Shloka 3
Adhyaya 76 — The Sixth Manvantara: Cakshusha Manu, the Child-Snatcher, and the Problem of Kinship
जातं माता निजोत्सङ्गे स्थितमुल्लाप्य तं पुनः ।
परिष्वजति हार्देन पुनरुल्लापयत्यथ ॥
jātaṃ mātā nijotsaṅge sthitam ullāpya taṃ punaḥ / pariṣvajati hārdena punar ullāpayaty atha //
குழந்தை பிறந்தவுடன் தாய் அவனைத் தன் மடியில் வைத்து மீண்டும் மீண்டும் கொஞ்சி, உள்ளமார்ந்த அன்புடன் அணைத்து, பின்னர் மறுபடியும் விளையாட்டாக அவனிடம் பேசினாள்.
{ "primaryRasa": "shringara", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Affection (sneha) is depicted vividly; later verses will interrogate whether affection is purely selfless or mixed with self-interest—an ethical probe into motives behind love.
Vaṃśānucarita/Ākhyāna (narrative illustration) serving dharma-upadeśa (ethical instruction) through story.
The lap and repeated cooing symbolize the binding power of māyā/sneha—comforting yet potentially obscuring discernment, which the jātismara will pierce.