Adhyaya 167

Verse 1

(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ४ श्लोक मिलाकर कुल ३२ श्लोक हैं) ऑपन- मा बछ। ्-:डिअ षट्षष्ट्यधिेकशततमोड< ध्याय: ट्रपदके यज्ञसे धृष्टद्युम्न और द्रौपदीकी उत्पत्ति ब्राह्मण उवाच अमर्षी द्रुपदो राजा कर्मसिद्धान्‌ द्विजर्षभान्‌ | अन्विच्छन्‌ परिचक्राम ब्राह्मणावसथान्‌ बहून्‌

பிராமணன் கூறினான்—அமர்ஷத்தால் எரிந்த த்ருபதன், கர்மசித்தியடைந்த இருபிறப்போரில் சிறந்த பிராமணர்களைத் தேடி, பல பிராமண ஆசிரமங்களில் அலைந்தான்।

Verse 2

पुत्रजन्म परीप्सन्‌ वै शोकोपहतचेतन: । नास्ति श्रेष्ठमपत्यं मे इति नित्यमचिन्तयत्‌

மகன் பிறக்க வேண்டுமென விரும்பி, அவன் மனம் துயரால் பீடிக்கப்பட்டது; “எனக்கு சிறந்த சந்ததி இல்லை” என்று அவன் எப்போதும் எண்ணினான்।

Verse 3

जातानू्‌ पुत्रान्‌ स निर्वेदाद्‌ धिग्‌ बन्धूनिति चाब्रवीत्‌ । निः:श्वासपरमश्नासीद्‌ द्रोणं प्रतिचिकीर्षया

ஏற்கெனவே பிறந்த மகன்களையும் உறவினர்களையும் அவன் விரக்தியால் ‘அயோ!’ எனத் தள்ளிப் பழித்தான்; த்ரோணனை எதிர்த்து பழிவாங்க வேண்டுமென்ற எண்ணத்தால் அவன் இடையறாது நீண்ட மூச்சு விட்டான்।

Verse 4

प्रभाव विनयं शिक्षां द्रोणस्प चरितानि च । क्षात्रेण च बलेनास्य चिन्तयन्‌ नाध्यगच्छत

ஜனமேஜயா! த்ரோணனின் பெருமை, பணிவு, கல்வி, நடத்தையை எண்ணிய த்ருபதன், க்ஷத்திரிய வலத்தால் அவனை வெல்லும் வழியொன்றையும் காணவில்லை।

Verse 5

प्रतिकर्तु नृपश्रेष्ठी यतमानो5डपि भारत । अभित: सो5थ कल्माषीं गड्कूले परिभ्रमन्‌

ஓ பாரதா! பழிவாங்க முயன்றாலும், அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் வெறும் க்ஷத்திரியப் பலத்தால் எதிரிகளை வெல்ல வழியொன்றையும் காணவில்லை; அவர்களின் தாக்கம், பணிவு, கல்வி, நற்குணம் ஆகியவற்றை நினைத்து அவன் வலிமை தளர்ந்தது. அப்போது, ஓ ஜனமேஜயா, கல்மாஷபாதன் கங்கை, யமுனை இரு கரைகளிலும் இங்கும் அங்கும் அலைந்து, இறுதியில் பிராமணர்களின் ஒரு புனிதக் குடியிருப்பை அடைந்தான். அங்கே விதிப்படி பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணி வேதமும் வேதாங்கங்களும் கற்றிராத பிராமணன் ஒருவரையும் அந்த மகாபாக அரசன் காணவில்லை।

Verse 6

ब्राह्मणावसथं पुण्यमाससाद महीपति: । तत्र नास्नातक: वक्षिन्न चासीदव्रती द्विज:

அரசன் பிராமணர்களின் அந்தப் புனிதக் குடியிருப்பை அடைந்தான். ஓ ஜனமேஜயா! அங்கே ஸ்நாதகன் (வேதப் பயிற்சி நிறைவு செய்தவன்) அல்லாத பிராமணன் ஒருவரும் இல்லை; விரதநியமமின்றி வாழும் இருபிறப்பனும் எவரும் இல்லை. அந்த இடத்தின் புனிதம் வலிமையால் அல்ல; கல்வி, கட்டுப்பாடு, தர்மநடத்தையால் வெளிப்பட்டது।

Verse 7

तथैव च महाभाग: सो<पश्यत्‌ संशितव्रतौ । याजोपयाजोौ ब्रद्मर्षी शाम्यन्ती परमेष्ठिनौ

அவ்வாறே அந்த மகாபாகன் அங்கே கடும் விரதங்களில் உறுதியான இரு பிரம்மரிஷிகளை கண்டான்—யாஜன், உபயாஜன். அவர்கள் இருவரும் பரம அமைதியுடன், பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான ஒளி-மாட்சியால் விளங்கினர்।

Verse 8

संहिताध्ययने युक्तौ गोत्रतश्चापि काश्यपौ । तारणेयौ युक्तरूपीौ ब्राह्मणावृषिसत्तमौ

அந்த இருவரும் வேத ஸம்ஹிதைகளின் பயிலும் ஓதலும் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தனர். கோத்திரத்தில் அவர்கள் காஷ்யபர்; ‘தாரணேயர்’ எனப் பெயர் பெற்றவர்கள். ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் நிறைந்தவர்களாய், சூரியதேவனின் பக்தர்களாய், முனிவர்களில் சிறந்த பிராமணர்களாய் விளங்கினர்।

Verse 9

स तावामन्त्रयामास सर्वकामैरतन्द्रित: । बुद्ध्वा बल॑ तयोस्तत्र कनीयांसमुपह्दरे

அந்த இருவரின் வல்லமையையும் அறிந்த அரசன் சோம்பலின்றி, எல்லா விரும்பத்தக்க இன்பப் பொருட்களோடும் அவர்களை அழைத்தான். பின்னர் தனிமையில், இருவரில் இளையவன் உபயாஜனை அணுகி, இனிய சொற்கள், மரியாதை, பூஜை ஆகியவற்றால் அவனைத் தன் பக்கம் ஈர்க்க முயன்றான். விரும்பிய அனைத்தையும் தருவேன் என்று உறுதி செய்து, முனிவரின் பாதங்களைப் பணிந்து, முறையாகப் பூஜை செய்து த்ருபதன் கூறினான்—“விப்ரவர உபயாஜா! போர்க்களத்தில் துரோணாசாரியரை வதம் செய்யக்கூடிய மகன் எனக்குப் பிறக்கும்படி அந்தக் கர்மத்தைச் செய். அது நிறைவேறினால் உனக்கு ஒரு அர்புதம் (பத்து கோடி) பசுக்களை அளிப்பேன்; மேலும் உன் மனத்திற்கு மிகப் பிரியமான எதுவாயினும் ஐயமின்றி அர்ப்பணிப்பேன்.”

Verse 10

प्रपेदे छन्‍्दयन्‌ कामैरुपयाजं धृतव्रतम्‌ । पादशुश्रूषणे युक्त: प्रियवाक्‌ सर्वकामद:

அவர்களின் ஆன்மிக வல்லமையை உணர்ந்த சோம்பலற்ற அரசன் த்ருபதன், திடவிரதம் கொண்ட பிராமணன் உபயாஜனை அணுகி, விரும்பத்தக்க போகப் பொருட்களை அர்ப்பணிக்கத் தீர்மானித்தான். இனிய சொற்கள் கூறி, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவேன் என உறுதி செய்து, முனிவரின் பாதசேவையில் ஈடுபட்டு, முறையாகப் பூஜை செய்து, த்ரோணனை வீழ்த்த வல்ல மகனைப் பெற யாகவழி கிடைக்குமாறு அவரை மனம்வரச் செய்ய முயன்றான்.

Verse 11

अर्चयित्वा यथान्यायमुपयाजमुवाच स: । येन मे कर्मणा ब्रह्मन्‌ पुत्र: स्याद्‌ द्रोणमृत्यवे

முறையாக உபயாஜனைப் பூஜித்து அரசன் கூறினான்—“ஓ பிராமணரே! எந்தக் கர்மத்தால் எனக்கு த்ரோணனின் மரணத்திற்குக் காரணமான மகன் பிறப்பான்?”

Verse 12

उपयाज कृते तस्मिन्‌ गवां दातास्मि ते<र्बुदम्‌ । यद्‌ वा तेडन्यद्‌ द्विजश्रेष्ठ मनस: सुप्रियं भवेत्‌ । सर्व तत्‌ ते प्रदाताहं न हि मेउत्रास्ति संशय:

“ஓ உபயாஜரே! அந்தக் கர்மம் நிறைவேறினால் உமக்கு ஒரு அர்புதம் (பத்து கோடி) பசுக்களைத் தருவேன். அல்லது, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! உமது மனத்திற்கு மிகப் பிரியமான வேறு எதுவாயினும் இருந்தால், அதையெல்லாம் உமக்கு அளிப்பேன்—இதில் எனக்கு ஐயமில்லை.”

Verse 13

इत्युक्तो नाहमित्येवं तमृषि: प्रत्यभाषत । आराधयिष्यन्‌ ट्रुपद: स तं पर्यचरत्‌ पुन:

இவ்வாறு கேட்டபோது முனிவர் பதிலளித்தார்—“நான் அல்ல; நான் அதைச் செய்யமாட்டேன்.” ஆனால் த்ருபதன் அவரை மனம்வரச் செய்யத் தீர்மானித்து மீண்டும் அவரின் சேவையில் ஈடுபட்டான்.

Verse 14

ततः संवत्सरस्यान्ते द्रुपदं स द्विजोत्तम: । उपयाजोडब्रवीत्‌ काले राजन्‌ मधुरया गिरा

பின்னர் ஒரு ஆண்டு முடிவில், த்விஜோத்தமன் உபயாஜன் உரிய காலத்தில் இனிய மொழியால் த்ருபதனை நோக்கி கூறினான்—“அரசே!”

Verse 15

ज्येष्ठो भ्राता ममागृह्नाद्‌ विचरन्‌ गहने वने । अपरिज्ञातशौचायां भूमौ निपतितं फलम्‌

பிராமணன் கூறினான்— “என் மூத்த சகோதரன் அடர்ந்த காட்டில் அலைந்தபோது, தூய்மை அறியப்படாத மண்ணில் விழுந்த ஒரு பழத்தை எடுத்துக் கொண்டான். இது சிறிய செயல் போலத் தோன்றினாலும் தர்மச் சந்தேகத்தை எழுப்புகிறது— சடங்கு-தூய்மையும் உரிமையும் உறுதி இல்லாத பொருளை ஏற்று உண்ணலாமா?”

Verse 16

तदपश्यमहं भ्रातुरसाम्प्रतमनुव्रजन्‌ । विमर्श संकरादाने नायं कुर्यात्‌ कदाचन

நான் சகோதரனைத் தொடர்ந்து சென்றதால், அவன் செய்த அந்தத் தகாத செயலைக் கண்டேன். சிந்தித்தேன்— ‘இவன் இப்படிச் செய்யவே மாட்டான்; அப்படியிருக்க, ஆராயாமல் அசுத்தமானதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்கிறான்?’

Verse 17

दृष्टवा फलस्य नापश्यद्‌ दोषान्‌ पापानुबन्धकान्‌ | विविनक्ति न शौचं य: सोअन्यत्रापि कथं भवेत्‌

கிடைக்கும் லாபத்தின் கவர்ச்சியைக் கண்டு, அந்தப் பழத்துடன் தொடரும் பாவத் தழும்புகளை அவன் கவனிக்கவில்லை. ஏற்றுக் கொள்ளும் போது தூய்மை-அசுத்தம் எனப் பிரித்தறியாதவன், பிற காரியங்களில் எப்படி நேர்மையாக நடப்பான்? சொல்ல முடியாது.

Verse 18

संहिताध्ययनं कुर्वन्‌ वसन्‌ गुरुकुले च यः । भैक्ष्यमुत्सृष्टमन्येषां भुड्क्ते सम च यदा तदा

பிராமணன் கூறினான்— “குருகுலத்தில் தங்கி ஸம்ஹிதையைப் பயிலும் போதிலும், சில வேளைகளில் பிறர் கைவிட்ட பிச்சையுணவை உண்டு, அருவருப்பின்றி அதே உணவின் ‘குணங்களை’ மீண்டும் மீண்டும் புகழ்வோர் உளர். அத்தகைய என் சகோதரனை நான் காரணத்தின் கண்களால் ஆராய்ந்தால், அவன் ஒழுக்கநெறியில் நிலைத்தவன் அல்ல; பலனுக்கே ஆசைப்படும் பேராசைக்காரன் எனத் தோன்றுகிறான்.”

Verse 19

कीर्तयन्‌ गुणमन्नानामघृणी च पुनः पुनः । त॑ वै फलार्थिन मन्ये भ्रातरं तर्कचक्षुषा

உணவுகளின் ‘குணங்களை’ மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து, அருவருப்பின்றி இருப்பவனை நான் காரணக் கண்களால் பார்க்கிறேன்; என் சகோதரனைப் பலன் நாடும் பேராசைக்காரன்—ஒழுக்கம் கொண்டவன் அல்ல—என்று கருதுகிறேன்.

Verse 20

त॑ं वै गच्छस्व नृपते स त्वां संयाजयिष्यति । जुगुप्समानो नृपतिर्मनसेदं विचिन्तयन्‌

பிராமணன் கூறினான்—“அரசே, அவரிடமே செல்; அவர் உன் யாகத்தை முறையாக நடத்திவைப்பார்.” உபயாஜனின் சொற்களை கேட்டதும், அரசன் துருபதன்—யாஜரின் நடத்தையை மனத்துள் அருவருத்து நிந்தித்தாலும்—தன் நோக்கத்தை எண்ணி யாஜரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். அங்கு வணக்கத்திற்குரிய யாஜ முனிவரை முறையாகப் போற்றி வணங்கி, பின்னர் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 21

उपयाजवच: श्र॒ुत्वा याजस्याश्रममभ्यगात्‌ । अभिसम्पूज्य पूजाहमथ याजमुवाच ह

உபயாஜனின் சொற்களை கேட்ட அரசன் யாஜரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். அங்கு வணக்கத்திற்குரிய யாஜ முனிவரை முறையாகப் போற்றி வணங்கி, பின்னர் அவரிடம் கூறினான்.

Verse 22

अयुतानि ददान्यष्टौ गवां याजय मां विभो । द्रोणवैराभिसंतप्तं प्रह्लादयितुमहसि

வல்லவரே! நான் உமக்கு எண்பதாயிரம் பசுக்களை தானமாக அளிக்கிறேன். என் யாகத்தை நடத்தித் தருக. துரோணனுடனான பகை என்னை வாட்டுகிறது; எனக்கு அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் அருள்வீர்.

Verse 23

स हि ब्रह्मविदां श्रेष्ठो ब्रह्मास्त्रे चाप्यनुत्तम: तस्माद्‌ द्रोण: पराजैष्ट मां वै स सखिविग्रहे

துரோணாசாரியர் பிரம்மத்தை அறிந்தோரில் முதன்மை; பிரம்மாஸ்திரப் பயன்பாட்டிலும் ஒப்பற்றவர். ஆகவே நட்பைப் பற்றிய அந்தத் தகராறில்—யார் நண்பன், யார் அல்ல—அவர் என்னை உண்மையிலேயே வென்றார்.

Verse 24

क्षत्रियो नास्ति तस्यास्यां पृथिव्यां कश्निदग्रणी: । कौरवाचार्यमुख्यस्य भारद्वाजस्य धीमत:

மிகுந்த ஞானமுடைய பாரத்வாஜரின் புதல்வன் துரோணன் இப்போது கௌரவராஜகுமாரர்களின் முதன்மை ஆசான். இந்தப் பூமியில் ஆயுதக் கல்வியில் அவரை மிஞ்சும் க்ஷத்திரியன் எவரும் இல்லை.

Verse 25

द्रोणस्य शरजालानि प्राणिदेहहराणि च । षडरत्नि धनुश्नास्य दृश्यते परमं महत्‌

பிராமணன் கூறினான்— துரோணரின் அம்புக் கூட்டங்கள் உயிர்களின் உடல்-உயிரை பறிப்பவை; அவருடைய வில்—ஆறு முழ அளவு—மிகப் பெரிதாகத் தோன்றுகிறது. பிராமண வேடத்தில் இருந்தாலும், மகாத்மா மகாதனுர்தரன் துரோணன் தன் பிராமணத் தேஜஸின் வலிமையால் க்ஷத்திரியரின் போர்த் தேஜஸைத் தடுத்து அடக்குவான்.

Verse 26

स हि ब्राह्मणवेषेण क्षात्रं वेगमसंशयम्‌ | प्रतिहन्ति महेष्वासो भारद्वाजो महामना:

ஏனெனில் பிராமண வேடத்திலேயே அந்த மகாதனுர்தரன், பாரத்வாஜ குலத்தவன், மகாமனத்தன் துரோணன்—சந்தேகமின்றி—க்ஷத்திரிய வலிமையின் வேகத்தைத் தடுத்து வெல்லுவான்.

Verse 27

क्षत्रोच्छेदाय विहितो जामदग्न्य इवास्थित: । तस्य हा[स्त्रबलं घोरमप्रधृष्यं नरैर्भुवि

அவன் க்ஷத்திரியர் ஒழிப்பிற்காகவே விதிக்கப்பட்டவன்—ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) போல முன்னிற்பவன். அவனுடைய ஆயுத வலிமை அச்சமூட்டுவது; இப்பூமியில் மனிதர் அதை அடக்க இயலாது.

Verse 28

बाह्य संधारयंस्तेजो हुताहुतिरिवानल: । समेत्य स दहत्याजौ क्षात्रधर्मपुरस्सर:

அவன் வெளிப்படையாக எரியும் தேஜஸைத் தாங்குகிறான்—நெய் ஆஹுதிகளால் எரியூட்டப்பட்ட அக்கினிபோல். போரில் பகைவரை அணுகி, க்ஷாத்திர தர்மத்தை முன்னிறுத்தி, அவர்களைச் சாம்பலாக்குகிறான்.

Verse 29

ब्रह्मक्षत्रे च विहिते ब्राह्मंं तेजो विशिष्यते । सो क्षात्राद्‌ बलाद्धीनो बाह्यूं तेज: प्रपेदिवान्‌

பிரம்மமும் க்ஷாத்திரமும் இரண்டும் உள்ள இடத்தில், பிராமணத் தேஜஸே சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே நான் க்ஷாத்திர வலிமையில் குறைவானவன்; அதனால் உங்கள் பிராமணத் தேஜஸில் அடைக்கலம் புகுந்தேன்.

Verse 30

द्रोणाद्‌ विशिष्टमासाद्य भवन्तं ब्रह्मुवित्तमम्‌ । द्रोणान्तकमहं पुत्र लभेयं युधि दुर्जयम्‌

நீங்கள் வேதவித்தர்களில் தலைசிறந்தவர்; ஆகையால் துரோணாசாரியரைவிடவும் மேன்மையானவர். உங்கள் சரணடைந்து, போரில் வெல்ல முடியாதவனாகவும் துரோணனை அழிப்பவனாகவும் இருக்கும் ஒரு மகனை நான் வேண்டுகிறேன்.

Verse 31

तत्‌ कर्म कुरु मे याज वितसम्यर्बुदं गवाम्‌ । तथेत्युक्त्वा तु तं याजो याज्यार्थमुपकल्पयत्‌

யாஜரே! எனக்காக அந்த யாகக் கிரியையைச் செய்யுங்கள்; யாகதட்சிணையாக நான் உங்களுக்கு ஒரு அர்புதம் (ஒரு கோடி) பசுக்களை அளிப்பேன். யாஜர் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, யஜமானனின் விருப்பம் நிறைவேற யாகவிதியும் தேவையான ஏற்பாடுகளையும் மனத்தில் கொண்டு ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்கினார்.

Verse 32

गुर्वर्थ इति चाकाममुपयाजमचोदयत्‌ । याजो द्रोणविनाशाय प्रतिजज्ञे तथा च सः

இது மிகப் பெரும் காரியம் என எண்ணி, ஆசையற்ற உபயாஜனையும் யாகத்தில் ஈடுபடச் செய்தார் யாஜர்; மேலும் துரோணன் அழிவிற்காக அத்தகைய மகனைப் பிறக்கச் செய்வேன் என்று யாஜர் உறுதி மொழிந்தார்.

Verse 33

ततस्तस्य नरेन्द्रस्य उपयाजो महातपा: । आचर्ख्यौ कर्म वैतानं तदा पुत्रफलाय वै

அதன்பின் அந்த நரேந்திரனுக்காக, மகாதபஸ்வியான உபயாஜன், மகன் எனும் பலன் கிடைக்க வேண்டி வேத யாகக் கிரியையின் முறையை விளக்கினார்.

Verse 34

स च पुत्रो महावीर्यो महातेजा महाबल: । इष्यते यद्विधो राजन्‌ भविता ते तथाविध:

அவர் மேலும் கூறினார்—“அரசே! இந்த யாகத்தால் நீ விரும்பும் வகையிலேயே உனக்கு மகன் பிறப்பான். அவன் மாபெரும் வீரத்துடன், மாபெரும் ஒளியுடன், மாபெரும் வலத்துடன் இருப்பான்.”

Verse 35

भारद्वाजस्य हन्तारं सोडभिसंधाय भूपति: । आजउल्ठे तत्‌ तथा सर्व द्रुपद: कर्मसिद्धये,तदनन्तर द्रोणके घातक पुत्रका संकल्प लेकर राजा द्रुपदने कर्मकी सिद्धिके लिये उपयाजके कथनानुसार सारी व्यवस्था की

பாரத்வாஜரின் புதல்வன் துரோணனை வதைக்கும் ஒருவனைப் பெற வேண்டும் என்ற உறுதியான தீர்மானத்துடன் அரசன் துருபதன், தன் நோக்கம் நிறைவேற அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தினான். பின்னர் துரோணவதத்தின் கருவியாகும் புதல்வனைப் பெறும் எண்ணத்தால், உபயாஜன் எனும் புரோகிதன் கூறியபடியே எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து, தன் தேர்ந்த செயல் நிறைவு பெறுமாறு செய்தான்.

Verse 36

याजस्तु हवनस्यान्ते देवीमाज्ञापयत्‌ तदा । प्रेहि मां राज्ञि पृषति मिथुन त्वामुपस्थितम्‌

ஹோமத்தின் முடிவில் யாஜன் அப்போது தேவியை (அரசியை) ஆணையிட்டான்— “அரசியே, ப்ருஷதனின் மருமகளே! விரைந்து என்னிடம் வா; உனக்காக இரட்டையர் (சந்ததி) தயாராய் நிற்கின்றனர்.” (மேலும்) “ஒரு மகனும் ஒரு மகளும் உனக்குக் கிடைப்பர்; அந்தக் குமாரனும் குமாரியும் தந்தையின் குலத்தை வளர்ப்பவர்கள் ஆவர்” என்று அறிவித்தான்.

Verse 37

राज्युवाच अवलिपत॑ मुखं ब्रह्मन्‌ दिव्यान्‌ गन्धान्‌ बिभर्मि च । सुतार्थे नोपलब्धास्मि तिष्ठ याज मम प्रिये

அரசி கூறினாள்— “பிராமணரே, என் வாயில் இன்னும் தாம்பூலம் முதலியவற்றின் நிறம் படிந்திருக்கிறது; மேலும் நான் தெய்வீக மணப்பொருட்களையும் நறுமண அங்கராகங்களையும் அணிந்திருக்கிறேன். மகன் பெறும் பொருட்டு நான் இன்னும் தூய நிலையில் இல்லை; ஆகவே யாஜரே, என் இந்தப் பிரியச் சடங்கிற்காகச் சிறிது நேரம் காத்திருங்கள்.”

Verse 38

याज उवाच याजेन श्रपितं हव्यमुपयाजाभिमन्त्रितम्‌ । कथं काम न संदध्यात्‌ सा त्वं विप्रेहि तिष्ठ वा

யாஜன் கூறினான்— “இந்த ஹவிசை நான் தானே சமைத்து ஆயத்தம் செய்தேன்; உபயாஜன் இதை மந்திரங்களால் அபிமந்திரித்தான். அப்படியிருக்க, இது யஜமானனின் விருப்பத்தை எவ்வாறு நிறைவேற்றாமல் போகும்? நீ வா; அல்லது அங்கேயே நின்றிரு.”

Verse 39

ब्राह्मण उवाच एवमुक्‍्त्वा तु याजेन हुते हविषि संस्कृते । उत्तस्थौ पावकात्‌ तस्मात्‌ कुमारो देवसंनिभ:

பிராமணன் கூறினான்— “இவ்வாறு சொல்லி யாஜன் சடங்கால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட ஹவிசை அக்கினியில் ஆஹுதியாகச் செலுத்தியவுடனே, அந்தப் பாவகத்திலிருந்து தேவரைப் போன்ற ஒளிவீசும் ஒரு குமாரன் எழுந்து தோன்றினான்.”

Verse 40

ज्वालावर्णो घोररूप: किरीटी वर्म चोत्तमम्‌ | बिभ्रत्‌ सखड्‌ग: सशरो धनुष्मान्‌ विनदन्‌ मुहुः

பிராமணன் கூறினான்—அவனுடைய உடற்காந்தி தீயின் ஜ்வாலையைப் போலப் பளபளத்தது. அவன் தோற்றம் அச்சம் விளைவிப்பதாக இருந்தது. தலையில் கிரீடம் ஒளிர்ந்தது; உடலில் சிறந்த கவசம் அணிந்திருந்தான். வாள், அம்புகள், வில் ஏந்தி அவன் மீண்டும் மீண்டும் உரக்கக் கர்ஜித்தான்.

Verse 41

सो<ध्यारोहद्‌ रथवरं तेन च प्रययौ तदा । ततः प्रणेदु: पञ्जाला: प्रह्ृष्ठा: साधु साथ्विति

அந்த இளவரசன் உடனே ஒரு சிறந்த ரதத்தில் ஏறி, அதன்மேல் போர்ப்பயணத்திற்குப் புறப்பட்டவனைப் போலச் சென்றான். அதைக் கண்ட பாஞ்சாலர்கள் பேரானந்தத்தில் திளைத்து உரக்கக் கூறினர்—“சாது! சாது!”

Verse 42

हर्षाविष्टांस्ततश्वैतान्‌ नेयं सेहे वसुंधरा । भयापहो राजपुत्र: पाउ्चालानां यशस्कर:

அப்போது ஆனந்தத்தில் மூழ்கிய அந்தப் பாஞ்சாலர்களின் உல்லாசப் பாரத்தை இந்த வஸுந்தரையே தாங்க இயலாததுபோல் இருந்தது. அச்சமயம் இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டது—“இந்த இளவரசன் பாஞ்சாலர்களின் அச்சத்தை அகற்றி, அவர்களின் புகழை வளர்ப்பான்.”

Verse 43

राज्ञ: शोकापहो जात एष द्रोणवधाय वै । इत्युवाच महद्‌ भूतमदृश्यं खेचरं तदा

அப்போது ஆகாயத்தில் இயங்கும் ஒரு மறைந்த மகாபூதம் கூறியது—“இந்தக் குழந்தை அரசனின் துயரை அகற்றப் பிறந்தது; உண்மையாகவே இது துரோணனின் வதைக்காகவே வந்தது.”

Verse 44

कुमारी चापि पाज्चाली वेदीमध्यात्‌ समुत्थिता । सुभगा दर्शनीयड्री स्वसितायतलोचना

அதன்பின் வேதியின் நடுவிலிருந்து ஒரு கன்னியும் எழுந்தாள்—பாஞ்சாலி. அவள் மங்களமிக்கவளும் பேரழகியவளும்; அவளுடைய அங்கங்கள் அனைத்தும் காணத்தக்க இனிமையுடையவை; அவளுடைய கண்கள் பெரியதும் நீளமுடையதும் அழகியதும் ஆக இருந்தன.

Verse 45

श्यामा पद्मपलाशाक्षी नीलकुज्चितमूर्थजा । ताम्रतुज़्नखी सुभ्रूश्षारूपीनपयोधरा

பிராமணன் கூறினான்— அவள் நிறம் சியாமம். அவள் கண்கள் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரையின் இதழ்களைப் போலத் தோன்றின. அவள் கூந்தல் கருமையாகச் சுருண்டிருந்தது. அவள் நகங்கள் உயர்ந்து தாமிரச் சிவப்பாக இருந்தன. அவள் புருவங்கள் மிக அழகாக அமைந்திருந்தன; அவள் மார்பகம் நிறைந்தும் மனம் கவர்வதுமாக இருந்தது.

Verse 46

मानुषं विग्रहं कृत्वा साक्षादमरवर्णिनी । नीलोत्पलसमो गन्धो यस्या: क्रोशात्‌ प्रधावति

மனித வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு அவள் நேரே தெய்வீக ஒளியுடன் விளங்கினாள்— தேவியே கண்முன் தோன்றியதுபோல். அவள் அங்கங்களிலிருந்து நீலத் தாமரையின் மணம் எழுந்து, ஒரு குரோசம் தூரம் வரை எல்லாத் திசைகளிலும் விரைவாகப் பரவியது.

Verse 47

या बिभर्ति परं रूप॑ यस्या नास्त्युपमा भुवि । देवदानवयक्षाणामीप्सितां देवरूपिणीम्‌

பிராமணன் கூறினான்— அவள் உன்னதமான அழகுருவைத் தாங்கினாள்; பூமியில் அவளுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை. தேவர்கள், தானவர்கள், யட்சர்களும் கூட அந்தத் தெய்வத்தன்மை கொண்ட கன்னியை அடைய விரும்பினர்.

Verse 48

तां चापि जातां सुश्रोणीं वागुवाचाशरीरिणी । सर्वयोषिद्धरा कृष्णा निनीषु: क्षत्रियान्‌ क्षयम्‌

அழகிய இடுப்புடைய அந்தப் புதிதாகப் பிறந்த கன்னி தோன்றியவுடன் ஆகாசவாணி ஒலித்தது— “இவளின் பெயர் கிருஷ்ணா. இவள் எல்லா இளம்பெண்களிலும் முதன்மை; க்ஷத்திரியர்களின் அழிவிற்காகவே இவள் வெளிப்பட்டாள்.”

Verse 49

सुरकार्यमियं काले करिष्यति सुमध्यमा । अस्या हेतो: कौरवाणां महतदुत्पत्स्यते भयम्‌,“यह सुमध्यमा समयपर देवताओंका कार्य सिद्ध करेगी। इसके कारण कौरवोंको बहुत बड़ा भय प्राप्त होगा"

இந்த நற்சிற்றிடுப்புடையவள் உரிய காலத்தில் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாள்; இவளாலேயே கௌரவர்களுக்கு மாபெரும் அச்சம் எழும்.

Verse 50

तच्छुत्वा सर्वपाञ्चाला: प्रणेदु: सिंहसड्घवत्‌ । न चैतान्‌ हर्षसम्पूर्णानियं सेहे वसुंधरा

அந்த அறிவிப்பைக் கேட்டதும் பாஞ்சாலர் அனைவரும் சிங்கக் கூட்டம்போல் கர்ஜித்தனர். மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவர்களின் பேரெழுச்சியைப் பூமியே தாங்க இயலாததுபோல் தோன்றியது.

Verse 51

तो दृष्टवा पार्षती याजं प्रपेदे वै सुतार्थिनी । न वै मदन्यां जननीं जानीयातामिमाविति

அந்த இரு குழந்தைகளையும் கண்டதும், மகனை விரும்பிய ப்ருஷதனின் மருமகள் பார்ஷதீ முனிவர் யாஜரிடம் சரணடைந்து வேண்டினாள்—“பகவனே! இவ்விருவரும் என்னைத் தவிர வேறு எவரையும் தாயென அறியாதபடி அருள்புரியுங்கள்.”

Verse 52

तथेत्युवाच तं याजो राज्ञ: प्रियचिकीर्षया । तयोश्व नामनी चक्रुर्द्धिजा: सम्पूर्णमानसा:

அரசருக்கு இன்பம் அளிக்க விரும்பிய யாஜர் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றார். பின்னர் இருமனமும் நிறைந்த பிராமணர்கள் அந்த இருவருக்கும் பெயரிடும் சடங்கை நிறைவேற்றினர்.

Verse 53

धृष्टत्वादत्यमर्षित्वाद्‌ झुम्नादुत्सम्भवादपि | धृष्टद्युम्न: कुमारो<यं द्रुपदस्य भवत्विति

பிராமணர் அறிவித்தார்—“துணிவும், கடும் பொறாமையற்ற உறுதியும், ஒளிவீசும் தெய்வீகத் தேஜஸும் உடன் தோன்றியதால், த்ருபதனின் இந்தக் குமாரன் ‘த்ருஷ்டத்யும்னன்’ எனப் புகழ்பெறட்டும்.”

Verse 54

कृष्णेत्येवाब्रुवन्‌ कृष्णां कृष्णाभूत्‌ सा हि वर्णत: । तथा तन्मिथुनं जज्ञे द्रपदस्य महामखे

அவர்கள் அந்தக் கன்னிக்கு ‘கிருஷ்ணா’ என்று பெயரிட்டனர்; ஏனெனில் அவள் நிறம் கருமை (ஷ்யாம) உடையவள். இவ்வாறு த்ருபதனின் மகா யாகத்தில் அந்த இரட்டைப் பிள்ளைகள் பிறந்தனர்.

Verse 55

धृष्टद्युम्न॑ तु पाउ्चाल्यमानीय स्वं निवेशनम्‌ । उपाकरोदस्त्रहेतोर्भारद्वाज: प्रतापवान्‌

Then the mighty Bhāradvāja’s son, Droṇa—foreseeing that destiny’s ordained course cannot be averted—brought the Pāñcāla prince Dhṛṣṭadyumna to his own dwelling. For the sake of imparting the science of weapons, he rendered him a great service by training him in martial lore. Droṇa performed this generous act also to safeguard his own reputation, even though the future consequences were fraught with danger.

Verse 56

अमोक्षणीयं दैवं हि भावि मत्वा महामति: । तथा तत्‌ कृतवान्‌ द्रोण आत्मकीर्त्यनुरक्षणात्‌

The Brahmin said: Knowing that what is ordained by destiny and about to occur cannot be averted, the great-minded Droṇa acted accordingly. For the sake of safeguarding his own fame, he performed that deed—an act presented as generous, yet also shaped by concern for reputation.

Verse 166

(ब्राह्मण उवाच श्रुत्वा जतुगृहे वृत्तं ब्राह्मणा: सपुरोहिता: । पाज्चालराजं द्रुपदमिदं वचनमन्रुवन्‌ ।।

Vaiśampāyana said: Hearing what had happened in the house of lac, the visiting brāhmaṇa, together with other brāhmaṇas and their priests, spoke to Drupada, king of the Pāñcālas: “The sons of Dhṛtarāṣṭra, after consulting with their ministers, formed a most difficult and wicked resolve—to destroy the Pāṇḍavas. Sent by Duryodhana, a servant named Purocana went to Vāraṇāvata and built a great house of lac. There, when the Pāṇḍavas were living in full trust along with Pṛthā (Kuntī), Purocana set it on fire at midnight. That vile and cruel man himself was also burned in the blaze. When Dhṛtarāṣṭra, son of Ambikā, heard the report that the Pāṇḍavas had been burned, he rejoiced with his kinsmen—though outwardly he staged a show of grief. With a heart secretly pleased and only a little sorrow displayed, he ordered Vidura: ‘O wise one, perform the piṇḍa-and-water rites for the Pāṇḍavas. Today it is as though Pāṇḍu has died again for me, since the Pāṇḍavas have perished. Therefore go to the Bhāgīrathī (Gaṅgā) and carry out the funerary offerings. Alas, by the force of fate they have gone to Yama’s abode.’ Saying this, Dhṛtarāṣṭra and Śakuni wept loudly. Bhīṣma, hearing the news, performed the proper post-funeral rites. Such was the dreadful deed contrived by the evil-minded for the destruction of the Pāṇḍavas—an act the speakers had never before seen or even heard of. On hearing these words, the great-minded Yajñasena (Drupada) was consumed by grief, as a father grieves for the loss of his own son. Summoning his officials and kinsmen, he spoke in compassion and sorrow: “Ah, Arjuna’s beauty! Ah, his steadiness! Ah, his valor and training! Day and night I think of Arjuna. And now he, with his brothers and mother, has been consumed by fire—what could be more astonishing? Yet Time is hard to overstep. My vow has become false; what shall I say to the world? Inward grief burns me day and night. I honored the blameless sages Yāja and Upayāja and begged for two children: a son who would slay Bhāradvāja’s son (Droṇa), and a daughter destined for Arjuna. The world knows this, and Yāja himself declared it. By the rite for obtaining a son, he brought forth Dhṛṣṭadyumna and Kṛṣṇā (Draupadī), both my delight. What shall I do now, if the Pāṇḍavas with Pṛthā are destroyed?” The brāhmaṇa continued: Having spoken thus, Drupada lamented in extreme distress. Seeing him grieve, the Pāñcāla preceptor—virtuous and fully learned—said: “The Pāṇḍavas are devoted to dharma and to the guidance of elders. Such men do not perish, nor do they fall into defeat. I have perceived this truth; hear it, O king. Brāhmaṇas affirm it, and I have heard it in the Vedas. Long ago, from Bṛhaspati’s mouth, Paulomī heard of the power of Upāśruti: by her, Indra—though hidden—was shown within the knot of a lotus-stalk. Likewise I have heard Upāśruti concerning the Pāṇḍavas: they are alive somewhere, without doubt. “I have seen auspicious signs: the Pāṇḍavas will surely come here. Hear the means by which they will come. For kṣatriyas, the best mode of giving a maiden is the svayaṃvara. Therefore, O best of kings, have a svayaṃvara proclaimed in the city. Whether the Pāṇḍavas are far away, nearby, or even (as people say) in heaven—on hearing of the svayaṃvara they will gather here, without doubt. Proclaim it quickly; do not delay.” Hearing the priest’s counsel, Drupada was pleased and had Draupadī’s svayaṃvara announced. It would take place in the month of Puṣya, under Rohiṇī, in the bright fortnight, on an auspicious lunar day—seventy-five days from then. Devas, gandharvas, yakṣas, and ascetic ṛṣis would surely come to see it. “Your sons are especially handsome; Pāñcālī may choose any of them, or perhaps the middle one—who can know the supreme ordinance of Prajāpati? If it pleases you, O brāhmaṇī (Kuntī), go there with your sons. Pāñcāla is ever prosperous; King Yajñasena is devoted to brāhmaṇas and true to his vows; the citizens and brāhmaṇas there love guests and will offer invitations unasked. I too will go with my students; if you approve, let us all travel together.” Vaiśampāyana said: Having spoken this much, the brāhmaṇa fell silent.