्वैवं प्रजपेद्वर्णलक्षं मंत्री दशांशतः । मध्वाक्तैः पायसैर्हुत्वा रामपीठे प्रपूजयेत ॥ १४५ ॥

இவ்வாறு தியானித்து, சாதகர் மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் எழுத்தளவு ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒன்றை தேன் கலந்த பாயசத்தால் ஹோமமாக அர்ப்பணித்து, ராம-பீடத்தில் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 146

रामवद्यजनं चास्य सर्वसिद्धिप्रदो ह्ययम् । साकल्यं रामपूजाया यदीच्छेन्नियतं नरः ॥ १४६ ॥

இந்த ராமஸ்துதியை ஜபித்தல்/உச்சரித்தல் நிச்சயமாக எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும். ஒழுக்கமுடையவன் ராமபூஜையின் முழுப் பயனை விரும்பினால், இதை விதிப்படி தினமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 147

तेन यत्नेन कर्त्तव्यं लक्ष्मणार्चनमादरात् । श्रीरामचंद्रभेदास्तु बहवः संति सिद्धिदाः ॥ १४७ ॥

ஆகையால் அதே முயற்சியுடன் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் லக்ஷ்மணார்ச்சனை செய்ய வேண்டும். ஸ்ரீ ராமசந்திரனுக்கு பல வேறுபாடுகள்/வடிவங்கள் உள்ளன; அவை சித்தி அளிப்பவை.

Verse 148

तत्साधकैः सदा कार्यं लक्ष्मणाराधनं शुभम् । अष्टोत्तरसहस्रं वा शतं वा सुसमाहितैः ॥ १४८ ॥

ஆகையால் சாதகர்கள் எப்போதும் மங்களமான லக்ஷ்மணாராதனையைச் செய்ய வேண்டும்—ஆயிரத்து எட்டு ஜபமோ, அல்லது குறைந்தது நூறு ஜபமோ—முழு ஒருமுகத்துடன்.

Verse 149

लक्ष्मणस्य मनुर्जप्यो मुमुक्षुभिरतंद्रितैः । अजप्त्वा लक्ष्मणमनुं राममंत्रान् जपंति ये ॥ १४९ ॥

மோட்சத்தை நாடுவோர் சோம்பலை விட்டு லக்ஷ்மணனின் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். லக்ஷ்மணமந்திரம் ஜபிக்காமல் ராமமந்திரங்களை ஜபிப்போர் (முறையான வரிசையைப் பின்பற்றார்).

Verse 150

न तेषां जायते सिद्धिर्हानिरेव पदे पदे । यो जपेल्लक्ष्मणमनुं नित्यमेकांतमास्थितः ॥ १५० ॥

அவர்களுக்கு சித்தி உண்டாகாது; மாறாக அடியடியாக இழப்பே ஏற்படும். (ஆனால்) தனிமையைத் தழுவி தினமும் லக்ஷ்மணமந்திரத்தை ஜபிப்பவன் (நல்ல வழியில் நிற்கிறான்).

Verse 151

मुच्यते सर्वपापेभ्यः सर्वान्कामानवाप्नुयात् । जयप्रधानो मंत्रोऽयं राज्यप्राप्त्यैकसाधनम् ॥ १५१ ॥

மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, விரும்பிய அனைத்துப் பயன்களையும் அடைவான். வெற்றியே முதன்மை சக்தியாகிய இம்மந்திரம் அரசாட்சியைப் பெற ஒரே நிச்சய சாதனமாகும்.

Verse 152

नष्टराज्याप्तये मंत्रं जपेल्लक्षं समाहितः । सोऽचिरान्नष्टराज्यं स्वं प्राप्नोत्येव न संशयः ॥ १५२ ॥

இழந்த அரசை மீட்க ஒருமனத்துடன் இம்மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். அவன் விரைவில் தன் இழந்த அரசை நிச்சயமாகப் பெறுவான்—சந்தேகமில்லை.

Verse 153

ध्यायन्राममयोध्यायामभिषिक्त मनन्यधीः । पञ्चायुतं मनुं जप्त्वा नष्टराज्यमवाप्नुयात् ॥ १५३ ॥

அயோத்தியில் அபிஷேகமடைந்த ஸ்ரீராமனைத் தியானித்து, ஒருமுக புத்தியுடன் மந்திரத்தை ஐந்தாயிரம் முறை ஜபித்தால் இழந்த அரசை மீண்டும் அடையலாம்.

Verse 154

नागपाशविनिर्मुक्तं ध्यात्वा लक्ष्मणमादरात् । अयुतं प्रजपेन्मंत्रं निगडान्मुच्यते ध्रुवम् ॥ १५४ ॥

நாகபாசத்திலிருந்து விடுபட்ட லக்ஷ்மணனைப் பக்தியுடன் தியானித்து, மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்தால், கட்டுகளிலிருந்து நிச்சயமாக விடுதலை பெறுவான்.

Verse 155

वातात्मजेनानीताभिरोषधीभिर्गतव्यथम् । ध्यात्वा लक्षं जपन्मंत्रमल्पमृत्युं जयेद्धुवम् ॥ १५५ ॥

வாயுபுத்திரன் கொண்டு வந்த மூலிகைகளால் வேதனை நீங்கும். பின்னர் தியானித்து மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்தால் ‘அல்பம்ருத்யு’ (அகால அபாயம்) நிச்சயமாக வெல்லப்படும்.

Verse 156

घातयंतं मेघनादं ध्यात्वा लक्षं जपेन्मनुम् । दुर्जयं वापि वेगेन जयेद्रिपुकुलं महत् ॥ १५६ ॥

மேகநாதனை வதைத்த தெய்வசக்தியைத் தியானித்து மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபித்தால், வெல்ல இயலாததையும் விரைவாக வென்று, பகைவர் குலங்களின் பெரும் படையையும் ஜெயிக்கலாம்.

Verse 157

ध्यात्वा शूर्पणखानासाछेदनोद्युक्तमानसम् । सहस्रं प्रजपेन्मंत्रं पुरुहूतादिकान् जयेत् ॥ १५७ ॥

சூர்ப்பணகையின் மூக்கை வெட்டும் செயலில் மனம் ஒருமுகப்படுத்தி தியானித்து, மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அதனால் புருஹூத முதலியவற்றை வெல்லலாம்.

Verse 158

रामपादाब्जसेवार्थं कृतोद्योगमथो स्मरन् । प्रजपल्लँक्षमेकांते महारोगात्प्रमुच्यते ॥ १५८ ॥

ஸ்ரீராமனை நினைந்து, அவரது திருவடித் தாமரைகளின் சேவைக்காக முயன்று, தனிமையில் மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிப்பவன் பெருநோயிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 159

त्रिमासं विजिताहारो नित्यं सप्तसहस्रकम् । अष्टोत्तरशतैः पुष्पैर्निश्छेद्रैः शातपत्रकैः ॥ १५९ ॥

மூன்று மாதங்கள் உணவை கட்டுப்படுத்தி, தினமும் ஏழாயிரம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் துளையில்லாத, நூறு இதழ்கள் கொண்ட 108 தாமரை மலர்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 160

पूजयित्वा विधानेन पायसं च सशर्करम् । निवेद्य प्रजपेन्मंत्रं कुष्टरोगात्प्रनुच्यते ॥ १६० ॥

விதிப்படி பூஜை செய்து, சர்க்கரை கலந்த பாயசத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து, பின்னர் மந்திரத்தை ஜபித்தால் குஷ்டரோகம் (தோல் நோய்) நீங்கும்.

Verse 161

विजने विजिताहारः षण्मासं विधिनामुना । क्षयरोगात्प्रमुच्येत सत्यं सत्यं न संशयः ॥ १६१ ॥

தனிமையான இடத்தில் தங்கி, உணவை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தி, இவ்விதியை ஆறு மாதங்கள் முறையாகக் கடைப்பிடிப்பவன் க்ஷயரோகம் (காசநோய்) இருந்து விடுபடுவான். இது உண்மை—உண்மையே; ஐயமில்லை.

Verse 162

अभिमंत्र्य जलं प्रातर्मंत्रेण त्रिः समाहितः । त्रिसंध्यं वा पिबेन्नित्यं मुच्यते सर्वरोगतः ॥ १६२ ॥

காலை ஒருமுகச் சிந்தையுடன் மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபித்து நீரை அபிமந்திரித்து, தினமும் அதை அருந்த வேண்டும்—அல்லது மூன்று சந்த்யாக்களிலும். இவ்வாறு செய்தால் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 163

दारिद्र्यं च पराभूतं जायते धनदोपमः । विषादिदोषसंस्पर्शो न भवेत्तु कदाचन ॥ १६३ ॥

வறுமையும் அவமானமும் நீங்கும்; மனிதன் செல்வச் செழிப்பை அடைவான். மேலும் துக்கம் முதலான குற்றங்களின் தொடுதலும் எந்நேரமும் ஏற்படாது.

Verse 164

मनुना मंत्रितैस्तोयैः प्रत्येहं क्षालयेन्मुखम् । मुखनेत्रादिसंभूताञ्जयेद्द्व्रोगांश्च दारुणान् ॥ १६४ ॥

மந்திரத்தால் சக்தியூட்டப்பட்ட நீரால் தினமும் முகத்தை கழுவ வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் முகம், கண்கள் முதலியவற்றில் தோன்றும் கடுமையான நோய்களையும் வெல்லலாம்.

Verse 165

पीत्वाभिमंत्रितं त्वंभः कुक्षिरोगान् जयेद्ध्रुवम् । लक्ष्मणप्रतिमां कृत्वा दद्याद्भक्त्या विधानतः ॥ १६५ ॥

அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரை அருந்தினால் வயிற்று நோய்கள் நிச்சயமாக வெல்லப்படும். லக்ஷ்மணரின் பிரதிமையை உருவாக்கி, விதிப்படி பக்தியுடன் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 166

स सर्वेभ्योऽथ रोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः । कन्यार्थी विमलापाणिग्रहणासक्तमानसः ॥ १६६ ॥

அத்தகையவன் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை. மணமகள் நாடி, தூய கன்னியின் நிர்மல பாணிகிரஹணத்தில் மனம் ஈடுபட்டால்।

Verse 167

ध्यायन् लक्षं जपेन्मंत्री अब्जैर्हुत्वा दशांशतः । ईप्सितां लभते कन्यां शीग्रमेव न संशयः ॥ १६७ ॥

தெய்வத்தையும் மந்திரத்தையும் தியானித்து, மந்திர சாதகர் ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவு தாமரைகளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அப்போது விரும்பிய கன்னியை விரைவில் பெறுவான்—ஐயமில்லை।

Verse 168

दीक्षितं जुंभणास्त्राणां मंत्रेषु नियतव्रतम् । ध्यात्वा च विधिवन्नित्यं जपेन्मासत्रयं मनुम् ॥ १६८ ॥

ஜும்பணாஸ்திர மந்திரங்களில் முறையாக தீட்சை பெற்றவன், அவற்றில் நியத விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி தியானித்து, தினமும் மூன்று மாதங்கள் மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 169

पूजापुरःसरं सप्तसहस्रं विजितेंद्रियः । सर्वासामपि विद्यानां तत्त्वज्ञो जायते नरः ॥ १६९ ॥

இந்திரியங்களை வென்று, பூஜையை முதன்மையாகக் கொண்டு ஏழாயிரம் (முறை) செய்தவன், எல்லா வித்யைகளின் தத்துவத்தை அறிந்தவனாக ஆகிறான்।

Verse 170

विश्वामित्रक्रतुवरे कृताद्भुतपराक्रमम् । ध्यायँल्लक्षं जपेन्मंत्रं मुच्यते महतो भयात् ॥ १७० ॥

விச்வாமித்ரரின் சிறந்த யாகத்தின் அதிசய வீரத்தைத் தியானித்து, மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அதனால் பெரும் பயத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 171

कृतनित्यक्रियः शुद्धस्त्रिकालं प्रजपेन्मनुम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो याति विष्णोः परं पदम् ॥ १७१ ॥

நித்தியக் கிரியைகளை விதிப்படி செய்து தூய்மையடைந்தவன், மூன்று காலங்களிலும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, திருமாலின் பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 172

दीक्षितो विधिवन्मंत्री गुणैर्विगतकल्मषः । स्वाचारनियतो दांतो गृहस्थो विजितेंद्रियः ॥ १७२ ॥

விதிப்படி தீட்சை பெற்ற மந்திர சாதகன், நற்குணங்களால் தூய்மையடைந்து கல்மஷமற்றவனாக இருக்க வேண்டும்; தன் ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, அடக்கமுடையவனாக, இல்லறத்தான் ஆகி, இந்திரியங்களை வென்றவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 173

ऐहिकाननपेक्ष्यैव निष्कामो योऽर्चयेद्विभुम् । स सर्वान्पुण्यपापौधान्दग्ध्वा निर्मलमानसः ॥ १७३ ॥

உலகிய பலனை எதிர்பாராமல், ஆசையற்றவனாய் எல்லாப் பரவிய ஆண்டவனை வழிபடுகிறவன்—புண்ணியமும் பாவமும் சேர்த்துக் குவிந்ததை எரித்தழித்து, தூய மனத்துடன் விளங்குவான்.

Verse 174

पुनरावृत्तिरहितः शाश्वतं पदमश्वतं पदमश्नुते । सकामो वांछितान् लब्ध्वा भुक्त्वा भोगान् मनोगतान् ॥ १७४ ॥

மீண்டும் பிறப்பதிலிருந்து விடுபட்டவன் நித்தியப் பதத்தை அடைவான். ஆசையுடையவன் வேண்டியதைப் பெற்று, மனம் நினைத்த இன்பங்களை அனுபவித்து, நிலையற்ற பதத்தையே அடைவான்.

Verse 175

जातिरमरश्चिरं भूत्वा याति विष्णोः परं पदम् । निद्राचन्द्रान्विता पश्चाद्भरताय हृदंतिमः ॥ १७५ ॥

நீண்ட காலம் அமரத்தன்மையை அடைந்து அந்த ஜீவன் திருமாலின் பரமபதத்தை அடைகிறது. அதன் பின் ‘நித்ரா’ மற்றும் ‘சந்திர’ இணைந்ததாகி, பரதனின் இதயத்தில் உள்ளார்ந்த ஆதாரமாகிறது.

Verse 176

सप्ताक्षरो मनुश्चास्य मुन्याद्यर्चादि पूर्ववत् । बकः सेंदुश्च शत्रुध्नपरं ङेतं हृदंतिमः ॥ १७६ ॥

இத்தெய்வ/மந்திரத்திற்கான மந்திரம் ஏழெழுத்துடையது. இதன் ரிஷ்யாதி மற்றும் வழிபாட்டு முறைகள் (ரிஷ்யாதி-ந்யாசம் முதலியவை) முன் கூறிய விதிப்படியே செய்யப்பட வேண்டும். இதன் குறியீடுகள் ‘பக’ (கொக்கு) மற்றும் ‘இந்தூ’ (சந்திரன்); இது சத்ருத்ந—பகைநாசக—பிரயோகம்; இறுதியில் ‘ஹ்ருதய’ முடிவு வினியோகம் ஆகும்॥ १७६ ॥

Verse 177

सप्ताक्षरोऽयं शत्रुध्नमंत्रः सर्वेष्टसिद्धिदः ॥ १७७ ॥

இந்த ஏழெழுத்துடைய ‘சத்ருத்ந’ மந்திரம் எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் सिद्धி அளிக்கிறது॥ १७৭ ॥

Verse 178

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बुहदुपाख्याने सनत्कुमारविभागे तृतीयपादे रामाद्युपासनावर्णनं नाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७३ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் உள்ள ப்ருஹதுபாக்யானத்தில், ஸனத்குமார பிரிவின் மூன்றாம் பாதத்தில் ‘ராமாதி உபாசனை வர்ணனம்’ எனும் எழுபத்திமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது॥ ७३ ॥