Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
संहिताध्ययने युक्तौ गोत्रतश्चापि काश्यपौ । तारणेयौ युक्तरूपीौ ब्राह्मणावृषिसत्तमौ,वे वैदिक संहिताके अध्ययनमें सदा संलग्न रहते थे। उनका गोत्र काश्यप था। वे दोनों ब्राह्मण सूर्यदेवके भक्त, बड़े ही योग्य तथा श्रेष्ठ ऋषि थे
saṃhitādhyayane yuktau gotrataścāpi kāśyapau | tāraṇeyau yukta-rūpau brāhmaṇāv ṛṣi-sattamau ||
அந்த இருவரும் வேத ஸம்ஹிதைகளின் பயிலும் ஓதலும் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தனர். கோத்திரத்தில் அவர்கள் காஷ்யபர்; ‘தாரணேயர்’ எனப் பெயர் பெற்றவர்கள். ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் நிறைந்தவர்களாய், சூரியதேவனின் பக்தர்களாய், முனிவர்களில் சிறந்த பிராமணர்களாய் விளங்கினர்।
ब्राह्मण उवाच
The verse presents an ethical model of Brahmin excellence: steady commitment to Vedic learning (saṃhitādhyayana), disciplined character (yukta-rūpa), and continuity of tradition through recognized lineage (gotra).
A speaker describes two exemplary Brahmins: they are identified by their constant Vedic study, their Kāśyapa gotra, and their designation as Tāraṇeyas, praising them as foremost among sages.