Shloka 12
Adhyaya 24 — Kuvalayashva’s Refusal of Gifts and the Vision of Madalasa’s Maya
तद्वयं त्वत्प्रसादेन धनरत्नादिसञ्चयान् ।
पितृमुक्तान् प्रयच्छामः कामतो नित्यमर्थिनाम् ॥
tad vayaṃ tvatprasādena dhana-ratnādi-sañcayān |
pitṛmuktān prayacchāmaḥ kāmato nityam arthinām ||
ஆகையால் உமது அருளால், கேட்போர்க்கு எப்போதும் அவரவர் விருப்பத்தின்படி, எங்கள் தந்தையின் சம்மதத்துடன் விடுவிக்கப்பட்ட செல்வம், ரத்தினம் முதலிய களஞ்சியங்களை நாம் அளிப்போம்।
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Even generosity is framed as disciplined and sanctioned: giving is enabled by grace (prasāda) and regulated by elder authority (pitṛ). The verse presents dāna as a dharmic institution, not mere impulse.
Narrative ethics (ākhyāna) rather than pañcalakṣaṇa categories.
‘Prasāda’ implies a descending power that unlocks ‘sañcaya’ (stored potential). ‘Pitṛmukta’ suggests that power becomes wholesome only when released through proper lineage-order, i.e., aligned with dharmic hierarchy.