Adhyaya 189
देवसत्रे मृत्युनिरोधः, पूर्वेन्द्राणां मानुषावतरणम्, द्रौपदी-वरकथनम् (Suspension of Death at the Devasatra; Former Indras’ Human Descent; Draupadī’s Boon Etiology)
Upa-parva: Sambhava Parva (Origins of the Bharata line and divine incarnations)
Vyāsa recounts an ancient episode at Naimiṣāraṇya where the gods conduct a sacrificial session (satra). Yama (Vaivasvata), being engaged in the rite, ceases to take life, resulting in unchecked human proliferation and the gods’ anxiety over loss of distinction between mortals and immortals. The gods approach Prajāpati (Brahmā), who explains that mortality will resume once Yama completes his ritual obligations and that a further corrective will occur through divine potency manifesting in humans. The gods then witness a wondrous scene near the Bhāgīrathī (Gaṅgā): a weeping woman’s tear becomes a golden lotus, leading Indra to follow her to a mountain summit where a radiant youthful figure plays at dice. Indra’s pride is checked; he is immobilized by the deity’s gaze and is instructed to enter a mountain cleft, where he sees four similarly luminous figures—former Indras—anticipating his own displacement. Rudra/Śiva (as the controlling deity) directs these former Indras to assume human births, perform difficult deeds, and later return to heaven by merit. The narrative then connects this cosmic directive to the terrestrial: the former Indras become the Pāṇḍavas (with Arjuna marked as Indra’s portion), Lakṣmī is designated as their wife in the form of Draupadī, and Drupada is granted divine sight by Vyāsa to perceive their prior divine forms. Finally, an etiological account explains Draupadī’s polyandrous destiny: a sage’s daughter, having asked Śaṅkara repeatedly for a husband, receives the boon that she will have five husbands in a later birth; she is reborn as Drupada’s daughter Kṛṣṇā (Draupadī), suited to the five brothers by prior ordinance.
Chapter Arc: स्वयंवर-यात्रा के बाद पाण्डवों की वापसी के प्रसंग में सभा-स्थल पर वीरों की शक्ति-परख का वातावरण बनता है—मानो उत्सव के भीतर ही युद्ध का बीज अंकुरित हो उठा हो। → ब्राह्मणों की चर्चा और चुनौती के बीच अर्जुन हँसते-से दर्शक-समूह को पीछे रहने को कहता है और अकेले ही क्रुद्ध योद्धाओं को ‘मन्त्र-राशि’ और ‘विष’ की तरह रोक देने का दावा करता है। उधर दूसरे रण-क्षेत्र में भीम और शल्य मदमत्त गजराजों की भाँति भिड़ते हैं—घूँसों, घुटनों, धक्कों और खींचतान से संघर्ष उग्र होता जाता है। → भीम शल्य को पछाड़ देता है और अर्जुन के तेज से कर्ण शंकित होकर पीछे हटता है; इस दृश्य से समस्त राजाओं के मन में भय और विस्मय एक साथ उठता है—पाण्डवों की वास्तविक सामर्थ्य पहली बार खुलकर प्रकट होती है। → राजसभा का उन्माद शांत पड़ता है: शल्य की पराजय और कर्ण का युद्ध-त्याग संकेत देता है कि यह टकराव निर्णायक युद्ध नहीं, बल्कि पाण्डव-प्रताप की उद्घोषणा है। बलदेव के अतिरिक्त शल्य को परास्त करने में भीम की विशिष्टता स्वीकार की जाती है। → कर्ण का हटना अपमान की आग को बुझाता नहीं—यह शंका रह जाती है कि यह अपमान आगे किस रूप में प्रतिशोध बनेगा।
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २६ श्लोक मिलाकर कुल २६३ “लोक हैं।) नफमरशा+ (0) असऔ मनन - ऊर्ध्वविस्तृतदोर्माने तालमित्यभिधीयते। इस वचनके अनुसार एक मनुष्य अपनी बाँहको ऊपर उठाकर खड़ा हो तो उस हाथसे लेकर पैरतककी लम्बाईको “ताल” कहते हैं। एकोननवर्त्याधेकशततमो ध्याय: अर्जुन और भीमसेनके द्वारा कर्ण तथा शल्यकी पराजय द्रौोपदीसहित भीम-अर्जुनका अपने डेरेपर जाना वैशम्पायन उवाच अजिनानि विधुन्वन्त: करकांश्व द्विजर्षभा: । ऊचुस्ते भीर्न कर्तव्या वयं योत्स्यामहे परान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— மான் தோலும் கமண்டலமும் அசைத்தபடி அந்தத் தலைசிறந்த பிராமணர்கள் கூறினர்— “அஞ்சாதே; நாங்களே பகைவருடன் போரிடுவோம்.”
Verse 2
तानेवं वदतो विप्रानर्जुन: प्रहसन्निव । उवाच प्रेक्षका भूत्वा यूयं तिष्ठथ पार्श्चत:,इस प्रकारकी बातें करनेवाले उन ब्राह्मणोंसे अर्जुनने हँसते हुए-से कहा--“आपलोग दर्शक होकर बगलमें चुपचाप खड़े रहें
அவ்வாறு கூறிய பிராமணர்களை நோக்கி அர்ஜுனன் சிரிப்பதுபோல் கூறினான்— “நீங்கள் பார்வையாளர்களாகப் பக்கத்தில் அமைதியாக நின்றிருங்கள்.”
Verse 3
अहमेनानजिद्याग्रै: शतशो विकिरज्छरै: | वारयिष्यामि संक्रुद्धान् मन्त्रराशीविषानिव
“நான் ஒருவனே கூர்முனை கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்து, கோபத்தில் கொந்தளிக்கும் இப்பகைவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துவேன்— மந்திரவல்லோர் மந்திரவலிமையால் விஷப்பாம்புகளை அடக்குவது போல.”
Verse 4
इति तद् धनुरानम्य शुल्कावाप्त॑ं महाबल: । भ्रात्रा भीमेन सहितस्तस्थौ गिरिरिवाचल:
இவ்வாறு கூறி, மகாபலன் அர்ஜுனன் சுயம்வரத்தில் மணமூல்யமாகப் பெற்ற வில்லை வளைத்து அதில் நாணை ஏற்றி, இலக்கைத் துளைக்கத் தயாராகக் கையில் பிடித்து, சகோதரன் பீமசேனனுடன் மலைபோல் அசையாமல் நின்றான்.
Verse 5
ततः कर्णमुखानू् दृष्ट्वा क्षत्रियान् युद्धदुर्मदान् । सम्पेततुरभीतौ तौ गजौ प्रतिगजानिव
பின்னர் கர்ணனை முன்னணியாகக் கொண்டு, போர்மதத்தில் அகந்தையுற்ற க்ஷத்திரியர்கள் வருவதைக் கண்டதும், அந்த இரு சகோதரரும் அஞ்சாது பாய்ந்தனர்—எதிர் யானைகளின் மீது மதம் கொண்ட இரு யானைகள் மோதப் பாய்வதுபோல்.
Verse 6
ऊचुश्न वाच: परुषास्ते राजानो युयुत्सव: । आहवे हि द्विजस्यापि वधो दृष्टो युयुत्मत:
அப்போது போருக்கு ஆவலுற்ற அந்த அரசர்கள் கடுமையான சொற்களால் கூறினர்—“போரிடத் தானே முனைந்தால், போர்க்களத்தில் ஒரு பிராமணனைக் கொல்வதும் கூட சாஸ்திரப்படி அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் காணப்பட்டுள்ளது.”
Verse 7
इत्येवमुक्त्वा राजान: सहसा दुद्रुवुर्द्धिजान । ततः: कर्णो महातेजा जिष्णुं प्रति ययौ रणे,यों कहकर वे राजालोग सहसा ब्राह्मणोंकी ओर दौड़े। महातेजस्वी कर्ण अर्जुनकी ओर युद्धके लिये बढ़ा
இவ்வாறு கூறி அந்த அரசர்கள் திடீரென பிராமணர்களை நோக்கி ஓடினர். அப்போது மகாதேஜஸ்வி கர்ணன் போரில் ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) நோக்கி முன்னேறினான்.
Verse 8
युद्धार्थी वासिताहेतोर्गज: प्रतिगजं यथा । भीमसेनं ययौ शल्यो मद्राणामी श्वरो बली
பெண் யானைக்காகப் போரிட விரும்பி ஒரு யானை எதிர் யானையைச் சந்திக்க முன்னேறுவது போல, மத்ரர்களின் அதிபதி மகாபலன் சல்யன் பீமசேனனைப் போரில் எதிர்கொள்ளச் சென்றான்.
Verse 9
दुर्योधनादय: सर्वे ब्राह्म॒णैः सह संगता: । मृदुपूर्वमयत्नेन प्रत्ययुध्यंस्तदाहवे
அப்போது துரியோதனன் முதலியோர் அனைவரும் பிராமணர்களுடன் கூடி, அந்தப் போர்க்களத்தில் மிகுந்த முயற்சியின்றி, மரியாதை காரணமாக விளையாட்டுபோல் கட்டுப்பாட்டுடன் மென்மையாக எதிரெதிர் போரிடத் தொடங்கினர்।
Verse 10
ततो्र्जुन: प्रत्यविध्यदापतन्तं शितै: शरै: । कर्ण वैकर्तनं श्रीमान् विकृष्प बलवद् धनु:,तब तेजस्वी अर्जुनने अपने धनुषको जोरसे खींचकर अपनी ओर वेगसे आते हुए सूर्यपुत्र कर्णको कई तीक्ष्ण बाण मारे
அப்போது புகழ்மிக்க அர்ஜுனன் வில்லைக் கடுமையாக இழுத்து, தன் மீது வேகமாக பாய்ந்து வந்த சூரியபுத்ரன் வைகர்த்தனன் கர்ணனை பல கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தான்।
Verse 11
तेषां शराणां वेगेन शितानां तिग्मतेजसाम् | विमुह्यमानो राधेयो यत्नात् तमनुधावति,उन दुःसह तेजवाले तीखे बाणोंके वेगपूर्वक आघातसे राधानन्दन कर्णको मूर्च्छा आने लगी। वह बड़ी कठिनाईसे अर्जुनकी ओर बढ़ा
அந்த தாங்க முடியாத ஒளிவீசும் கூர்மையான அம்புகளின் வேகத் தாக்கத்தால் ராதேயன் கர்ணன் மயங்கி மயக்கமடைந்தான்; ஆயினும் பெரும் முயற்சியுடன் தன்னைத் தாங்கிக்கொண்டு அர்ஜுனனைத் தொடர்ந்து முன்னே சென்றான்।
Verse 12
तावुभावप्यनिर्देश्यौ लाघवाज्जयतां वरौ । अयुध्येतां सुसंरब्धावन्योन्यविजिगीषिणौ
வெற்றிவீரர்களில் தலைசிறந்த அந்த இருவரும் கைநுட்ப வேகத்தில் ஒப்பற்றவர்கள்; யார் மேல் யார் கீழ் என்று கூற இயலாதது. ஒருவரை ஒருவர் வெல்லும் ஆசையுடன், கடும் கோபத்தில் அவர்கள் போரிட்டனர்।
Verse 13
कृते प्रतिकृतं पश्य पश्य बाहुबलं च मे । इति शूरार्थवचनैरभाषेतां परस्परम्
அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“பார், நீ செய்ததற்குத் தக்க பதிலை நான் செய்தேன்; பார் என் புயபலத்தை!”—என்று வீரச் சொற்களால் உரையாடிக்கொண்டே சவால் விடுத்தனர்।
Verse 14
ततोडअर्जुनस्य भुजयोर्वीर्यमप्रतिमं भुवि । ज्ञात्वा वैकर्तनः कर्ण: संरब्ध: समयोधयत्
அப்போது இந்தப் பூமியில் அர்ஜுனனின் புஜவீரியம் ஒப்பற்றது என்பதை அறிந்த சூரியபுத்திரன் வைகர்த்தனன் கர்ணன் கடும் கோபம் கொண்டு உறுதியாக அவனுடன் போரிட்டான்।
Verse 15
अर्जुनेन प्रयुक्तांस्तान् बाणान् वेगवतस्तदा । प्रतिहत्य ननादोच्चै: सैन्यानि तदपूजयन्
அப்போது அர்ஜுனன் எய்த அந்த வேகமிகு அம்புகளைத் தடுத்து வெட்டி வீழ்த்திய கர்ணன் உரத்த சிங்கநாதம் செய்தான்; படைகள் அனைத்தும் அவன் செய்த அந்த அற்புதச் செயலைப் புகழ்ந்தன।
Verse 16
कर्ण उवाच तुष्यामि ते विप्रमुख्य भुजवीर्यस्य संयुगे । अविषादस्य चैवास्य शत्त्रास्त्रविजयस्थ च
கர்ணன் கூறினான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! போரில் உமது புஜவீரியத்தைப் பார்த்து நான் மகிழ்கிறேன். உம்மில் சோர்வின் குறியும் இல்லை, மனச்சோர்வின் அடையாளமும் இல்லை; மேலும் நீர் ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் வென்று அவற்றை வசியப்படுத்தியதுபோல் தோன்றுகிறது।
Verse 17
किं त्वं साक्षाद् धनुर्वेदो रामो वा विप्रसत्तम | अथ साक्षाद्धरिहय: साक्षाद् वा विष्णुरच्युत:
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! நீர் நேரே தனுர்வேதமேயா, அல்லது பரசுராமரா? அன்றி மஞ்சள் குதிரைகளின் அதிபதி இந்திரரா, அல்லது அச்யுதனாகிய விஷ்ணுவே நேரில் வந்தவரா?
Verse 18
आत्मप्रच्छादनार्थ वै बाहुवीर्यमुपाश्रित: । विप्ररूप॑ विधायेदं मन्ये मां प्रतियुध्यसे
உமது உண்மையான உருவத்தை மறைக்கவே புஜவீரியத்தைத் துணையாகக் கொண்டு இந்தப் பிராமண வேடம் பூண்டு என்னுடன் போரிடுகிறீர் என்று நான் கருதுகிறேன்।
Verse 19
न हि मामाहवे क्रुद्धमन्य: साक्षाच्छचीपते: । पुमान् योधयितु शक्त: पाण्डवाद् वा किरीटिन:
கர்ணன் கூறினான்— போரில் நான் கோபமுற்றால், சசீபதி இந்திரன் தானே அல்லது கிரீடம் தரித்த பாண்டவன் அர்ஜுனன் தவிர வேறு எந்த மனிதனும் என்னை எதிர்த்து போரிட வல்லவன் அல்லன்।
Verse 20
तमेवं वादिनं तत्र फाल्गुन: प्रत्यभाषत । नास्मि कर्ण थनुर्वेदो नास्मि राम: प्रतापवान्,कर्णके ऐसा कहनेपर अर्जुनने उसे इस प्रकार उत्तर दिया--'कर्ण! न तो मैं धनुर्वेद हूँ और न प्रतापी परशुराम”
கர்ணன் இவ்வாறு பேச, அங்கே பால்குணன் (அர்ஜுனன்) அவனுக்கு மறுமொழி கூறினான்— “கர்ணா! நான் தனுர்வேதமே அல்ல; நான் வீரப்பெருமை கொண்ட ராமன் (பரசுராமன்)வும் அல்ல.”
Verse 21
ब्राह्मणो5स्मि युधां श्रेष्ठ: सर्वशस्त्रभूतां वर: । ब्राह्मे पौरंदरे चास्त्रे नेष्ठितो गुरुशआसनात्
கர்ணன் கூறினான்— “யுத்தத்தில் சிறந்தவனே! நான் பிராமணன்; ஆயுதம் தாங்குவோரில் நான் முதன்மை. பிரம்மாஸ்திரத்திலும் பௌரந்தரன் (இந்திரன்) அஸ்திரத்திலும், குருவின் ஆணைப்படி நான் முழுமையாகப் பயிற்சி பெற்றவன்.”
Verse 22
वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु राधेयो युद्धात् कर्णो न्यवर्तत
வைசம்பாயனன் கூறினான்— “இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின் ராதேயன்—கர்ணன்—போரிலிருந்து திரும்பினான்.”
Verse 23
अपरस्मिन् वनोद्देशे वीरोी शल्यवृकोदरौ
வைசம்பாயனன் கூறினான்— “அதே வேளையில் காடின் மற்றொரு பகுதியில், சல்யனும் வ்ருகோதரனும் (பீமன்)—இரு வல்ல வீரரும்—அந்த இடத்தையே போர்க்களமாக்கி, ஒருவரை ஒருவர் சவால் செய்து, மதம் கொண்ட இரு யானை அரசர்கள் போலப் போரிட்டனர். இருவரும் கல்வி, வலிமை, போர்க் கலைகளில் தேர்ந்தவர்கள்.”
Verse 24
बलिनीौ युद्धसम्पन्नौ विद्यया च बलेन च । अन्योन्यमाह्दयन्तौ तु मत्ताविव महागजौ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—வித்யை, பலம், போர் கலை ஆகியவற்றில் முழுமையாகப் பயிற்சி பெற்ற வல்லமைமிக்க சல்யனும் பீமசேனனும் வேறொரு இடத்தைப் போர்க்களமாக்கி, ஒருவரை ஒருவர் சவால் செய்து, மதம் கொண்ட இரு பெருயானை அரசர்கள் போல மோதிப் போரிட்டனர். தர்மயுத்தத்தின் களத்தில் போட்டி அவர்களின் வீரத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது.
Verse 25
मुष्टिभिर्जानुभिश्वैव निघ्नन्तावितरेतरम् । प्रकर्षणाकर्षणयोरभ्याकर्षविकर्षणै:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்கள் இருவரும் குத்துகளாலும் முழங்கால்களாலும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர். இழுத்தலும் தள்ளலும் நிறைந்த பிடிப்புப் போரில், சில வேளை அருகே இழுத்தனர், சில வேளை தூரம் தள்ளினர்; நோக்கம் ஒன்றே—எதிரியின் சமநிலையை குலைத்து தரையில் வீழ்த்துதல்.
Verse 26
आचर्कर्षतुरन्योन्यं मुष्टिभिश्वापि जघ्नतुः । ततश्नट्चटाशब्द: सुघोरो हूभवत् तयो:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் இழுத்துக் கொண்டு குத்துகளால் தாக்கினர். அப்போது அவர்களின் அடிகளால் மிகக் கொடுமையான ‘சட்-சட்’ என்ற ஒலி எழுந்தது—கற்கள் மோதுவது போல. சில நேரம் அந்தப் போரில் அவர்கள் பரஸ்பரம் இழுத்தும் தள்ளியும் தொடர்ந்தனர்.
Verse 27
पाषाणसम्पातनिभीै: प्रहारैरभिजध्नतु: । मुहूर्त तौ तदान्योन्यं समरे पर्यकर्षताम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—கற்கள் இடிபடும் ஒலி போல் முழங்கும் அடிகளால் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர். சில நேரம் அந்தப் போரில் அவர்கள் பரஸ்பரம் இழுத்தும் தள்ளியும் இருந்தனர்; அளவோடு நிற்கும் கட்டுப்பாட்டை விட உடல் வலிமையே மேலோங்கியது.
Verse 28
ततो भीम: समुत्क्षिप्य बाहुभ्यां शल्यमाहवे । अपातयत् कुरुश्रेष्ठो ब्राह्मणा जहसुस्तदा,तदनन्तर कुरुश्रेष्ठ भीमसेनने दोनों हाथोंसे शल्यको ऊपर उठाकर उस युद्धभूमिमें पटक दिया। यह देख ब्राह्मणलोग हँसने लगे
அப்போது குருசிறந்த பீமன் போரின் நடுவே இரு கரங்களாலும் சல்யனைத் தூக்கி போர்க்களத்தில் வீசி வீழ்த்தினான். அந்த அற்புதமான வலிமைக் காட்சியைப் பார்த்த அங்கிருந்த பிராமணர்கள் சிரித்தனர்—கடுமையான மோதலிலும் ஒரு கணம் விளையாட்டுப் போல் முன்னிலை புரண்டது போல.
Verse 29
तत्राश्नर्य भीमसेनश्वकार पुरुषर्षभः । यच्छल्यं पातितं भूमौ नावधीद् बलिनं बली,कुरुश्रेष्ठ बलवान् भीमसेनने एक आश्चर्यकी बात यह की कि महाबली शल्यको पृथ्वीपर पटककर भी मार नहीं डाला
அங்கே மனிதர்களில் சிறந்தவனான பீமசேனன் ஒரு வியப்பூட்டும் செயலைச் செய்தான். மாபலன் சல்யனை நிலத்தில் வீழ்த்தியபோதும், அந்த வலிமைமிக்க பீமன் அவனை கொல்லவில்லை.
Verse 30
पातिते भीमसेनेन शल्ये कर्णे च शड्किते । शड्किता: सर्वराजान: परिवत्रुर्वकोदरम्
பீமசேனன் சல்யனை வீழ்த்தியதும், கர்ணனும் அச்சமும் ஐயமும் கொண்டதும், எல்லா அரசர்களும் கலங்கி போரின் எண்ணத்தைத் தளர்த்தி, வ்ருகோதரன் (பீமன்) சுற்றிலும் வளைத்து நின்றனர்.
Verse 31
ऊचुश्न सहितास्तत्र साध्विमौ ब्राह्मणर्षभौ । विज्ञायेतां क्वजन्मानौ क्वनिवासौ तथैव च
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் அங்கே கூறினர்—“ஆஹா! இவ்விருவரும் பாக்கியசாலிகள்; பிராமணர்களில் சிறந்தவர்கள். இவர்களின் பிறப்பிடம் எது, இவர்களின் வாசஸ்தலம் எது என்பதையும் அறியுங்கள்.”
Verse 32
को हि राधासुतं कर्ण शक्तो योधयितुं रणे । अन्यत्र रामाद् द्रोणाद् वा पाण्डवाद् वा किरीटिन:,“परशुराम, द्रोण अथवा पाण्डुनन्दन अर्जुनके सिवा दूसरा ऐसा कौन है, जो युद्धमें राधानन्दन कर्णका सामना कर सके
“பரசுராமன், துரோணன் அல்லது கிரீடம் தரித்த பாண்டவன் அர்ஜுனன் ஆகியோரைக் தவிர, போரில் ராதையின் மகன் கர்ணனை எதிர்த்து நிற்க வல்லவன் யார்?”
Verse 33
कृष्णाद् वा देवकीपुत्रात् कृपाद् वापि शरद्वत: । को वा दुर्योधन शक्त: प्रतियोधयितुं रणे
“அதேபோல் தேவகியின் மகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அல்லது சரத்வத்தின் மகன் கிருபாசாரியர் ஆகியோரைக் தவிர, போர்க்களத்தில் துரியோதனனை எதிர்த்து நிற்க வல்லவன் யார்?”
Verse 34
तथैव मद्राधिपतिं शल्यं बलवतां वरम् | बलदेवादृते वीरात् पाण्डवाद् वा वृकोदरात्
அதேபோல் வலிமைமிக்கவர்களில் முதன்மையான மத்ரநாதன் சல்யனை, வீரன் பலதேவன் தவிர, அல்லது பாண்டவன் வ்ருகோதரன் (பீமன்) தவிர, போர்க்களத்தில் வேறு யார் வீழ்த்த முடியும்?
Verse 35
वीराद् दुर्योधनाद् वान्य: शक्तः पातयितुं रणे । क्रियतामवहारो<स्माद् युद्धाद् ब्राह्मणसंवृतात्
வீரன் துர்யோதனனைத் தவிர, போரில் (அத்தகைய வீரனை) வீழ்த்தும் வல்லமை வேறு யாருக்கு உண்டு? ஆகவே, பிராமணர்களால் சூழப்பட்ட இந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்குதல் செய்யப்படுக.
Verse 36
ब्राह्मणा हि सदा रक्ष्या: सापराधापि नित्यदा | अथैनानुपलभ्येह पुनर्योत्स्याम हृष्टवत्
பிராமணர்கள் குற்றமுடையவர்களாயினும் எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவர்களே. ஆகவே முதலில் இங்கே இவர்களின் உண்மையான அடையாளத்தை அறிந்துகொள்வோம்; பின்னர் (அவர்கள் விரும்பினால்) மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் அவர்களுடன் போரிடுவோம்.
Verse 37
तांस्तथावादिन: सर्वान् प्रसमीक्ष्य क्षिती श्वरान् । अथान्यान् पुरुषांश्षापि कृत्वा तत् कर्म संयुगे
அரசர்கள் அனைவரும் அவ்வாறு பேசுவதைக் கண்டு, போர்க்களக் கலக்கத்தில் அந்தச் செயலைச் செய்து மற்ற ஆட்களையும் சமாளித்து, பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் (தம் வீரத்தால்) மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
Verse 38
वैशम्पायन उवाच तत् कर्म भीमस्य समीक्ष्य कृष्ण: कुन्तीसुतो तौ परिशड्कमान: । निवारयामास महीपतींस्तान् धर्मेण लब्धेत्यनुनीय सर्वान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பீமனின் அந்த அற்புதச் செயலைக் கண்டு, இவ்விருவரும் குந்தியின் புதல்வர்கள் (பீமன், அர்ஜுனன்) எனக் கருதி சந்தேகித்த கிருஷ்ணன், த்ரௌபதி தர்மப்படி பெறப்பட்டவள் என்று அனைவரையும் சமாதானப்படுத்தி, அந்த அரசர்களை பணிவுடன் போரிலிருந்து தடுத்தான்.
Verse 39
एवं ते विनिवृत्तास्तु युद्धाद् युद्धविशारदा: । यथावासं ययु: सर्वे विस्मिता राजसत्तमा:
இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அறிவுரையால் போர்கலைவில் தேர்ந்த அந்தச் சிறந்த அரசர்கள் போரிலிருந்து விலகி, வியப்புற்று அனைவரும் தத்தம் பாளையங்களுக்கு சென்றனர்।
Verse 40
वृत्तो ब्रह्मोत्तरो रड्र: पाज्चाली ब्राह्मुणैर्वता । इति ब्रुवन्त: प्रययुर्ये तत्रासन् समागता:
அங்கு கூடியிருந்த பார்வையாளர்கள் தத்தம் இல்லங்களுக்கு செல்லும்போது—“இந்த அரங்க விழாவால் பிராமணர்களின் மேன்மை நிரூபிக்கப்பட்டது; பாஞ்சால குமாரி த்ரௌபதியையும் பிராமணர்களே பெற்றனர்” என்று கூறிக்கொண்டே சென்றனர்।
Verse 41
ब्राह्मणैस्तु प्रतिच्छन्नी रौरवाजिनवासिभि: । कृच्छेण जग्मतुस्ती तु भीमसेनधनंजयौ
ருரு மானின் தோலை ஆடையாக அணிந்த பிராமணர்களால் மறைக்கப்பட்டும் சூழப்பட்டும் இருந்ததால், பீமசேனனும் தனஞ்சயனும் (அர்ஜுனனும்) மிகுந்த சிரமத்துடன் மட்டுமே முன்னே செல்ல முடிந்தது।
Verse 42
विमुक्तीो जनसम्बाधाच्छत्रुभि: परिवीक्षितौ । कृष्णयानुगतौ तत्र नृवीरी तौ विरेजतु:
மக்கள் கூட்டத்தின் நெரிசலிலிருந்து வெளியே வந்தவுடன், பகைவர்கள் அவர்களை நன்கு கவனித்தனர். முன்னால் அந்த இரு வீரர்களும் சென்றனர்; அவர்களின் பின்னால் கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) நடந்தாள். த்ரௌபதியுடன் அங்கு அவர்கள் இருவரும் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினர்।
Verse 43
पौर्णमास्यां घनैर्मुक्तौ चन्द्रसूर्याविवोदितौ । तेषां माता बहुविधं विनाशं पर्यचिन्तयत्
அவர்கள் பௌர்ணமி இரவில் மேகக் கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு ஒளிரும் சந்திரன், சூரியன் போலப் பிரகாசித்தனர். ஆனால் பிச்சை நேரம் கடந்தும் மகன்கள் திரும்பாததால், அவர்களின் தாய் குந்திதேவி அன்பினால் பலவிதக் கவலைகளில் மூழ்கி அவர்களின் அழிவை அஞ்சத் தொடங்கினாள்—“த்ருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் பாண்டவர்களை அடையாளம் கண்டு கொன்றுவிட்டார்களோ? அல்லது பகையை உறுதியாகக் கொண்ட மிகப் பயங்கர மாயாவி ராட்சசர்கள் என் பிள்ளைகளை கொன்றுவிட்டார்களோ? மகாத்மா வியாசரின் உறுதியான எண்ணத்திற்கே எதிராக ஏதாவது நிகழ்ந்துவிட்டதோ?”
Verse 44
अनागच्छत्सु पुत्रेषु भैक्षकालेडभिगच्छति । धार्तराष्ट्रहता न स्युर्विज्ञाय कुरुपुज्वा:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பிச்சைக்காலம் வந்தும் புதல்வர்கள் திரும்பாததால், தாய்ச் சினேகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட குந்தி பலவகை அச்சச் சிந்தனைகளில் மூழ்கி அவர்களின் அழிவை அஞ்சினாள்— “துரிதராஷ்டிரரின் புதல்வர்கள் குருவம்சச் சிறந்த பாண்டவர்களை அறிந்து கொன்று விட்டார்களோ?”
Verse 45
मायान्वितैर्वा रक्षोभि: सुघोरैर्दुढवैरिभि: । विपरीतं मतं जातं व्यासस्यापि महात्मन:
அல்லது மாயையில் தேர்ந்த, மிகக் கொடிய, உறுதியான பகை கொண்ட ராட்சசர்கள் இதைச் செய்தார்களோ? மகாத்மா வியாசரின் உறுதியான தீர்ப்பிற்கே எதிராக ஏதோ நிகழ்ந்துவிட்டதோ?
Verse 46
इत्येवं चिन्तयामास सुतस्नेहावृता पृथा । ततः सुप्तजनप्राये दुर्दिने मेघसम्प्लुते
இவ்வாறு புதல்வர் மீது கொண்ட அன்பால் சூழப்பட்ட பிருதா (குந்தி) மனத்தில் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தாள். பின்னர் மேகங்கள் நிறைந்த அந்த இருண்ட நாளில், மக்கள் உறங்குவோர்போல் இருந்தபோது,
Verse 47
महत्यथापराह्ि तु घनै: सूर्य इवावृत: । ब्राह्मणै: प्राविशत् तत्र जिष्णुर्भार्गववेश्म तत्
அப்போது பெரும் பிற்பகலில், அடர்ந்த மேகங்கள் மறைத்த சூரியனைப் போல, பிராமணர்கள் சூழ ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) அங்கே பார்கவனின் அந்த இல்லத்தில் நுழைந்தான்.
Verse 189
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि स्वयंवरपर्वणि पाण्डवप्रत्यागमने एकोननवत्यधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत स्वयंवरपर्वमें पाण्डवप्रत्यागमनविषयक एक सौ नवासीवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில், ஸ்வயம்வரப் பர்வத்தில், பாண்டவர்கள் மீளவருதல் பற்றிய நூற்று எண்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.
Verse 216
स्थितो<स्म्यद्य रणे जेतुं त्वां वै वीर स्थिरो भव । मैं तो सम्पूर्ण शस्त्रधारियोंमें उत्तम और योद्धाओंमें श्रेष्ठ एक ब्राह्मण हूँ। गुरुका उपदेश पाकर ब्रह्मास्त्र तथा इन्द्रास्त्र दोनोंमें पारंगत हो गया हूँ। वीर! आज मैं तुम्हें युद्धमें जीतनेके लिये खड़ा हूँ
இன்று போர்க்களத்தில் உன்னை வெல்ல நான் உறுதியாக நின்றுள்ளேன்; ஓ வீரா, நீயும் நிலைபெற்று நில். நான் எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் சிறந்தவன்; போர்வீரர்களிலும் மேன்மையான ஒரு பிராமணன். குருவின் உபதேசத்தால் பிரம்மாஸ்திரமும் இந்திராஸ்திரமும்—இரண்டிலும் தேர்ச்சி பெற்றேன். வீரா! இன்று உன்னை வெல்லவே நான் நின்றேன்; நீயும் திடமுடன் நிலைநிற்று.
Verse 226
बाद्यां तेजस्तदाजय्यं मन्यमानो महारथ: । वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! अर्जुनकी यह बात सुनकर महारथी कर्ण ब्राह्मतेजको अजेय मानता हुआ उस समय युद्ध छोड़कर हट गया
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! அர்ஜுனனின் சொற்களை கேட்ட மகாரதன் கர்ணன், பிராமணத் தேஜஸ் அஜேயமென எண்ணி, அப்போது போரிலிருந்து விலகி நின்றான்.
Frequently Asked Questions
The dilemma concerns order versus exception: Yama’s temporary suspension of death (for ritual duty) produces societal imbalance, raising the ethical question of how sacred obligation should be reconciled with the maintenance of worldly stability.
The chapter teaches that roles and limits (mortality, duty, hierarchy) are instruments of balance; when pride or functional confusion arises, corrective knowledge and disciplined action restore differentiation and uphold dharma across cosmic and human domains.
No explicit phalaśruti is stated in the supplied passage; the meta-function is etiological—linking later events (Pāṇḍava origins and Draupadī’s marriage structure) to prior causes—thereby positioning comprehension of origins as integral to interpreting dharma and consequence.