தேவி in the Brahmanda Purana

நானே மகாதேஜஸுடைய அக்னி; இச் சோமன் என் அம்பிகை. நானே அக்னியும் சோமனும்; இயற்கையால் தானே புருஷன்.

ருக்மிணீநாதனும் வேதாந்தத்தை அறிந்த ஆண்டவனுக்கும் நமஸ்காரம். மகாதேவி! இந்த மந்திரத்தை பகலும் இரவும் ஜபித்துக் கொண்டிரு.

மூவுலகச் செல்வத்தில் மயங்கி நீ அவமதித்தாய்— அந்த மாலையை மகாதேவி அணிகிறாள்; பிரம்மா முதலியோரும் அதை வணங்குகின்றனர்।

முன்னொரு காலத்தில் உலகை உயிர்ப்பிக்க முனைந்த பகவதீ மாயை எல்லா தேவர்களையும், அதுபோல அசுரர் மற்றும் மனிதர்களையும் படைத்தாள்।

தூய்மையுடன் ‘அம்பிகா ஹ்ருதயம்’ மந்திரத்தை ஜபிப்பவன் புனிதனாவான். திரிவர்ணங்களில் க்ஷத்திரியனுக்கு, த்விஜனின் ஜபத்திலிருந்து முறையே பாதி அல்லது அதன் பாதி அளவு விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

செய்த எல்லாப் பாவங்களுக்கும்—அறிந்தோ அறியாமலோ—இது பிராயச்சித்தம் என உரைக்கப்படுகிறது: பராசக்தியின் திருவடிகளை நினைவு கூறுதல்।

பராசக்தியை வழிபடாமல் மதுவை அருந்தும் கீழ்மகன், ரௌரவ நரகத்தில் துளிகளின் எண்ணிக்கைக்கு ஒப்பான ஆண்டுகள் தங்குவான்।

பராசக்தியின் அர்ச்சனை, யம-நியமங்களின் அனுஷ்டானம், சாந்திராயணம், மேலும் நாட்கள் கணக்கிட்டு செய்யும் கிருச்சிரம்—இவற்றால் அறிவுடன் செய்த இரட்டிப்பு குற்றத்திலிருந்தும் பிராமணன் தூய்மையடைவான்।

அறிவிலிகளே! பகைவர் எழுவதற்கு முன்பே ஆராதியுங்கள்; ஆராதிக்கப்பட்ட அந்த பகவதி தேவி உங்களுக்கு நன்மையையே அருள்வாள்.

அதன் நடுவிலிருந்து ஒப்பற்ற சக்கர வடிவம் தோன்றியது; அந்தச் சக்கரத்தின் நடுவே உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடன் மகாதேவி வெளிப்பட்டாள்।

அந்த மகாதேவியை கண்டதும், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், அனைத்திலும் ஆத்மையாகிய தேவியை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்।

அவள் (தேவி) நோக்கின மாத்திரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் உடனே காய்ச்சலின்றி ஆனார்கள். அவர்களின் அங்கங்கள் முழுமையடைந்து, உடல் வைரம்போல் உறுதியாய், மாபெரும் பலமுடையவர்களாய் ஆனார்கள். பின்னர் அவர்கள் அனைத்துப் பயன்களையும் அருளும் மகாதேவி…

ஜெயம், ஸ்ரீகண்டனின் பிரியமான தேவியே; ஜெயம், ஸ்ரீலலிதா அம்பிகையே. ஜெயம், ஸ்ரீவிஜயா தேவியே; வெற்றி, ஸ்ரீ மற்றும் செல்வச் செழிப்பை அருள்பவளே.

அம்பிகையே! சந்திரன், சூரியன், அக்னி உன் பார்வைகள்; திசைகள் உன் புயங்கள். காற்றுகள் உன் மூச்சு; அனைத்துச் ச்ருதிகளும் உன் வாக்கு.

தன் லீலையால் நாம-ரூபப் பிரிவைச் செய்பவள்; அவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு நிலைத்திருந்தும் அவற்றில் பற்றில்லாதவள்; அர்த்தமும் காமமும் அருள்பவள். அந்த மகாதேவி, சர்வசக்திக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

இவ்வாறு மகாதேவியை ஸ்துதித்த பின், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, எளிய உள்ளத்துடன் அவளது சரணத்தை அடைந்தனர்.

நாரதர் முதலிய தேவரிஷிகள் மகேஸ்வரியிடம் கூடினர்; அப்சரஸ்களின் எல்லாக் குழுக்களும் அந்த மகாதேவியிடம் வந்தன।

அமரபுரியைப் போல ஒரு தெய்வீக நகரம் அமைத்தான்; பின்னர் எல்லா மந்திரங்களின் அதிதேவதையான பகவதி துர்கை தோன்றினாள்।

வித்தையின் அதிதேவதையான ஷ்யாமா அம்பிகையை அணைந்தாள்; பிராஹ்மி முதலிய மாத்ருகைகளும் தத்தம் பூதகணங்களால் சூழ்ந்து வந்தனர்।

மகாகணேஸ்வரன் ஸ்கந்தன், படுகன், வீரபத்ரனும் வந்து சேர்ந்தனர்; அப்போது அவர்கள் வணங்கி மகாதேவியைப் போற்றினர்।