Adhyaya 40

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने एकोनचत्वारिंशो ऽध्यायः अगस्त्य उवाच श्रीकामकोष्ठपीठस्था महात्रिपुरसुन्दरी / कङ्कं विलासमकरोत्कामाक्षीत्यभिविश्रुता

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் லலிதோபாக்யானத்தில் முப்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம். அகஸ்த்யர் கூறினார்— ஸ்ரீகாமகோஷ்டபீடத்தில் அமர்ந்த மகாத்ரிபுரசுந்தரி, ‘காமாட்சி’ எனப் புகழ்பெற்றவள், ‘கங்க’ எனும் லீலாவிலாசத்தை நிகழ்த்தினாள்.

Verse 2

श्रीकामाक्षीति सा देवी महात्रिपुरसुंदरी / भूमण्डलस्थिता देवी किं करोति महेश्वरी / एतस्याश्चरितं दिव्यं वद मे वदतां वर

அந்த மகாத்ரிபுரசுந்தரி தேவி ‘ஸ்ரீகாமாட்சி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். பூமண்டலத்தில் இருப்பினும் அந்த மகேஸ்வரி தேவி என்ன செய்கிறாள்? சொற்களில் சிறந்தவரே, அவளது தெய்வீகச் சரிதத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

हयग्रीव उवाच अत्र स्थितापि सर्वेषां हृदयस्था घटोद्भव / तत्तत्कर्मानुरूपं सा प्रदत्ते देहिनां फलम्

ஹயக்ரீவர் கூறினார்— ஓ கடோத்பவா (அகஸ்த்யா), இங்கே இருப்பினும் அவள் அனைவரின் இதயத்திலும் உறைகிறாள். உடலுடையோர்க்கு அவரவர் கர்மத்திற்கேற்ற பலனை அவள் அளிக்கிறாள்.

Verse 4

यत्किञ्चिद्वर्तते लोके सर्वमस्या विचेष्टितम् / किञ्चिच्चिन्तयते कश्चित्स्वच्छन्दं विदधात्यसौ

உலகில் எது நடந்தாலும் அது அனைத்தும் அவளது லீலாசேஷ்டையே. யாரேனும் எதையாவது எண்ணினால், அதையும் அவள் தன் சுயஇச்சையால் நிறைவேற்றுகிறாள்.

Verse 5

तस्या एवावतारास्तु त्रिपुराद्याश्च शक्तयः / इयमेव महालक्ष्मीः ससर्जाण्डत्रयं पुरा

அவளுடைய அவதாரங்களே திரிபுரா முதலிய சக்திகள். இம்மகாலக்ஷ்மியே முற்காலத்தில் மூன்று அண்டங்களை (திரிபிரபஞ்சம்) படைத்தாள்.

Verse 6

परत्रयाणामावासं शक्तीनां तिसृणामपि / एकस्मादण्डतो जातावंबिकापुरुषोत्तमौ

மூன்று பராசக்திகளுக்கும் இருப்பிடமான அம்பிகையும் புருஷோத்தமனும் ஒரே அண்டத்திலிருந்து தோன்றினர்.

Verse 7

श्रीविरिञ्चौ ततो ऽन्यस्मादन्य स्माच्च गिराशिवौ / इन्दिरां योजयामास मुकुन्देन महेश्वरी / पार्वत्या परमेशानं सरस्वत्या पितामहम्

பின்னர் ஒரு அண்டத்திலிருந்து ஸ்ரீ-விரிஞ்சன் (பிரம்மா) தோன்றினார்; மற்றொரு அண்டத்திலிருந்து கீரா (சரஸ்வதி) மற்றும் சிவன் தோன்றினர். மகேஸ்வரி இந்திரையை முகுந்தனுடன் இணைத்தாள்; பார்வதியால் பரமேசானை, சரஸ்வதியால் பிதாமகனை இணைத்தாள்.

Verse 8

ब्रह्माणं सर्व लोकानां सृष्टिकार्ये न्ययुङ्क्त सा / वासुदेवं परित्राणे संहारे च त्रिलोचनम्

அந்த தேவியே பிரம்மாவை எல்லா உலகங்களின் படைப்புப் பணியில் நியமித்தாள்; வாசுதேவனைப் பாதுகாப்பில், திரிலோசனன் (சிவன்) ஐச் சங்காரத்தில் நியமித்தாள்.

Verse 9

ते सर्वे ऽपि महालक्ष्मीं ध्यायन्तः शर्मदां सदा / ब्रह्मलोके च वैकुण्ठे कैलासे च वसंत्यमी

அவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் நலமளிக்கும் மகாலக்ஷ்மியைத் தியானித்தபடி பிரம்மலோகம், வைகுண்டம், கைலாசம் ஆகிய இடங்களில் வாசிக்கின்றனர்.

Verse 10

कदाचित्पार्वती देवी कैलासशिखरे शुभे / विहरन्ती महेशस्य पिधानं नेत्रयोर्व्यधात्

ஒருமுறை புனிதமான கைலாசச் சிகரத்தில் விளையாடிய தேவீ பார்வதி, மகேஸ்வரரின் இரு கண்களையும் மூடினாள்।

Verse 11

चन्द्रसूर्यौं यतस्तस्य नेत्रात्तस्माज्जगत्त्रयम् / अन्धकारावृतमभूदतेजस्कं समन्ततः

அவருடைய கண்களிலிருந்தே சந்திரனும் சூரியனும் தோன்றுவதால், மூவுலகமும் எங்கும் இருளால் மூடப்பட்டு ஒளியற்றதாகியது।

Verse 12

ततश्च सकला लोका स्त्यक्तदेवपितृक्तियाः / इति कर्त्तव्यतामूढा न प्रजानन्त किञ्चन

அப்போது எல்லா உலகங்களும் தேவபூஜையும் பித்ருக் கடமைகளையும் விட்டுவிட்டு, செய்யவேண்டியது என்னவென்று மயங்கி எதையும் அறியவில்லை।

Verse 13

तद्दृष्ट्वा भगवान्रुद्रः पार्वतीमिदमब्रवीत् / त्वया पापं कृतं देवि मम नेत्रपिधानतः

அதைப் பார்த்த பகவான் ருத்ரர் பார்வதியிடம் கூறினார்—‘தேவி, என் கண்களை மூடியதால் நீ பாபம் செய்தாய்.’

Verse 14

ऋषयस्त्यक्ततपसो हतसन्ध्याश्च वैदिकाः / सर्वं च वैदिकं कर्म त्वया नाशितमंबिके

ரிஷிகள் தவத்தை விட்டனர், வைதிகர்களின் சந்தியாவந்தனம் அழிந்தது; அம்பிகே, நீ எல்லா வைதிக கர்மங்களையும் நாசம் செய்தாய்।

Verse 15

तस्मात्पापस्य शान्त्यर्थं तपः कुरु सुदुष्करम् / गत्वा काशीं व्रतं तत्र किञ्चित्कालं समाचर

ஆகையால் பாபத்தின் சாந்திக்காக மிகக் கடினமான தவம் செய். காசிக்குச் சென்று அங்கே சில காலம் விரதத்தை அனுஷ்டி.

Verse 16

पश्चात्काञ्चीपुरं गत्वा कामाक्षीं तत्र द्रक्ष्यसि / आराधयैतां नित्यां त्वं सर्वपापहरीं शिवाम्

பின்னர் காஞ்சீபுரம் சென்று அங்கே காமாட்சி தேவியை தரிசிப்பாய். எல்லாப் பாபங்களையும் அகற்றும் நித்திய சிவாம்பிகையை நீ ஆராதி.

Verse 17

तुलसीमग्रतः कृत्त्वा कम्पाकूले तपः कुरु / इत्यादिश्य महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत

துளசியை முன்னே வைத்து கம்பா நதிக்கரையில் தவம் செய்—என்று ஆணையிட்டு மகாதேவர் அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 18

तथा कृतवतीशानी भर्तुराज्ञानुवर्तिनी / चिरेण तपसा क्लिष्टामनन्यहृदयां शिवाम्

கணவரின் ஆணையைப் பின்பற்றிய ஈசானி அவ்வாறே செய்தாள். நீண்ட தவத்தால் வருந்தினாலும், சிவனிடமே ஒருமனத்துடன் இருந்தாள்.

Verse 19

अग्रतः कृतसांनिध्या कामाक्षी वाक्यमब्रवीत् / वत्से तपोभिरत्युग्रैरलं प्रीतास्मि सुव्रते

முன்னே தோன்றி காமாட்சி கூறினாள்—குழந்தையே! உன் மிகக் கடுமையான தவம் போதும்; நல்ல விரதமுடையவளே, நான் மகிழ்ந்தேன்.

Verse 20

उन्मील्य नयने पश्चात्पार्वती स्वपुरः स्थिताम् / बालार्कायुतसंकाशां सर्वाभरणभूषिताम्

பின்னர் பார்வதி கண்களைத் திறந்து, தன் முன் நின்ற தேவியை கண்டாள்; அவள் இளஞ்சூரியன் போல் ஒளிவீசி, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 21

किरीटहारकेयूरकटकाद्यैरलङ्कृताम् / पाशाङ्कुशेक्षुकोदण्डपञ्चबाणलसत्कराम्

அவள் கிரீடம், மாலை, கேயூரம், வளையல் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; அவள் கரங்களில் பாசம், அங்குசம், கரும்புவில், ஐந்து அம்புகள் ஒளிர்ந்தன.

Verse 22

किरीटमुकुटोल्लासिचन्द्ररेखाविभूषणाम् / विधातृहरिरुद्रेशसदाशिवपदप्रदाम्

அவளின் கிரீட-முகுடத்தில் சந்திரரேகை ஒளிரும் ஆபரணமாக விளங்கியது; அவள் விதாதா, ஹரி, ருத்ரேசன், சதாசிவன் ஆகியோரின் பதத்தை அருள்பவள்.

Verse 23

सगुणं ब्रह्मतामाहुरनुत्तरपदाभिधाम् / प्रपञ्चद्वयनिर्माणकारिणीं तां परांबिकाम्

அவளை சகுணப் பிரம்மரூபிணி, ‘அனுத்தரப் பதம்’ என அழைக்கப்படுபவள், இருவகைப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்குபவள் ஆகிய பராம்பிகை என்று கூறுவர்.

Verse 24

तां दृष्ट्वाथ महाराज्ञीं महा नन्दपरिप्लुता / पुलकाचितसर्वाङ्गी हर्षेणोत्फुल्ललोचना

அந்த மகாராணி தேவியை கண்டவுடன் அவள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினாள்; உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்பு எழ, மகிழ்ச்சியால் கண்கள் மலர்ந்தன.

Verse 25

चण्डिकामङ्गलाद्यैश्च सहसा स्वसखीजनैः / प्रणिपत्य च साष्टाङ्गं कृत्वा चैव प्रदक्षिणाम्

அவள் சண்டிகா, மங்களா முதலிய தோழியருடன் உடனே வந்தாள். தேவியை சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, பிரதட்சிணமும் செய்தாள்.

Verse 26

बद्धाञ्जलिपुटा भूयः प्रणता स्वैक्यरूपिणी / तामाह कृपया वीक्ष्य महात्रिपुरसुंदरी

அவள் மீண்டும் கைகளை கூப்பி, ஒருமை-உருவினளாய் வணங்கினாள். கருணையுடன் நோக்கி மகாத்ரிபுரசுந்தரி அவளிடம் கூறினாள்.

Verse 27

बाहुभ्यां संपरिष्वज्य सस्नेहमिदमब्रवीत् / वत्से लभस्व भर्तारं रुद्रं स्वमनसेप्सितम्

இரு கரங்களாலும் அணைத்து, அன்புடன் கூறினாள்— “குழந்தையே, உன் மனம் விரும்பும் கணவர் ருத்ரனை அடை.”

Verse 28

लोके त्वमपि रक्षार्थं ममाज्ञाम नुवर्तय / अहं त्वमिति को भेदस्त्वमेवाहं न संशयः

“உலகைக் காக்க நீயும் என் ஆணையைப் பின்பற்று. ‘நான்’ ‘நீ’ என்ற வேறுபாடு என்ன? ஐயமின்றி நீயே நானே.”

Verse 29

किं पापं तव कल्याणि त्वं हि पापनिकृन्तनी / आमनन्ति हि योगीन्द्रास्त्वामेव ब्रह्मरूपिणीम्

“கல்யாணியே, உனக்கு பாவம் எப்படியிருக்கும்? நீ பாவத்தை அறுக்கும் தெய்வம். யோகீந்திரர் உன்னையே பிரம்ம-உருவினி எனப் போற்றுவர்.”

Verse 30

लीलामात्रमिदं वत्से परलोकविडंबनम् / इत्यूचिषीं महाराज्ञीमबिकां सर्वमङ्गला / भक्त्या प्रणम्य पश्यन्ती परां प्रीतिमुपाययौ

“குழந்தையே, இது எல்லாம் லீலைமாத்திரம்; பரலோகத்தின் ஒரு விதமான வியங்கல்,” என்று கூறி, சர்வமங்களா அம்பிகை மகாராணியை பக்தியுடன் வணங்கி, அவளை நோக்கிக்கொண்டே பரமப் பிரீதியை அடைந்தாள்।

Verse 31

स्तुवत्यामेव पार्वत्यां तदानीमेव सापरा / प्रविष्टा हृदयं तस्याः प्रहृष्टाया महामुने

மகாமுனியே, பார்வதி ஸ்துதி செய்துகொண்டிருந்த அதே வேளையில், அந்த பராசக்தி மகிழ்ந்திருந்த அவளுடைய இதயத்தில் புகுந்தாள்।

Verse 32

अथ विस्मयमापन्ना चिन्तयन्ती मुहुर्मुहुः / स्वप्नः किमेष दृष्टो वा मया किमथ वा भ्रमः

அப்போது அவள் வியப்பில் ஆழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தாள்—இது கனவா? அல்லது நான் உண்மையிலேயே கண்டேனா? இல்லை இது வெறும் மயக்கமா?

Verse 33

इत्थं विमृश्य परितः प्रेरयामास लोचने / जयां च विजयां पश्चात्सख्यावालोक्य सस्मिते / प्रसन्नवदना सा तु प्रणते वदति स्म सा

இவ்வாறு சிந்தித்து அவள் சுற்றிலும் கண்களைச் சுழற்றினாள். பின்னர் தோழிகள் ஜயா, விஜயாவை நோக்கி புன்னகைத்தாள்; அவர்கள் வணங்கியபோது, மகிழ்முகத்துடன் அவள் அவர்களிடம் கூறினாள்।

Verse 34

एतावन्तमलं कालं कुत्र याते युवां प्रिये / मया दृष्टां तु कामाक्षीं युवां चेत्किमपश्यतम्

அன்பர்களே, இத்தனை நேரம் நீங்கள் இருவரும் எங்கே சென்றீர்கள்? நான் காமாட்சி தேவியைத் தரிசித்தேன்; நீங்கள் இருந்தால் ஏன் காணவில்லை?

Verse 35

सख्यौ तु तद्वचः श्रुत्वा प्रहर्षोत्फुल्ललोचने / पुष्पाणि पूजनार्हाणि निधायाग्रे समूचतुः

அவ்விரு தோழியரும் அந்த வாக்கைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன், பூஜைக்குரிய மலர்களை முன்னே வைத்து முறையாக உரைத்தனர்।

Verse 36

सत्यमेवाधुना दृष्टा ह्यावाभ्यामपि सा परा / न स्वप्नो न भ्रमो वापि साक्षात्ते हृदयं गता / इत्युक्त्वा पार्श्वयोस्तस्या निषण्णे विनयानते

“இப்போது நாங்கள் இருவரும் அந்த பரம தேவியை உண்மையாகவே கண்டோம்; இது கனவுமல்ல, மயக்கமுமல்ல—அவள் நேரடியாக உன் இதயத்தில் புகுந்தாள்.” என்று கூறி, அவளின் இருபுறமும் பணிவுடன் வணங்கி அமர்ந்தனர்।

Verse 37

एकाम्रमूले भगवान्भवानीविरहार्तिमान् / गौरीसंप्राप्तये दध्यौ कामाक्षीं नियतेन्द्रियः

ஏகாம்ர மரத்தின் அடியில், பவானி பிரிவால் துயருற்ற பகவான் சிவன், புலன்களை அடக்கி, கௌரியை அடைவதற்காக காமாக்ஷி தேவியைத் தியானித்தார்।

Verse 38

तत्रापि कृतसांनिध्या श्रीविद्यादेवता परा / अचष्ट कृपया तुष्टा ध्यायन्तं निश्चलं शिवम्

அங்கேயும் தன் சாந்நித்யத்தை அளித்த ஸ்ரீவித்யையின் பராதேவதை, அருளால் மகிழ்ந்து, தியானத்தில் அசையாமல் இருந்த சிவனை நோக்கினாள்।

Verse 39

अलं ध्यानेन कन्दर्पदर्पघ्न त्वं ममाज्ञया / अङ्गीकुरुष्व कन्दर्पं भूयो मच्छासने स्थितम्

“கந்தர்ப்பனின் அகந்தையை அழித்தவனே! தியானம் போதும்; என் ஆணையின்படி, மீண்டும் என் ஆட்சிக்குள் உள்ள கந்தர்ப்பனை ஏற்றுக்கொள்.”

Verse 40

एकाम्रसंज्ञे मत्पीठे त्विहैव निवसन्सदा / त्वमेवागत्य मत्प्रीत्यै संनिधौ मम सुव्रत / गौरीमनुगृहाण त्वं कंपानीरनिवासिनीम्

ஓ சுவ்ரதா! ஏகாம்ர எனப்படும் என் பீடத்தில் நீ இங்கேயே எப்போதும் வாசம் செய். என் பிரீதிக்காக நீயே வந்து என் சன்னிதியில் இருந்து, கம்பா நதிக்கரையில் வாழும் கௌரியை அருளால் அனுகிரகி.

Verse 41

तापद्वयं जहीह्याशु योगजं तद्वियोगजम् / इत्युक्त्वान्तर्दधे तस्य हृदये परमा रमा

‘யோகத்தால் உண்டானதும், வியோகத்தால் உண்டானதும் ஆகிய இரு தாபங்களையும் விரைவில் நீக்குக.’ என்று கூறி, பரம ரமாதேவி அவன் இதயத்தில் மறைந்தாள்.

Verse 42

शिवो व्युत्थाय सहसा धीरः संहृष्टमानसः / तस्या अनुग्रहं लब्ध्वा सर्वदेवनिषेवितः

சிவன் திடீரென எழுந்தான்; திடமுடையவன், மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனத்துடன். அந்த தேவியின் அருளைப் பெற்றதால், அவன் எல்லாத் தேவர்களாலும் சேவிக்கப்பட்டான்.

Verse 43

हृदिध्यायंश्च तामेव महात्रिपुरसुन्दरीम् / यद्विलासात्समुत्पन्नं लयं याति च यत्र वै

அவன் இதயத்தில் அந்த மகாத்ரிபுரசுந்தரியையே தியானித்தான்—அவளின் லீலையால் அனைத்தும் தோன்றுகிறது; அவளிடமே நிச்சயமாக லயமடைகிறது.

Verse 44

जगच्चराचरं चैतत्प्रपञ्चद्वितयात्मकम् / भूषयन्तीं शिवां कम्पामनुकंपार्द्रमानसाम्

அசைவும் அசையாததும் கொண்ட இந்த உலகம்—இருவகைப் பிரபஞ்ச-சொரூபம்—கருணையால் நனைந்த உள்ளம் கொண்ட சிவா ‘கம்பா’வால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 45

अङ्गीकृत्य तदा गौरी वैवाहिकविधानतः / आदाय वृषमारुह्य कैलासशिखरं ययौ

அப்போது சிவன் திருமண விதிப்படி கௌரியை ஏற்றுக்கொண்டு, வृषபத்தை அழைத்து அதில் ஏறி கைலாசச் சிகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 46

पुनरन्यं महप्राज्ञं समाकर्णय कुम्भज / आदिलक्ष्म्याः प्रभावं तु कथयामि तवानघ

ஹே கும்பஜா, மஹாப்ராஜ்ஞனே! இன்னொரு நிகழ்வையும் கவனமாகக் கேள்; ஹே அனகா, ஆதிலக்ஷ்மியின் மகிமையை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 47

सभायां ब्रह्मणो गत्वा समासेदुस्त्रिमुर्त्तयः / दिक्पालाश्च सुराः सर्वे सनकाद्याश्च योगिनः

பிரம்மாவின் சபைக்குச் சென்று திரிமூர்த்திகள் அமர்ந்தனர்; திக்குப் பாலகர்கள், எல்லா தேவர்கள், சனகாதி யோகிகளும் அங்கே கூடியனர்।

Verse 48

देवर्षयो नारदाद्या वशिष्ठाद्याश्च तापसाः / ते सर्वे सहितास्तत्र ब्रह्मणश्च कपर्दिनः / द्वयोः पञ्चमुखत्वेन भेदं न विविदुस्तदा

நாரதாதி தேவரிஷிகளும், வசிஷ்டாதி தவசிகளும் அங்கே இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவும் கபர்தி (சிவன்) உடனும் கூடியிருந்தனர்; அப்போது இருவரும் பஞ்சமுகமாகத் தோன்றியதால் வேறுபாட்டை அறியவில்லை।

Verse 49

अन्योन्यं पृष्टवन्तस्ते ब्रह्मा कः कश्चशङ्करः / तेषां संवदतां मध्ये क्षिप्रमन्तर्हितः शिवः

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கேட்கத் தொடங்கினர்—‘பிரம்மா யார்? சங்கரன் யார்?’ அவர்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில் சிவன் உடனே மறைந்தான்।

Verse 50

तदा पञ्चमुखो ब्रह्मा सितो नारायणस्तयोः / उभयोरपि संवादस्त्वहं ब्रह्मेत्यजायत

அப்போது பஞ்சமுகப் பிரம்மாவும் வெண்நிற நாராயணனும்—இருவரிடையிலும் “நானே பிரம்மா” என்ற உரையாடல் எழுந்தது.

Verse 51

अ५मन्नाभिकमलाज्जातस्त्वं यन्ममात्मजः / सृष्टिकर्ता त्वहं ब्रह्मा नामसाधर्म्यतस्तथा / त्वं च रुद्रश्च मे पुत्रौ सृष्टिकर्तुरुभौ युवाम्

நீ என் ஆத்மஜன்; என் நாபிக்கமலத்திலிருந்து பிறந்தவன். ஆகவே படைப்பாளர் நான் பிரம்மா—பெயரின் ஒற்றுமையாலும் அப்படியே. நீயும் ருத்ரனும் என் புதல்வர்கள்; படைப்பாளராய் நீங்கள் இருவரும் உள்ளீர்கள்.

Verse 52

इति मायामोहितयोरुभयोरन्तरे तदा / तयोश्च स्वस्य माहात्म्यमहं ब्रह्मेति दर्शयन् / प्रादुरासीन्महाज्योतिस्तंभरूपो महेश्वरः

இவ்வாறு மாயையால் மயங்கிய இருவருக்கிடையில், தன் மகிமையை “நானே பிரம்மம்” என்று காட்டும்படி, தூணுருவில் மகேஸ்வரன் பேரொளியாக வெளிப்பட்டார்.

Verse 53

ज्ञात्वैवैनं महेशानं विष्णुस्तूष्णीं ततः स्थितः / पञ्चवक्त्रस्ततो ब्रह्मा ह्यवमत्यैवमास्थितः / ब्रह्मणः शिरसामूर्ध्वं ज्योतिश्चक्रमभूत्पुरः

மகேசானனை அறிந்தவுடன் விஷ்ணு மௌனமாக நின்றார். ஆனால் பஞ்சவக்திரப் பிரம்மா அவமதித்து அப்படியே நிலைத்திருந்தார். பிரம்மாவின் தலைகளுக்கு மேலே முன்னால் ஒரு ஒளிச்சக்கரம் தோன்றியது.

Verse 54

तन्मध्ये संस्थितो देवः प्रादुरासोमया सह / ऊर्ध्वमैक्षथ भूयस्तमवमत्य वचो ऽब्रवीत्

அந்த ஒளியின் நடுவில் தேவர் உமையுடன் வெளிப்பட்டார். பின்னர் மேல்நோக்கி பார்த்து, அவரை இகழ்ந்து, பிரம்மா சொல் உரைத்தார்.

Verse 55

तन्निशम्य भृशं क्रोधमवाप त्रिपुरान्तकः / विष्णुमेवं तदालोक्य क्रोधेनैव विकारतः

அதைக் கேட்டு திரிபுராந்தகர் (சிவன்) கடும் சினம் கொண்டார். விஷ்ணுவை அவ்வாறு கண்டு, கோபத்தினால் அவர் மாறுதல் அடைந்தார்.

Verse 56

तयोरेव समुत्पन्नो भैरवः क्रोधसंयुतः / मूर्धानमेकं चिच्छेद नखेनैव तदा विधेः / हाहेति तत्र सर्वे ऽपि क्रन्दन्तश्च पलायिताः

அவர்களிடமிருந்தே கோபத்துடன் கூடிய பைரவர் தோன்றினார். அவர் பிரம்மாவின் ஒரு தலையை நகத்தாலேயே கொய்தார். அங்கே அனைவரும் 'ஐயோ! ஐயோ!' என்று அலறிக்கொண்டு ஓடினர்.

Verse 57

अथ ब्रह्मकपालं तु नखलग्नं स भैरवः / भूयोभूयो धुनोति स्म तथापि न मुमोच तम्

அப்போது அந்த பிரம்ம கபாலம் (தலை) நகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டது. பைரவர் அதை மீண்டும் மீண்டும் உதறினார், ஆனாலும் அது அவரை விடவில்லை.

Verse 58

तद्ब्रह्महत्यामुक्त्यर्थं चचार धरणीतले / पुण्यक्षेत्राणि सर्वाणि गङ्गाद्याश्च महानदीः

அந்த பிரம்மஹத்தி தோஷத்திலிருந்து விடுபட அவர் பூவுலகில் சஞ்சரித்தார். அனைத்து புண்ணியத் தலங்களுக்கும், கங்கை முதலான மகா நதிகளுக்கும் சென்றார்.

Verse 59

न च ताभिर्विमुक्तो ऽभूत्कपाली ब्रह्महत्यया / विषण्णवदनो दीनो निःश्रीक इव लक्षितः / चिरेण प्राप्तवान्काञ्चीं ब्रह्मणा पूर्वमोषिताम्

அவற்றால் கபாலி (பைரவர்) பிரம்மஹத்தியிலிருந்து விடுபடவில்லை. வாடிய முகத்துடன், ஏழையைப்போல, பொலிவிழந்து காணப்பட்ட அவர், நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பிரம்மா முன்பு வசித்த காஞ்சியை அடைந்தார்.

Verse 60

तत्र भिक्षामटन्नित्यं सेवमानः परा श्रियम् / पञ्चतीर्थे प्रतिदिनं स्नात्वा भूलक्षणाङ्किते

அங்கே அவர் நாள்தோறும் பிச்சை யாசித்து அலைந்து பரம ஸ்ரீயைச் சேவித்தார். பூலட்சணத்தால் குறியிடப்பட்ட பஞ்சதீர்த்தத்தில் தினமும் நீராடினார்.

Verse 61

कञ्चित्कालमुवासाथ प्रभ्रान्त इव बिल्वलः / काञ्चीक्षेत्रनिवासेन क्रमेण प्रयताशयः

சில காலம் அவர் பில்வலன் போலத் திகைத்தவனாய் அங்கேயே தங்கினார். காஞ்சீக்ஷேத்திர வாசத்தால் படிப்படியாக அவரது உள்ளம் கட்டுப்பட்டது.

Verse 62

निर्धूतनिखिलातङ्कः श्रीदेवीं मनसा वान् / उत्तरे सेवितुं लक्ष्म्या वासुदेवेन दक्षिणे

அனைத்து அச்சங்களையும் நீக்கி அவர் மனத்தால் ஸ்ரீதேவியை வணங்கினார்—வடக்கில் லக்ஷ்மியுடன், தெற்கில் வாசுதேவருடன் சேவிக்கத் தக்கவாறு.

Verse 63

श्रीकामकोष्ठमागत्य पुरस्तात्तस्य संस्थितः / आदिलक्ष्मीपदध्यानमाततान यतात्मवान्

ஸ்ரீகாமகோஷ்டத்துக்கு வந்து அதன் முன்னிலையில் நின்றார். தன்னடக்கத்துடன் ஆதிலக்ஷ்மியின் திருவடிகளைத் தியானம் செய்து நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 64

यथा दीपो निवातस्थो निस्तरङ्गो यथांबुधिः / तथान्तर्वायुरोधेन न चचाला चलेश्वरः

காற்றில்லா இடத்தில் விளக்கு அசையாதது போல, அலைகளற்ற கடல் நிலைத்திருப்பது போல—உள்ளாற்றலை அடக்குவதால் சலேஸ்வரர் அசையாமல் இருந்தார்.

Verse 65

तैलधारावदच्छिन्नामनवच्छिन्नभैरवः / वितेने शैलतनयानाथश्रीध्यानसन्ततिम् / न ब्रह्मा नैव विष्णुर्वा न सिद्धः कपिलो ऽपि वा

எண்ணெய் தாரைபோல் இடையறாத, நின்றொழியாத பைரவனாய் அவர், ஷைலதனயா-நாதனின் திரு தியானத் தொடரை விரித்தார். பிரம்மாவும் அல்ல, விஷ்ணுவும் அல்ல, சித்த கபிலனும் அல்ல.

Verse 66

नान्ये च सनकाद्या ये मुनयो वा शुकादयः / तया समाधिनिष्ठायां न समर्थाः कथञ्चन

சனகாதி முனிவரும், சுகாதி ரிஷிகளும் கூட, அந்த வகையான சமாதி-நிஷ்டையில் எவ்விதத்திலும் வல்லவரல்லர்.

Verse 67

अथ श्रीभावयोगेन श्रीभावं प्राप्तवाञ्शिवः / ततः प्रसन्ना श्रीदेवी प्रभामण्डलवर्तिनी / अर्धरात्रे पुरः स्थित्वा वाचं प्रोवाच वाङ्मयी

பின்னர் திருபாவ யோகத்தால் சிவன் திருபாவத்தை அடைந்தார். அதனால் பிரபாமண்டலத்தில் விளங்கும் பிரசன்ன திருதேவி அரைநிசியில் முன் நின்று வாண்மயமான வாக்கை உரைத்தாள்.

Verse 68

श्रीकण्ठ सर्वपापघ्न किं पापं तव विद्यते / मद्रूपस्त्वं कथं देहः सेयं लोकविडम्बना

ஓ ஸ்ரீகண்டா, நீ எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவன்; உனக்குப் பாவம் எங்கே? நீ என் ரூபமே; அப்படியிருக்க இந்த உடல் எப்படிச் சாத்தியம்? இது உலகின் வியங்கலே.

Verse 69

श्वोभूते ब्रह्महत्यायाः क्षणान्मुक्तो भविष्यसि / इत्युक्त्वान्तर्दधे तत्र महासिंहासनेश्वरी

‘நாளை வந்தவுடன் நீ பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து கணநேரத்தில் விடுபடுவாய்’ என்று சொல்லி, அங்கே மகாசிம்ஹாசனேஸ்வரி மறைந்தாள்.

Verse 70

भैरवो ऽपि प्रहृष्टात्मा कृतार्थः श्रीविलोकनात् / विनीय तं निशाशेषं श्रीध्यानैकपरायणः

பைரவனும் ஸ்ரீதரிசனத்தால் கृतார்த்தனாய் பேரானந்தம் கொண்டான். மீதமிருந்த இரவினை கழித்து, ஸ்ரீத்யானத்திலேயே ஒருமுகமாய் நிலைத்தான்.

Verse 71

प्रातः पञ्चमहातीर्थे स्नात्वा सन्ध्यामुपास्य च / पुनः पुनर्धूनुते स्म करलग्नं कपालकम्

காலைப் பொழுதில் பஞ்சமஹாதீர்த்தத்தில் நீராடி, சந்த்யா உபாசனையும் செய்து, கையில் பற்றிய கபாலப் பாத்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் அசைத்தான்.

Verse 72

तथापि तत्तु नास्रंसत्स निर्वेदं परं गतः / स्वप्नः किमेष माया वा मानसभ्रान्तिरेव वा

ஆயினும் அது விலகவில்லை; அப்போது அவன் பேர்நிர்வேதத்தை அடைந்தான். ‘இது கனவா? மாயையா? அல்லது மனப்பிரமையேயா?’ என எண்ணினான்.

Verse 73

मुहुरेवं विचिन्त्येशः शोकव्याकुलमानसः / स्वयमेव निगृह्याथ शोकं धीराग्रणीः शिवः

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, சோகத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் இருந்த ஈசன் சிவன்—தீரர்களில் முதல்வன்—தானே தன் சோகத்தை அடக்கினான்.

Verse 74

तुलसीमण्डलं नत्वा पूजयित्वा पुरः स्थितः / निगृहीतेन्द्रियग्रामः समाधिस्थो ऽभवत्पुनः

துளசி மண்டலத்தை வணங்கி, பூஜித்து, முன்னிலையில் நிலைத்து—இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கி—அவன் மீண்டும் சமாதியில் நிலைபெற்றான்.

Verse 75

याममात्रे गते देवी पुनः सांनिध्यमागता / अलं समाधिना शम्भो निमज्जात्र सरोवरे

ஒரு யாமம் கடந்ததும் தேவி மீண்டும் அருகில் வந்து கூறினாள்— “ஓ ஶம்போ, சமாதி போதும்; இந்த சரோவரத்தில் மூழ்குக.”

Verse 76

इत्या दिश्य तिरो ऽधत्त सो ऽपि चिन्तामुपागमत् / इयं च माया स्वप्नो वा किं कर्त्तव्यं मयाथ वा

இவ்வாறு ஆணையிட்டு அவள் மறைந்தாள்; அவனும் சிந்தையில் ஆழ்ந்தான்— “இது மாயையா, கனவா? நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 77

श्वोभूते ब्रह्महत्यायाः क्षणान्मुक्तो भविष्यसि / इत्युक्तं श्रीपरादेव्या यामातीतमिदं दिनम्

ஸ்ரீபராதேவி கூறினாள்— “நாளை வந்தவுடன் நீ பிரம்மஹத்த்யா தோஷத்திலிருந்து கணநேரத்தில் விடுபடுவாய்”; இந்நாள் ஒரு யாமம் கடந்தது.

Verse 78

एवं सर्वं च मिथ्यैवेत्यधिकं चिन्तयावृतः / भगवान्व्यो मवाण्या तु निमज्जाप्स्विति गर्जितम्

‘இவை அனைத்தும் பொய்யே’ என மிகுந்த சிந்தையில் மூழ்கியபோது, ஆகாசவாணி முழங்கியது— “ஓ பகவான், நீரில் மூழ்குக!”

Verse 79

श्रुत्वा शङ्कां समुत्सृज्य तत्त्वं निश्चित्य शङ्करः / निममज्ज सरस्यां तु गङ्गायां पुनरुत्थितः

இதைக் கேட்ட ஶங்கரர் ஐயத்தை விட்டு, தத்துவத்தை உறுதி செய்து, சரோவரத்திலுள்ள கங்காநீரில் மூழ்கி மீண்டும் மேலெழுந்தார்.

Verse 80

तत्र काशीं समालोक्य किमेतदिति चिन्तयन् / स मुहुर्तं स्थितस्तूष्णीं नखलीनकपालकः

அங்கே காசியை நோக்கி “இது என்ன?” என எண்ணி, நகமுனையில் கபாலம் தாங்கியவன் சிறிதுநேரம் மௌனமாய் நின்றான்।

Verse 81

ललाटन्त पमुद्वीक्ष्य तरणिं तरुणोन्दुभृत् / भिक्षार्थं नगरीमेनां प्रविवेश वशी शिवः

நெற்றியின் முடிவுவரை பார்வையை உயர்த்தி, சூரியன் போல் ஒளிவீசி இளநிலா தாங்கிய வசியான சிவன் பிச்சைக்காக இந்நகரில் நுழைந்தான்।

Verse 82

गृहाणि कानिचिद्गत्वा प्रतोल्यां पर्यटन्भवः / सो ऽपश्यदग्रतः काञ्चित्काञ्चीं श्रीदेवताकृतिम्

சில வீடுகளுக்குச் சென்று, தெருவழிகளில் சுற்றித் திரிந்த பவனாகிய சிவன், முன்பாக ஸ்ரீதேவியின் வடிவம் போன்ற ஒரு காஞ்சியை கண்டான்।

Verse 83

भिक्षां ज्योतिर्मयीं तस्मै दत्त्वा क्षिप्रं तिरोदधे / क्षणाद्ब्रह्मकपालं तत्प्रच्युतं तन्नखाग्रतः

அவள் அவருக்கு ஒளிமயமான பிச்சையை அளித்து உடனே மறைந்தாள்; அடுத்த கணமே பிரம்மகபாலம் அவன் நகமுனையிலிருந்து வழுந்து விழுந்தது।

Verse 84

तद्दृष्ट्वाद्भुतमीशानः कामाक्षी शीलमुत्तमम् / प्रसन्नवदनांभोजो बहु मेने मुहुः परम्

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த ஈசானன், காமாட்சி தேவியின் உயர்ந்த நற்குணத்தைப் போற்றினான்; மலர்ந்த தாமரைமுகம் கொண்ட சிவன் அவளை மீண்டும் மீண்டும் பரமமென மதித்தான்।

Verse 85

पुरी काञ्ची पुरी पुण्या नदी कंपा नदी परा / देवता सैव कामाक्षीत्यासीत्संभावना पुरः

காஞ்சி ஒரு புனிதப் புரி; கம்பா எனும் உயர்ந்த நதி. அங்கே ‘காமாட்சி’ என்ற பெயரால் தேவதை ஆதிபதியாக இருந்து எப்போதும் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 86

इत्थं देवीप्रभावेण विमुक्तः संकटाद्धरः / स्वस्थः स्वस्थानमगमच्छ्लाघमानः परां श्रियम्

இவ்வாறு தேவியின் பிரபாவத்தால் ஹரன் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டான்; நலமுடன் தன் இடத்திற்குச் சென்று பரம ஸ்ரீயை புகழ்ந்தான்।

Verse 87

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि विलासं शृणु कुम्भज / प्रभावं श्रीमहादेव्याः कामदं शृण्वतां सदा

இப்போது இன்னொரு லீலையைச் சொல்கிறேன்; கும்பஜா, கேள். ஸ்ரீமஹாதேவியின் பிரபாவம் கேட்போர்க்கு எப்போதும் வேண்டியதை அளிப்பது।

Verse 88

अयोध्याधिपतिः श्रीमान्नाम्ना दशरथो नृपः / सन्तानरहितो ऽतिष्ठद्बहुकालं शुचाकुलः

அயோத்தியின் அதிபதி ஸ்ரீமான் தசரதன் என்னும் அரசன் சந்தானமின்றி; நீண்ட காலம் துயரால் கலங்கித் தங்கினான்।

Verse 89

रहस्याहूय मतिमान्वशिष्ठं स्वपुरोहितम् / उवाचाचारसंशुद्धः सर्वशास्त्रार्थवेदिनम्

அப்போது அறிவுடைய அரசன் தன் புரோகிதன் வசிஷ்டரை இரகசியமாக அழைத்து, ஒழுக்கத்தில் தூயவரும் எல்லா சாஸ்திரார்த்தங்களையும் அறிந்தவருமான அவரிடம் கூறினான்।

Verse 90

श्रीनाथ बहवो ऽतीताः कालानाधिगतः सुतः / संततेर्मम संतापः संततं वर्धतेतराम् / किं कुर्वे यदि संतानसंपत्स्यात्तन्निवेदय

ஓ ஸ்ரீநாதா! பல காலங்கள் கடந்தன; எனினும் எனக்கு புதல்வன் கிடைக்கவில்லை. சந்ததி இல்லாமையால் என் துயரம் இடையறாது மிகுதியாக வளர்கிறது. நான் என்ன செய்வேன்? சந்தானச் செல்வம் பெற வழி இருந்தால் அதை எனக்கு அறிவியுங்கள்।

Verse 91

वशिष्ठ उवाच मम वंश महाराज रहस्यं कथयामि ते / अयोध्या मथुरा माया काशी काञ्ची ह्यवन्तिका / एता पुण्यतमाः प्रोक्ताः पुरीणामुत्तमोत्तमाः

வசிஷ்டர் கூறினார்—மகாராஜா! என் வம்சத்தின் மறைபொருளை உமக்கு உரைக்கிறேன். அயோத்தி, மதுரா, மாயா, காசி, காஞ்சி, அவந்திகா—இவை நகரங்களில் சிறந்த சிறந்ததும், மிகப் புண்ணியமுடையதும் எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 92

अस्याः सांनिध्यमात्रेण महात्रिपुरसुन्दरीम् / अर्चयन्ति ह्ययोध्यायां मनुष्या अधिदेवताम्

அவளின் சன்னிதி மட்டுமே காரணமாக அயோத்தியில் மனிதர்கள் அதிதேவதை மகாத்ரிபுரசுந்தரியை அர்ச்சித்து வழிபடுகின்றனர்।

Verse 93

नैतस्याः सदृशी काचिद्देवता विद्यते परा / एनामेवर्चयन्त्यन्ये सर्वे श्रीदेवतां नृप

அரசே! அவளுக்கு ஒப்பான வேறு எந்த உயர்ந்த தெய்வமும் இல்லை. மற்ற அனைவரும் ஸ்ரீதேவதையாக அவளையே அர்ச்சித்து வழிபடுகின்றனர்।

Verse 94

ब्रह्मविष्णुमहेशाद्याः सस्त्रीकाः सर्वदा सदा / नारिकेलफलालीभिः पनसैः कदलीफलैः

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலிய தேவர்கள் தம் துணைவியருடன் எப்போதும் தேங்காய், பலா, வாழை ஆகிய கனிகளின் தொகுதிகளால் (வழிபாடு செய்கின்றனர்)।

Verse 95

मध्वाज्यशर्कराप्राज्यैर्महापायसराशिभिः / सिद्धद्रव्यविशेषैश्च पूजयेत्त्रिपुरांबिकाम् / अभीष्टमचिरेणैव संप्रदास्यति सैव नः

தேன், நெய், சர்க்கரை நிறைந்த மஹாபாயசக் குவியல்களாலும், சித்தத் திரவியங்களின் சிறப்பு நைவேத்தியங்களாலும் திரிபுராம்பிகையைப் பூஜிக்க வேண்டும். அவளே விரைவில் நம் அபீஷ்டத்தை அருள்வாள்.

Verse 96

इत्युक्तवन्तमभ्यर्च्य गुरुमिष्टैरुपायनैः / स्वाङ्गजप्राप्तये भूयो विससर्ज विशांपतिः

இவ்வாறு கூறிய குருவை விரும்பிய காணிக்கைகளால் அர்ச்சித்து, தன் புதல்வப் பெறுதலுக்காக அரசன் அவரை மீண்டும் வழியனுப்பினான்.

Verse 97

ततो गुरूक्तरीत्यैव ललितां परमेश्वरीम् / अर्चयामास राजेन्द्रो भक्त्या परमया युतः

பின்பு குரு உரைத்த முறையின்படியே, பரம பக்தியுடன் கூடிய அரசேந்திரன் பரமேஸ்வரி லலிதையை அர்ச்சித்தான்.

Verse 98

एवं प्रतिदिनं पूजां विधाय प्रीतमानसः / अयोध्यादेवताधामामशिषत्तत्र सङ्गतः

இவ்வாறு தினந்தோறும் பூஜை விதியைச் செய்து மனம் மகிழ்ந்து, அயோத்தியாவின் தேவதா தாமத்தில் அங்கே தங்கியிருந்தான்.

Verse 99

अर्धरात्रे व्यतीते तु निभृतोल्लासदीपिके / किञ्चिन्निद्रालसस्यास्य पुरतस्त्रिपुरांबिका

அரையிரவு கடந்தபோது, அமைதியாக ஒளிரும் தீபத்தின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில், சிறிது நித்திரை மயக்கமுற்ற அவன் முன் திரிபுராம்பிகை தோன்றினாள்.

Verse 100

पाशाङ्कुशधनुर्बाणपरिष्कृतचतुर्भुजा / सर्वशृङ्गारवेषाढ्या सर्वाभरणभूषिता / स्थित्वा वाचमुवाचेमां मन्दमिन्दुमतीसुतम्

பாசம், அங்குசம், வில், அம்பு ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நான்கு கரங்களுடன், எல்லா சிருங்கார வேடங்களாலும் நிறைந்தவளாய், அனைத்துப் ஆபரணங்களாலும் பூஷிக்கப்பட்ட தேவியார் நின்று, இந்துமதியின் புதல்வனிடம் மென்மையாக உரைத்தாள்.

Verse 101

अस्ति पङ्क्तिरथ श्रीमन्पुत्रभाग्यं तवानघ / विश्वासघातकर्माणि संति पूर्वकृतानि ते

ஓ ஸ்ரீமான், ஓ பாவமற்றவனே! உனக்கு புதல்வப் பேறு ஒரு வரிசையாக உள்ளது; ஆனால் நம்பிக்கையைத் துரோகிக்கும் செயல்கள் உன்னால் முன்பு செய்யப்பட்டுள்ளன.

Verse 102

तादृशां कर्मणां शान्त्यै गत्वा काञ्चीपुरं वरम् / स्नात्वा कम्पासरस्यां च तत्र मां पश्य पावनीम्

அத்தகைய கர்மங்களின் சாந்திக்காக சிறந்த காஞ்சீபுரம் சென்று, கம்பா சரஸில் நீராடி, அங்கே என்னை—பாவனியைக்—கண்டு தரிசி.

Verse 103

मध्ये काञ्चीपुरस्य त्वं कन्दराकाशमध्यगम् / कामकोष्ठं विपाप्मापि सप्तद्वारबिलान्वितम्

காஞ்சீபுரத்தின் நடுவில், குகை போன்ற ஆகாயத்தின் மத்தியில் அமைந்த, பாவமற்றதும், ஏழு வாயில்-குகைகளுடன் கூடியதும் ஆன அந்த காமகோஷ்டத்தை நீ காண்பாய்.

Verse 104

साम्राज्यसूचकं पुंसां त्रयाणामपि सिद्धिदम् / प्राङ्मुखी तत्र वर्ते ऽहं महासिंहासनेश्वरी

அந்த இடம் மனிதர்களுக்கு அரசாட்சியின் அறிகுறியாகவும், மூன்றுக்கும் (புருஷார்த்தங்களுக்கும்) சித்தி அளிப்பதாகவும் உள்ளது; அங்கே நான் கிழக்கு நோக்கி, மகாசிம்மாசனத்தின் ஈஸ்வரியாக வீற்றிருக்கிறேன்.

Verse 105

महालक्ष्मीस्वरूपेण द्विभुजा पद्मधारिणी / चक्रेश्वरी महाराज्ञी ह्यदृश्या स्थूलचक्षुषाम्

அவள் மகாலக்ஷ்மி ஸ்வரூபமாக, இரு கரங்களுடன் தாமரை தாங்கியவள். சக்கரேஸ்வரி மகாராணி; மந்தமான பார்வையோர்க்கு அவள் அதೃश्यம்.

Verse 106

ममाक्षिजा महागौरी वर्तते मम दक्षिणे / सौन्दर्यसारसीमा सा सर्वाभरणभूषिता

என் கண்களிலிருந்து தோன்றிய மகாகௌரி என் வலப்புறத்தில் இருக்கிறாள். அவள் அழகின் உச்ச எல்லை; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 107

मया च कल्पिताऽवासा द्विभुजा पद्मधारिणी / महालक्ष्मीस्वरूपेण किं वा कृत्यात्मना स्थिता

நான் அமைத்த வாசஸ்தலத்தில் இருக்கும் அவள் இரு கரங்களுடன் தாமரை தாங்கியவள். அவள் மகாலக்ஷ்மி ஸ்வரூபமாகவோ, அல்லது தன் காரிய-ஸ்வபாவத்தால் நிலைத்திருக்கிறாளோ.

Verse 108

आपीठमौलिपर्यन्तं पश्य तस्तां ममांशजाम् / पातकान्याशु नश्यन्ति किं पुनस्तूपपातकम्

பாதபீடம் முதல் சிரமௌலி வரை என் அಂசஜையைப் பாருங்கள். பாவங்கள் உடனே அழியும்; அப்படியிருக்க உபபாதகம் என்னும் சிறுபாவம் எவ்வளவு?

Verse 109

कुवासना कुबुद्धिश्च कुतर्कनिचयश्च यः / कुदेहश्च कुभावश्च नास्तिकत्वं लयं व्रजेत्

யாரில் தீய வாசனை, தீய புத்தி, தீய தர்க்கங்களின் குவியல், மேலும் தீய உடல்-நிலை மற்றும் தீய மனப்பாங்கு உள்ளதோ—அவனுடைய நாஸ்திகம் லயமடையட்டும்.

Verse 110

कुरुष्व मे महापूजां सितामध्वाज्यपायसैः / विविधैर्भक्ष्यभोज्यैश्च पदार्थैः षड्रसान्वितैः

எனக்கு மகாபூஜை செய்—சர்க்கரை, தேன், நெய், பாயசம் கொண்டு; மேலும் ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த பலவகை உண்ணும்-உணவுப் பொருட்களுடன்।

Verse 111

तत्रैव सुप्रसन्नाहं पूरयिष्यामि ते वरम् / उपदिश्येति सम्राज्ञी दिव्यमूर्तिस्तिरोदधे

அங்கேயே மிகப் பிரசன்னமாய் நான் உன் வரத்தை நிறைவேற்றுவேன்—என்று உபதேசித்து அந்த சம்ராஜ்ஞி திவ்யமூர்த்தி மறைந்தாள்।

Verse 112

राजापि सहसोत्थाय किमेतदिति विस्मितः / देवीमुद्बोध्य कौसल्यां शुभलक्षणलक्षिताम्

அரசனும் திடீரென எழுந்து ‘இது என்ன?’ என்று வியந்து, நல்விலக்கணங்கள் கொண்ட தேவியான கௌசல்யையை எழுப்பினான்।

Verse 113

तस्यै तद्रात्रिवृत्तान्तं कथयामास सादरम् / तत्समा कर्ण्य सा देवी सन्तोषमभजत्तदा

அவன் அந்த இரவில் நடந்த நிகழ்வுகளை அவளிடம் மரியாதையுடன் கூறினான்; அனைத்தையும் கேட்ட தேவியும் அப்போது திருப்தியடைந்தாள்।

Verse 114

प्राप्तहर्षो नृपः प्रातस्तया दयितया सह / अनीकसचिवोपेतः काञ्चीपुरमुपागमत्

காலைப் பொழுதில் மகிழ்ச்சி நிறைந்த அரசன், தன் பிரியையுடன், படை மற்றும் அமைச்சர்களுடன் கூடி, காஞ்சிபுரம் சென்றடைந்தான்।

Verse 115

स्नात्वा कंपातरङ्गिण्यां दृष्ट्वा देवीं च पावनीम् / पञ्चतीर्थे ततः स्नात्वा देव्या कौसल्यया नृपः

கம்பாதரங்கிணியில் நீராடி பாவனியான தேவியைத் தரிசித்து, பின்னர் பஞ்சதீர்த்தத்தில் நீராடி அரசன் தேவி கௌசல்யையுடன் இருந்தான்।

Verse 116

गोभूवस्त्र हिरण्याद्यैस्तत्तीर्थक्षेत्रवासिनः / प्रीणयित्वा सपत्नीकस्तथा तद्भक्तिपूजकान्

மாடு, நிலம், ஆடை, பொன் முதலியவற்றைத் தானமாக அளித்து அந்தத் தீர்த்தக்ஷேத்திர வாசிகளை மகிழ்வித்தான்; மனைவியுடன் அங்குள்ள பக்திப் பூஜகர்களையும் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 117

अथालयं समाविश्य महाभक्त्या नृपोत्तमः / प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा विनयेन समन्वितः

பின்னர் அரசர்களில் சிறந்தவன் மிகுந்த பக்தியுடன் ஆலயத்தில் நுழைந்து, பணிவுடன் மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்தான்।

Verse 118

ततः संनिधिमागत्य देव्या कौसल्यया सह / श्रीकामकोष्ठनिलयं महात्रिपुरसुन्दरीम्

அதன்பின் தேவி கௌசல்யையுடன் சன்னிதிக்கு வந்து, ஸ்ரீகாமகோஷ்டத்தில் உறையும் மகாத்ரிபுரசுந்தரியை அணைந்தான்।

Verse 119

त्रिमूर्तिजननीमंबां दृष्ट्वा श्रीचक्ररूपिणीम् / प्रणिपत्य तु साष्टाङ्गं भार्यया सह भक्तिमान्

திரிமூர்த்திகளின் ஜனனியான, ஸ்ரீசக்கர ரூபிணியான அம்பாளைத் தரிசித்து, பக்தியுடன் மனைவியோடு சேர்ந்து சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான்।

Verse 120

स्वपुरे त्रैपुरे धाम्नि पुरेक्ष्वाकुप्रवर्तिते / दुर्वासा सशिष्येण पूजार्थं पूर्वकल्पिते

தன் திரைபுரத் தாமத்தில், இக்ஷ்வாகு வம்சம் நிறுவிய அந்த நகரில், முன் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பூஜைக்காக துர்வாச முனிவர் சீடருடன் வந்தார்।

Verse 121

दासीदासध्वजारोहगृहोत्सवसमन्विते / तत्र स्वगुरुणोक्तं च कृत्वा स्वात्मार्घपूजनम्

தாசி-தாசர், கொடியேற்றம், இல்ல விழாக்கள் நிறைந்த அங்கே, தன் குரு சொன்னபடி செய்து, தன் ஆத்மார்க்யப் பூஜையை நிறைவேற்றினார்।

Verse 122

रात्रौ स्वप्ने तु यद्रूपं दृष्टवान्स्वपुरे महः / तदेवात्रापि संदध्यौ सन्निधौ राजसत्तमः

இரவில் கனவில் தன் நகரில் அந்த மகான் கண்ட தெய்வ ரூபமே, இங்கும் அருகில் இருப்பதாக அரசர்களில் சிறந்தவன் உறுதியாகக் கருதினான்।

Verse 123

चिरं ध्यात्वा महाराजः सुवासांसि बहूनि च / दिव्यान्यायतनान्यस्यै दत्त्वा स्तोत्रं चकार ह

நீண்ட நேரம் தியானித்த மன்னன், அவளுக்கு பல அழகிய ஆடைகளையும் தெய்வீகப் பரிசுகள், ஆசனாதிகளையும் அளித்து, பின்னர் ஸ்தோத்திரம் பாடினான்।

Verse 124

पादाग्रलंबिपरमाभरणाभिरामेमञ्जीररत्नरुचिमञ्जुलपादपद्मे / पीतांबरस्फुरितपेशलहेमकाञ्चि केयूरकङ्कणपरिष्कृतबाहुवल्लि

பாத முனை வரை தொங்கும் உயர்ந்த ஆபரணங்கள் ஒளிர, மஞ்சீரத்தின் ரத்தினக் காந்தியால் இனிமை பெறும் பாதபத்மங்கள் உடையவள்; பீதாம்பரத்தின் பிரகாசத்தில் மிளிரும் மென்மையான பொன் இடைக்கச்சு அணிந்தவள்; கேயூரம், கங்கணம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட புயலதையுடையவள்।

Verse 125

पुण्ड्रेक्षुचापविलसन्मृदुवामपाणे रत्नोर्मिकासुमशराञ्चितदक्षहस्ते / वक्षोजमण्डलविलासिवलक्षहारि पाशाङ्कुशाङ्गदलसद्भुजशोभिताङ्गि

மென்மையான இடக்கையில் கரும்பு வில் விளங்க, வலக்கையில் ரத்தின மோதிரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மலரம்புகளைத் தாங்கியவள். மார்பில் ஒளிரும் மாலை அசைய, பாசம், அங்குசம், அங்கதம் முதலியவற்றால் அழகுறும் புஜங்களால் விளங்கும் அந்த தேவியை வணங்குகிறேன்।

Verse 126

वक्त्रश्रिया विजितशारदचन्द्रबिंबे ताटङ्करत्नकरमण्डितगण्डभागे / वामे करे सरसिजं सुबिसं दधाने कारुण्यनिर्झरदपाङ्गयुते महेशि

மகேசி! உன் முகஒளி சரத்காலச் சந்திர வட்டத்தையும் வெல்லும்; காதணியின் ரத்தினக் காந்தியால் உன் கன்னங்கள் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன. இடக்கையில் மணமிகு தாமரை தாங்கி, உன் பக்கநோக்கு கருணை அருவிபோல் பொழிகிறது—உன்னை வணங்குகிறேன்।

Verse 127

माणिक्यसूत्रमणिभासुरकंबुकण्ठि भालस्थचन्द्रशकलोज्जवलितालकाढ्ये / मन्दस्मितस्फुरणशालिनि मञ्जुनासे नेत्रश्रिया विजितनीलसरोजपत्रे

மாணிக்க மணிமாலையால் ஒளிரும் சங்குபோன்ற கழுத்துடையவள்; நெற்றியில் சந்திரகலையால் பிரகாசித்து, அடர்ந்த கூந்தல் சுருள்களால் நிறைந்தவள். மெல்லிய புன்னகை ஒளியால் அழகுறும், இனிய மூக்குடையவள்; கண்களின் ஒளியால் நீலத் தாமரை இதழையும் வெல்லும் தேவியாள்।

Verse 128

सुभ्रूलते सुवदने सुललाटचित्रे योगीन्द्रमानससरोजनिवासहंसि / रत्नानुबद्धतपनीयमहाकिरीटे सर्वाङ्गसुन्दरि समस्तसुरेन्द्रवन्द्ये

அழகிய புருவக் கொடிகளும் இனிய முகமும், மனம்கவரும் நெற்றி அலங்காரமும் உடையவள். யோகீந்திரர்களின் மனத் தாமரையில் வாசம் செய்யும் ஹம்சினி; ரத்தினங்கள் பதித்த பொன்னான மகுடம் தரித்தவள்; முழு உடலழகும் கொண்ட, எல்லா தேவேந்திரர்களாலும் வணங்கப்படும் தேவி।

Verse 129

काङ्क्षानुरूपवरदे करुणार्द्रचित्ते साम्राज्यसम्पदभिमानिनि चक्रनाथे / इन्द्रादिदेवपरिसेवितपादपद्मे सिंहासनेश्वरी परे मयि संनिदध्याः

சக்ரநாதே, சிம்ஹாசனேஸ்வரியே! விருப்பத்திற்கேற்ற வரம் அருளும் கருணை நனைந்த உள்ளமுடையவள்; பேரரசுச் செல்வத்தின் அதிஷ்டாத்ரி. இந்திராதி தேவர்கள் சேவிக்கும் உன் பாதத் தாமரைகள் உடைய பராதேவி—என்னிடத்தில் எப்போதும் சன்னிதி கொள்।

Verse 130

इति स्तत्वा स भूपालो बहिर्निर्गत्य भक्तितः / तस्यास्तु दक्षिणे भागे महागौरीं ददर्श ह

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து அந்த அரசன் பக்தியுடன் வெளியே வந்து, அவளின் வலப்புறத்தில் மகாகௌரி தேவியைத் தரிசித்தான்.

Verse 131

प्रणम्य दण्डवद्भूमौ कृत्वा चास्याः स्तुतिं पुनः / दत्त्वा चास्यै महार्हाणि वासांसि विविधानि च

பூமியில் தண்டவத் வணங்கி, மீண்டும் அவளை ஸ்துதி செய்து, அவளுக்கு மிக மதிப்புமிக்க பலவகை ஆடைகளை அர்ப்பணித்தான்.

Verse 132

अमुल्यानि महार्हाणि भूषणानि महान्ति च / ततः प्रदक्षिणीकृत्य निर्गत्य सह भार्यया

அமூல்யமான, மிக உயர்ந்த பெரிய ஆபரணங்களையும் அர்ப்பணித்து, பின்னர் பிரதட்சிணம் செய்து மனைவியுடன் வெளியே சென்றான்.

Verse 133

स्वगुरूक्तविधानेन महापूजां विधाय च / तामेव चिन्तयंस्तत्र सप्तरात्रमुवास सः

தன் குரு கூறிய விதிப்படி மகாபூஜை செய்து, அதே தேவியை நினைந்து அங்கே ஏழு இரவுகள் தங்கினான்.

Verse 134

अष्टमे दिवसे देवीं नत्वा भक्त्या विलोकयन् / अम्बाभीष्टं प्रदेहीति प्रार्थयामास चेतसा

எட்டாம் நாளில் தேவியை பக்தியுடன் வணங்கி, அவளை நோக்கி மனத்தால் வேண்டினான்—அம்மையே, என் அபீஷ்டத்தை அருள்வாயாக.

Verse 135

सुप्रसन्ना च कामाक्षी सांतरिक्षगिरावदत् / भविष्यन्ति मदंशास्ते चत्वारस्तनया नृप

மிகவும் प्रसன்னமான காமாட்சி தெய்வீக ஆகாசவாணியால் கூறினாள்— “ஓ அரசே! என் அंशத்தால் உனக்கு நான்கு புதல்வர்கள் பிறப்பர்.”

Verse 136

इत्युदीरितमाकर्ण्य प्रमोदविकसन्मुखः / श्रियं प्रणम्य साष्टाङ्गमननन्यशरणः पराम्

அவ்வசனத்தை கேட்டவுடன் அவன் முகம் ஆனந்தத்தால் மலர்ந்தது. அனன்ய சரணனாய் பரம ஸ்ரீதேவியை சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான்.

Verse 137

आमन्त्र्य मनसैवांबां सस्त्रीकः सह मन्त्रिभिः / अयोध्यां नगरीं प्रापदिन्दुमत्यास्तु नन्दनः

மனத்திலேயே அம்பாளை வணங்கி, மனைவியுடன் அமைச்சர்களோடு இந்துமதியின் மகன் அயோத்தி நகரை அடைந்தான்.

Verse 138

एवं प्रभावा कामाक्षी सर्वलोकहितैषिणी / सर्वेषामपि भक्तानां काङ्क्षितं पूरयत्यलम्

இவ்வாறு மகிமைமிக்க காமாட்சி, எல்லா உலகங்களின் நலனைக் கருதுபவள்; தன் பக்தர்கள் அனைவரின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுகிறாள்.

Verse 139

एनां लोकेषु बहवः कामाक्षीं परदेवताम् / उपास्य विधिवद्भक्त्या प्राप्ताः कामानशेषतः

உலகங்களில் பலர் இந்த பரதேவதையான காமாட்சியை விதிப்படி பக்தியுடன் வழிபட்டு, எல்லா விருப்பங்களையும் முழுமையாகப் பெற்றனர்.

Verse 140

अद्यापि प्राप्नुवन्त्येव भक्तिमन्तः फलं मुने / अनेके च भविष्यन्ति कामाक्ष्याः करुणादृशः

முனிவரே, இன்றும் பக்தியுடையோர் நிச்சயமாகப் பலனை அடைகின்றனர். காமாட்சி தேவியின் கருணைநோக்கைப் பெறுவோர் எதிர்காலத்திலும் பலர் இருப்பர்.

Verse 141

माहात्म्यमस्याः श्रीदेव्याः को वा वर्णयितुं क्षमः / नाहं न शम्भुर्न ब्रह्मा न विष्णुः किमुतापरे

இந்த ஸ்ரீதேவியின் மஹிமையை யார் வர்ணிக்க வல்லவர்? நான் அல்ல, சம்புவும் அல்ல, பிரம்மாவும் அல்ல, விஷ்ணுவும் அல்ல—மற்றவர்கள் எப்படிச் சொல்வர்!

Verse 142

इति ते कथितं किञ्चित्कामाक्ष्याः शीलमुज्ज्वलम् / शृण्वतां पठतां चापि सर्वपापहरं स्मृतम्

இவ்வாறு காமாட்சி தேவியின் ஒளிமிகு நற்குணத்தின் சிறிதொன்றை உனக்குச் சொன்னேன். இதைக் கேட்பவரும் படிப்பவரும் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.