Shloka 35
Adhyaya 76 — The Sixth Manvantara: Cakshusha Manu, the Child-Snatcher, and the Problem of Kinship
अतो ब्रवीमि संसारे वसतः को न बान्धवः ।
को वापि सततं बन्धुः किं वो विभ्राम्यते मतिः ॥
ato bravīmi saṃsāre vasataḥ ko na bāndhavaḥ / ko vāpi satataṃ bandhuḥ kiṃ vo vibhrāmyate matiḥ
ஆகையால் நான் சொல்கிறேன்—இந்தச் சம்சாரத்தில் வாழ்பவனுக்கு யார் (ஏதோ ஒரு வகையில்) உறவினர் அல்லர்? மேலும் யார் உண்மையில் நிலையான உறவினர்? அப்படியிருக்க உன் மனம் ஏன் குழம்புகிறது?
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse reframes kinship as fluid and situational, undermining possessive grief or pride. It encourages discernment: fulfill duties, but do not absolutize relations.
Didactic teaching supporting dharma within narrative; not a direct sarga/manvantara/vaṃśa passage.
By denying an ‘eternal relative’ in the phenomenal realm, the text implicitly points toward the only stable refuge: the inner Self (ātman) or the Absolute (brahman).