Adhyaya 12

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने भण्डासुरप्रादुर्भावो नामैकादशो ऽध्यायः रुद्रकोपानलाज्जातो यतो भण्डो महाबलः / तस्माद्रौद्रस्वभावो हि दानवश्चाभवत्ततः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலின் லலிதோபாக்யானத்தில் ‘பண்டாசுரப் பிராதுர்பாவம்’ எனும் பதினொன்றாம் அதிகாரம். ருத்ரனின் கோபஅக்னியிலிருந்து மகாபலன் பண்டன் பிறந்தான்; ஆகவே அவன் தானவனாய் ரௌத்ர சுபாவம் கொண்டவனானான்।

Verse 2

अथागच्छन्महातेजाः शुक्रो दैत्यपुरोहितः / समायाताश्च शतशो दैतेयाः सुमहाबलाः

அப்போது மாபெரும் தேஜஸுடைய தைத்யர்களின் புரோகிதன் சுக்ரன் வந்தான்; மேலும் நூற்றுக்கணக்கான மிகுந்த பலமுடைய தைத்யர்களும் கூடிவந்தனர்।

Verse 3

अथाहूय मयं भण्डो दैत्यवंश्यादिशिल्पिनम् / नियुक्तो भृगुपुत्रेण निजगादार्थवद्वचः

பின்னர் ப்ருகுபுத்திரன் (சுக்ரன்) நியமித்தபடி, பண்டன் தைத்ய வம்சத்தின் ஆதிச் சிற்பி மயனை அழைத்து, பொருள்மிக்க சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 4

यत्र स्थित्वा तु दैत्येन्द्रैस्त्रैलोक्यं शासितं पुरा / तद्गत्वा शोणितपुरं कुरुष्व त्वं यथापुरम्

முன்பு தைத்யேந்திரர்கள் தங்கி முப்புலகையும் ஆட்சி செய்த இடத்திற்குச் சென்று, சோணிதபுரத்தை முன்புபோல நகரமாக அமைத்திடு।

Verse 5

तच्छ्रुत्वा वचनं शिल्पी स गत्वाथ पुरं महत् / चक्रे ऽमरपुरप्रख्यं मनसैवेक्षणेन तु

அவ்வசனத்தை கேட்ட அந்தச் சிற்பி பெரிய நகரத்திற்குச் சென்று, மனக் கண்களாலேயே அமரபுரி போன்ற நகரை அமைத்தான்।

Verse 6

अथाभिषिक्तः शुक्रेण दैतेयैश्च महाबलैः / शुशभे परया लक्ष्म्या तेजसा च समन्वितः

பின்னர் சுக்ராசாரியரும் மகாபலமுள்ள தைத்தியர்களும் அவனை அபிஷேகம் செய்தனர்; அவன் பரம லக்ஷ்மியும் தேஜஸும் கூடி ஒளிர்ந்தான்।

Verse 7

हिरण्याय तु यद्दत्तं किरीटं ब्रह्मणा पुरा / सजीवमविनाश्यं च दैत्येन्द्रैरपि भूषितम् / दधौ भृगुसुतोत्सृष्टं भण्डो बालार्कसन्निभम्

பிரம்மா முன்பு ஹிரண்யனுக்கு அளித்த—உயிர்ப்புடன் அழியாத, தைத்தியேந்திரர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட—பிருகுபுத்திரன் (சுக்ரன்) வழங்கிய, இளஞ்சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய அந்தக் கிரீடத்தை பண்டன் அணிந்தான்।

Verse 8

चामरे चन्द्रसंकाशे सजीवे ब्रह्म निर्मिते / न रोगो न च दुःखानि संदधौ यन्निषेवणात्

சந்திரன் போன்ற ஒளியுடைய, உயிர்ப்புடன் பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட அந்தச் சாமரங்களைச் சேவித்தால் நோயும் இல்லை, துயரங்களும் இல்லை।

Verse 9

तस्यातपत्रं प्रददौ ब्रह्मणैव पुरा कृतम् / यस्य च्छायानिषण्णास्तु बाध्यन्ते नास्त्रकोटिभिः

அவனுக்குப் பிரம்மனால் முன்பே செய்யப்பட்ட குடை (ஆதபத்திரம்) அளிக்கப்பட்டது; அதன் நிழலில் அமர்ந்தோர் கோடி ஆயுதங்களாலும் பாதிக்கப்படார்।

Verse 10

धनुश्च विजयं नाम शङ्खं च रिपुघातिनम् / अन्यान्यपि महार्हाणि भूषणानि प्रदत्तवान्

அவன் ‘விஜயம்’ எனப்படும் வில்லையும், ‘ரிபுகாதின்’ எனப்படும் சங்கையும், மேலும் பல அரிய ஆபரணங்களையும் அளித்தான்।

Verse 11

तस्य सिंहासनं प्रादादक्षय्यं सूर्यसन्निभम् / ततः सिंहासनासीनः सर्वाभरणभूषितः / बभूवातीव तेजस्वी रत्नमुत्तेजितं यथा

அவனுக்கு சூரியனை ஒத்த ஒளியுடைய, அழிவிலாத சிங்காசனத்தை அளித்தான். பின்னர் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிர்த்த ரத்தினம்போல் மிகுந்த தேஜஸுடன் விளங்கினான்।

Verse 12

बभूवुरथ दैतेयास्तयाष्टौ तु महाबलाः / इन्द्रशत्रुरमित्रघ्नो विद्युन्माली विभीषणः / उग्रकर्मोग्रधन्वा च विजयश्रुति पारगः

அப்போது அவனுக்கு எட்டு பேரான மாபெரும் பலமுடைய தைத்யர்கள் தோன்றினர்—இந்திரசத்ரு, அமித்ரக்ன, வித்யுன்மாலி, விபீஷண, உக்ரகர்ம, உக்ரதன்வா, விஜயஸ்ருதி, பாரக.

Verse 13

सुमोहिनी कुमुदिनी चित्राङ्गी सुंदरी तथा / चतस्रो वनितास्तस्य बभूवुः प्रियदर्शनाः

சுமோஹினி, குமுதினி, சித்ராங்கி, சுந்தரி—இவ்வாறு நான்கு இனிய தரிசனமுடைய பெண்கள் அவனுக்குரியவர்களாயினர்।

Verse 14

तमसेवन्त कालज्ञा देवाः सर्वे सवासवाः / स्यन्दनास्तुरगा नागाः पादाताश्च सहस्रशः

காலத்தை அறிந்த, வாசவன் (இந்திரன்) உட்பட எல்லா தேவர்களும் அவனைச் சேவித்தனர்; தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், ஆயிரக்கணக்கான காலாட்களும் (உடன்) இருந்தனர்।

Verse 15

संबभूवुर्महाकाया महान्तो जितकाशिनः / बभूवुर्दानवाः सर्वे भृगुपुत्रमतानुगाः

அப்போது பெருஞ்சரீரம் கொண்ட, மாபெரும், காசியை வென்ற அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும் தோன்றினர்; அவர்கள் ப்ருகுபுத்திரரின் மதத்தைப் பின்பற்றினர்.

Verse 16

अर्चयन्तो महादेवमास्थिताः शिवशासने / बभूवुर्दानवास्तत्र पुत्रपौत्रधनान्विताः / गृहेगृहे च यज्ञाश्च संबभूवुः समन्ततः

அவர்கள் மகாதேவரை வழிபட்டு சிவனின் ஆணைக்குள் நிலைத்திருந்தனர்; அங்கே அந்தத் தானவர்கள் மகன்-பேரன் மற்றும் செல்வத்துடன் வளமுற்றனர்; எங்கும் வீடு வீடாக யாகங்கள் நிகழ்ந்தன.

Verse 17

ऋचो यजूंषि सामानि मीमांसान्यायकादयः / प्रवर्तन्ते स्म दैत्यानां भूयः प्रतिगृहं तदा

அப்போது தைத்தியர்களின் வீடு வீடாக மீண்டும் ரிக், யஜுஸ், சாமம், மீமாம்சை, நியாயம் முதலிய சாஸ்திரங்கள் பரவலாயின.

Verse 18

यथाश्रमेषु मुख्येषु मुनीनां च द्विजन्मनाम् / तथा यज्ञेषु दैत्यानां बुभुजुर्हव्यभोजिनः

முக்கிய ஆசிரமங்களில் முனிவரும் இருபிறப்பாளரும் இருப்பதுபோல், தைத்தியர்களின் யாகங்களில் ஹவியுண்ணும் தேவர்கள் ஹவியை உண்டனர்.

Verse 19

एवं कृतवतो ऽप्यस्य भण्डस्य जितकाशिनः / षष्टिवर्षसहस्राणि व्यतीतानि क्षणार्धवत्

இவ்வாறு செய்துகொண்டிருந்த அந்தப் பண்டன், காசியை வென்றவன்—அவனுக்குச் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் அரைக்கண நேரம்போல் கடந்தன.

Verse 20

वर्धमानमथो दैत्यं तपसा च बलेन च / हीयमानबलं चेन्द्रं संप्रेक्ष्य कमलापतिः

தவமும் வலமும் கொண்டு வளர்ந்துவரும் தைத்தியனையும், வலன் குறைந்து வரும் இந்திரனையும் கண்டு கமலாபதி நோக்கினார்।

Verse 21

ससर्ज सहसा काञ्चिन्मायां लोकविमोहिनीम् / तामुवाच ततो मायां देवदेवो जनार्दनः

அப்போது அவர் உலகை மயக்கும் ஒரு மாயையைத் திடீரெனப் படைத்தார்; பின்னர் தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனன் அந்த மாயையிடம் கூறினான்।

Verse 22

त्वं हि सर्वाणि भूतानि मोहयन्ती निजौजसा / विचरस्व यथाकामं त्वां न ज्ञास्यति कश्चन

நீ உன் சொந்த ஒளியால் எல்லா உயிர்களையும் மயக்கி, விருப்பம்போல் உலாவு; உன்னை யாரும் அறியமாட்டார்கள்।

Verse 23

त्वं तु शीघ्रमितो गत्वा भण्डं दैतेयनायकम् / मोहयित्वाचिरेणैव विषयानुपभोक्ष्यसे

நீ விரைவாக இங்கிருந்து சென்று தைத்தியத் தலைவன் பண்டனை மயக்கி, சீக்கிரமே இன்பவிஷயங்களை அனுபவிப்பாய்।

Verse 24

एवं लब्ध्वा वरं माया तं प्रणम्य जनार्दनम् / ययाचे ऽप्सरसो मुख्याः सहायार्थं तु काश्चन

இவ்வாறு வரம் பெற்ற மாயை ஜனார்தனனை வணங்கி, உதவிக்காக சில முதன்மை அப்சரஸ்களை வேண்டினாள்।

Verse 25

तया संप्रार्थितो भूयः प्रेषयामास काश्चन / ताभिर्विश्वाचिमुख्याभिः सहिता सा मृगेक्षणा / प्रययौ मानसस्याग्यं तटमुज्ज्वलभूरुहम्

அவள் மீண்டும் வேண்டியதால் அவன் மறுபடியும் சிலரை அனுப்பினான். விஸ்வாசி முதலிய அப்சரைகளுடன் கூடிய அந்த மான்-கண் கொண்டவள், ஒளிரும் மரங்களால் அழகுபெற்ற மானஸ சரோவரத்தின் சிறந்த கரையை அடைந்தாள்.

Verse 26

यत्र क्रीडति दैत्येन्द्रो निजनारीभिरन्वितः / तत्र सा मृगशावाक्षी मूले चंपकशाखिनः / निवासमकरोद्रम्यं गायन्ती मधुरस्वरम्

தைத்தியேந்திரன் தன் பெண்களுடன் விளையாடும் இடத்திலே, அந்த மான் குட்டி-கண் கொண்டவள் சம்பக மரத்தின் அடியில் இனிய குரலில் பாடிக்கொண்டே அழகிய வாசஸ்தலத்தை அமைத்தாள்.

Verse 27

अथागतस्तु दैत्येन्द्रो बलिभिर्भन्त्रिभिर्वृतः / श्रुत्वा तु वीणानिनदं ददर्श च वराङ्गनाम्

அப்போது தைத்தியேந்திரன் வலிமைமிக்க சேவகர்களால் சூழப்பட்டு வந்தான். வீணையின் ஒலியை கேட்டவுடன் அந்த உயர்ந்த அழகியை அவன் கண்டான்.

Verse 28

तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं विद्युल्लेखामिवापराम् / मायामये महागर्ते पतितो मदनाभिधे

அவளின் முழு அங்க அழகை—மற்றொரு மின்னல் கோடு போல—கண்டு, அவன் ‘மதன’ எனப்படும் மாயைமயமான பெரும் பள்ளத்தில் விழுந்தான்.

Verse 29

अथास्य मन्त्रिणो ऽभूवन्त्दृदये स्मरतापि ताः

அப்போது அவனுடைய அமைச்சர்களின் இதயங்களிலும் காமத் தாபம் எழுந்தது.

Verse 30

तेन दैतेयनाथेन चिरं संप्रर्थिता सती / तैश्च संप्रर्थितास्ताश्च प्रतिशूश्रुवुरञ्जसा

அந்த தைத்யநாதன் நீண்ட காலம் பணிவுடன் வேண்டியதால் அந்த சதி; அவர்களாலும் வேண்டப்பட்ட அவர்கள் எளிதாகவே சம்மதித்தனர்.

Verse 31

यास्त्वलभ्या महायज्ञैरश्वमेधादिकैरपि / ता लब्ध्वा मोहिनीमुख्या निर्वृतिं परमां ययुः

அச்வமேதம் முதலிய மகாயாகங்களாலும் கிடைக்காதவற்றை அடைந்து, மோகினி-முதன்மையினர் பரம நிறைவை அடைந்தனர்.

Verse 32

विसस्मरुस्तदा वेदांस्तथा देवमुमापतिम् / विजहुस्ते तथा यज्ञक्रियाश्चान्याः शुभावहाः

அப்போது அவர்கள் வேதங்களையும் உமாபதி தேவனையும் மறந்தனர்; மேலும் பிற நல்விளைவு தரும் யாகக் கிரியைகளையும் கைவிட்டனர்.

Verse 33

अवमानहतश्चासीत्तेषामपि पुरोहितः / मुहूर्त्तमिव तेषां तु ययावब्दायुतं तदा

அவர்களுடைய புரோகிதனும் அவமதிப்பால் காயமடைந்தான்; அப்போது அவர்களுக்கு ஒரு முகூர்த்தம் போலவே பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 34

मोहितेष्वथ दैत्येषु सर्वे देवाः सवासवाः / विमुक्तोपद्रवा ब्रह्मन्नामोदं परमं ययुः

தைத்யர்கள் மயங்கியபோது, ஓ பிராமணரே, இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும் தொல்லைகளிலிருந்து விடுபட்டு பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தனர்.

Verse 35

कदाचिदथ देवेन्द्रं वीक्ष्य सिंहासने स्थितम् / सर्वदेवैः परिवृतं नारदो मुनिराययौ

ஒரு சமயம் நாரத முனி, சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து எல்லாத் தேவராலும் சூழப்பட்ட தேவேந்திரனைப் பார்த்து அங்கே வந்தார்।

Verse 36

प्रणम्य मुनिशार्दूलं ज्वलन्तमिव पावकम् / कृताञ्जलिपुटो भूत्वा देवेशो वाक्यमब्रवीत्

அக்னிபோல் ஜ்வலிக்கும் முனிசார்தூலருக்கு வணங்கி, தேவேசன் கைகூப்பி இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 37

भगवन्सर्वधर्मज्ञ परापरविदां वर / तत्रैव गमनं ते स्याद्यं धन्यं कर्तुमिच्छसि

பகவனே! நீர் எல்லாத் தர்மங்களையும் அறிந்தவர், பரா-அபர ஞானிகளில் சிறந்தவர்; நீர் புண்ணியம் செய்ய விரும்பும் இடத்திற்கே உமது பயணம் அமையட்டும்।

Verse 38

भविष्यच्छोभनाकारं तवागमनकारणम् / त्वद्वाक्यामृतमाकर्ण्य श्रवणानन्दनिर्भरम् / अशेषदुःखान्युत्तीर्य कृतार्थः स्यां मुनीश्वर

உமது வருகையின் காரணம் எதிர்காலத்தில் மங்கள வடிவம் பெறும். செவியின்பத்தை நிறைக்கும் உமது வாக்கமிருதத்தை கேட்டால், எல்லாத் துயரங்களையும் கடந்து நான் கृतார்த்தனாவேன், முனீஸ்வரா।

Verse 39

नारद उवाच अथ संमोहितो भण्डो दैत्येन्द्रो विष्णुमायया / तया विमुक्तो लोकांस्त्रीन्दहेताग्निरिवापरः

நாரதர் கூறினார்—அப்போது விஷ்ணுமாயையால் மயங்கிய அந்த தைத்யேந்திரன் பண்டன், அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டவுடன் மற்றொரு அக்னிபோல் மூன்று உலகங்களையும் எரிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 40

अधिकस्तव तेजोभिरस्त्रैर्मायाबलेन च / तस्य तेजो ऽपहारस्तु कर्तव्यो ऽतिबलस्य तु

உன் தேஜஸ் ஆயுதங்களாலும் மாயாபலத்தாலும் மிகுதியாக வளர்ந்தது; அந்த அதிபலவானின் தேஜஸை அபகரிப்பதே செய்யவேண்டியது.

Verse 41

विनाराधनतो देव्याः पराशक्तेस्तु वासव / अशक्यो ऽन्येन तपसा कल्पकोटिशतैरपि

வாசவனே! தேவியின் பராசக்தியை ஆராதிக்காமல், வேறு தவத்தால்—கல்பக் கோடி நூற்றுகளாலும்—இது இயலாது.

Verse 42

पुरैवोदयतः शत्रोराराधयत बालिशाः / आराधिता भगवती सा वः श्रेयो विधास्यति

அறிவிலிகளே! பகைவர் எழுவதற்கு முன்பே ஆராதியுங்கள்; ஆராதிக்கப்பட்ட அந்த பகவதி தேவி உங்களுக்கு நன்மையையே அருள்வாள்.

Verse 43

एवं संबोधितस्तेन शक्रो देवगणेश्वरः / तं मुनिं पूजयामास सर्वदेवैः समन्वितः / तपसे कृतसन्नाहो ययौ हैमवतं तटम्

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட தேவர்கணேஸ்வரன் சக்ரன், எல்லாத் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து அந்த முனிவரைப் பூஜித்தான்; தவத்திற்குச் சன்னத்தமாய் ஹைமவதத் துறைக்கு சென்றான்.

Verse 44

तत्र भागीरथीतीरे सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वले / पराशक्तेर्महापूजां चक्रे ऽखिलसुरैः समम् / इन्द्रप्रस्थमभून्नाम्रा तदाद्यखिलसिद्धिदम्

அங்கே பாகீரதியின் கரையில், எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் ஒளிரும் இடத்தில், அவன் எல்லாச் சுரர்களுடனும் சேர்ந்து பராசக்திக்கு மகாபூஜை செய்தான்; அப்போது அது ‘இந்திரப்ரஸ்தம்’ எனப் பெயர்பெற்று, ஆதியிலிருந்தே எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பதாக ஆனது.

Verse 45

ब्रह्मात्मजोपदिष्टेन कुर्वतां विधिना पराम् / देव्यास्तु महतीं पूजां जपध्यानरतात्मनाम्

பிரம்மனின் புதல்வன் உபதேசித்த உயர்ந்த விதிப்படி செய்பவர்களுக்கு, ஜபமும் தியானமும் நிறைந்த உள்ளத்தார்க்கு தேவியின் மகத்தான பூஜை நிகழ்கிறது.

Verse 46

उग्रे तपसि संस्थानामनन्या र्पितचेतसाम् / दशवर्षसहस्राणि दशाहानि च संययुः

கடுமையான தவத்தில் நிலைத்து, ஒரே மனத்துடன் அர்ப்பணித்த உள்ளத்தார்க்கு பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் பத்து நாட்களும் கடந்தன.

Verse 47

मोहितानथ तान्दृष्ट्वा भृगुपुत्रो महामतिः / भण्डासुरं समभ्येत्य निजगाद पुरोहितः

அவர்களை மயங்கியவர்களாகக் கண்ட மகாமதி ப்ருகுபுத்திரன், புரோஹிதனாய் பண்டாசுரனை அணுகி உரைத்தான்.

Verse 48

त्वामेवाश्रित्य राचैन्द्र सदा दानवसत्तमाः / निर्भयास्त्रिषु लोकेषु चरन्तीच्छविहारिणः

அரசேந்திரா! உம்மையே சார்ந்து தானவச் சிறந்தோர் எப்போதும் அஞ்சாது மூன்று உலகங்களிலும் விருப்பம்போல் உலாவுகின்றனர்.

Verse 49

जातिमात्रं हि भवतो हन्ति सर्वान्सदा हरिः / तेनैव निर्मिता माया यया संमोहितो भवान्

உன் இனத்தையே ஹரி எப்போதும் அழிக்கிறார்; நீ மயங்கிய அந்த மாயையையும் அவரே உருவாக்கினார்.

Verse 50

भवन्तं मोहितं दृष्ट्वा रन्ध्रान्वेषण तत्परः / भवतां विजयार्थाय करोतीन्द्रो महत्तपः

உங்களை மயக்கத்தில் கண்ட இன்றன், குறை தேடுவதில் ஈடுபட்டு, உங்கள் வெற்றிக்காக மகத்தான தவம் செய்கிறான்.

Verse 51

यदि तुष्टा जगद्धात्री तस्यैव विजयो भवेत् / इमां मायामयीं त्यक्त्वा मन्त्रिभिः सहितो भवान् / गत्वा हैमवतं शैलं परेषां विघ्नमाचर

உலகத்தைத் தாங்கும் தேவியார் திருப்தியடைந்தால் அவளுக்கே வெற்றி உண்டாகும். ஆகவே இந்த மாயைமயமான நிலையைக் கைவிட்டு, அமைச்சர்களுடன் ஹைமவத மலைக்குச் சென்று பகைவர்க்கு இடையூறு செய்.

Verse 52

एवमुक्तस्तु गुरुणा हित्वा पर्यङ्कमुत्तमम् / मन्त्रिवृद्धानु पाहूय यथावृत्तान्तमाह सः

குரு இவ்வாறு கூறியதும், அவன் சிறந்த படுக்கையை விட்டு, மூத்த அமைச்சர்களை அழைத்து நடந்ததை அப்படியே கூறினான்.

Verse 53

तच्छ्रुत्वा नृपतिं प्राह श्रुतवर्मा विमृश्य च / षष्टिवर्षसहस्राणां राज्यं तव शिवार्पितम्

அதை கேட்டுச் சிந்தித்த ஸ்ருதவர்மா அரசனிடம் கூறினான்—உன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளின் அரசாட்சி சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.

Verse 54

तस्मादप्यधिकं वीर गतमासीदनेकशः / अशक्यप्रतिकार्यो ऽयं यः कालशिवचोदितः

வீரனே, அதைவிடவும் அதிக காலம் பலமுறை கடந்துவிட்டது. காலமும் சிவனும் தூண்டிய இதற்கு எதிர்ப்பு செய்ய இயலாது.

Verse 55

अशक्यप्रतिकार्यो ऽयं तदभ्यर्चनतो विना / काले तु भोगः कर्त्तव्यो दुःखस्य च सुखस्य वा

அவரை வழிபடாமல் இதற்கு எதிர்வினை செய்ய இயலாது. காலம் வந்தால் துக்கமோ சுகமோ, அதை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்.

Verse 56

अथाह भीमकर्माख्यो नोपेक्ष्यो ऽरिर्यथाबलम् / क्रियाविघ्ने कृते ऽस्माभिर्विजयस्ते भविष्यति

அப்போது ‘பீமகர்ம’ என அழைக்கப்பட்டவன் கூறினான்—எதிரியை அவன் வலிமைக்கேற்ப அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. நாங்கள் செயலில் தடையிட்டோம்; உனக்கு வெற்றி உண்டாகும்.

Verse 57

तव युद्धे महाराज परार्थं बलहारिणी / दत्ता विद्या शिवेनैव तस्मात्ते विजयः सदा

மகாராஜா, உன் போரில் பிறர்நலனுக்காக வலிமையைப் பறிக்கும் அந்த வித்யையை சிவனே அளித்தான். ஆகவே உனக்கு எப்போதும் வெற்றி உண்டு.

Verse 58

अनुमेने च तद्वाक्यं भण्डो दानवनायकः / निर्गत्य सहसेनाभिर्ययौ हैमवतं तटम्

தானவத் தலைவன் பண்டன் அந்த வார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டான். அவன் படைகளுடன் புறப்பட்டு ஹைமவதக் கரையை அடைந்தான்.

Verse 59

तपोविघ्नकरान्दृष्ट्वा दानवाञ्जगदंबिका / अलङ्घ्यमकरोदग्रे महाप्राकारमुज्ज्वलम्

தவத்திற்கு இடையூறு செய்யும் தானவர்களைப் பார்த்த ஜகதம்பிகை, முன்பாக ஒளிமிக்க மாபெரும் மதிலை எழுப்பினாள்; அதைத் தாண்ட இயலாது.

Verse 60

तं दृष्ट्वा दानवेन्द्रो ऽपि किमेतदिति विस्मितः / संक्रुद्धो दानवास्त्रेण बभञ्जातिबलेन तु

அதைப் பார்த்த தானவர்களின் தலைவனும் ‘இது என்ன?’ என்று வியந்தான். கோபமுற்று தானவாஸ்திரத்தால் மிகுந்த வலத்துடன் அதை உடைத்தான்.

Verse 61

पुनरेव तदग्रे ऽभूदलङ्घ्यः सर्वदानवैः / वायव्यास्त्रेण तं धीरो बभञ्ज च ननाद च

மீண்டும் அது அவன் முன் தோன்றியது; எல்லாத் தானவர்களாலும் கடக்க இயலாதது. அப்போது தைரியவான் வாயவ்யாஸ்திரத்தால் அதை உடைத்து முழங்கினான்.

Verse 62

पौनः पुन्येन तद्भस्म प्राभूत्पुनरुपस्थितम् / एतद्दृष्ट्वा तु दैत्येन्द्रो विषण्मः स्वपुरं ययौ

மீண்டும் மீண்டும் செய்தபோதும் அதன் சாம்பல் மீண்டும் தோன்றியது. இதைக் கண்ட தைத்தியர்களின் தலைவன் மனம் தளர்ந்து தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 63

तां च दृष्ट्वा जगद्धात्रीं दृष्ट्वा प्राकारमुज्ज्वलम् / भयाद्विव्यथिरे देवा विमुक्तसकलक्रियाः

ஜகத்தாத்ரியையும் ஒளிரும் மதிலையும் கண்ட தேவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி, எல்லாச் செயல்களையும் கைவிட்டனர்.

Verse 64

तानुवाच ततः शक्रो दैत्येन्द्रो ऽयमिहागतः / अशक्यः समरे योद्धुमस्माभिरखिलैरपि

அப்போது சக்ரன் அவர்களிடம் கூறினான்—‘தைத்தியர்களின் தலைவன் இங்கே வந்துள்ளான்; நாம் அனைவரும் சேர்ந்தாலும் போரில் அவனுடன் மோத இயலாது.’

Verse 65

पलायितानामपि नो गतिरन्या न कुत्रचित् / कुण्डं योजनविस्तारं सम्यक्कृत्वा तु शोभनम्

ஓடிப்போனவர்களுக்குக் கூட எங்களுக்கு வேறெங்கும் வேறு வழி இல்லை; ஆகவே ஒரு யோஜனை விரிவுள்ள அழகிய குண்டத்தை முறையாக அமைத்தோம்.

Verse 66

महायागविधानेन प्रणिधाय हुताशनम् / यजामः परमां शाक्तिं महामासैर्वयं सुराः

மகாயாக விதிப்படி ஹுதாசனத்தை நிறுவி, நாங்கள் தேவர்கள் மகாமாதங்களாக பரம சக்தியை யஜிக்கிறோம்.

Verse 67

ब्रह्मभूता भविष्यामो भोक्ष्यामो वा त्रिविष्टपम् / एवमुक्तास्तु ते सर्वेदेवाः सेन्द्रपुरोगमाः

‘நாம் பிரம்மபூதராக ஆகுவோம் அல்லது திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அனுபவிப்போம்’—என்று கூறப்பட்டபோது, இந்திரன் முன்னிலையில் எல்லாத் தேவரும் உடன்பட்டனர்.

Verse 68

विधिवज्जुहुवुर्मांसान्युत्कृत्योत्कृत्य मन्त्रतः / हुतेषु सर्वमांसेषु पादेषु च करेषु च

அவர்கள் விதிப்படி மந்திரங்களுடன் மாம்சத்தை துண்டு துண்டாக வெட்டி ஹோமத்தில் ஆஹுதி செய்தனர்; கால்களிலும் கைகளிலும் உள்ள அனைத்துமாம்சமும் ஹுதமானபோது.

Verse 69

होतुमिच्छत्सु देवेषु कलेवरमशेषतः / प्रादुर्बभूव परमन्तेजः पुञ्जो ह्यनुत्तमः

தேவர்கள் எஞ்சியதொன்றுமின்றி உடல் முழுவதையும் ஹோமம் செய்ய விரும்பியபோது, ஒப்பற்ற பரம தேஜஸின் பெரும் குவியல் வெளிப்பட்டது.

Verse 70

तन्मध्यतः समुदभूच्चक्राकारमनुत्तमम् / तन्मध्ये तु महादेवीमुदयार्कसमप्रभाम्

அதன் நடுவிலிருந்து ஒப்பற்ற சக்கர வடிவம் தோன்றியது; அந்தச் சக்கரத்தின் நடுவே உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடன் மகாதேவி வெளிப்பட்டாள்।

Verse 71

जगदुज्जीवनकरीं ब्रह्मविष्णुशिवात्मिकाम् / सौन्दर्यसारसीमां तामानन्दरससागराम्

அவள் உலகிற்கு உயிரளிப்பவள்; பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவம் எனும் தத்துவமாக இருப்பவள்; அழகின் சாரத்தின் எல்லை, ஆனந்த ரசத்தின் கடல்.

Verse 72

जपाकुसुमसंकाशां दाडिमीकुसुमांबराम् / सर्वाभरणसंयुक्तां शृङ्गारैकरसालयाम्

அவள் செம்பருத்திப் பூ போன்ற ஒளியுடையவள், மாதுளை மலர் நிற ஆடை அணிந்தவள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிருங்கார ரசத்தின் ஒரே தாமமாக இருந்தாள்।

Verse 73

कृपातरङ्गितापाङ्गनयनालोककौमुदीम् / पाशाङ्कुशेक्षुकोदण्डपञ्चबाणलसत्कराम्

அவளின் கருணையால் அப்பாங்கு பார்வையின் நிலவொளி அலைபோல் பரவியது; அவள் கரங்களில் பாசம், அங்குசம், கரும்பு வில், ஐந்து அம்புகள் ஒளிர்ந்தன।

Verse 74

तां विलोक्य महादेवीं देवाः सर्वे सवासवाः / प्रणेमुर्मुदितात्मानो भूयोभूयो ऽखिलात्मिकम्

அந்த மகாதேவியை கண்டதும், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், அனைத்திலும் ஆத்மையாகிய தேவியை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்।

Verse 75

तया विलोकिताः सद्यस्ते सर्वे विगतज्वराः / संपूर्णाङ्गा दृढतरा वज्रदेहा महाबलाः / तुष्टुवुश्च महादेवीमंबिकामखिलार्थदाम्

அவள் (தேவி) நோக்கின மாத்திரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் உடனே காய்ச்சலின்றி ஆனார்கள். அவர்களின் அங்கங்கள் முழுமையடைந்து, உடல் வைரம்போல் உறுதியாய், மாபெரும் பலமுடையவர்களாய் ஆனார்கள். பின்னர் அவர்கள் அனைத்துப் பயன்களையும் அருளும் மகாதேவி அம்பிகையைப் போற்றினர்.