Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने बलाहकादिसप्तसेनापतिवधो नाम चतुर्विंशो ऽध्यायः ततः श्रुत्वा वधं तेषां तपोबलवतामपि / न्यश्वसत्कृष्णसर्पेन्द्र इव भण्डो महासुरः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ-அகஸ்த்ய உரையாடலில் உள்ள லலிதோபாக்யானத்தில் ‘பலாஹக முதலிய ஏழு சேனாபதிகளின் வதம்’ எனும் இருபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. பின்னர் தவவலமுடைய அவர்களும் கொல்லப்பட்ட செய்தி கேட்டு, மகாசுரன் பண்டன் கருநாகராஜனைப் போல சீறினான்।

Verse 2

एकान्ते मन्त्रयामास स आहूय महोदरौ / भण्डः प्रचण्डशैण्डीर्यः काङ्क्षमाणो रणे जयम्

போரில் வெற்றியை நாடிய மிகக் கடுமையான வீரன் பண்டன், ‘மஹோதரர்’ எனப்படும் இருவரையும் அழைத்து தனிமையில் ஆலோசனை செய்தான்।

Verse 3

युवराजो ऽपि सक्रोधो विषङ्गेण यवीयसा / भण्डासुरं नमस्कृत्य मन्त्रस्थानमुपागमत्

யுவராஜனும் கோபமுற்று, இளைய விஷங்கனுடன் சேர்ந்து, பண்டாசுரனை வணங்கி மந்திரஸ்தானத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 4

अत्याप्तैर्मन्त्रिभिर्युक्तः कुटिलाक्षपुरःसरैः / ललिताविजये मन्त्रं चकार क्वथिताश्यः

மிக நம்பிக்கைக்குரிய அமைச்சர்களுடன், முன்னணியில் குடிலாக்ஷனை வைத்துக் கொண்டு, லலிதா-விஜயத்திற்காக அவன் மந்திரத்தை அமைத்தான்; அவன் முகம் கோபத்தால் காய்ந்தது.

Verse 5

भण्ड उवाच अहो बत कुलभ्रंशः समायातः सुरद्विषाम् / उपेक्षामधुना कर्तुं प्रवृत्तो बलवान्विधिः

பண்டன் கூறினான்— அய்யோ! தேவர்களை வெறுப்போரின் இந்தக் குலச்சிதைவு வந்து சேர்ந்தது; இனி நம்மை அலட்சியப்படுத்த வல்ல விதி எழுந்துள்ளது.

Verse 6

मद्भृत्यनाममात्रेण विद्रवन्ति दिवौकसः / तादृशानामिहास्माकमागतो ऽयं विपर्ययः

என் சேவகர்களின் பெயர்மட்டும் கேட்டாலே தேவர்கள் ஓடிப்போகிறார்கள்; அத்தகைய நமக்கு இங்கே இந்தத் தலைகீழ் நிலை எப்படிவந்தது!

Verse 7

करोति बलिनं क्लीबं धनिनं धनवर्जितम् / दीर्घायुषमनायुष्कं दुर्धाता भवितव्यता

துர்தாதா எனும் விதி— அந்தப் பாவி நியதி— வலிமையுள்ளவனைப் பலவீனனாக்கி, செல்வவானைச் செல்வமற்றவனாக்கி, நீண்ட ஆயுளைச் சிறு ஆயுளாக்குகிறது.

Verse 8

क्व सत्त्वमस्मद्बाहुनां क्वेयं दुर्ल्ललिता वधूः / अकाण्ड एव विधिना कृतो ऽयं निष्ठुरो विधिः

எங்கள் புஜவீரம் எங்கே, இச் சுகுமார லலித வதூ எங்கே? காரணமின்றி விதியால் இந்நிஷ்டுர விதி நிகழ்ந்தது.

Verse 9

सर्पिणीमाययोदग्रास्तंया दुर्घटशौर्यया / अधिसंग्रामभूचक्रे सेनान्यो विनिपातिताः

அவளின் பாம்பினைப் போன்ற மாயையும் தடுக்கமுடியாத வீரத் தாக்குதல்களும், இப் போர்க்களச் சுழலில் சேனாதிபதிகளை வீழ்த்தின.

Verse 10

एवमुद्दामदर्पाढ्या वनिता कापि मायिनी / यदि संप्रहरत्यस्मान्धिग्बलं नो भुजार्जितम्

இவ்வாறு அகந்தை வெறியால் நிறைந்த அந்த மாயாவினி பெண் நம்மைத் தாக்கினால், எங்கள் புஜங்களால் ஈட்டிய பலத்துக்கு நாணமே!

Verse 11

इमं प्रसंगं वक्तुं च जिह्वा जिह्वेति मामकी / वनिता किमु मत्सैन्यं मर्द यिष्यति दुर्मदा

இந்த நிகழ்வைச் சொல்ல என் நாவே ‘நாவே’ என்று நடுங்குகிறது—அந்த துர்மதப் பெண் என் சேனையை மிதித்தழிப்பாளோ?

Verse 12

तदत्र मूलच्छेदाय तस्या यत्नो विधीयताम् / मया चारमुखाज्ज्ञाता तस्या वृत्तिर्महाबला

ஆகவே அவளின் மூலத்தை அறுக்க இங்கே முயற்சி செய்யப்படுக; உளவாளர்களின் வாயிலாக நான் அறிந்தேன்—அவளின் செயற்பாடு மிகப் பெரும் பலமுடையது.

Verse 13

सर्वेषामपि सैन्यानां पश्चादेवावतिष्ठते / अग्रतश्चलितं सैन्यं हयहस्तिरथादिकम्

அனைத்து படைகளிலும் பின்புறப் பகுதியே நிலைத்து நிற்கிறது; முன்புறத்தில் குதிரை, யானை, தேர்முதலியவற்றுடன் படை நகர்ந்து சென்றது।

Verse 14

अस्मिन्नेव ह्यवसरे पार्ष्णिग्राहो विधीयताम् / पार्ष्णिग्रहमिमं कर्तुं विषङ्गश्चतुरो भवेत्

இவ்வேளையிலேயே ‘பார்ஷ்ணிக்ராஹம்’—பின்புறத்திலிருந்து சுற்றிவளைத்தல்—செய்யப்படுக; அதை நிறைவேற்ற விஷங்கன் திறமைமிக்கவனாக இருக்கட்டும்।

Verse 15

तेन प्रौढमदोन्मता बहुसंग्रामदुर्मदाः / दश पञ्च च सेनान्यः सह यान्तु युयुत्सया

அவனுடன், பெருமித மயக்கத்தில் திளைத்து பல போர்களால் அகந்தையுற்ற, பத்து மற்றும் ஐந்து—மொத்தம் பதினைந்து—படைகள் போர்விருப்புடன் சேர்ந்து செல்லட்டும்।

Verse 16

पृष्ठतः परिवारास्तु न तथा संति ते पुनः / अल्पैस्तु रक्षिता वै स्यात्तेनैवासौ सुनिग्रहा

பின்புறத்தில் அவர்களுக்குத் துணைபடைகள் அவ்வளவாக இல்லை; அது சில காவலர்களால் மட்டுமே காக்கப்படுகிறது, ஆகவே அதையே காரணமாகக் கொண்டு எளிதில் அடக்கலாம்।

Verse 17

अतस्त्वं बहुसन्नाहमाविधाय मदोत्कटः / विषङ्ग गुप्तरूपेण पार्ष्णिग्राहं समाचर

ஆகையால் நீ, விஷங்கனே, மிகுந்த ஆயத்தம் பூண்டு பெருமிதத்தால் வலிமைபெற்று, மறைமுகமாக பார்ஷ்ணிக்ராஹத்தைச் செயல் படுத்து।

Verse 18

अल्पीयसी त्वया सार्द्धं सेना गच्छतु विक्रमात् / सज्जाश्च लन्तु सेनान्यो दिक्पालविजयोद्धताः

உன்னுடன் சிறிய படை வீரத்துடன் புறப்படுக; திக்பாலர் வெற்றியால் அகந்தையுற்ற சேனாதிபதிகளும் ஆயத்தமாய் முன்னே செல்லட்டும்।

Verse 19

अक्षौहिण्यश्च सेनानां दश पञ्च चलन्तु ते / त्वं गुप्तवेषस्तां दुष्टां सन्निपत्य दृढं जहि

படைகளின் பத்து மற்றும் ஐந்து அக்ஷௌஹிணிகள் முன்னே செல்லட்டும்; நீ மறைவேடம் கொண்டு அணுகி அந்தத் தீயவளை உறுதியாக வதம் செய்।

Verse 20

सैव निःशेषशक्तीनां मूलभूता महीयसी / तस्याः समूलनाशेन शक्तिवृन्दं विनश्यति

அவளே எல்லாச் சக்திகளுக்கும் மூலமான மகத்தான ஆதாரம்; அவளை வேரோடு அழித்தால் சக்திகளின் கூட்டமெல்லாம் அழியும்।

Verse 21

कन्दच्छेदे सरोजिन्या दलजालमिवांभसि / सर्वेषामेव पश्चाद्यो रथश्चलति भासुरः

தாமரைக் குளத்தின் கிழங்கு அறுக்கப்பட்டால் நீரில் இலைகள் சிதறுவது போல, அனைவரின் பின்புறமும் அந்த ஒளிமிகு ரதம் நகர்கிறது।

Verse 22

दशयोजनसंपन्ननिजदेहसमुच्छ्रयः / महामुक्तातपत्रेण सर्वोद्ध्व परिशोभितः

பத்து யோஜன உயரமுள்ள தன் உடல் உயர்வுடன், மகா முத்துச் சத்திரத்தால் மேலெங்கும் அழகுற ஒளிர்ந்தது।

Verse 23

वहन्मुहर्वीज्यमानं चामराणां चतुष्टयम् / उत्तङ्गकेतुसंघातलिखितांबुदमण्डलः

அந்த ரதம் இடையறாது நகர்ந்து, நான்கு சாமரங்களால் விசிறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது; உயர்ந்த கொடிகளின் கூட்டம் மேகமண்டலத்தை எழுத்திட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 24

तस्मिन्रथे समायाति सा दृष्टा हरिणेक्षणा / निबृतं संनिपत्य त्वं चिह्नेनानेन लक्षिताम्

அந்த ரதம் அங்கே வந்தபோது, மான்-கண்களையுடைய அவள் காணப்பட்டாள்; நீ அமைதியாக அருகே சென்று, இச்சின்னத்தால் அறியப்பட்ட அவளைப் பிடித்துக்கொள்।

Verse 25

तां विजित्य दुराचारां केशेष्वा कृष्य मर्दय / पुरतश्चलिते सैन्ये सत्त्वशालिनि सा वधूः

அந்த துராசாரியை வென்று, அவளின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து அடக்கி விடு; முன்னே நகரும் படையின் முன், வீரனே, அந்த மணப்பெண்ணை அழைத்துச் செல்।

Verse 26

स्त्रीमात्ररक्षा भवतो वशमेष्यति सत्त्वरम् / भवत्सहायभूतायां सेनेन्द्राणामिहाभिधा

பெண்களைக் காக்கும் பொறுப்பு விரைவில் உன் கட்டுப்பாட்டில் வரும்; மேலும் உனக்கு துணையாக இருக்கும் சேனைத் தலைவர்களின் பெயர்கள் இங்கே கூறப்படுகின்றன।

Verse 27

शृणु यैर्भवतो युद्धे साह्यकार्यमतन्द्रितैः / आद्यो मदनको नाम दीर्घजिह्वो द्वितीयकः

கேள்—போரில் உனக்கு துணை செய்ய சோர்வின்றி செயல்படுவோர்: முதலவன் ‘மதனக’ எனப்படுவான்; இரண்டவன் ‘தீர்க்கஜிஹ்வ’ ஆவான்।

Verse 28

हुबको हुलुमुलुश्च कक्लसः कक्लिवाहनः / थुक्लसः पुण्ड्रकेतुश्च चण्डबाहुश्च कुक्कुरः

ஹுபகன், ஹுலுமுலு, கக்லஸன், கக்லிவாஹனன், துக்லஸன், புண்ட்ரகேது, சண்டபாஹு, குக்குரன்—இவர்கள் பெயர்பெற்ற வீரர்கள்.

Verse 29

जंबुकाक्षो जंभनश्च तीक्ष्णशृङ्गस्त्रिकण्टकः / चन्द्रगुप्तश्च पञ्चैते दश चोक्ताश्चमूवराः

ஜம்புகாக்ஷன், ஜம்பனன், தீக்ஷ்ணஶ்ருங்கன், த்ரிகண்டகன், சந்திரகுப்தன்—இவ்வைந்து; இவ்வாறு மொத்தம் பத்து ‘சாமூவர’ (சேனாதிபதிகள்) என கூறப்பட்டனர்.

Verse 30

एकैकाक्षौहिणीयुक्ताः प्रत्येकं भवता सह / आगमिष्यन्ति सेनान्यो दमनाद्या महाबलाः

ஒவ்வொரு சேனாதிபதியும் தத்தம் ஒரு அக்‌ஷௌஹிணி படையுடன் கூடி, தமன முதலிய மகாபலர்கள், உம்முடன் தனித்தனியாக வந்து சேர்வர்.

Verse 31

परस्य कटकं नैव यथा जानाति ते गतिम् / तथा गुप्तसमाचारः पार्ष्णिग्राहं समाचर

பகைவரின் படை உன் நகர்வை அறியாதபடி ரகசியச் செய்தியமைப்பை நடத்தி, பின்னால் இருந்து பற்றும் ‘பார்ஷ்ணிக்ராஹ’ நெறியைப் பின்பற்று.

Verse 32

अस्मिन्कार्ये सुमहतां प्रौढिमानं समुद्वहन् / निषङ्ग त्वं हि तभसे जयसिद्धिमनुत्तमाम्

இக்காரியத்தில் மகான்களின் வீரப் பெருமையைச் சுமந்து, ஓ நிஷங்கா! நீ நிச்சயமாக ஒப்பற்ற வெற்றிச் சித்திக்குத் திகழ்வாய்.

Verse 33

इति मन्त्रितमन्त्रो ऽयं दुर्मन्त्री भण्डदानवः / विषङ्गं प्रेषयामास रक्षितं सैन्यपालकैः

இவ்வாறு ஆலோசனை முடித்த அந்த தீயமந்திரி பண்ட தானவன், படை காவலரால் பாதுகாக்கப்பட்ட விஷங்கனை அனுப்பினான்.

Verse 34

अथ श्रीललितादेव्याः पार्ष्णिग्राहकृतोद्यमे / युवराजानुजे दैत्ये सूर्यो ऽस्तगिरिमाययौ

பின் ஸ்ரீலலிதாதேவியின் பார்ஷ்ணிக்ராஹன் செய்த முயற்சியில், இளவரசனின் இளைய சகோதரனான அந்த தைத்தியன் நேரத்தில், சூரியன் அஸ்தகிரியை அடைந்தான்.

Verse 35

प्रथमे युद्धदिवसे व्यतीते लोकभीषणे / अन्धकारः समभवत्तस्य बाह्यचिकीर्षया

உலகை அச்சுறுத்திய முதல் போர்நாள் கடந்தவுடன், அவன் வெளிப்புறச் செயலைச் செய்ய விரும்பியதால் கடும் இருள் ஏற்பட்டது.

Verse 36

महिषस्कन्धधूम्राभं वनक्रोडवपुर्द्दुति / नीलकण्ठनिभच्छायं निबिडं पप्रथे तमः

எருமையின் தோள்போல் புகைநிறம், காட்டுப்பன்றியின் உடல்போல் ஒளிவீசும் தோற்றம், நீலகண்டன் நிழல்போல் அடர்ந்த இருள் பரவியது.

Verse 37

कुञ्जेषु पिण्डितमिव प्रधावदिव संधिषु / उज्जिहानमिव क्षोणीविवरेभ्यः सहस्रशः

அந்த இருள் தோப்புகளில் குவிந்ததுபோல், இடைவெளிகளில் ஓடியதுபோல், பூமியின் பிளவுகளிலிருந்து ஆயிரமாயிரமாக உமிழ்ந்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 38

निर्गच्छदिव शैलानां भूरि कन्दरमन्दिरात् / क्वचिद्दीपप्रभाजाले कृतकातरचेष्टितम्

மலைகளின் பல குகைமாளிகையிலிருந்து ஏதோ வெளியேறுவது போல; எங்கோ தீபப் பிரபை வலையில் அது அச்சமுற்ற அசைவுகளுடன் தோன்றியது।

Verse 39

दत्तावलंबनमिव स्त्रीणां कर्णोत्पलत्विषि / एकीभूतमिव प्रौढदिङ्नागमिव कज्जले / आबद्धमैत्रकमिव स्फुरच्छाद्वलमण्डले

பெண்களின் காதணித் தாமரை ஒளியில் ஆதரவு அளித்தது போல; மைநிறத்தில் முதிர்ந்த திக்-நாகம் ஒன்றாய்த் தோன்றியது போல; மின்னும் பசுந்தழை வட்டத்தில் நட்பின் பிணைப்பு கட்டப்பட்டது போல।

Verse 40

कृतप्रियाश्लेषमिव स्फुरन्तीष्वसियष्टिषु / गुप्तप्रविष्टमिव च श्यामासु वनपङ्क्तिषु

மின்னும் வாள்தண்டுகளின் வரிசைகளில் காதலியின் அணைப்பு நிகழ்ந்தது போல; கருமைத் தோற்றமுள்ள வனவரிசைகளில் யாரோ மறைவாக நுழைந்தது போல।

Verse 41

क्रमेण बहुलीभूतं प्रससार महत्तमः / त्रियामावामनयना नीलकञ्चुकरोचिषा

மெல்ல மெல்ல அந்தப் பெருந்தமஸ் அடர்ந்து பரவியது; நீலக் கஞ்சுகத்தின் ஒளியால் திரியாமை தன் இடக்கண்களை மூடுவது போல।

Verse 42

तिमिरेणावृतं विश्वं न किञ्चित्प्रत्यपद्यत / असुराणां प्रदुष्टानां रात्रिरेव बलावहा

இருளால் மூடப்பட்ட உலகில் எதுவும் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை; தீய அசுரர்களுக்கு இரவுதான் வலத்தை அளிப்பது।

Verse 43

तेषां मायाविलासो ऽयं तस्यामेव हि वर्धते / अथ प्रचलितं सैन्यं विषङ्गेण महौजसा

இது அவர்களின் மாயாவிலாசம்; அதிலேயே அது மேலும் வளர்ந்தது. பின்னர் மகாதேஜஸ்வி விஷங்கனால் சேனை இயக்கமடைந்தது.

Verse 44

धौतखड्गलताच्छायावर्धिष्णु तिमिरच्छटम् / दमनाद्याश्च सेनान्यः श्मामकङ्कटधारिणः

தூய்மையாக்கப்பட்ட வாள்களின் கொடிபோன்ற ஒளிச்சாயையால் இருளின் திரள் மேலும் பெருகியது. தமன முதலிய சேனாதிபதிகள் கருநிறக் கவசம் அணிந்திருந்தனர்.

Verse 45

श्यामोष्णीषधराः श्यामवर्णसर्वपरिच्छदाः / एकत्वमिव संप्राप्तास्तिमिरेणातिभूयसा

அவர்கள் கருநிறத் தலைப்பாகை அணிந்து, கருநிற உடைஅணிகலன்களால் முழுதும் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்; மிகுந்த இருளால் அவர்கள் ஒன்றுபோல் ஒன்றாகத் தோன்றினர்.

Verse 46

विषङ्गमनुसंचेलुः कृताग्रजनमस्कृतिम् / कूटेन युद्धकृत्येन विजिगीषुर्महेश्वरीम्

மூத்தவர்களுக்கு வணங்கி அவர்கள் விஷங்கனைத் தொடர்ந்து சென்றனர். சூழ்ச்சியுடனான போர்செயலால் மகேஸ்வரியை வெல்ல விரும்பினர்.

Verse 47

मेघडंबरकं नाम दधे वक्षसि कङ्कटम् / यथा तस्य निशायुद्धानुरूपो वेषसंग्रहः

அவன் மார்பில் ‘மேகடம்பரகம்’ எனப்படும் கவசத்தை அணிந்தான்; அது அவனுடைய இரவுப்போருக்கு ஏற்ற வேடஅமைப்பாக இருந்தது.

Verse 48

तथा कृतवती सेना श्यामलं कञ्चुकादिकम् / न च दुन्दुभिनिस्वानो न च मर्द्दलगर्जितम्

அப்போது சேனை கருநிறக் கஞ்சுகம் முதலியவற்றை அணிந்தது; துந்துபி ஒலி இல்லை, மிருதங்க (மர்தல) கர்ஜனையும் இல்லை.

Verse 49

पणवानकभेरीणां न च घोषविजृंभणम् / गुप्ताचाराः प्रचलितास्तिमिरेण समावृताः

பணவம், ஆனகம், பேரி ஆகியவற்றின் முழக்கப் பரவல் எதுவும் இல்லை; இருளால் மூடப்பட்ட உளவாளர்கள் நகர்ந்தனர்.

Verse 50

परैरदृश्यगतयो विष्कोशीकृतरिष्टयः / पश्चिमाभिमुखं यान्ति ललितायाः पताकिनीम्

அவர்கள் பகைவர்க்கு தெரியாத நடையுடன், வாள்களை உறையிலிருந்து இழுத்து, மேற்குநோக்கி லலிதையின் கொடிப்படையை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.

Verse 51

आवृतोत्तरमार्गेण पूर्वभागमशिश्रियन् / निश्वासमपि सस्वानमकुर्वन्तः पदेपदे

வடக்கு வழியை மறைத்து அவர்கள் கிழக்குப் பகுதியை அடைந்தனர்; அடியடியாக மூச்சுக்கூட ஒலியுடன் விடவில்லை.

Verse 52

सावधानाः प्रचलिताः पार्ष्णिग्राहाय दानवाः / भूयः पुरस्य दिग्भागं गत्वा मन्दपराक्रमाः

தானவர்கள் எச்சரிக்கையுடன் பின்னால் பிடிக்கச் செல்லத் தொடங்கினர்; மீண்டும் நகரத்தின் திசைப் பகுதியில் சென்றபோது அவர்களின் வீரியம் மந்தமானது.

Verse 53

ललितासैन्यमेव स्वान्सूचयन्तः प्रपृच्छतः / आगत्य निभृतं पृष्ठे कवचच्छन्नविग्रहाः

அவர்கள் தம்மை ‘லலிதையின் சேனை’ எனச் சுட்டிக் காட்டி, கேட்டவர்களிடம் வந்து; கவசம் மூடிய உடலுடன் அமைதியாகப் பின்னால் வந்து நின்றனர்।

Verse 54

चक्रराजरथं तुङ्गं मेरुमन्दरसंनिभम् / अपश्यन्नतिदीप्ताभिः शक्तिभिः परिवारितम्

அவர்கள் மேரு-மந்தரத்தை ஒத்த உயர்ந்த சக்கரராஜ ரதத்தை கண்டனர்; அது மிகுந்த ஒளிவீசும் சக்திகளால் சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 55

तत्र मुक्तातपत्रस्य वर्त्तमानामधःस्थले / सहस्रादित्यसंकाशां पश्चिमाभिमुखीं स्थिताम्

அங்கே முத்துச் சத்திரத்தின் கீழ்பகுதியில், ஆயிரம் சூரியரைப் போல ஒளிவீசும், மேற்கு நோக்கி நின்ற (தேவியை) அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 56

कामेश्वर्यादिनित्याभिः स्वसमानसमृद्धिभिः / नर्मालापविनोदेन सेव्यमानां रथोत्तमे

அந்த சிறந்த ரதத்தில், காமேஸ்வரி முதலிய நித்யைகள்—தம்மைப் போலவே செல்வச் செழிப்புடைய தேவியர்—இனிய நகைச்சுவை கலந்த உரையாடலால் அவளைச் சேவித்தனர்।

Verse 57

तां तथाभूतवृत्तान्ताम तादृशरणोद्यमाम् / पुरोगतं महत्सैन्यं वीक्षमाण सकौतुकम्

அவ்வாறான நிகழ்வுகளுடன், அதேபோன்ற போர் முயற்சியில் ஈடுபட்டு, முன்னே சென்ற மகா சேனையை அவள் ஆவலுடன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்।

Verse 58

मन्वानश्च हि तामेव विषङ्गः सुदुराशयः / पृष्ठवंशे रथेन्द्रस्य घट्टयामास सैनिकैः

விஷங்கன் எனும் தீய எண்ணமுடையவன், அவளையே குறியாகக் கொண்டு, படையுடன் சேர்ந்து ரதராஜனின் பின்புறத்தில் மோதித் தாக்கினான்।

Verse 59

तत्राणि मादिशक्तीनां परिवारवरूथिनी / महाकलकलं चक्रुरणिमाद्याः परःशतम्

அங்கே ஆதிசக்திகளின் பரிவாரப் படை, அணிமா முதலிய நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சக்திகளுடன் பெரும் ஆரவாரத்தை எழுப்பியது।

Verse 60

पट्टिशैर्द्रुघणैश्चैव भिन्दिपालैर्भुशुण्डिभिः / कठोरवज्रनिर्धातनिष्ठुरैः शक्तिमण्डलैः

பட்டிசம், த்ருகணம், பிந்திபாலம், புஷுண்டி போன்ற ஆயுதங்களாலும், வஜ்ரத் தாக்குபோல் கடினமான கொடூர சக்தி மண்டலங்களாலும் அவர்கள் ஆயத்தமாயிருந்தனர்।

Verse 61

मर्दयन्तो महासत्त्वाः समरं बहुमेनिरे / आकस्मिकरणोत्साहविपर्याविष्टविग्रहम्

மகாசத்துவ வீரர்கள் நசுக்கி முன்னேறியபோது, அந்தப் போரை மிகப் பெரிதெனக் கருதினர்; அது திடீர் முயற்சியின் உற்சாகத்தால் கலங்கிய உடல்களால் நிரம்பியது।

Verse 62

अकाण्डक्षुभितं चासीद्रथस्थं शक्तिमण्डलम् / विपाटैः पाटयामासुरदृश्यैरन्धकारिणः

ரதத்தில் இருந்த சக்தி மண்டலம் திடீரெனக் கலங்கியது; இருள்வாழ்வோர் கண்ணுக்குத் தெரியாத ‘விபாட’ களால் அதைச் சிதைத்தனர்।

Verse 63

ततश्चक्ररथेन्द्रस्य नवमे पर्वणि स्थिताः / अदृश्यमानशस्त्राणामदृश्यनिजवर्मणाम्

அதன்பின் சக்கரரத இந்திரனின் ஒன்பதாம் பருவத்தில் அவர்கள் நிலைத்தனர்; அவர்களின் ஆயுதங்களும் காணப்படாதவை, தமது கவசங்களும் காணப்படாதவை.

Verse 64

तिमिरच्छन्नरूपाणां दानवानां शिलीमुखैः / इतस्ततो बहु क्लिष्टं छन्नवर्मितमर्मवत्

இருளால் மறைந்த உருவமுடைய தானவர்களுக்கு சிலீமுக அம்புகளால் இங்கும் அங்கும் பெரும் துன்பம் ஏற்பட்டது; மறைந்த கவசத்தினுள்ளும் மర్మங்கள் கிழிந்ததுபோல்.

Verse 65

शक्तीनां मण्डलं तेने क्रन्दनं ललितां प्रति / पूर्वानुक्रम तस्तत्र संप्राप्तं सुमहद्भयम्

அவன் சக்திகளின் மண்டலத்தை அமைத்து லலிதையை நோக்கி அலறல் எழுப்பினான்; அங்கே முன்நிகழ்ந்த ஒழுங்கின்படி மிகப் பெரும் பயம் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 66

कर्णाकर्णिकयाकर्ण्य ललिता कोपमादधे / एतस्मिन्नन्तरे भण्डश्चण्डदुर्मत्रिपण्डितः

கர்ணாகர்ணிகையின் மூலம் கேட்ட லலிதை கோபம் கொண்டாள்; இதற்கிடையில் பண்டன்—கடுமையானவன், தீயமதி, வஞ்சகப் பண்டிதன்—அங்கு வந்தான்.

Verse 67

दशाक्षौहिणिकायुक्तं कुटिलाक्षं महौजसम् / ललितासैन्यनाशाय युद्धाय प्रजिघाय सः

அவன் பத்து அக்ஷௌஹிணி படையுடன் கூடியவன், வஞ்சகக் கண்களுடையவன், மாபெரும் வீரத்துடன்; லலிதையின் சேனையை அழிக்கப் போருக்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 68

यथा पश्चात्कलकलं श्रुत्वाग्रेवर्तिनी चमूः / नागच्छति तथा चक्रे कुटिलाक्षो महारणम्

பின்னால் எழும் கலகலப்பை கேட்டவுடன் முன்னே செல்லும் சேனை முன்னே செல்லாததுபோல், குடிலாக்ஷன் மகாபோரைக் கிளப்பினான்.

Verse 69

एवं चोभयतो युद्धं पश्चादग्रे तथाभवत् / अत्यन्ततुमुलं चासीच्छक्तीनां सैनिके महत्

இவ்வாறு பின்னும் முன்னும் இருபுறமும் போர் நடந்தது; சக்தியுடையோரின் பெருஞ்சேனையில் மிகுந்த தும்முலக் கோலாறு எழுந்தது.

Verse 70

नक्तसत्त्वाश्च दैत्येन्द्रास्तिमिरेण समावृताः / इतस्ततः शिथिलतां कण्टके निन्युरुद्धताः

இரவில் இயங்கும் தைத்யராஜர்கள் இருளால் மூடப்பட்டு, இங்கும் அங்கும் அகந்தையுடன் அலைந்து முள்ளில் சிக்கி தளர்ந்தனர்.

Verse 71

निषङ्गेण दुराशेन धमनाद्यैश्चमूवरैः / चमूभिश्च प्रणहिता न्यपतञ्छत्रुकोटयः

துராசன் எனும் நிஷங்கன், தமன் முதலிய சிறந்த சேனாதிபதிகள் தூண்டிய சேனைகளால் பகைவரின் கோடிகள் வீழ்ந்தன.

Verse 72

ताभिर्दैत्यास्त्रमालाभिश्चक्रराजरथो वृतः / बकावलीनिबिडतः शैलराज इवाबभौ

அந்த தைத்ய அஸ்திர மாலைகளால் சூழப்பட்ட சக்கரராஜனின் ரதம், பக்காவலி அடர்ந்த கொடிகளால் மூடப்பட்ட மலைராஜனைப் போலத் தோன்றியது.

Verse 73

आक्रान्तपर्वणाधस्ताद्विषङ्गेण दुरात्मना / मुक्त एकः शरोदेव्यास्तालवृन्तमचूर्णयत्

துராத்மையான விஷங்கன் கீழிருந்து மலைச் சந்தியை அழுத்தி தேவியின்மேல் ஒரே அம்பை விட்டான்; அந்த அம்பு தேவியின் தாளவிரித்த விசிறியைச் சிதறச் செய்தது.

Verse 74

अथ तेनाव्याहितेन संभ्रान्ते शक्तिमण्डले / कामेश्वरीमुखा नित्या महान्तं क्रोधमाययुः

அப்போது அந்த எதிர்பாராத தாக்கத்தால் சக்திமண்டலம் கலங்கியது; காமேஸ்வரிமுதலான நித்தியைகள் பெரும் கோபத்தால் கொதித்தனர்.

Verse 75

ईषद्भृकुटिसंसक्तं श्रीदेव्या वदनांबुजम् / अवलोक्य भृशोद्विग्ना नित्या दधुरतिश्रमम्

ஸ்ரீதேவியின் முகத் தாமரையில் சிறிதளவு புருவச் சுருக்கம் சேர்ந்ததைக் கண்ட நித்தியைகள் மிகுந்த கலக்கமடைந்து பெரும் சோர்வை உணர்ந்தனர்.

Verse 76

नित्या कालस्वरूपिण्यः प्रत्येकं तिथिविग्रहाः / क्रोधमुद्वीक्ष्य सम्नाज्ञ्या युद्धाय दधुरुद्यमम्

நித்தியைகள் காலஸ்வரூபிணிகள்; ஒவ்வொருவரும் ஒரு திதியின் உருவம்; மகாராணியின் கோபத்தைப் பார்த்து அவர்கள் போருக்கு முனைந்தனர்.

Verse 77

प्रणिपत्य च तां देवीं महाराज्ञीं महोदयाम् / ऊचुर्वाचमकाण्डोत्थां युद्धकौतुकगद्गदाम्

பின்னர் அவர்கள் மகோன்னதமான மகாராணி தேவியை வணங்கி, போர்க்கௌதுகத்தால் குரல் தளர்ந்து, திடீரென எழுந்த சொற்களால் பேசினர்.

Verse 78

तिथिनित्या उचुः / देवदेवी महाराज्ञी तवाग्रे ब्रेक्षितां चमूम् / दण्डिनीमन्त्रनाथादिमहाशक्त्याभपालिताम्

திதிநித்யைகள் கூறினார்கள்— தேவதேவி மகாராணியே! உமது முன்னிலையில் தண்டினி, மந்திரநாத முதலிய மகாசக்திகளால் காக்கப்படும் அந்த சேனையை நாம் காண்கிறோம்।

Verse 79

धर्षितु कातरा दुष्टा मायाच्छद्मपरायणाः / पार्ष्णिग्राहेण युद्धेन बाधन्ते रथपुङ्गवम्

தாக்க முயலும் அந்த துஷ்டர்கள் அஞ்சினாலும் மாயைச் சூழ்ச்சியையே சார்ந்தவர்கள்; அவர்கள் பார்ஷ்ணிக்ராஹப் போரால் அந்த சிறந்த ரதவீரனைத் தடுத்திடுகின்றனர்।

Verse 80

तस्मात्तिमिरसंछन्नमूर्तीनां विबुधद्रुहाम् / शमयामो वयं दर्पं क्षणमात्रं विलोकय

ஆகவே, இருளால் மூடப்பட்ட உருவமுடைய தேவர்துரோகிகளின் அகந்தையை நாம் அடக்குவோம்; நீர் ஒரு கணம் மட்டும் நோக்குங்கள்।

Verse 81

या वह्निवासिनी नित्या या ज्वालामालिनी परा / ताभ्यां प्रदीपिते युद्धे द्रष्टुं शक्ताः सुरद्विषः

நித்திய அக்னிவாசினியும், பரமான ஜ்வாலாமாலினியும் ஆகிய அவ்விருவரால் எரியூட்டப்பட்ட போரைக் தேவர்த்வேஷிகள் காணவும் இயலார்।

Verse 82

प्रशमय्य महादर्पं पार्ष्णिग्राहप्रवर्तिनाम् / सहसैवागमिष्यामः सेवितुं श्रीपदांबुजम् / आज्ञां देहि महाराज्ञि मर्दनार्थं दुरात्मनाम्

பார்ஷ்ணிக்ராஹப் போரில் ஈடுபட்டோரின் பெரும் அகந்தையை அடக்கி, நாம் விரைவில் உமது திருப்பாதத் தாமரைகளைச் சேவிக்க வருவோம்; மகாராணியே, அந்த துராத்மைகளை மிதிக்க ஆணை அருள்வாயாக।

Verse 83

इत्युक्ते सति नित्याभिस्तथास्त्विति जगाद सा / अथ कामेश्वरी नित्या प्रणम्य ललितेश्वरीम् / तया संप्रेषिता ताभिः कुण्डलीकृत कार्मुका

நித்யா தேவிகள் அவ்வாறு கூறியதும், லலிதா தேவி 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்றார். பின்னர் காமேஸ்வரி நித்யா, லலிதேஸ்வரியை வணங்கி, அவரால் அனுப்பப்பட்டு, மற்றவர்களுடன் தன் வில்லை வளைத்துத் தயார் செய்தாள்.

Verse 84

सा हन्तुं तान्दुराचारान्कूटयुद्धकृतक्षणान् / बालारुणमिव क्रोधारुणं वक्त्रं वितन्वती

வஞ்சகப் போரில் வல்லவர்களான அந்தத் தீயவர்களைக் கொல்வதற்காக, அவள் (காமேஸ்வரி) தன் முகத்தை கோபத்தால் உதிக்கும் சூரியனைப் போல சிவக்கச் செய்தாள்.

Verse 85

रे रे तिष्ठत पापिष्ठा मायानिष्ठाश्छिनद्मि वः / अन्धकारमनुप्राप्य कूटयुद्धपरायणाः

'அடேய், மகா பாவிகளே! நில்லுங்கள்! மாயையை நம்பியிருக்கும் உங்களை நான் வெட்டி வீழ்த்துகிறேன். இருளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு நீங்கள் வஞ்சகப் போர் புரிகிறீர்கள்!'

Verse 86

इति तान्भर्त्सयन्ती सा तूणीरोत्खातसायकात् / पर्वावरोहणं चक्रे क्रोधेन प्रस्खलद्गतिः

இவ்வாறு அவர்களை மிரட்டிக்கொண்டே, அம்புக்கூட்டிலிருந்து அம்பை எடுத்துக்கொண்டு, கோபத்தால் தள்ளாடும் நடையுடன் அவள் ரதத்தின் படியிலிருந்து இறங்கினாள்.

Verse 87

सज्जकार्मुकहस्ताश्च भगमालापुरःसराः / अन्याश्च चरिता नित्याः कृत पर्वावरोहणाः

கைகளில் தயார் நிலையில் வில்லை ஏந்தி, பகமாலை முன்னிலையில் இருக்க, மற்ற நித்யா தேவிகளும் படிகளிலிருந்து இறங்கினர்.

Verse 88

ज्वालामालिनि नित्या च या नित्या वह्निवासिनी / सज्जे युद्धे स्वतेजोभिः समदीपयतां रणे

ஜ்வாலாமாலினி நித்யா, எந்நாளும் அக்னியில் வாசமுடைய நித்யா, போருக்கு ஆயத்தமாய் தன் தேஜஸால் ரணகளத்தை முழுதும் ஒளிரச் செய்தாள்.

Verse 89

अथ ते दुष्टदनुजाः प्रदीप्ते युद्धमण्डले / प्रकाशवपुषस्तत्र मरान्तं क्रोधमाययुः

அப்போது அந்தத் தீய தானவர்கள், தீவிரமாக ஒளிரும் யுத்தமண்டலத்தில், அங்கு பிரகாசமான உடலுடையவர்களைப் பார்த்து மரணம்வரைத் தணியாத கோபத்தை அடைந்தனர்.

Verse 90

कामेश्वर्यादिका नित्यास्ताः पञ्चदश सायुधाः / ससिंहनादास्तान्दैत्यानमृद्नन्नेव हेलया

காமேஸ்வரி முதலிய அந்த பதினைந்து நித்யைகள் ஆயுதம் தாங்கியவர்கள்; சிங்கநாதம் செய்து, அந்த தைத்தியர்களை அலட்சியமாகவே மிதித்து நசுக்கினார்கள்.

Verse 91

महाकलकलस्तत्र समभूद्युद्धसीमनि / मन्दरक्षोभितांभोदिवेल्लत्कल्लोलमण्डलः

அங்கே யுத்த எல்லையில் பேரொலி எழுந்தது; மந்தரமலையால் கலங்கிய கடலில் அலைமண்டலம் துள்ளி எழுவது போல.

Verse 92

ताश्च नित्यावलत्क्वाणकङ्कणैर्युधि पाणिभिः / आकृष्य प्रामकोदण्डास्तेनिरे युद्धमुद्धतम्

அந்த நித்யைகள் போரில் ஒலிக்கும் வளையல்கள் அணிந்த கைகளால் பிராமக வில்லின் நாணை இழுத்து, கடும் போரைத் தொடங்கினார்கள்.

Verse 93

यामत्रितयपर्यन्तमेवं युद्धमवर्त्तत / नित्यानां निशितैर्बाणैरक्षौहिण्यश्च संहृताः

மூன்று யாமம் வரை இவ்வாறு போர் நடந்தது; நித்யாதேவிகளின் கூரிய அம்புகளால் பல அக்ஷௌஹிணிகளும் அழிந்தன.

Verse 94

जघान दमनं दुष्टं कामेशी प्रथमं शरैः / दीर्घजिह्वं चमूनाथं भगमाला व्यदारत्

காமேசி முதலில் அம்புகளால் தீய தமனனை வதைத்தாள்; பகமாலா நீர்க்ஜிஹ்வன் எனும் சேனாதிபதியைப் பிளந்தாள்.

Verse 95

नित्यक्लिन्ना च भेरुण्डा हुम्बेकं हुलुमल्लकम् / कक्लसं वह्निवासा च निजघान शरैः शतैः

நித்யக்லின்னா, பேருண்டா ஹும்பேகன் மற்றும் ஹுலுமல்லகனை வதைத்தனர்; வஹ்னிவாசா கக்லசனை நூறு நூறு அம்புகளால் கொன்றாள்.

Verse 96

महावज्रेश्वरी बाणैरभिनत्केकिवाहनम् / पुक्लसं शिवदूती च प्राहिणोद्यमसादनम्

மகாவஜ்ரேஸ்வரி அம்புகளால் கேகிவாஹனனை அடக்கினாள்; சிவதூதி புக்க்லசனை யமசதனத்துக்கு அனுப்பினாள்.

Verse 97

पुण्ड्रकेतुं भुजोद्दण्डं त्वरिता समदारयत् / कुलसुन्दरिका नित्या चण्डबाहुं च कुक्कुरम्

த்வரிதா புண்ட்ரகேது, புஜோத்தண்டனைப் பிளந்தாள்; நித்யா குலசுந்தரிகா சண்டபாஹுவையும் குக்குரனையும் வதைத்தாள்.

Verse 98

अथ निलपताका च विजया च जयोद्धते / जंबुकाक्षं जृंभणं च व्यतन्वातां रणे बलिम् / सर्वमङ्गलिका नित्या तीक्ष्णशृङ्गमखण्डयत् / ज्वालामालिनिका नित्या जघानोग्रं त्रिकर्णकम्

அப்போது நீலபதாகையும் விஜயையும் ஜயகோஷத்துடன் போரில் ஜம்புகாக்ஷனையும் ஜ்ரும்பணனையும் பலிபோல் வீழ்த்தினார்கள். நித்யா சர்வமங்கலிகை தீக்ஷ்ணச்ருங்கனைத் துண்டித்தாள்; நித்யா ஜ்வாலாமாலினிகை உக்ர திரிகர்ணகனை வதைத்தாள்.

Verse 99

चन्द्रगुप्तं च दुःशीलं चित्रं चित्रा व्यदारत् / सेनानाथेषु सर्वेषु निहतेषु दुरात्मसु

சித்ரா சந்திரகுப்தனையும் துஷ்ஷீலனையும் சித்ரனையும் பிளந்து வீழ்த்தினாள்; தீய மனத்தையுடைய சேனாதிபதிகள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டபோது.

Verse 100

विषङ्गः परमः कुद्धश्चचाल पुरतो बली / अथ यामावशेषायां यामिन्यां घटिकाद्वयम्

மிகக் கோபமுற்ற வலிமைமிக்க விஷங்கன் முன்னே நகர்ந்தான். பின்னர் இரவின் மீதமிருந்த யாமத்தில் இரண்டு கடிகை நேரம் கடந்தது.

Verse 101

नित्याभिः सह संग्रामं विधाय स दुराशयः / अशक्यत्वं समुद्दिश्य चक्राम प्रपलायितुम्

நித்யைகளுடன் போர் செய்து அந்த தீய எண்ணமுடையவன், இது இயலாதது எனக் கருதி, தப்பி ஓட முயன்றான்.

Verse 102

कामेश्वरीकराकृष्टचापोत्थौर्निशितैः शरैः / भिन्नवर्मा दृढतरं विषङ्गो विह्वलाशयः / हतावशिष्टैर्योधैश्च सार्धमेव पलायितः

காமேஸ்வரியின் கரத்தால் இழுக்கப்பட்ட வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட கூரிய அம்புகள் விஷங்கனின் கவசத்தைப் பிளந்தன; அவன் உள்ளம் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. மீதமிருந்த வீரர்களுடன் அவன் தப்பி ஓடினான்.

Verse 103

ताभिर्न निहतो दुष्टो यस्माद्वध्यः स दानवः / दण्डनाथाशरेणैव कालदण्डसमत्विषा

அந்த தேவியரால் அந்தத் துஷ்டன் கொல்லப்படவில்லை; ஏனெனில் அந்த தானவன் வதத்திற்குரியவன். காலதண்டம் போன்ற ஒளியுடைய தண்டநாதனின் அம்பே அவனைத் துளைத்தது.

Verse 104

तस्मिन्पलायिते दुष्टे विषङ्गे भण्डसोदरे / सा विभाता च रजनी प्रसन्नाश्चाभवन्दिशः

அந்தத் துஷ்டன் விஷங்கன்—பண்டாசுரனின் வயிற்றைப் போன்றவன்—ஓடிப்போனபோது, இரவு விடிந்து விடியல் வந்தது; திசைகளும் மகிழ்ந்தன.

Verse 105

पलायितं रणेवीरमनुसर्त्तुमनौचिती / इति ताः समरान्नित्यास्तस्मिन्काले व्यरंसिषुः

‘போரில் ஓடிப்போன வீரனைத் தொடர்ந்து செல்லுதல் உசிதமல்ல’ என்று கூறி, நித்தியைகள் அக்காலத்தில் போரிலிருந்து விலகினார்கள்.

Verse 106

दैत्यशस्त्रव्रणस्यन्दिशोणितप्लुतविग्रहाः / नित्याः श्रीललितां देवीं प्रणिपेतुर्जयोद्धताः

தைத்திய ஆயுதக் காயங்களில் இருந்து வழிந்த இரத்தத்தில் நனைந்த உடல்களுடன், வெற்றியால் உந்தப்பட்ட நித்தியைகள் ஸ்ரீலலிதா தேவியை சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினார்கள்.

Verse 107

इत्थं रात्रौ महद्युद्धं तत्र जातं भयङ्करम् / नित्यानां रूपजालं च शस्त्रक्षतमलोकयत्

இவ்வாறு இரவில் அங்கே அச்சமூட்டும் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது; நித்தியைகளின் ரூபங்களின் தொகுதியையும், ஆயுதக் காயங்களையும் (அவன்) கண்டான்.

Verse 108

श्रुत्वोदन्तं महाराज्ञी कृपापाङ्गेन सैक्षत / तदालोकनमात्रेण व्रणो निर्व्रणतामगात्

செய்தியைக் கேட்ட மகாராணி கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவனை நோக்கினாள். அவளது தரிசனமாத்திரத்தாலே அந்தக் காயம் காயமற்றதாயிற்று.

Verse 109

नित्यानां विक्रमैश्चापि ललिता प्रीतिमासदत्

நித்யர்களின் வீரப் பராக்கிரமங்களாலும் லலிதா தேவி பேரானந்தப் பிரீதியை அடைந்தாள்.