Adhyaya 187
Ādi-parva, Adhyāya 187: Drupada’s Inquiry and the Dharma Debate on Draupadī’s Marriage
Upa-parva: Svayaṃvara–Vivāha Prasaṅga (Draupadī’s alliance and marriage deliberations)
Vaiśaṃpāyana narrates Drupada’s reception of Yudhiṣṭhira after the svayaṃvara outcome. Drupada, seeking certainty, questions the visitors’ varṇa and identity, requesting truthful disclosure as a royal virtue and a prerequisite for conducting marriage rites. Yudhiṣṭhira replies with reassurance, identifies the brothers as Pāṇḍu’s Kṣatriya sons, and positions Drupada as a respected elder. Drupada, pleased, offers support and proposes immediate ritual action, initially oriented toward Arjuna as the victor. Yudhiṣṭhira then states that Draupadī will be the common queen of all the brothers, citing a prior utterance by their mother (Kuntī) and their shared compact regarding jointly enjoyed gains. Drupada objects on normative grounds, arguing that many wives for one man may be allowed but not many husbands for one woman, and that such a proposal conflicts with social and Vedic convention. Yudhiṣṭhira answers that dharma is subtle, that they follow the path of predecessors and stand by truthfulness and non-adharma, urging Drupada not to doubt. Drupada calls for consultation with Kuntī and his son Dhṛṣṭadyumna to determine the correct procedure, and the chapter closes with Vyāsa (Dvaipāyana) arriving unexpectedly, signaling authoritative resolution to follow.
Chapter Arc: स्वयंवर-मण्डप में लक्ष्य-वेध की घोषणा होते ही सभा में हलचल उठती है—पार्थ (अर्जुन) इन्द्रध्वज-सम दीप्त, धनुष की ओर बढ़ता दिखता है और ब्राह्मण-वेष में भी उसकी तेजस्विता सबको चौंका देती है। → ब्राह्मणों और राजाओं की प्रतिक्रिया दो ध्रुवों में बँटती है—कुछ उदास, कुछ उल्लसित, और कुछ बुद्धिजीवी आपस में तर्क-वितर्क करते हैं कि यह कौन है जिसकी सिंह-गति और मत्त-गजेन्द्र-सा पराक्रम संकेत देता है कि असम्भव-सा कर्म भी कर सकता है। अगस्त्य द्वारा समुद्र-पान की उपमा देकर वे आशीर्वाद-सा उच्चारण करते हैं कि यह ‘बटु’ महान धनुष उठा सके। → लक्ष्य-वेध के निर्णायक क्षण में अर्जुन का कौशल प्रकट होता है—सभा में सहस्रों ब्राह्मण विस्मय से ‘हाहाकार’ करते हैं, और आकाश से पुष्प-वृष्टि-सी प्रशंसा बरसती है; लक्ष्य-भेदन की सिद्धि से उसकी पहचान (यद्यपि छिपी) कर्म से उजागर हो जाती है। → लक्ष्य-भेदन देखकर द्रुपद हर्ष से भर उठता है और पार्थ के पक्ष में सहायक-भाव से आगे बढ़ता है; सभा का रुख बदलता है—जो विमुख थे वे स्तब्ध, और जो प्रसन्न थे वे उत्सव-भाव में स्थिर हो जाते हैं। → लक्ष्य-वेध के बाद स्वयंवर का अगला चरण—द्रौपदी का वरण और अन्य राजाओं की प्रतिक्रिया—तनाव का नया द्वार खोलती है।
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ५ $ “लोक मिलाकर कुल ३४३ “लोक हैं) भीस्न्आ+ज () असऔमसने - कर्णकि द्वारा प्रत्यंचा और बाण चढ़ानेकी बात दाक्षिणात्य पाठमें कहीं नहीं है। भण्डारकरकी प्रतिमें भी मुख्य पाठमें यह वर्णन नहीं है। नीलकण्ठी पाठमें भी इससे पूर्व श्लोक १५में तथा उत्तर अ० १८७ श्लोक ४ एवं १९में भी ऐसा ही उल्लेख है कि कर्ण धनुषपर प्रत्यंचा और बाण नहीं चढ़ा सका था; इससे यही सिद्ध होता है कि कर्णने बाण नहीं चढ़ाया था। सप्ताशीरत्याधिकशततमो< ध्याय: अर्जुनका लक्ष्यवेध करके द्रौपदीको प्राप्त करना वैशम्पायन उवाच यदा निवृत्ता राजानो धनुष: सज्यकर्मण: । अथोदतिष्ठद् विप्राणां मध्याज्जिष्णुरुदारधी:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! எல்லா அரசர்களும் அந்த வில்லில் நாண் ஏற்றும் முயற்சியிலிருந்து விலகியபோது, உயர்ந்த மனத்தையும் உறுதியையும் கொண்ட அர்ஜுனன் பிராமணர்கள் கூடியிருந்த நடுவிலிருந்து எழுந்து நின்றான்.
Verse 2
उदक्रोशन् विप्रमुख्या विधुन्वन्तो5जिनानि च । दृष्टवा सम्प्रस्थितं पार्थमिन्द्रकेतुसमप्रभम्
இந்திரகேதுவைப் போல ஒளிவீசும் பார்த்தன் எழுந்து வில்லின் பக்கம் செல்லக் கண்டதும், முதன்மை பிராமணர்கள் தங்கள் மான் தோல்களை அசைத்தபடி உரத்த குரலில் ஆரவாரம் செய்தனர்.
Verse 3
केचिदासन् विमनस: केचिदासन् मुदान्विता: । आहुः परस्परं केचिन्निपुणा बुद्धिजीविन:
சிலர் மனம் தளர்ந்தனர்; சிலர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்; மேலும் சில திறமைமிக்க, அறிவால் வாழும் பிராமணர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் இவ்வாறு பேசத் தொடங்கினர்.
Verse 4
यत् कर्णशल्यप्रमुखै: क्षत्रियैलोकविश्रुतै: नानतं बलवद्धिह्ि धरनुर्वेदपरायणै:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—கர்ணன், சல்யன் முதலிய பலவானும் உலகப் புகழ்பெற்றும் வில்லியல் நிபுணருமான க்ஷத்திரியர்களே வளைத்திட இயலாத அந்த வில்லை, ஆயுதக் கல்வியற்றும் உடல்வலத்தில் மிகுந்த பலவீனனுமான இந்தச் சாதாரண பிராமணச் சிறுவன் எவ்வாறு நாண் ஏற்ற முடியும்?
Verse 5
तत् कथं त्वकृतास्त्रेण प्राणतो दुर्बलीयसा । वटुमात्रेण शक्यं हि सज्यं कर्तु धनुद्धिजा:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஆயுதவித்தையில் பயிற்சியற்றதும், உடல்வலத்தில் மிகுந்த பலவீனமுடையதுமான இந்தச் சிறு பிராமணப் பையன் அந்த வில்லில் நாணை எப்படிச் சேர்க்க முடியும்? கர்ணன், சல்யன் போன்ற வலிமைமிக்க, தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்த, உலகப் புகழ்பெற்ற க்ஷத்திரியர்களே அதை வளைத்திட இயலவில்லை; அப்படியிருக்க ஆயுதஞானமற்ற இந்தப் பையன் அதை எவ்வாறு சஜ்ஜமாக்குவான்?
Verse 6
अवहास्या भविष्यन्ति ब्राह्मणा: सर्वराजसु । कर्मण्यस्मिन्नसंसिद्धे चापलादपरीक्षिते
வைசம்பாயனன் கூறினான்—இந்த முயற்சி நிறைவேறாமல் போய், குழந்தைச் சபலத்தால் ஆராயாமல் செய்த செயல் தோல்வியுற்றால், எல்லா அரசர்களிடமும் பிராமணர்கள் கேலிக்குரியவர்களாவார்கள். அவன் பணியின் கடினத்தைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை; தோல்வியுற்றால் எங்கும் நகைச்சுவை பரவும்.
Verse 7
यद्येष दर्पद्धिर्षाद् वाप्यथ ब्राह्णचापलात् | प्रस्थितो धनुरायन्तुं वार्यतां साधु मा गमत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அகந்தை, துடுக்கான துணிவு அல்லது பிராமணருக்குரிய சபலத்தால் அவன் வில்லில் நாணை ஏற்ற முனைந்திருந்தால், அவனைத் தடுக்க வேண்டும்; அவன் செல்லாமலிருப்பதே சிறந்தது.
Verse 8
ब्राह्मणा ऊचु नावहास्या भविष्यामो न च लाघवमास्थिता: । न च विद्विष्टतां लोके गमिष्यामो महीक्षिताम्
பிராமணர்கள் கூறினர்—நாங்கள் கேலிக்குரியவர்களாக மாட்டோம்; யார்முன்னும் இழிவுறவும் மாட்டோம். உலகில் அரசர்களின் வெறுப்பிற்கும் ஆளாக மாட்டோம். ஆகவே இந்தக் கவலைகளை விட்டு விடுங்கள்.
Verse 9
केचिदाहुर्युवा श्रीमानू नागराजकरोपम: । पीनस्कन्धोरुबाहुश्व धैर्येण हिमवानिव
வைசம்பாயனன் கூறினான்—சில பிராமணர்கள் சொன்னார்கள்: “இந்தச் சிறப்புமிக்க அழகிய இளைஞன், நாகராஜன் ஐராவதத்தின் துதிக்கம்பைப் போல உறுதியும் வளமுமாகத் தோன்றுகிறான். அவன் தோள்கள் அகலமும் உறுதியும் உடையவை; அவன் கரங்கள் நீளமும் வலிமையும் கொண்டவை; மேலும் தைரியத்தில் அவன் இமயமலை போல் அசையாதவன்.”
Verse 10
सिंहखेलगति: श्रीमान् मत्तनागेन्द्रविक्रम: । सम्भाव्यमस्मिन् कर्मेदमुत्साहाच्चानुमीयते
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “இவனுடைய நடை சிங்கத்தின் பெருமிதமிகு விளையாட்டுத் தாளம்போல் உள்ளது. இவன் ஒளிவீசுகிறான்; மத்த யானைமன்னனின் வீரம்போல் இவனுடைய பராக்கிரமம் தோன்றுகிறது. இத்தகைய வீரனுக்கு இந்த முயற்சி நிச்சயமாகச் சாத்தியம்; அவனுடைய உற்சாகமே அவன் இதை நிறைவேற்றுவான் என உணர்த்துகிறது.”
Verse 11
शक्तिरस्य महोत्साहा न हाशक्त: स्वयं व्रजेत् न च तद् विद्यते किंचित् कर्म लोकेषु यद् भवेत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “இவனிடம் வலிமையும் மாபெரும் உறுதியும் உள்ளன. இவன் இயலாதவன் என்றால் தானே அங்கே செல்லத் துணியமாட்டான். உண்மையில், எல்லா உலகங்களிலும் பிராமணர்களுக்குச் சாதிக்க முடியாத செயல் என்று எதுவும் இல்லை.”
Verse 12
ब्राह्मणानामसाध्यं च नृषु संस्थानचारिषु । अब्भक्षा वायुभक्षाश्न फलाहारा दृढव्रता:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “மனித வடிவில் நடமாடும் உயிர்களிடையே பிராமணர்களுக்குச் சாதிக்க முடியாத செயல் எதுவும் இல்லை. சிலர் நீரையே உணவாகக் கொண்டு, சிலர் காற்றையே உணவெனக் கொண்டு, சிலர் பழங்களையே உண்டு—உறுதியான விரதத்தில் நிலைத்திருப்பர்.”
Verse 13
दुर्बला अपि विप्रा हि बलीयांस: स्वतेजसा । ब्राह्मणो नावमन्तव्य: सदसद् वा समाचरन्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “விப்ரர்கள் உடலால் பலவீனமாக இருந்தாலும், தம் தெய்வீகத் தேஜஸால் மிக வலிமையுடையவர்கள். ஆகவே பிராமணனை ஒருபோதும் இகழக்கூடாது—அவனுடைய நடத்தை நல்லதாய்த் தோன்றினாலும் கெட்டதாய்த் தோன்றினாலும்.”
Verse 14
सुखं दु:खं महद् हस्वं कर्म यत् समुपागतम् | (धनुर्वेदे च वेदे च योगेषु विविधेषु च । न तं पश्यामि मेदिन्यां ब्राह्मणाभ्यधिको भवेत् ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “ஒரு பிராமணனுக்கு எத்தகைய செயல் வந்தாலும்—இன்பமாயினும் துன்பமாயினும், பெரியதாயினும் சிறியதாயினும்—அவன் அதை ஏற்றுச் செய்து முடிப்பான்; ஆகவே எந்தக் கடமையிலும் ஈடுபட்டிருக்கும் பிராமணனை அவமதிக்கக் கூடாது. வில்லியல் (தனுர்வேதம்), வேதம், மேலும் யோகத்தின் பல்வேறு நெறிகளில் இந்தப் பூமியில் பிராமணனை விட உயர்ந்தவரை நான் காணவில்லை. மந்திரவலத்தாலும், யோக வலத்தாலும், அல்லது மாபெரும் ஆத்மவலத்தாலும் சிறந்த த்விஜர்கள் இந்த உலகையே உறையச் செய்ய வல்லவர்கள். பாருங்கள்—ஜமதக்னியின் புதல்வன் ராமன் (பரசுராமன்) ஒருவனாகவே போரில் க்ஷத்திரியர்களை வென்றான்।”
Verse 15
पीत: समुद्रो5गस्त्येन हागाधो ब्रह्मतेजसा । तस्माद् ब्रुवन्तु सर्वेडत्र बटुरेष धनुर्महान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அளவிட முடியாத ஆழமுள்ள கடலையும் ஒருகாலத்தில் அகஸ்தியர் தம் பிரம்மதேஜஸால் குடித்தார். ஆகவே இங்கு உள்ள அனைவரும் கூறுக: நம் முன் நிற்கும் இளைஞன் நிச்சயமாகவே மகாதனுர்தரன்; இந்த மகாதனுசுக்கு உரியவன்.
Verse 16
एवं तेषां विलपतां विप्राणां विविधा गिर:
அந்தப் பிராமணர்கள் பலவிதமாகப் புலம்பி பேசிக்கொண்டிருந்த வேளையில், பார்த்தன் அர்ஜுனன் வில்லின் அருகே சென்று மலைபோல் அசையாது நின்றான்.
Verse 17
अर्जुनो धनुषो<भ्याशे तस्थौ गिरिरिवाचल: । स तद् धनुः परिक्रष्य प्रदक्षिणमथाकरोत्
அர்ஜுனன் வில்லின் அருகே மலைபோல் அசையாது நின்றான். பின்னர் அந்த வில்லுக்கு மரியாதை செலுத்தி அதைச் சுற்றி வலம் வந்து பிரதட்சிணை செய்தான்.
Verse 18
प्रणम्य शिरसा देवमीशानं वरदं प्रभुम् कृष्णं च मनसा कृत्वा जगृहे चार्जुनो धनु:
பின்னர் அர்ஜுனன் வரமளிக்கும் ஆண்டவனான ஈசானன்—சங்கரனைத் தலை வணங்கி வணங்கினான்; மனத்தில் கிருஷ்ணனை நிலைநிறுத்தி அந்த வில்லை எடுத்தான்.
Verse 19
यत् पार्थिवै रुक्मसुनी थवक्रै: राधेयदुर्योधनशल्यशाल्चै: । तदा भरनुर्वेदपरैर्न॑सिंहै: कृतं न सज्यं महतो$पि यत्नात्
ருக்மன், சுனீதன், வக்ரன், ராதேயன் கர்ணன், துரியோதனன், சல்யன், சால்வன் முதலிய வில்லியல் நிபுணரான சிங்கமெனும் அரசர்கள் பெருமுயற்சி செய்தும் நாணேற்ற முடியாத அந்த வில்லை.
Verse 20
तदर्जुनो वीर्यवर्तां सदर्प- स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्र भाव: । सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण शरांश्व जग्राह दशार्धसंख्यान्
அப்போது வீரப் பெருமிதம் கொண்ட இந்திரபுத்திரன் அர்ஜுனன்—இந்திரனின் இளையோன் போன்ற வல்லமை உடையவன்—கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அந்த வில்லில் நாணை ஏற்றி, உடனே பதினைந்து அம்புகளையும் கையில் எடுத்தான்.
Verse 21
विव्याध लक्ष्यं निपपात तच्च छिद्रेण भूमौ सहसातिविद्धम् | ततोडन््तरिक्षे च बभूव नाद: समाजमध्ये च महान् निनाद:
பின்னர் அவர் கணநேரத்தில் இலக்கைத் துளைத்தான். மிகுந்து கிழிக்கப்பட்ட அந்த இலக்கு இயந்திரத்தின் துளை வழியாகத் திடீரென தரையில் விழுந்தது. அப்போது ஆகாயத்தில் பெரும் மகிழ்ச்சி முழக்கம் எழுந்தது; அரங்கின் நடுவில் அதைவிடப் பெரிய ஆனந்தக் கோலாகலம் ஒலித்தது.
Verse 22
पुष्पाणि दिव्यानि ववर्ष देव: पार्थस्य मूर्श्नि द्विषतां निहन्तुः,देवतालोग शत्रुहन्ता अर्जुनके मस्तकपर दिव्य फूलोंकी वर्षा करने लगे
அப்போது பகைவரை அழிப்பவன் பார்தன் (அர்ஜுனன்) தலைமேல் தேவர் தெய்வ மலர்களை மழையெனப் பொழிந்தார்.
Verse 23
चैलानि विव्यधुस्तत्र ब्राह्मणाश्न सहस्रशः । विलक्षितास्ततश्नक्रुर्ठाहाकारांश्व॒ सर्वश: । न्यपतंश्वात्र नभस: समन्तात् पुष्पवृष्टय:
அங்கே ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்கள் மகிழ்ச்சியில் தங்கள் ஆடைகளை அசைத்தனர்; அது வெற்றிக் கொடிகளை உயர்த்துவது போல இருந்தது. இலக்கைத் துளைக்க இயலாமல் திகைத்த அரசர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் அலறினர். அந்த அரங்கின் மீது வானத்திலிருந்து சுற்றிலும் மலர்மழை பொழிந்தது.
Verse 24
शताड्नि च तूर्याणि वादका: समवादयन् | सूतमागधसड्घाश्षाप्यस्तुवंस्तत्र सुस्वरा:
அப்போது இசைக்காரர்கள் நூற்றுக்கணக்கான தூர்ய வாத்தியங்களை முழக்கினர்; அங்கே கூடிய சூதர்-மாகதர் குழுக்கள் இனிய, ஒத்திசைந்த குரலில் புகழ்பாடினர்.
Verse 25
त॑ दृष्टवा द्रुपद: प्रीतो बभूव रिपुसूदन: । सह सैन्यैश्न पार्थस्य साहाय्यार्थमियेष स:,अर्जुनको देखकर शत्रुसूदन ट्रपदके हर्षकी सीमा न रही। उन्होंने अपनी सेनाके साथ उनकी सहायता करनेका निश्चय किया
அர்ஜுனனை கண்டதும் பகைவரை அடக்கும் புகழுடைய துருபதன் பேரானந்தம் கொண்டான். பார்த்தனுக்கு துணை நிற்கத் தன் படையுடன் உதவிசெய்யத் தீர்மானித்து புறப்பட்டான்.
Verse 26
तस्मिंस्तु शब्दे महति प्रवृद्धे युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठ: । आवासमेवोपजगाम शीजच्र॑ सार्थ यमाभ्यां पुरुषोत्तमा भ्याम्
அப்போது பெரும் ஆரவாரம் அதிகரிக்க, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையான யுதிஷ்டிரன், சிறந்த மனிதர்களான நகுலன் மற்றும் சகதேவனை உடன் கொண்டு விரைவாக முகாமிற்கே சென்றான்.
Verse 27
विद्धं तु लक्ष्यं प्रसमीक्ष्य कृष्णा पार्थ च शक्रप्रतिमं निरीक्ष्य । आदाय शुक््लं वरमाल्यदाम जगाम कुन्तीसुतमुत्स्मयन्ती,(स्वभ्यस्तरूपापि नवेव नित्यं विनापि हासं हसतीव कन्या । मदादृते5पि स्खलतीव भावै- वाचा विना व्याहरतीव दृष्ट्या ।।
இலக்கு துளைக்கப்பட்டு தரையில் விழுந்ததைப் பார்த்து, இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரத்துடன் விளங்கும் பார்த்தன் அர்ஜுனனை நோக்கி கண் செலுத்தி, கிருஷ்ணை த்ரௌபதி வெண்மையான வரமாலையை எடுத்துக் கொண்டு மென்மையாகப் புன்னகைத்து குந்தியின் மகனிடம் சென்றாள். பலர் அவள் அழகை முன்பே கண்டிருந்தாலும், அவள் எப்போதும் புதுமையாகவே தோன்றினாள்; சிரிக்காமலேயே சிரிப்பவள்போல் தெரிந்தாள். மதுவின்றியே உள்ளுணர்வின் வேகத்தால் தளர்ந்து நடப்பவள்போல், சொல்லாமலேயே கண்களால் உரையாடுபவள்போல் இருந்தாள். அருகில் வந்து, கூடியிருந்த அரசர்களின் முன்னிலையில் அனைவரையும் பொருட்படுத்தாமல், அரசகுமாரி திடீரென அந்த மாலையை அர்ஜுனனின் கழுத்தில் அணிவித்து, பணிவுடன் நின்றாள். சசீ இந்திரனை, ஸ்வாஹா அக்னியை, லக்ஷ்மி முகுந்தனை, ஊஷா சூரியனை, ரதி மதனனை, பர்வதராஜகுமாரி உமா மகேஸ்வரனை, மிதிலையின் அரசகுமாரி சீதை ராமனை, பீமி தமயந்தி நலனைத் தேர்ந்ததுபோல்—த்ரௌபதியும் அர்ஜுனனைத் தேர்ந்தாள்.
Verse 28
स तामुपादाय विजित्य रख्रे द्विजातिभिस्तैरभिपूज्यमान: । रड्भडान्निरक्रामदचिन्त्यकर्मा पत्न्या तया चाप्यनुगम्यमान:
அற்புதச் செயல்களைச் செய்பவன் அர்ஜுனன், ஸ்வயம்வர மண்டபத்தில் த்ரௌபதியை வென்று அவளை உடன் அழைத்துக் கொண்டு அரங்கத்திலிருந்து வெளியேறினான். மனைவியான த்ரௌபதி அவன் பின்னே தொடர்ந்து வந்தாள். அங்கு இருந்த பிராமணர்கள் அவனை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றினர்.
Verse 153
आरोपयतु शीघ्र वै तथेत्यूचुद्विजर्षभा: । “महर्षि अगस्त्यने अपने ब्रह्मतेजके प्रभावसे अगाध समुद्रको पी डाला। इसलिये आप सब लोग यहाँ आशीर्वाद दें कि यह महान् ब्रह्मचारी शीघ्र ही इस धनुषको चढ़ा दे (और लक्ष्य-वेध करनेमें सफल हो)। यह सुनकर वे श्रेष्ठ ब्राह्मण उसी प्रकार आशीर्वादकी वर्षा करने लगे
மிகச் சிறந்த பிராமணர்கள் கூறினர்: “இவன் விரைவாகவே வில்லைக் கோர்க்கட்டும்—அப்படியே ஆகுக.” அவர்கள் மகரிஷி அகஸ்தியரை நினைவு கூர்ந்தனர்; அவர் தம் பிரம்மதேஜத்தின் வலிமையால் அளவில்லா கடலையே குடித்தவர். “ஆகையால்,” என்றனர், “இங்கே உள்ள நீங்கள் அனைவரும் ஆசீர்வதியுங்கள்; இந்த மகத்தான பிரம்மச்சாரி விரைவில் இந்த வில்லைக் கோர்த்து இலக்கைத் துளைப்பதில் வெற்றி பெறட்டும்.” இதைக் கேட்ட அந்த உத்தம பிராமணர்கள் வேண்டியபடியே ஆசீர்வாதங்களைப் பொழிந்தனர்.
Verse 186
इस प्रकार श्रीमह्या भारत आदिपर्वके अन्तर्गत स्वयंवरपर्वमें सम्पूर्ण रजाओंके विमुख होनेसे सम्बन्ध रखनेवाला एक सौ छियासीवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில், ஸ்வயம்வரப் பர்வத்தில், கூடியிருந்த அரசர்கள் அனைவரும் விலகிச் சென்ற நிகழ்வைச் சார்ந்த நூற்று எண்பத்தாறு ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 187
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि स्वयंवरपर्वणि लक्ष्यच्छेदने सप्ताशीत्यधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपर्वके अन्तर्गत स्वयंवरपर्वरनें लक्ष्यछेदनविषयक एक सौ सतासीवाँ अध्याय पूरा हुआ
இதி ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில், ஸ்வயம்வரப் பர்வத்தில், இலக்கைத் துளைத்தல் (லட்ச்யச்சேதனம்) பற்றிய நூற்று எண்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
The dilemma is whether an exceptional marital arrangement can be reconciled with loka and Veda norms: Drupada stresses conventional legality, while Yudhiṣṭhira argues from truth, prior commitments, and the acknowledged subtlety of dharma in rare circumstances.
Dharma is not always reducible to a single rule; in complex cases it requires attention to truthfulness, intent, precedent, and social order, with decisions ideally stabilized by consultation and authoritative guidance.
No explicit phalaśruti is stated here; the meta-commentary is structural—Vyāsa’s arrival functions as an in-text signal that contested dharma questions may require higher interpretive authority within the epic’s jurisprudential framework.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.