Adhyaya 132
Ādi-parva Adhyāya 132 — Duryodhana’s Instructions to Purocana at Vāraṇāvata (Lākṣāgṛha Planning)
Upa-parva: Jatugṛha-dāha (Lākṣāgṛha) Episode
Vaiśaṃpāyana reports that after the king’s arrangements concerning the Pāṇḍavas, Duryodhana experiences pronounced satisfaction and draws Purocana aside for confidential counsel. Declaring Purocana his most trusted collaborator, Duryodhana issues a detailed operational directive: proceed immediately to Vāraṇāvata by swift conveyance; construct a four-halled, enclosed residence under the guise of an armory and lavish lodging; procure and embed highly combustible materials (fibers, resins, oils, ghee, lac) into the walls and structure; arrange furnishings and hospitality so the Pāṇḍavas and Kuntī remain unsuspecting and at ease during the festival period. Once they are fully unafraid and asleep, Purocana is to ignite the house from the doorway, ensuring that observers conclude the Pāṇḍavas perished in their own dwelling, thereby shaping public testimony and kin reports. Purocana assents and departs, then executes the plan exactly as instructed, aligning with Duryodhana’s intent and method.
Chapter Arc: भीष्म द्रोणाचार्य को विश्राम देकर राजकुमारों को शिष्यत्व में सौंपते हैं और गुरु के लिए धन-धान्य से परिपूर्ण गृह तथा विविध वसुओं की व्यवस्था करते हैं—कुरुवंश की शिक्षा अब एक ही धनुर्धर-आचार्य के हाथों में जाती है। → द्रोण अर्जुन को नित्य उद्युक्त देख कर एकांत में बुलाते हैं और उसके भीतर ‘सर्वश्रेष्ठ’ बनने की आकांक्षा को धार देते हैं; उसी समय वन में एकलव्य, बिना औपचारिक स्वीकृति के, द्रोण की प्रतिमा बनाकर कठोर नियम से धनुर्विद्या साधता है और अद्भुत लाघव दिखाता है। → एकलव्य की सिद्धि देखकर द्रोण उससे गुरुदक्षिणा मांगते हैं—“दाहिने हाथ का अंगूठा दे दो”; शिष्य-भाव में एकलव्य बिना हिचक अंगूठा अर्पित कर देता है, और उसकी अद्वितीय क्षमता का शिखर उसी क्षण काट दिया जाता है। → एकलव्य की गुरु-भक्ति अमिट रहती है, पर उसका धनुर्विद्या-वैभव सीमित हो जाता है; द्रोण का वचन/उद्देश्य सुरक्षित रहता है कि अर्जुन से बढ़कर कोई धनुर्धर न हो, और राजकुमारों की शिक्षा-व्यवस्था उसी अनुशासन में स्थिर हो जाती है। → एकलव्य के त्याग की छाया आगे चलकर हस्तिनापुर की राजनीति और युद्ध-न्याय पर प्रश्न बनकर लौटने वाली है—श्रेष्ठता किसकी: प्रतिभा की, या व्यवस्था की?
Shlokas
Verse 1
- जौके आकारकी बनी हुई काठकी मोटी गुल्लीको “बीटा” कहते हैं। एकत्रिशदाधिकशततमो< ध्याय: द्रोणाचार्यद्वारा राजकुमारोंकी शिक्षा
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! பின்னர் மனிதர்களில் சிறந்தவரான மகாதேஜஸ்வி துரோணர், பீஷ்மரால் முறையாகப் போற்றப்பட்டு, குருவம்சத்தின் இல்லத்தில் தங்கினார்; அங்கே அவருக்கு உரிய மரியாதை செய்யப்பட்டது.
Verse 2
विश्रान्तेडथ गुरौ तस्मिन् पौत्रानादाय कौरवान् | शिष्यत्वेन ददौ भीष्मो वसूनि विविधानि च
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த குரு ஓய்வு கொண்டபின், வல்லமைமிகு பீஷ்மர் குருவம்சப் பேரர்களை அழைத்து வந்து அவர்களை சீடர்களாக ஒப்படைத்தார்; மேலும் பலவகைச் செல்வங்களையும் அளித்தார்।
Verse 3
गृहं च सुपरिच्छन्नं धनधान्यसमाकुलम् । भारद्वाजाय सुप्रीत: प्रत्यपादयत प्रभु:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியுற்ற அந்த வல்லமைமிகு தலைவர், பாரத்வாஜருக்கு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த இல்லத்தை அளித்தார்।
Verse 4
स ताज्थशिष्यान् महेष्वास: प्रतिजग्राह कौरवान् | पाण्डवान् धार्तराष्ट्रांश् द्रोणो मुदितमानस:,महाधनुर्धर आचार्य द्रोणने प्रसन्नचित्त होकर उन धुृतराष्ट्र-पुत्रों तथा पाण्डवोंको शिष्यरूपमें ग्रहण किया
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகா வில்லாளியான துரோணர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் துருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களான கௌரவர்களையும் பாண்டவர்களையும் சீடர்களாக ஏற்றுக் கொண்டார்।
Verse 5
प्रतिगृह्य च तान् सर्वान् द्रोणो वचनमत्रवीत् | रहस्येक: प्रतीतात्मा कृतोपसदनांस्तथा
அவர்களையெல்லாம் சீடர்களாக ஏற்றுக் கொண்ட துரோணர் அவர்களிடம் உரைத்தார். பின்னர் ஒருநாள் தனிமையில்—மனத்தில் உறுதியும் நம்பிக்கையும் நிறைந்து, அவர்களின் உபநயனமும் குருகுல வாசமும் முறையாக நிறைவேறிய பின்—அருகில் அமர்ந்த சீடர்களிடம் ஒரு ரகசியமான சொல்லை கூறினார்।
Verse 6
द्रोण उदाच कार्य मे काड्क्षितं किंचिद्धृदि सम्परिवर्तते | कृतास्त्रैस्तत् प्रदेयं मे तदेतद् वदतानघा:
துரோணர் கூறினார்—களங்கமற்ற இளவரசர்களே! என் உள்ளத்தில் ஒரு காரிய ஆசை மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறது. நீங்கள் ஆயுதக் கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்ற பின், அந்த வேண்டுகோளை எனக்கு நிறைவேற்ற வேண்டும். இதைப்பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?
Verse 7
वैशम्पायन उवाच 8 त्वा कौरवेयास्ते तृष्णीमासन् विशाम्पते । अजनसत ततः सर्व प्रतिजज्ञे परंतप
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஹே ஜனமேஜயா, மக்கள்தலைவனே! அப்போது அந்தக் கௌரவ இளவரசர்கள் மௌனமாயினர். பின்னர் பகைவரைத் தணிக்கும் அர்ஜுனன் அந்த முழுக் காரியத்தையும் நிறைவேற்றுவேன் என்று உறுதி மொழிந்தான்.
Verse 8
ततोरर्जुनं तदा मूर्थ्नि समाप्राय पुन: पुन: । प्रीतिपूर्व परिष्वज्य प्ररुरोद मुदा तदा,तब आचार्यने बारंबार अर्जुनका मस्तक सूँघा और उन्हें प्रेमपूर्वक हृदयसे लगाकर वे हर्षके आवेशमें रो पड़े
அப்போது ஆசான் மீண்டும் மீண்டும் அர்ஜுனனின் தலை அருகே சென்று அன்புடன் அவன் மஸ்தகத்தை நுகர்ந்தார்; பின்னர் காதலோடு அணைத்துக் கொண்டு பேரானந்தத்தில் கண்ணீர் விட்டார்.
Verse 9
ततो द्रोण: पाण्डुपुत्रानस्त्राणि विविधानि च । ग्राहयामास दिव्यानि मानुषाणि च वीर्यवान्
பின்னர் வல்லமைமிக்க துரோணாசாரியர் பாண்டு புதல்வர்களுக்கு (மற்ற சீடர்களுக்கும்) பலவகைத் தெய்வீகமும் மனிதமும் ஆன அஸ்திர-சஸ்திரக் கல்வியைப் போதிக்கத் தொடங்கினார்.
Verse 10
राजपुत्रास्तथा चान्ये समेत्य भरतर्षभ । अभिजममुस्ततो द्रोणमस्त्रार्थे द्विजसत्तमम्,भरतश्रेष्ठ] उस समय दूसरे-दूसरे राजकुमार भी अस्त्रविद्याकी शिक्षा लेनेके लिये द्विजश्रेष्ठ द्रोणके पास आने लगे
ஹே பாரதகுலச் சிறந்தவனே! அப்போது மற்ற அரசகுமாரர்களும் ஆயுதவித்தை கற்க, பிராமணர்களில் முதன்மையான துரோணரிடம் ஒன்றுகூடி சென்றனர்.
Verse 11
वृष्णयश्चान्धकाश्रैव नानादेश्याश्न पार्थिवा: | सूतपुत्रश्न राधेयो गुरु द्रोणमियात् तदा
விருஷ்ணி குலத்தாரும் அந்தக குலத்தாரும், பல தேசங்களின் அரசகுமாரர்களும், மேலும் ராதையின் மகனான தேரோட்டியின் புதல்வன் கர்ணனும்—அனைவரும் அப்போது குரு துரோணரிடம் (அஸ்திரக் கல்வி பெற) வந்தனர்.
Verse 12
स्पर्थमानस्तु पार्थेन सूतपुत्रो5त्यमर्षण: । दुर्योधनं समाश्रित्य सोडवमन्यत पाण्डवान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மீது போட்டியால் எரிந்துகொண்டிருந்த தேரோட்டியின் மகன் கர்ணன்—மிகுந்த சீற்றமுடையவன், அவமதிப்பைத் தாங்க இயலாதவன்—துரியோதனனின் ஆதரவை நாடி, அந்தத் துணையால் பாண்டவர்களை மீண்டும் மீண்டும் இகழ்ந்தான்.
Verse 13
अभ्ययात् स ततो द्रोणं धनुर्वेदचिकीर्षया । शिक्षाभुजबलोेथ्योगैस्तेषु सर्वेषु पाण्डव: । अस्त्रविद्यानुरागाच्च विशिष्टो5भवदर्जुन:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பின்னர் பாண்டுவின் மகன் அர்ஜுனன், வில்லியல் (தனுர்வேதம்) கற்றுத் தேர்வதற்கான உறுதியுடன் துரோணரிடம் சென்றான். பயிற்சி, தோள்பலம், இடையறாத முயற்சி ஆகியவற்றால் அவன் எல்லா மாணவர்களிலும் முதன்மை பெற்றான்; ஆயுதவித்தையின் மீது கொண்ட ஆழ்ந்த காதலால் அர்ஜுனன் தனிச்சிறப்புடன் விளங்கினான்.
Verse 14
तुल्येष्वस्त्रप्रयोगेषु लाघवे सौष्ठवेषु च । सर्वेषामेव शिष्याणां बभूवाभ्यधिको<र्जुन:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஒப்பான ஆயுதப் பயிற்சிகளிலும், வேகத்திலும், நுணுக்கத்திலும், பாண்டுவின் மகன் அர்ஜுனன் எல்லா மாணவர்களையும் விட மேலானவன் என நிரூபித்தான்.
Verse 15
ऐन्द्रिमप्रतिमं द्रोण उपदेशेष्वमन्यत । एवं सर्वकुमाराणामिष्वस्त्रं प्रत्यपादयत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— போதனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் அர்ஜுனன் இந்திரனை ஒத்த ஒப்பற்ற பிரகாசம் உடையவன் என்று துரோணர் கருதினார். இவ்வாறு அவர் எல்லா இளவரசர்களுக்கும் வில்லியல் மற்றும் ஆயுதவித்தையைப் போதித்துக் கொண்டிருந்தார்.
Verse 16
कमण्डलुं च सर्वेषां प्रायच्छच्चिरकारणात् । पुत्राय च ददौ कुम्भमविलम्बनकारणात्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— மற்ற மாணவர்கள் தாமதமாக வரும்படி, துரோணர் அவர்களுக்கு கமண்டலு (சிறு நீர்பாத்திரம்) கொடுத்தார்; ஆனால் தன் மகன் தாமதமின்றி திரும்ப வரும்படி, அவனுக்கு பெரிய கும்பம் (பெரும் குடம்) கொடுத்தார். ஆகவே அசுவத்தாமா முதலில் நீர் கொண்டு வந்து சேர்வான்; மற்ற மாணவர்கள் வரும்வரை துரோணர் அவனுக்கு ஆயுதப் பயிற்சியின் சிறந்த முறைகளை மறைவாகக் கற்பித்தார். அர்ஜுனன் இந்த நடத்தையை அறிந்துகொண்டான்.
Verse 17
यावत् ते नोपगच्छन्ति तावदस्मै परां क्रियाम् द्रोण आचष्ट पुत्राय तत् कर्म जिष्णुरौहत
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மற்ற சீடர்கள் திரும்பி வராத வரையில் துரோணர் தம் மகன் அச்வத்தாமனுக்கு ஆயுதப் பயிற்சியின் உயர்ந்த, நுண்ணிய முறைகளை மறைவாகக் கற்பித்தார். மற்ற சீடர்களுக்கு நீர் கொண்டுவரச் சிறிய கமண்டலங்களைத் தந்து தாமதம் ஏற்படச் செய்தார்; ஆனால் மகனுக்கு பெரிய குடத்தைத் தந்து விரைவில் திரும்பச் செய்தார். இவ்வாறு ஆசானின் பாகுபாட்டை ஜிஷ்ணு அர்ஜுனன் உணர்ந்தான்.
Verse 18
ततः स वारुणास्त्रेण पूरयित्वा कमण्डलुम् । सममाचार्यपुत्रेण गुरुम भ्येति फाल्गुन:
அப்போது பால்குனன் (அர்ஜுனன்) வருணாஸ்திரத்தால் கணநேரத்தில் தன் கமண்டலத்தை நிரப்பி, ஆசாரியபுத்திரனுடன் சமமாகக் குருவின் அருகே சென்றான். ஆகவே எந்தத் திறன் வளர்ச்சியிலும் அவன் ஆசாரியபுத்திரனைவிடப் பின்தங்கவில்லை. இதனால் மேதாவியான அர்ஜுனன் அச்வத்தாமனை எந்த வகையிலும் குறையாது; ஆயுதம் அறிந்தோரில் முதன்மை பெற்றான்; குருவுக்கு சேவை-பூஜை செய்து இடையறா பயிற்சி மேற்கொண்டதால் துரோணருக்கு மிகப் பிரியமானவனானான்.
Verse 19
आचार्य पुत्रात् तस्मात् तु विशेषोपचयेडपृथक् । न व्यहीयत मेधावी पार्थो5प्यस्त्रविदां वर:
ஆகவே சிறப்பு முன்னேற்றமும் நுண்ணிய மேம்பாடும் என்ற விஷயத்திலும், ஆயுதம் அறிந்தோரில் சிறந்த மேதாவியான பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) ஆசாரியபுத்திரனிடமிருந்து தனித்துப் போகவுமில்லை; பின்தங்கவுமில்லை. குருபக்தி, சேவை, இடையறா முயற்சியால் அவன் அச்வத்தாமனுடன் எல்லாவற்றிலும் சமமாக இருந்து, துரோணருக்கு மிகப் பிரியமானவனானான்.
Verse 20
अर्जुन: परमं यत्नमातिष्ठद् गुरुपूजने । अस्त्रे च परम॑ योगं प्रियो द्रोणस्प चाभवत्
அர்ஜுனன் குருவை வணங்கி சேவிப்பதில் மிகுந்த முயற்சி செய்தான். ஆயுதப் பயிற்சியிலும் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றினான்; அதனால் துரோணருக்கு அவன் மிகப் பிரியமானவனானான்.
Verse 21
त॑ं दृष्टवा नित्यमुद्युक्तमिष्वस्त्रं प्रति फाल्गुनम् । आहूय वचन द्रोणो रह: सूदमभाषत
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பால்குனன் (அர்ஜுனன்) வில்-அம்புப் பயிற்சியில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்த துரோணர் சமையல்காரனை தனியாக அழைத்து கூறினார்—“அர்ஜுனனுக்கு ஒருபோதும் இருளில் உணவு பரிமாறாதே; மேலும் இது என் ஆணை என்பதையும் அவனிடம் எந்நாளும் சொல்லாதே.”
Verse 22
अन्धकारेअर्जुनायान्नं न देयं ते कदाचन । न चाख्येयमिदं चापि मद्वाक्यं विजये त्वया
அர்ஜுனன் வில்-அம்புப் பயிற்சியில் இடைவிடாது ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்த துரோணாசாரியர் சமையல்காரனை தனியாக அழைத்து—“இருளில் அர்ஜுனனுக்கு ஒருபோதும் உணவு பரிமாறாதே; மேலும் என் இந்த ஆணையையும் அர்ஜுனனிடம் ஒருபோதும் சொல்லாதே” என்று கூறினார்.
Verse 23
ततः कदाचिद् भुज्जाने प्रववौ वायुरज्ुने । तेन तत्र प्रदीप: स दीप्यमानो विलोपित:,तदनन्तर एक दिन जब अर्जुन भोजन कर रहे थे, बड़े जोरसे हवा चलने लगी; उससे वहाँका जलता हुआ दीपक बुझ गया
பின்னர் ஒருநாள் அர்ஜுனன் உணவு உண்டுகொண்டிருந்தபோது திடீரென பலத்த காற்று வீசியது; அதனால் அங்கே எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்கு அணைந்தது.
Verse 24
भुड्ुक्त एव तु कौन्तेयो नास्यादन्यत्र वर्तते । हस्तस्तेजस्विनस्तस्य अनुग्रहणकारणात्
அந்நேரத்திலும் குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன் உணவை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்தான். அந்த ஒளிமிக்க வீரனின் கை, இடையறாத பயிற்சியின் பலத்தால், இருளிலும் வாயைத் தவிர வேறெங்கும் சிதறிச் செல்லவில்லை.
Verse 25
तदभ्यासकृतं मत्वा रात्रावपि स पाण्डव: । योग्यां चक्रे महाबाहुर्धनुषा पाण्डुनन्दन:,उसे अभ्यासका ही चमत्कार मानकर महाबाहु पाण्डुनन्दन अर्जुन रातमें भी धनुर्विद्याका अभ्यास करने लगे
இது முழுவதும் பயிற்சியின் பயனே என்று கருதி, பெருந்தோளன் பாண்டுவின் மகன் அர்ஜுனன் இரவிலும் வில்வித்தைப் பயிற்சியை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினான்.
Verse 26
तस्य ज्यातलनिर्घोषं द्रोण: शुश्राव भारत । उपेत्य चैनमुत्थाय परिष्वज्येदमब्रवीत्,भारत! उनके धनुषकी प्रत्यंचाका टंकार द्रोणने सोते समय सुना। तब वे उठकर उनके पास गये और उन्हें हृदयसे लगाकर बोले
ஓ பாரதா! உறக்கத்திலிருந்தபோதும் துரோணர் அவன் வில்லின் நாண் முழங்கும் ஒலியைக் கேட்டார். உடனே எழுந்து அவனிடம் சென்று, அன்புடன் அணைத்து, இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 27
द्रोण उदाच प्रयतिष्ये तथा कर्तु यथा नान्यो धरनुर्धर: । त्वत्समो भविता लोके सत्यमेतद् ब्रवीमि ते
துரோணர் கூறினார்—அர்ஜுனா! இந்த உலகில் உனக்கு நிகரான வேறு எந்த வில்லாளனும் இல்லாதபடி உன்னைப் பயிற்றுவிக்க நான் முழுமையாக முயல்வேன். இதுவே நான் உனக்குச் சொல்வது உண்மை.
Verse 28
वैशम्पायन उवाच ततो द्रोणो<र्जुनं भूयो हयेषु च गजेषु च । रथेषु भूमावपि च रणशिक्षामशिक्षयत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அதன் பின் துரோணர் மீண்டும் அர்ஜுனனை குதிரையில் இருந்து, யானையில் இருந்து, தேரில் இருந்து, மேலும் தரையில் காலாட்படையாகவும் போரிடும் பயிற்சியை அளித்தார்.
Verse 29
गदायुद्धे$सिचर्यायां तोमरप्रासशक्तिषु । द्रोण: संकीर्णयुद्धे च शिक्षयामास कौरवान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—துரோணர் கௌரவர்களுக்கு கதாயுத்தம், வாள்வித்தை, மேலும் தோமரம், பிராசம், சக்தி ஆகிய ஆயுதங்களின் பயன்பாட்டையும் கற்றுத்தந்தார்; மேலும் நெருக்கமான கலப்பு போரில்—பல ஆயுதங்களைத் தொடர்ச்சியாகப் பயன்படுத்துதல், தனியாகவே பல எதிரிகளை எதிர்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றையும் பயிற்றுவித்தார்.
Verse 30
तस्य तत् कौशल श्रुत्वा धनुर्वेदजिघृक्षव: । राजानो राजपुत्राश्न समाजग्मु: सहस्रश:,द्रोणाचार्यका वह अस्त्रकौशल सुनकर सहस्रों राजा और राजकुमार धरनुर्वेदकी शिक्षा लेनेके लिये वहाँ एकत्रित हो गये
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவரின் அந்த ஆயுதக் கைத்திறனைச் செவிமடுத்ததும், தனுர்வேதத்தைப் பெற ஆவலுற்ற அரசர்களும் அரசகுமாரர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் அங்கே கூடினர்.
Verse 31
ततो निषादराजस्य हिरण्यधनुष: सुतः । एकलव्यो महाराज द्रोणमभ्याजगाम ह,महाराज! तदनन्तर निषादराज हिरण्यधनुका पुत्र एकलव्य द्रोणके पास आया
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகாராஜா! அப்போது நிஷாதர்களின் அரசன் ஹிரண்யதனுசின் மகன் ஏகலவ்யன் துரோணரிடம் வந்து சேர்ந்தான்.
Verse 32
नसतं प्रतिजग्राह नैषादिरिति चिन्तयन् | शिष्यं धनुषि धर्मज्ञस्तेषामेवान्ववेक्षया
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “இவன் நிஷாதனின் மகன்” என்று எண்ணி, தர்மஞான ஆசாரியர் அவனை வில்ல்வித்தையின் சீடனாக ஏற்கவில்லை. கௌரவர்களின் நலனையே நோக்கமாகக் கொண்டு அவர் இவ்வாறு செய்தார்.
Verse 33
स तु द्रोणस्य शिरसा पादौ गृहा[ परंतप: । अरण्यमनुसम्प्राप्य कृत्वा द्रोणं महीमयम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பகைவரைத் துன்புறுத்தும் ஏகலவ்யன் துரோணாசாரியரின் பாதங்களில் தலைவைத்து வணங்கினான். பின்னர் காட்டிற்குத் திரும்பி, மண்ணால் துரோணரின் உருவத்தைச் செய்து, ஆசாரியரை உள்ளத்தில் பரமமாகக் கொண்டு, கடும் ஒழுக்கங்களுடன் வில்ல்வித்தைப் பயிற்சியைத் தொடங்கினான்.
Verse 34
तस्मिन्नाचार्यवृत्ति च परमामास्थितस्तदा । इष्वस्त्रे योगमातस्थे परं॑ नियममास्थित:
அப்போது அவன் ஆசாரியருக்குரிய சீடநெறியின் உச்சமான ஒழுக்கத்தை ஏற்று, அம்பும் ஆயுதங்களும் சார்ந்த பயிற்சியில் ஈடுபட்டான். மிகக் கடும் கட்டுப்பாடுகளுடன் அவன் நிலைத்திருந்தான்.
Verse 35
परया श्रद्धयोपेतो योगेन परमेण च । विमोक्षादानसंधाने लघुत्वं परमाप सः
வைசம்பாயனர் கூறினார்— உச்சமான நம்பிக்கையுடன், உயர்ந்த ஒழுக்கப் பயிற்சியின் துணையால், அம்பை விடுதல், மீட்டெடுத்தல், இலக்கில் துல்லியமாகச் செருகுதல் ஆகிய கலைகளில் அவன் அபூர்வமான வேகத்தை அடைந்தான்.
Verse 36
अथ द्रोणाभ्यनुज्ञाता: कदाचित् कुरुपाण्डवा: | रथैरविनिर्ययु: सर्वे मृगयामरिमर्दन
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஒருநாள் துரோணாசாரியரின் அனுமதி பெற்ற பகைவரை அடக்கும் கௌரவரும் பாண்டவரும் அனைவரும் தேர்களில் ஏறி மிருகயா (வேட்டை) செய்யப் புறப்பட்டனர்.
Verse 37
तत्रोपकरणं गृहा नरः कश्चिद् यद्च्छया । राजन्ननुजगामैक: श्वानमादाय पाण्डवान्
அப்போது, அரசே, ஒருவன் தன் வீட்டிலிருந்து தேவையான உபகரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு தற்செயலாகத் தனியாகவே பாண்டவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்; அவன் ஒரு நாயையும் உடன் அழைத்துச் சென்றான்.
Verse 38
तेषां विचरतां तत्र तत्तत्कर्मचिकीर्षया । ध्वा चरन् स वने मूढो नैषादिं प्रति जग्मिवान्
அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் பணியை நிறைவேற்ற எண்ணி அந்தக் காட்டில் அலைந்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது அவர்களுடைய அந்த மூட நாய் காட்டில் சுற்றித் திரிந்து நிஷாத இளைஞன் ஏகலவ்யனிடம் சென்று சேர்ந்தது.
Verse 39
स कृष्णं मलदिग्धाड़ंं कृष्णाजिनजटाधरम् | नैषादिं श्वा समालक्ष्य भषंस्तस्थौ तदन्तिके
ஏகலவ்யன் கருநிறத்தவன்; அவன் அங்கங்களில் அழுக்கு படிந்திருந்தது; கரிய மான் தோலும் சடையும் அணிந்திருந்தான். அந்த நிஷாத இளைஞனை இவ்வாறு கண்ட நாய் குரைத்தபடியே அவன் அருகில் நின்றது.
Verse 40
तदा तस्याथ भषत: शुनः सप्त शरान् मुखे । लाघवं दर्शयन्नस्त्रे मुमोच युगपद् यथा,यह देख भीलने अपने अस्त्रलाघवका परिचय देते हुए उस भूकनेवाले कुत्तेके मुखमें मानो एक ही साथ सात बाण मारे
அப்போது அந்த நாய் குரைத்துக் கொண்டிருக்க, தன் ஆயுதத் திறனின் லாவகத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அதன் வாயில் ஒரே நேரத்தில் விட்டதுபோல் ஏழு அம்புகளை அவன் எய்தான்.
Verse 41
सतु श्वा शरपूर्णास्य: पाण्डवानाजगाम ह । त॑ दृष्टवा पाण्डवा वीरा: परं विस्मयमागता:,उसका मुँह बाणोंसे भर गया और वह उसी अवस्थामें पाण्डवोंके पास आया। उसे देखकर पाण्डव वीर बड़े विस्मयमें पड़े
அந்த நாயின் வாயில் அம்புகள் நிரம்பியிருந்தன; அது அப்படியே பாண்டவர்களிடம் வந்து சேர்ந்தது. அதை கண்ட பாண்டவ வீரர்கள் மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.
Verse 42
पक ५ एज 72 ञट 8 3002: 0 / न्ड 9७८ फ़्णू हा # प्रफ्प्र 205 58७ «६६ ३७/::2७ २ //%0८ 3026-5० के के. “जी लाघवं शब्दवेधित्वं दृष्टवा तत् परमं तदा । प्रेक्ष्य तं व्रीडिताश्वासन् प्रशशंसुश्च सर्वश:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது அவனுடைய கையின் உன்னதச் சுறுசுறுப்பையும், ஒலி மட்டும் கொண்டு இலக்கைத் துளைக்கும் அபூர்வத் திறமையையும் கண்ட இளவரசர்கள் அவனை நோக்கி, வெட்கத்தால் மௌனமடைந்து, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அந்த வில்லாளனைப் புகழ்ந்தனர்।
Verse 43
त॑ ततो<न्वेषमाणास्ते वने वननिवासिनम् | ददृशु: पाण्डवा राजन्नस्यन्तमनिशं शरान्,राजन! तत्पश्चात् पाण्डवोंने उस वनवासी वीरकी वनमें खोज करते हुए उसे निरन्तर बाण चलाते हुए देखा
அரசே! பின்னர் பாண்டவர்கள் அந்த வனவாசியைத் தேடி வனத்தில் அவனை கண்டனர்—அவன் இடைவிடாது அம்புகளை எய்துகொண்டிருந்தான்।
Verse 44
न चैनमभ्यजानंस्ते तदा विकृतदर्शनम् | अथीैनं परिपप्रच्छु: को भवान् कस्य वेत्युत,उस समय उसका रूप बदल गया था। पाण्डव उसे पहचान न सके; अतः पूछने लगे --“तुम कौन हो, किसके पुत्र हो?”
அப்போது அவனுடைய தோற்றம் மாறியிருந்ததால் அவர்கள் அவனை அறியவில்லை; ஆகவே அவர்கள் அவனை நெருங்கிக் கேள்வி கேட்டனர்—“நீ யார்? யாருடைய மகன்?”
Verse 45
एकलव्य उवाच निषादाधिपतेवीरा हिरण्यधनुष: सुतम् । द्रोणशिष्यं च मां वित्त धनुर्वेदकृतश्रमम्
ஏகலவ்யன் கூறினான்—“வீரர்களே! என்னை நிஷாதர்களின் தலைவன் ஹிரண்யதனுஸின் மகனாகவும், துரோணரின் சீடனாகவும் அறியுங்கள். வில்லியறிவில் நான் கடும் முயற்சி செய்துள்ளேன்.”
Verse 46
वैशम्पायन उवाच ते तमाज्ञाय तत्त्वेन पुनरागम्य पाण्डवा: | यथावृत्तं वने सर्व द्रोणायाचख्युरद्भुतम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அந்த நிஷாதன் யார் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்த பாண்டவர்கள் மீண்டும் திரும்பி வந்து, வனத்தில் நிகழ்ந்த அதிசய நிகழ்வை நடந்தபடியே முழுவதும் துரோணரிடம் தெரிவித்தனர்।
Verse 47
कौन्तेयस्त्वर्जुनो राजन्नेकलव्यमनुस्मरन् । रहो द्रोणं समासाद्य प्रणयादिदमब्रवीत्,जनमेजय! कुन्तीनन्दन अर्जुन बार-बार एकलव्यका स्मरण करते हुए एकान्तमें द्रोणसे मिलकर प्रेमपूर्वक यों बोले
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே ஜனமேஜயா! குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன் எகலவ்யனை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, தனிமையில் துரோணரை அணுகி, அன்புடன் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 48
अजुन उवाच तदाहं परिरभ्यैक: प्रीतिपूर्वमिदं वच: । भवतोक्तो न मे शिष्यस्त्वद्धिशिष्टो भविष्यति
அர்ஜுனன் கூறினான்—ஆசார்யரே! அன்று நீங்கள் என்னை மட்டும் அணைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் ‘என் சீடர்களில் எவரும் உன்னை மிஞ்சமாட்டார்’ என்று சொன்னீர்கள்.
Verse 49
अथ कस्मान्मद्विशिष्टो लोकादपि च वीर्यवान् । अन्यो<5स्ति भवत: शिष्यो निषादाधिपते: सुत:
அப்படியிருக்க, உங்கள் மற்றொரு சீடன்—நிஷாதத் தலைவனின் மகன்—எப்படி அஸ்திரவித்தையில் என்னைவிட மேலானவனாகவும், உலகமெங்கும் மிஞ்சும் வீரத்துடன் இருப்பவனாகவும் ஆனான்?
Verse 50
वैशम्पायन उवाच मुहूर्तमिव त॑ द्रोणश्चिन्तयित्वा विनिश्वयम् सव्यसाचिनमादाय नैषादिं प्रति जग्मिवान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! துரோணர் சிறிது நேரம் சிந்தித்து உறுதியான முடிவுக்கு வந்தார்; பின்னர் சவ்யசாசி எனப் புகழ்பெற்ற அர்ஜுனனை உடன் அழைத்து, அந்த நைஷாத இளைஞனிடம் சென்றார்.
Verse 51
ददर्श मलदिग्धाड़ं जटिलं चीरवाससम् । एकलव्यं धनुष्याणिमस्यन्तमनिशं शरान्
அங்கே சென்றதும் அவர்கள் எகலவ்யனை கண்டனர்—கையில் வில்லைப் பிடித்து இடைவிடாது அம்புகளை எய்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் அழுக்கால் மாசடைந்திருந்தது; தலையில் ஜடைகள், ஆடையின் இடத்தில் கிழிந்த துணிகள் சுற்றப்பட்டிருந்தன.
Verse 52
एकलव्यस्तु तं दृष्टवा द्रोणमायान्तमन्तिकात् | अभिगम्योपसंगृहा जगाम शिरसा महीम्,इधर एकलव्यने आचार्य द्रोणको समीप आते देख आगे बढ़कर उनकी अगवानी की और उनके दोनों चरण पकड़कर पृथ्वीपर माथा टेक दिया
ஏகலவ்யன் துரோணர் அருகே வருவதைக் கண்டு முன்னே சென்று வரவேற்று, அவருடைய பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, தலையைத் தரையில் வைத்து வணங்கினான்।
Verse 53
पूजयित्वा ततो द्रोणं विधिवत् स निषादज: । निवेद्य शिष्यमात्मानं तस्थौ प्राउ्जलिरग्रत:
அந்த நிஷாதக் குமாரன் விதிப்படி துரோணரைப் பூஜித்து, தன்னைச் சீடனாக அர்ப்பணித்து, கைகூப்பி அவர் முன்னே நின்றான்।
Verse 54
ततो द्रोणो<5ब्रवीद् राजन्नेकलव्यमिदं वच: । यदि शिष्योडसि मे वीर वेतनं दीयतां मम
அப்போது துரோணர் கூறினார்—“அரசே! ஏகலவ்யா, வீரனே, நீ என் சீடன் என்றால் எனக்கு குருதட்சிணை அளி.”
Verse 55
एकलव्य उवाच कि प्रयच्छामि भगवन्नाज्ञापयतु मां गुरु:
ஏகலவ்யன் சொன்னான்—“பகவனே! நான் என்ன அர்ப்பணிக்க வேண்டும்? குரு எனக்கு ஆணையிடட்டும்.”
Verse 56
वैशम्पायन उवाच तमब्रवीत् त्वयादुष्ठो दक्षिणो दीयतामिति,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तब द्रोणाचार्यने उससे कहा--“तुम मुझे दाहिने हाथका आँगूठा दे दो”
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது துரோணர் அவனிடம், “குருதட்சிணையாக உன் வலது கையின் பெருவிரலை எனக்கு அளி” என்று சொன்னார்।
Verse 57
एकलव्यस्तु तच्छुत्वा वचो द्रोणस्य दारुणम् | प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन् सत्ये च नियत: सदा
துரோணரின் கடுமையான வேண்டுகோளை கேட்டதும், சத்தியத்தில் எப்போதும் உறுதியான ஏகலவ்யன் தன் பிரதிஞ்ஞையை காத்தான். சிறிதும் தயங்காமல், அமைதியும் பெருந்தன்மையும் கொண்ட மனத்துடன், தன் வலது கை பெருவிரலை வெட்டி துரோணருக்கு அர்ப்பணித்தான்.
Verse 58
तथैव हृष्टवदनस्तथैवादीनमानस: । छित्त्वाविचार्य तं प्रादाद् द्रोणायाड्गुछ्ठमात्मन:
அதேபோல், முன்புபோலவே மகிழ்ந்த முகத்துடனும் கலங்காத, பெருந்தன்மை கொண்ட மனத்துடனும், ஏகலவ்யன் யோசிக்காமல் தன் பெருவிரலை வெட்டி துரோணருக்கு அளித்தான். இவ்வாறு அவன் தன் வாக்குறுதியையும் குருபக்தியையும் தன்நல இழப்புக்கு மேலாக வைத்தான்.
Verse 59
228 8 2022 (आय 6 (स सत्यसंध॑ नैषादिं दृष्टवा प्रीतो5ब्रवीदिदम् । एवं कर्तव्यमिति वा एकलव्यमभाषत ।।
சத்தியவிரதம் கொண்ட நிஷாத இளைஞனைப் பார்த்த துரோணர் மகிழ்ந்து, ஏகலவ்யனிடம் சைகையால் “இப்படியே செய்ய வேண்டும்” என்று கூறினார். அதன் பின் நிஷாதப் புதல்வன் விரல்களாலேயே அம்பை அமைத்து வில்லின் நாணை இழுக்கத் தொடங்கினான். ஆனால், அரசே, முன்புபோல் அவன் வேகமாக அம்புகளை விட முடியவில்லை.
Verse 60
ततोअ्र्जुन: प्रीतमना बभूव विगतज्वर: । द्रोणश्न॒ सत्यवागासीन्नान्योडभिभवितार्जुनम्
அப்போது அர்ஜுனன் மனம் மகிழ்ந்தான்; அவனின் கலக்கம் நீங்கியது. துரோணரின் சொலும் உண்மையாயிற்று—அர்ஜுனனை வேறு யாரும் வெல்ல முடியாது.
Verse 61
द्रोणस्य तु तदा शिष्यौ गदायोग्यौ बभूवतु: । दुर्योधनश्न भीमश्न सदा संरब्धमानसौ
அக்காலத்தில் துரோணரின் இரு சீடர்கள் கதாயுத்தத்தில் சிறப்பாகத் தகுதியுடையவர்களாய் விளங்கினர்—துரியோதனனும் பீமசேனனும். இருவரின் மனமும் எப்போதும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் கோபமும் போட்டியும் கொண்டு கொதித்தது.
Verse 62
अश्वत्थामा रहस्येषु सर्वेष्वभ्यधिको5भवत् | तथाति पुरुषानन्यान् त्सारुकौ यमजावुभौ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அஸ்வத்தாமா வில்லறிவின் எல்லா மறைநுட்பங்களிலும் தலைசிறந்தவனானான். அதுபோல யமஜ சகோதரர்கள் நகுலனும் சகதேவனும் வாளின் பிடியைப் பற்றிய நெருக்குப் போரில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றனர்; அந்தக் கலையில் அவர்கள் பிற ஆண்களை எல்லாம் மிஞ்சினர்.
Verse 63
युधिष्ठिरो रथश्रेष्ठ: सर्वत्र तु धनंजय: । प्रथित: सागरान्तायां रथयूथपयूथप:
யுதிஷ்டிரன் ரதத்தில் இருந்து போரிடுவதில் சிறந்தவன்; ஆனால் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) எல்லாவற்றிலும்—அனைத்து போர்க் கலைகளிலும்—முதன்மையானவன். கடல் எல்லை கொண்ட இப்பூமியெங்கும் அவன் ரதப் படைத்தலைவர்களுக்கும் தலைவனெனப் புகழ்பெற்றான்.
Verse 64
बुद्धियोगबलोत्साहै: सर्वास्त्रिषु च निष्ठित: । अस्त्रे गुर्वनुरागे च विशिष्टो5भवदर्जुन:
புத்தி, மன ஒருமை, வலிமை, உற்சாகம் ஆகியவற்றால் அர்ஜுனன் எல்லா ஆயுதக் கல்விகளிலும் உறுதியாக நிலைபெற்று தேர்ச்சி பெற்றான். ஆயுதப் பயிற்சியிலும், குருவின்பால் கொண்ட பக்தியிலும் அர்ஜுனன் மிகச் சிறந்தவனாக விளங்கினான்.
Verse 65
तुल्येष्वस्त्रोपदेशेषु सौष्ठवेन च वीर्यवान् । एक: सर्वकुमाराणां बभूवातिरथो<र्जुन:
ஆயுதக் கல்வி அனைவருக்கும் சமமாகக் கற்பிக்கப்பட்டபோதிலும், வீரமிக்க அர்ஜுனன் தன் சிறப்பினால் இளவரசர்கள் அனைவரிடையிலும் ஒருவனாகவே அதிரதனானான்.
Verse 66
प्राणाधिकं भीमसेनं कृतविद्यं धनंजयम् । धार्तराष्ट्रा दुरात्मानो नामृष्यन्त परस्परम्
பீமசேனன் உயிர்வலிமையில் மேலானவன் என்றும், தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) ஆயுதக் கல்வியில் நிறைவு பெற்றவன் என்றும் கண்டதும், திருதராஷ்டிரனின் தீய மனத்தையுடைய புதல்வர்கள் அதைத் தாங்க இயலவில்லை; பொறாமையும் பகையும் அவர்களுள் கொழுந்துவிட்டன.
Verse 67
तांस्तु सर्वान् समानीय सर्वविद्यास्त्रशिक्षितान् । द्रोण: प्रहरणज्ञाने जिज्ञासु: पुरुषर्षभ:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த அரசகுமாரர்கள் எல்லா கல்விகளிலும் ஆயுதவித்தையிலும் முழுமையாகப் பயிற்சி பெற்றபின், மனிதர்களில் சிறந்த துரோணர் அவர்களை எல்லாம் ஒன்றுகூடச் செய்து, ஆயுதப் பயன்பாட்டு அறிவைச் சோதிக்க விரும்பினார்।
Verse 68
कृत्रिमं भासमारोप्य वृक्षाग्रे शिल्पिभि: कृतम् । अविज्ञातं कुमाराणां लक्ष्यभूतमुपादिशत्
கலைஞர்களால் ஒரு செயற்கை கழுகை உருவாக்கச் செய்து, மரத்தின் உச்சியில் வைத்தார். அது போலி என்பதைக் குமாரர்கள் அறியவில்லை. ஆசான் அந்தப் பறவையையே துளைக்க வேண்டிய இலக்காகக் காட்டினார்।
Verse 69
द्रोण उदाच शीघ्र भवन्त: सर्वेडपि धनूंष्यादाय सर्वश: । भासमेतं समुद्दिश्य तिष्ठ ध्वं संधितेषव:,द्रोण बोले--तुम सब लोग इस गीधको बींधनेके लिये शीघ्र ही धनुष लेकर उसपर बाण चढ़ाकर खड़े हो जाओ
துரோணர் கூறினார்—“நீங்கள் அனைவரும் விரைந்து வில்லுகளை எடுங்கள்; அம்பை நாணில் ஏற்றி, இந்தக் கழுகை இலக்காகக் கொண்டு தயார் நிலையில் நிற்குங்கள்.”
Verse 70
मद्वाक्यसमकालं तु शिरो<स्य विनिपात्यताम् | एकैकशो नियोक्ष्यामि तथा कुरुत पुत्रका:
“என் ஆணை வந்த அதே கணத்தில் இதன் தலையை வெட்டி விழச் செய்யுங்கள். மக்களே! நான் ஒருவரொருவராக உங்களை இந்தச் செயலில் நியமிப்பேன்; நான் சொல்வதுபோலவே செய்க.”
Verse 71
वैशम्पायन उवाच ततो युधिष्ठिरं पूर्वमुवाचाज्धिरसां वर: । संधत्स्व बाणं दुर्धर्ष मद्वाक्यान्ते विमुडच तम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது அங்கிரசரின் வம்சத்தில் முதன்மையான துரோணர் முதலில் யுதிஷ்டிரனை நோக்கி, “அடக்க முடியாத வீரனே! வில்லில் அம்பை ஏற்று; என் ஆணை முடிந்தவுடன் அதை விடு” என்றார்।
Verse 72
ततो युधिष्ठिर: पूर्व धनुर्ग.ह्य परंतप: । तस्थौ भासं समुद्दिश्य गुरुवाक्यप्रचोदित:
அப்போது பகைவரைத் தணிக்கும் யுதிஷ்டிரன், குருவின் ஆணையால் தூண்டப்பட்டு முதலில் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, கழுகை நோக்கி குறி வைத்து நிலைத்துநின்றான்।
Verse 73
ततो विततथन््वानं द्रोणस्तं कुरुनन्दनम् । स मुहूर्तादुवाचेदं वचन भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ] तब धनुष तानकर खड़े हुए कुरुनन्दन युधिष्ठिरसे दो घड़ी बाद आचार्य द्रोणने इस प्रकार कहा--
பின்னர் முழுமையாக வில் இழுத்து நின்ற குருநந்தனனைப் பார்த்த துரோணர், சிறிது நேரத்திற்குப் பின், ‘பரதர்களில் சிறந்தவனே’ என்று இவ்வாறு கூறினார்।
Verse 74
पश्यैन॑ त॑ ट्रुमाग्रस्थं भासं नरवरात्मज । पश्यामीत्येवमाचार्य प्रत्युवाच युधिष्ठिर:,“राजकुमार! वृक्षकी शिखापर बैठे हुए इस गीधको देखो।” तब युधिष्ठिरने आचार्यको उत्तर दिया--“भगवन्! मैं देख रहा हूँ
துரோணர் கூறினார்—“அரசகுமாரனே, மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்துள்ள இந்தக் கழுகைப் பார்.” அதற்கு யுதிஷ்டிரன்—“பகவனே, நான் பார்க்கிறேன்” என்று ஆசிரியருக்கு மறுமொழி கூறினான்।
Verse 75
स मुहूर्तादिव पुनद्रोंणस्तं प्रत्यभाषत । मानो दो घड़ी और बिताकर द्रोणाचार्य फिर उनसे बोले || ७४ $ ।।
சிறிது நேரத்திற்குப் பின் துரோணர் மீண்டும் அவனை நோக்கி—“இந்த மரத்தையோ, என்னையோ, அல்லது உன் சகோதரர்களையோ கூடப் பார்க்கிறாயா?” என்று கேட்டார்।
Verse 76
तमुवाच स कौन्तेय: पश्याम्येनं वनस्पतिम् । भवन्तं च तथा भ्रातृन् भासं चेति पुनः पुनः
இதைக் கேட்ட குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“ஆம்; இந்த மரத்தையும், உங்களையும், என் சகோதரர்களையும், அந்தக் கழுகையும் நான் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கிறேன்.”
Verse 77
तमुवाचापसर्पेति द्रोणो5प्रीतमना इव । नैतच्छक्यं त्वया वेद्धुं लक्ष्यमित्येव कुत्सयन्
அவன் பதிலை கேட்டதும் துரோணாசாரியர் உள்ளத்தில் அதிருப்தியுற்றவர்போல் அவனைத் திட்டு கூறினார்— “அப்பால் செல்; இந்த இலக்கை நீ துளைக்க இயலாது.”
Verse 78
ततो दुर्योधनादींसस््तान् धार्तराष्ट्रानू महायशा: । तेनैव क्रमयोगेन जिज्ञासु: पर्यपृच्छत
பின்னர் புகழ்மிக்க ஆசான் அதே வரிசையில் துரியோதனன் முதலிய திருதராஷ்டிரப் புதல்வர்களையும் சோதிக்க அழைத்து, அதே முறையில் கேள்வி கேட்டார்।
Verse 79
अन््यांश्व शिष्यान् भीमादीन् राज्ञश्वैवान्यदेशजान् | तथा च सर्वे तत् सर्व पश्याम इति कुत्सिता:
பின்னர் அவர் பீமன் முதலிய பிற மாணவர்களிடமும், அங்கு கல்வி பயின்ற பிற நாடுகளின் அரசர்களிடமும் அதே கேள்வியை வைத்தார். அனைவரும் “நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறோம்” என்று சொன்னார்கள். அதை கேட்ட ஆசான் அந்த விடையை குற்றமாகக் கருதி கடிந்து அவர்களை அனுப்பிவிட்டார்।
Verse 131
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि द्रोणशिष्यपरीक्षायामेकत्रिंशदाधिकशततमो< ध्याय:
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில் துரோணரின் சீடர் பரீட்சையை விவரிக்கும் நூற்று முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 543
एकलव्यस्तु तच्छुत्वा प्रीयमाणो<ब्रवीदिदम् । राजन! तब द्रोणाचार्यने एकलव्यसे यह बात कही--“वीर! यदि तुम मेरे शिष्य हो तो मुझे गुरुदक्षिणा दो'। यह सुनकर एकलव्य बहुत प्रसन्न हुआ और इस प्रकार बोला
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஏகலவ்யன் மிக மகிழ்ந்து (அரசனை நோக்கி) இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 556
न हि किंचिददेयं मे गुरवे ब्रह्म॒वित्तम | एकलव्यने कहा--भगवन्! मैं आपको क्या दूँ? स्वयं गुरुदेव ही मुझे इसके लिये आज्ञा दें। ब्रह्मवेत्ताओंमें श्रेष्ठ आचार्य! मेरे पास कोई ऐसी वस्तु नहीं
ஏகலவ்யன் கூறினான்—ஹே பிரம்மவித்தே! குருவுக்காக நான் தரமுடியாதது எதுவும் இல்லை. பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த ஆசாரியரே! என்னிடம் இருப்பதெல்லாம் குருவுக்கு அளிக்கத் தக்கதே; குருவிடமிருந்து மறைத்து வைக்கத் தகுந்த பொருள் எனக்கு இல்லை.
Frequently Asked Questions
The chapter presents the dilemma of political expediency versus kin-protection: a ruler’s claimant employs secrecy, engineered hospitality, and lethal deception to remove rivals while attempting to preserve public legitimacy.
It underscores that intention-guided counsel (mantra) can be used for either protection or harm; ethical evaluation in the epic hinges on motive, means, and foreseeable social consequences, not merely on strategic success.
No explicit phalaśruti appears in this unit; its significance is contextual—serving as a causal hinge that explains later developments by documenting the plan’s formation, execution, and the management of public narrative.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.