Adhyaya 12

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) एकादशो ऽध्यायः व्यास उवाच शृणुध्वमृषयः सर्वे वक्ष्यमाणं सनातनम् / कर्मयोगं ब्राह्मणानामात्यन्तिकफलप्रदम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் உத்தரவிபாகத்தில், ஈஸ்வரகீதைகளில், பதினொன்றாம் அத்தியாயம் (தொடங்குகிறது). வ்யாசர் கூறினார்—“முனிவர்களே, இப்போது உரைக்கப்படவிருக்கும் அந்த சனாதன உபதேசத்தை நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்—பிராமணர்களுக்கான கர்மயோகம், அது உச்சமான பலனை அளிப்பது.”

Verse 2

आम्नायसिद्धमखिलं ब्रिह्मणानुप्रदर्शितम् / ऋषीणां शृण्वतां पूर्वं मनुराह प्रजापतिः

முனிவர்கள் செவியுற்றுக் கொண்டிருக்க, அதற்கு முன்பே பிரஜாபதி மனு அந்த முழு உபதேசத்தையும் உரைத்தார்; அது ஆம்நாய மரபில் நிலைபெற்றதும், பிரம்மனால் முறையாக விளக்கப்பட்டதுமாகும்।

Verse 3

सर्वपापहरं पुण्यमृषिसङ्घैर्निषेवितम् / समाहितधियो यूयं शृणुध्वं गदतो मम

இது புண்ணியமான உபதேசம்; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; ரிஷிச் சங்கங்களால் போற்றப்பட்டு அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. நீங்கள் ஒருமனத்துடன் என் சொற்களை கேளுங்கள்.

Verse 4

कृतोपनयनो वेदानधीयीत द्विजोत्तमाः / गर्भाष्टमे ऽष्टमे वाब्दे स्वसूत्रोक्तविधानतः

உபநயனச் சடங்கு நிறைவேற்றிய இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவன் வேதம் பயில வேண்டும்—கர்ப்பக் கணக்கில் எட்டாம் ஆண்டிலோ, அல்லது பிறப்பின் எட்டாம் ஆண்டிலோ—தன் க்ருஹ்யசூத்திரத்தில் கூறிய விதிப்படி.

Verse 5

दण्डी च मेखली सूत्री कृष्णाजिनधरो मुनिः / भिक्षाहारो गुरुहितो वीक्षमाणो गुरुर्मुखम्

தண்டம் ஏந்தி, மேகலையும் யஜ்ஞோபவீதமும் அணிந்து, கரிய மான் தோலைத் தரித்து, முனிவரைப் போன்ற பிரம்மச்சாரி பிச்சையால் வாழ வேண்டும்; குருவின் நலனில் பற்றுடையவனாய் இருந்து, உபதேசத்திற்காக குருவின் முகத்தையே நோக்கிக் காத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 6

कार्पासमुपवीतार्थं निर्मितं ब्रह्मणा पुरा / ब्राह्मणानां त्रिवित् सूत्रं कौशं वा वस्त्रमेव वा

பண்டைக் காலத்தில் உபவீதத்தின் பொருட்டு பிரம்மா பருத்தியை உருவாக்கினார். பிராமணர்க்கு மூன்று நூல்களால் ஆன யஜ்ஞோபவீதம் விதிக்கப்பட்டது; அது குசை நாராலோ, அல்லது வெறும் துணியாலோ கூட இருக்கலாம்.

Verse 7

सदोपवीती चैव स्यात् सदा बद्धशिखो द्विजः / अन्यथा यत् कृतं कर्म तद् भवत्ययथाकृतम्

இருமுறைப் பிறந்தவன் எப்போதும் யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்திருக்க வேண்டும்; சிகையும் எப்போதும் கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அவன் செய்யும் கர்மம் முறையாகச் செய்ததாகக் கருதப்படாது.

Verse 8

वसेदविकृतं वासः कार्पासं वा कषायकम् / तदेव परिधानीयं शुक्लमच्छिद्रमुत्तमम्

மாற்றமில்லாத ஆடை அணிய வேண்டும்—பருத்தியோ அல்லது மிதமான கஷாய நிறமிட்டதோ. அதுவே அணியத்தக்கது: தூய வெண்மை, கிழிவில்லா, சிறந்தது.

Verse 9

उत्तरं तु समाख्यातं वासः कृष्णाजिनं शुभम् / अभावे गव्यमजिनं रौरवं वा विधीयते

மேலாடையாகப் புனிதமான கருப்புக் கலைமான் தோல் (கிருஷ்ணாஜினம்) கூறப்பட்டுள்ளது. அது இல்லையெனில் பசுத்தோல், அல்லது ரௌரவ மான் தோல் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

उद्धृत्य दक्षिणं बाहुं सव्ये बाहौ समर्पितम् / उपवीतं भवेन्नित्यं निवीतं कण्ठसज्जने

வலது கை உயர்த்தி யஜ்ஞோபவீதத்தை இடது தோளில் இடுவது நித்திய உபவீதம்; அது கழுத்தில் தங்க அணிந்தால் ‘நிவீதம்’ எனப்படும்.

Verse 11

सव्यं बाहुं समुद्धृत्य दक्षिणे तु धृतं द्विजाः / प्राचीनावीतमित्युक्तं पित्र्ये कर्मणि योजयेत्

இருமுறை பிறந்தவர்களே! இடது கை உயர்த்தி யஜ்ஞோபவீதத்தை வலது தோளில் அணிவது ‘பிராசீனாவீதம்’ எனப்படும்; பித்ரு கர்மங்களில் இதை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 12

अग्न्यगारे गवां गोष्ठे होमे जप्ये तथैव च / स्वाध्याये भोजने नित्यं ब्राह्मणानां च सन्निधौ

அக்னிகிரகத்தில், கோசாலையில், ஹோமம் மற்றும் ஜபத்தில்; அதுபோல ஸ்வாத்யாயமும் உணவும் செய்யும் வேளையில்—மேலும் பிராமணர்களின் சன்னிதியில்—எப்போதும் தூய ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் காக்க வேண்டும்.

Verse 13

उपासने गुरूणां च संध्ययोः साधुसंगमे / उपवीती भवेन्नित्यं विधिरेष सनातनः

குருக்களின் சேவையிலும், இரு சந்த்யா வழிபாட்டிலும், சாது-சங்கத்திலும் எப்போதும் யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்திருக்க வேண்டும்; இதுவே சனாதன விதி.

Verse 14

मौञ्जी त्रिवृत् समा श्लक्षणा कार्या विप्रस्य मेखला / मुञ्जाभावे कुशेनाहुर्ग्रन्थिनैकेन वा त्रिभिः

பிராமணனின் மேகலா முஞ்ஜப் புல்லால்—மூன்று மடங்காக முறுக்கப்பட்ட, சமமான, மென்மையானதாக—செய்யப்பட வேண்டும். முஞ்ஜம் இல்லையெனில் குசப் புல்லால் செய்த மேகலாவை ஒரு முடிச்சோ மூன்று முடிச்சோ வைத்து கட்ட வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 15

धारयेद् बैल्वपालाशौ दण्डौ केशान्तकौ द्विजः / यज्ञार्हवृक्षजं वाथ सौम्यमव्रणमेव च

இருபிறப்புடைய மாணவன் பில்வம் அல்லது பலாச மரத்தால் செய்யப்பட்ட தண்டத்தை, கேசாந்தம் (சிகை முடிவு) வரை எட்டுமாறு ஏந்த வேண்டும்; அல்லது யாகத்திற்குத் தகுந்த மரத்திலிருந்து வந்த, மென்மையான தோற்றமும் குறையற்றதுமான தண்டத்தையும் ஏந்தலாம்.

Verse 16

सायं प्रातर्द्विजः संध्यामुपासीत समाहितः / कामाल्लोभाद् भयान्मोहात् त्यक्तेन पतितो भवेत्

இருபிறப்புடையவன் மாலையும் விடியற்காலமும் ஒருமித்த மனத்துடன் சந்த்யா உபாசனை செய்ய வேண்டும். காமம், பேராசை, பயம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக அதை விட்டுவிட்டால் அவன் பதிதனாகிறான்.

Verse 17

अग्निकार्यं ततः कुर्यात् सायं प्रातः प्रसन्नधीः / स्नात्वा संतर्पयेद् देवानृषीन् पितृगणांस्तथा

பின்னர் மகிழ்ந்த, அமைதியான புத்தியுடன் மாலையும் காலையும் அக்னிகாரியம் செய்ய வேண்டும். நீராடி தேவர்கள், ரிஷிகள், மேலும் பித்ருகணங்களைத் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 18

देवताभ्यर्चनं कुर्यात् पुष्पैः पत्रेण वाम्बुभिः / अभिवादनशीलः स्यान्नित्यं वृद्धेषु धर्मतः

மலர்கள், இலைகள் அல்லது நீர்மட்டும்கூட அர்ப்பணித்து தேவதைகளை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும். தர்மப்படி எப்போதும்—மிகவும் முதியோரிடம்—மரியாதையுடன் வணக்கம் செலுத்தும் பண்புடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 19

असावहं भो नामेति सम्यक् प्रणतिपूर्वकम् / आयुरारोग्यसिद्ध्यर्थं तन्द्रादिपरिवर्जितः

முறையாகப் பணிந்து ‘அஸாவஹம் போ—(அமுக) நாம’ எனும் வாக்கியத்தை சரியாக உச்சரிக்க வேண்டும். ஆயுள் மற்றும் ஆரோக்கியம் பெற துயில் சோம்பல் முதலிய தடைகளை விட்டு விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 20

आयुष्णान् भव सौम्येति वाच्यो विप्रो ऽभिवादने / अकारश्चास्य नाम्नो ऽन्ते वाच्यः पूर्वाक्षरः प्लुतः

அபிவாதனம் செய்யும் போது பிராமணரை ‘ஆயுஷ்மான் பவ, சௌம்ய’ என்று அழைக்க வேண்டும். அவர் பெயரைச் சொல்வதில் இறுதியில் ‘அ’ சேர்த்து, அதற்கு முந்தைய எழுத்தை ப்லுத (நீட்டிய) ஸ்வரத்தில் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 21

न कुर्याद् यो ऽभिवादस्य द्विजः प्रत्यभिवादनम् / नाभिवाद्यः स विदुषा यथा शूद्रस्तथैव सः

வணக்கம் செலுத்தப்பட்டபோதும் எதிர்வணக்கம் செய்யாத இருபிறப்பனுக்கு அறிவுடையோர் வணக்கம் செய்ய வேண்டாம். இவ்விஷயத்தில் அவன் சூத்ரனுக்கு ஒப்பாகவே கருதப்படுகிறான்.

Verse 22

व्यत्यस्तपाणिना कार्यमुपसंग्रहणं गुरोः / सव्येन सव्यः स्प्रष्टव्यो दक्षिणेन तु दक्षिणः

குருவை அணுகி வணக்கம் செலுத்தும்போது கைகளை குறுக்காக வைத்து உபசங்க்ரஹணம் செய்ய வேண்டும். இடக்கையால் இடப்புறத்தையும், வலக்கையால் வலப்புறத்தையும் தொட வேண்டும்.

Verse 23

लौकिकं वैदिकं चापि तथाध्यात्मिकमेव वा / आददीत यतो ज्ञानं तं पूर्वमभिवादयेत्

உலகிய கல்வியாயினும், வைதிக கல்வியாயினும், அல்லது ஆத்மிக ஞானமாயினும்—எவரிடமிருந்து ஞானம் பெறுகிறோமோ, அவரை முதலில் பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 24

नोदकं धारयेद् भैक्षं पुष्पाणि समिधस्तथा / एवंविधानि चान्यानि न दैवाद्येषु कर्मसु

தேவாராதனையால் தொடங்கும் கர்மங்களில் நீர், பிக்ஷை அன்னம், மலர்கள், சமித்து முதலியவற்றை கைப்பற்றிக் கொண்டு வைத்திருக்கக் கூடாது; இதுபோன்ற பிற பொருட்களும் அக்கர்மங்களில் பயன்படுத்தத் தகாது।

Verse 25

ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेत् क्षत्रबन्धुमनामयम् / वैश्यं क्षेमं समागम्य शूद्रमारोग्यमेव तु

பிராமணனை ‘குசலம்’ என விசாரிக்க வேண்டும்; க்ஷத்திரியனை ‘அனாமயம்’ (துன்பமற்ற நிலை) எனக் கேட்க வேண்டும்; வைசியனைச் சந்தித்தால் ‘க்ஷேமம்’ (பாதுகாப்பும் செழிப்பும்) என விசாரிக்க வேண்டும்; சூத்ரனை மட்டும் ‘ஆரோக்கியம்’ எனவே கேட்க வேண்டும்।

Verse 26

उपाध्यायः पिता ज्येष्ठो भ्राता चैव महीपतिः / मातुलः श्वशुरस्त्राता मातामहपितामहौ / वर्णज्येष्ठः पितृव्यश्च पुंसो ऽत्र गुरवः स्मृताः

இவ்விஷயத்தில் உபாத்யாயர், தந்தை, மூத்த சகோதரன், அரசன்—இவர்கள் குருக்கள் எனக் கருதப்படுவர். அதுபோல மாமன், மாமனார், பாதுகாவலன், தாய்வழித் தாத்தா-தந்தைவழித் தாத்தா, வர்ணத்தில் மூத்தவர், தந்தையின் சகோதரன்—இவர்களும் ஆணுக்குக் குருக்கள் என உரைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 27

माता मातामही गुर्वो पितुर्मातुश्च सोदराः / श्वश्रूः पितामहीज्येष्ठा धात्री च गुरवः स्त्रियः

தாய் மற்றும் தாய்வழிப் பாட்டி குருவெனப் போற்றத்தக்கவர்; அதுபோல தந்தை, தாய் இவர்களின் உடன்பிறந்த சகோதரிகளும். மேலும் மாமியார், பிதாமஹிகளில் மூத்த பாட்டி, மற்றும் வளர்த்த தாதி—இந்த பெண்களும் குருக்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 28

इत्युक्तो गुरुवर्गो ऽयं मातृतः पितृतो द्विजाः / अनुवर्तनमेतेषां मनोवाक्कायकर्मभिः

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! தாய்வழி, தந்தைவழி உள்ள இவ்வனைத்து வணங்கத்தக்க மூத்தோர் ‘குருவர்கள்’ என உரைக்கப்பட்டனர்; மனம், சொல், உடல் செயல்களால் அவர்களைப் பின்பற்றி சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 29

गुरुं दृष्ट्वा समुत्तिष्ठेदभिवाद्य कृताञ्जलिः / नैतैरुपविशेत् सार्धं विवदेन्नात्मकारणात्

குருவைக் கண்டவுடன் எழுந்து நின்று, கைகூப்பி வணங்க வேண்டும்; அத்தகைய வணங்கத்தக்க மூத்தோருடன் சமமாக உட்காரக் கூடாது; தன் அகந்தைக்காக வாதிடவும் கூடாது।

Verse 30

जीवितार्थमपि द्वेषाद् गुरुभिर्नैव भाषणम् / उदितो ऽपि गुणैरन्यैर्गुरुद्वेषी पतत्यधः

உயிரைக் காக்க வேண்டிய நிலையிலும், வெறுப்பினால் குருக்கள் அவனுடன் பேசமாட்டார்கள்; அவன் பிற நற்குணங்களில் ஒளிர்ந்தாலும், குருவை வெறுப்பவன் கீழ்நிலைக்கே வீழ்வான்।

Verse 31

गुरूणामपि सर्वेषां पूज्याः पञ्च विशेषतः / तेषामाद्यास्त्रयः श्रेष्ठास्तेषां माता सुपूजिता

அனைத்து குருக்களிலும் சிறப்பாக ஐவர் வணங்கத்தக்கோர். அவர்களில் முதல் மூவர் மிகச் சிறந்தோர்; அவர்களிலும் தாய் மிக உயர்ந்த வணக்கத்திற்குரியவள்।

Verse 32

यो भावयति या सूते येन विद्योपदिश्यते / ज्येष्ठो भ्राता च भर्ता च पञ्चैते गुरवः स्मृताः

போஷித்து வளர்ப்பவன், பெற்றெடுப்பவள், யாரால் வித்யா உபதேசம் பெறப்படுகிறதோ அவர், மூத்த சகோதரன், கணவன்—இவ்வைந்து பேரும் ‘குருக்கள்’ என மரபில் நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 33

आत्मनः सर्वयत्नेन प्राणत्यागेन वा पुनः / पूजनीया विशेषेण पञ्चैते भूतिमिच्छता

நலம், செல்வம், ஆன்மிக வளர்ச்சி நாடுபவன் எல்லா முயற்சியாலும்—தேவைப்பட்டால் உயிர்தியாகம் செய்தும்—இந்த ஐவரையும் சிறப்பாகப் பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 34

यावत् पिता च माता च द्वावेतौ निर्विकारिणौ / तावत् सर्वं परित्यज्य पुत्रः स्यात् तत्परायणः

தந்தையும் தாயும்—இந்த இருவரும்—குறைவின்றி நலமுடன் இருக்கும் வரை, மகன் மற்ற அனைத்தையும் விட்டு அவர்களிடமே முழுமையாக அர்ப்பணமாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 35

पिता माता च सुप्रीतौ स्यातां पुत्रगुणैर्यदि / स पुत्रः सकलं धर्ममाप्नुयात् तेन कर्मणा

மகனின் நற்குணங்களால் தந்தையும் தாயும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தால், அந்த நடத்தையாலேயே அவன் முழு தர்மத்தையும் அடைகிறான்।

Verse 36

नास्ति मातृसमं दैवं नास्ति पितृसमो गुरुः / तयोः प्रत्युपकारो ऽपि न कथञ्चन विद्यते

தாய்க்கு இணையான தெய்வம் இல்லை; தந்தைக்கு இணையான குரு இல்லை; அவர்களின் உபகாரத்திற்கு பதில்செய்தல் எவ்விதத்திலும் இயலாது।

Verse 37

तयोर्नित्यं प्रियं कुर्यात् कर्मणा मनसा गिरा / न ताभ्यामननुज्ञातो धर्ममन्यं समाचरेत्

செயலால், மனத்தால், சொல்லால் எப்போதும் தாய்-தந்தைக்கு இனியதையே செய்ய வேண்டும்; அவர்களின் அனுமதி இன்றி வேறு எந்தத் தர்மக் கடமையையோ விரத-நியமத்தையோ மேற்கொள்ளக் கூடாது।

Verse 38

वर्जयित्वा मुक्तिफलं नित्यं नैमित्तिकं तथा / धर्मसारः समुद्दिष्टः प्रेत्यानन्तफलप्रदः

மோக்ஷப் பலனை ஒதுக்கி வைத்து, நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கடமைகளின் அனுஷ்டானமே தர்மத்தின் சாரம் என அறிவிக்கப்பட்டது; மரணத்திற்குப் பின் அது முடிவிலாப் பலன் அளிக்கும்।

Verse 39

सम्यगाराध्य वक्तारं विसृष्टस्तदनुज्ञया / शिष्यो विद्याफलं भुङ्क्ते प्रेत्य चापद्यते दिवि

புனித உபதேசத்தை உரைக்கும் குருவை முறையாக ஆராதித்து, அவரின் அனுமதியுடன் விடைபெற்ற சீடன் அந்த வித்யையின் பலனை அனுபவிக்கிறான்; மரணத்திற்குப் பின் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 40

यो भ्रातरं पितृसमं ज्येष्ठं मूर्खो ऽवमन्यते / तेन दोषेण स प्रेत्य निरयं घोरमृच्छति

தந்தைக்கு ஒப்பான மூத்த சகோதரனை மூடன் அவமதித்தால், அந்தப் பாவத்தினால் அவன் மரணத்திற்குப் பின் கொடிய நரகத்தை அடைகிறான்।

Verse 41

पुंसा वर्त्मनिविष्टेन पूज्यो भर्ता तु सर्वदा / याति दातरि लोके ऽस्मिन् उपकाराद्धि गौरवम्

நல்லொழுக்கப் பாதையில் நிலைத்துள்ளவர்க்கு, இல்லத்தை காக்கும் ஆதரவான கணவன் எப்போதும் போற்றத்தக்கவன். இவ்வுலகில் தானம் செய்பவனுக்கு உதவியினாலே பெருமை உண்டாகிறது—உபகாரத்தாலே மரியாதை வளர்கிறது।

Verse 42

येनरा भर्तृपिण्डार्थं स्वान् प्राणान् संत्यजन्ति हि / तेषामथाक्षयांल्लोकान् प्रोवाच भगवान् मनुः

கணவனுக்கான பிண்ட அர்ப்பணத்தின் பொருட்டு தம் உயிரையும் துறக்கும் பெண்களைப் பற்றி, பகவான் மனு அவர்கள் அழிவில்லா உலகங்களை அடைவார்கள் என்று உரைத்தார்।

Verse 43

मातुलांश्च पितृव्यांश्च श्वशुरानृत्विजो गुरून् / असावहमिति ब्रूयुः प्रत्युत्थाय यवीयसः

இளையோர் எழுந்து மாதுலர், பித்ருவியர், மாமனார், ரித்விஜர், குருமார்கள் ஆகியோரைக் கௌரவித்து, “இதோ நான்” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 44

अवाच्यो दीक्षितो नाम्ना यवीयानपि यो भवेत् / भोभवत्पूर्वकं त्वेनमभिभाषेत धर्मवित्

தீட்சை பெற்றவர் இளையவராயினும் பெயரால் அழைக்கக் கூடாது. தர்மம் அறிந்தவர் அவரை “போ”, “பவத்” போன்ற மரியாதைச் சொற்களால் கௌரவித்து பேச வேண்டும்.

Verse 45

अभिवाद्याश्च पूज्यश्च शिरसा वन्द्य एव च / ब्राह्मणः क्षत्रियाद्यैश्च श्रीकामैः सादरं सदा

பிராமணரை க்ஷத்திரியர் முதலிய வர்ணத்தார்—மிகவும் செல்வமும் மங்களமும் விரும்புவோர்—எப்போதும் மரியாதையுடன் வணங்கி, பூஜித்து, தலைவணங்க வேண்டும்.

Verse 46

नाभिवाद्यास्तु विप्रेण क्षत्रियाद्याः कथञ्चन / ज्ञानकर्मगुणोपेता यद्यप्येते बहुश्रुताः

க்ஷத்திரியர் முதலியவர்களை ஒரு பிராமணன் எந்த நிலையிலும் முதலில் வணங்கக் கூடாது; அவர்கள் ஞானம், நற்கருமம், நற்குணம் உடையவர்களாகவும் பலசாஸ்திரம் அறிந்தவர்களாகவும் இருந்தாலும்.

Verse 47

ब्राह्मणः सर्ववर्णानां स्वस्ति कुर्यादिति स्थितिः / सवर्णेषु सवर्णानां कार्यमेवाभिवादनम्

நியமம் இதுவே: பிராமணன் எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் ‘ஸ்வஸ்தி’ என ஆசீர்வாதம் கூற வேண்டும்; அதே வர்ணத்தாரிடையே பரஸ்பர வணக்கம் செய்வதே கடமை.

Verse 48

गुरुरग्निर्द्विजातीनां वर्णानां ब्राह्मणो गुरुः / पतिरेको गुरुः स्त्रीणां सर्वत्राभ्यागतो गुरुः

இருமுறை பிறந்தோர்க்கு அக்னியே குரு; வர்ணங்களில் பிராமணனே குரு. பெண்களுக்கு கணவன் ஒருவனே குரு; எங்கும் வந்த விருந்தினரும் குருவென மதிக்கப்படுவர்.

Verse 49

विद्या कर्म वयो बन्धुर्वित्तं भवति पञ्चमम् / मान्यस्थानानि पञ्चाहुः पूर्वं पूर्वं गुरूत्तरात्

கல்வி, நற்கருமம் (ஒழுக்கம்), வயது, உறவுத்தொடர், செல்வம்—இவை மரியாதையின் ஐந்து அடிப்படைகள். இவற்றில் முன்னிருப்பது பின்னிருப்பதைவிட மேலானதும் முன்னுரிமைக்குரியதும் ஆகும்.

Verse 50

पञ्चानां त्रिषु वर्णेषु भूयांसि बलवन्ति च / यत्र स्युः सो ऽत्र मानार्हः शूद्रो ऽपि दशमीं गतः

மூன்று உயர்வர்ணங்களில், இவ்வைந்து தகுதிகளில் அதிகமானவை வலிமையுடன் உள்ளவரே அங்கு மரியாதைக்குரியவர். சூரனும்—பத்தாம் நிலை (மேன்மை) அடைந்தால்—மதிக்கப்படவேண்டும்.

Verse 51

पन्था देयो ब्राह्मणाय स्त्रियै राज्ञे ह्यचक्षुषे / वृद्धाय भारबुग्नाय रोगिणे दुर्बलाय च

பிராமணன், பெண், அரசன், குருடர்—இவர்களுக்கு வழி விட வேண்டும்; அதுபோல முதியவர், சுமையால் வளைந்தவர், நோயாளர், பலவீனருக்கும் வழி விட வேண்டும்.

Verse 52

भिक्षामाहृत्य शिष्टानां गृहेभ्यः प्रयतो ऽन्वहम् / निवेद्य गुरवे ऽश्नीयाद् वाग्यतस्तदनुज्ञया

நல்லொழுக்கமுடையோரின் இல்லங்களிலிருந்து தினமும் கட்டுப்பாட்டுடன் பிச்சை கொண்டு வந்து, அதை குருவிற்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; வாக்கை அடக்கி, குருவின் அனுமதியுடன் மட்டுமே உண்பான்.

Verse 53

भवत्पूर्वं चरेद् भैक्ष्यमुपनीतो द्विजोत्तमः / भवन्मध्यं तु राजन्यो वैश्यस्तु भवदुत्तरम्

உபநீதனான இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்த பிராமணன் முற்பகலில் பிச்சை ஏற்க வேண்டும்; க்ஷத்திரியன் நண்பகலில்; வைசியன் பிற்பகலில், அரசே।

Verse 54

मातरं वा स्वसारं वा मातुर्वा भगिनीं निजाम् / भिक्षेत भिक्षां प्रथमं या चैनं न विमानयेत्

அவன் முதலில் தாயிடமோ, அல்லது தன் உடன்பிறந்த சகோதரியிடமோ, அல்லது தாயின் சகோதரியிடமோ பிச்சை கேட்க வேண்டும்—அவள் அவனை இகழாமல் இருந்தால்।

Verse 55

सजातीयगृहेष्वेव सार्ववर्णिकमेव वा / भैक्ष्यस्य चरणं प्रोक्तं पतितादिषु वर्जितम्

பிச்சைச் செயல் தன் சமூகக் குழுவின் வீடுகளிலோ, அல்லது எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுவாகவோ விதிக்கப்பட்டது; ஆனால் வீழ்ந்தோர் முதலிய நிந்திக்கப்படுவோரின் வீடுகளில் அது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்।

Verse 56

वेदयज्ञैरहीनानां प्रशस्तानां स्वकर्मसु / ब्रह्मचर्याहरेद् भैक्षं गृहेभ्यः प्रयतो ऽन्वहम्

தன்னடக்கம் கொண்ட பிரம்மச்சாரி தினந்தோறும் வேதப் பயிலும் யாகக் கடமைகளிலும் குறையில்லாத, தம் தம் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் புகழ்பெற்ற இல்லங்களிலிருந்து பிச்சை கொண்டு வர வேண்டும்।

Verse 57

गुरोः कुले न भिक्षेत न ज्ञातिकुलबन्धुषु / अलाभे त्वन्यगेहानां पूर्वं पूर्वं विवर्जयेत्

குருவின் இல்லத்திலும், உறவினர்-குலபந்துக்களின் இல்லங்களிலும் பிச்சை கேட்கக் கூடாது. பிச்சை கிடைக்காவிட்டால் பிற வீடுகளுக்குச் சென்று, முன்பு சென்ற வீடுகளை வரிசையாகத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 58

सर्वं वा विचरेद् ग्रामं पूर्वोक्तानामसंभवे / नियम्य प्रयतो वाचं दिशस्त्वनवलोकयन्

முன்னர் கூறிய வழிகள் அமையாவிடில், தன்னடக்கத்துடன் முழு கிராமத்தையும் சுற்றலாம். வாக்கை அடக்கி, திசைகளைக் கண்ணோட்டமிடாமல் இருக்க வேண்டும்.

Verse 59

समाहृत्य तु तद् भैक्षं यावदर्थममायया / भुञ्जीत प्रयतो नित्यं वाग्यतो ऽनन्यमानसः

அந்த பிச்சை அன்னத்தை வஞ்சமின்றி, தேவையான அளவு மட்டும் சேகரித்து, தினமும் தூய்மையுடன் உண்ண வேண்டும். வாக்கை அடக்கி, மனத்தை பரமேசுவரனில் ஒன்றாக நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 60

भैक्ष्येण वर्तयेन्नित्यं नैकान्नादी भवेद् व्रती / भैक्ष्येण व्रतिनो वृत्तिरुपवाससमा स्मृता

விரதம் கொண்டவன் தினமும் பிச்சையால் வாழ்வை நடத்த வேண்டும்; பலவகை உணவுகளை நாடுபவனாக ஆகக் கூடாது. விரதியின் பிச்சை வாழ்வு உபவாசத்துக்கு ஒப்பென மரபில் கூறப்படுகிறது.

Verse 61

पूजयेदशनं नित्यमद्याच्चैतदकुत्सयन् / दृष्ट्वा हृष्येत् प्रसीदेच्च प्रतिनन्देच्च सर्वशः

உணவை தினமும் போற்றி, அதை இகழாமல் உண்ண வேண்டும். அதை கண்டவுடன் மகிழ்ந்து, அமைதியடைந்து, எல்லாவிதமாகவும் நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 62

अनारोग्यमनायुष्यमस्वर्ग्यं चातिभोजनम् / अपुण्यं लोकविद्विष्टं तस्मात् तत्परिवर्जयेत्

அதிகமாக உண்ணுதல் உடல்நலத்தை கெடுக்கும், ஆயுளை குறைக்கும், சுவர்க்க நலனைத் தடுக்கும். அது புண்ணியமற்றதும் உலகால் பழிக்கப்படுவதும்; ஆகவே அதை விலக்க வேண்டும்.

Verse 63

प्राङ्मुखो ऽन्नानि भुञ्जीत सूर्याभिमुख एव वा / नाद्यादुदङ्मुखो नित्यं विधिरेष सनातनः

கிழக்குமுகமாக அன்னம் உண்ண வேண்டும், அல்லது சூரியனை நோக்கி முகமாக. வடமுகமாக எப்போதும் உண்ணக் கூடாது—இது சனாதன விதி.

Verse 64

प्रक्षाल्य पाणिपादौ च भुञ्जानो द्विरुपस्पृशेत् / शुचौ देशे समासीनो भुक्त्वा च द्विरुपस्पृशेत्

கைகள் கால்களை கழுவி, உண்ணும் போது இருமுறை ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். தூய இடத்தில் அமர்ந்து உண்டு, பின்னரும் இருமுறை ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.