Adhyaya 5

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे प्रथमे प्रक्रियापदे लोककल्पनं नाम चतुर्थो ऽध्यायः श्रीसूत उवाच आपो ऽग्रे सर्वगा आसन्नेनसिमन्पृथिवीतले / शान्तवातैः प्रलीने ऽस्मिन्न प्राज्ञायत किञ्चन

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் முதல் பிரக்ரியாபதத்தில் ‘லோககல்பனம்’ எனும் நான்காம் அதிகாரம். ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஆதியில் நீரே எங்கும் பரவி இருந்தது; பூமித்தளத்தில் எல்லை எதுவும் இல்லை. அமைதியான காற்றுகளில் இது லயித்திருந்ததால், அப்போது எதுவும் அறியப்படவில்லை.

Verse 2

एकार्णवे तदा तस्मिन्नष्टे स्थावरजङ्गमे / विभुर्भवति स ब्रह्मा सहस्राक्षः सहस्रपात्

அந்த ஒரே பேர்கடலில் நிலைமையும் நகர்மையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, அனைத்திலும் வியாபித்த பிரம்மா ஆயிரக் கண்களும் ஆயிரப் பாதங்களும் உடையவராய் தோன்றினார்।

Verse 3

सहस्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णो ह्यतीन्द्रियः / ब्रह्म नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

ஆயிரத் தலைகளுடைய புருஷன், பொன்னிறம் கொண்டவன், இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன்—நாராயணன் எனப்படும் பிரம்மன்—அப்போது நீரில் நித்திரை கொண்டிருந்தான்।

Verse 4

सत्त्वोद्रेकान्निषिद्धस्तु शून्यं लोकमवैक्षत / इमं चोदाहरन्त्यत्रर् श्लोकं नारायणं प्रति

சத்துவத்தின் மேலோங்குதலால் அவர் வெறுமையான உலகை நோக்கினார்; இங்கே நாராயணனை நோக்கி இந்தச் ச்லோகம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது।

Verse 5

आपो नारा इति प्रोक्ता आपो वै नरसूनवः / अयन तस्य ताःप्रोक्तास्तेन नारायणः स्मृतः

நீரே ‘நாரா’ எனக் கூறப்படுகிறது; நீரே நரனின் புதல்வர்கள் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. அவையே அவரின் ‘அயனம்’ (ஆதாரம்) ஆகையால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 6

तुल्य युगसहस्रस्य वसन्कालमुपास्यतः / स्वर्णपत्रेप्रकुरुते ब्रह्मत्वादर्शकारणात्

யுகங்களின் ஆயிரத்துக்கு ஒப்பான காலம் தங்கி வழிபட்டு, பிரம்மத்துவ தரிசனத்தின் காரணமாக அவர் பொன்னிறத் தாளில் (சிருஷ்டியின்) ஒழுங்கை அமைத்தார்।

Verse 7

ब्रह्म तु सलिले तस्मिन्नवाग् भूत्वा तदा चरन् / निशायामिव खद्योतः प्रापृट्काले ततस्ततः

அப்போது பிரம்மன் அந்த நீரில் கீழ்நோக்கி இருந்து அலைந்தான்; இரவில் மின்மினிப் பூச்சி எங்கெங்கோ ஒளிர்வதுபோல், பிரளயக் காலத்தில் அவன் அங்கங்குச் சென்றான்।

Verse 8

ततस्तु सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गते महत् / अनुमानादसंमूढो भूमेरद्धरणं प्रति

பின்னர் அந்த நீரில் உள்ளே மறைந்திருந்த மகத்தத்துவத்தை அறிந்து, ஊகத்தால் மயக்கமின்றி பிரம்மன் பூமியை உயர்த்தும் செயலில் ஈடுபட்டான்।

Verse 9

ओङ्काराषृतनुं त्वन्यां कल्पादिषु यथा पुरा / ततो महात्मा मनसा दिव्यरूपम चिन्तयत्

முன்னைய கல்பங்களின் தொடக்கத்தில் ஓங்காரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட வேறொரு உடலை எடுத்ததுபோல், அப்போது அந்த மகாத்மா மனத்தில் தெய்வீக ரூபத்தைத் தியானித்தான்।

Verse 10

सलिले ऽवप्लुतां भूमिं दृष्ट्वा स समचिन्तयत् / किं तु रूपमहं कृत्वा सलिलादुद्धरे महीम्

நீரில் மூழ்கிய பூமியைப் பார்த்து அவன் சிந்தித்தான்—நான் எந்த ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு இந்த மண்ணுலகை நீரிலிருந்து உயர்த்துவேன்?

Verse 11

जलक्रीडासमुचितं वाराहं रूपमस्मरत् / उदृश्यं सर्वभूतानां वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्

அப்போது நீர்விளையாட்டிற்கு ஏற்ற வராக ரூபத்தை அவன் நினைத்தான்—அது எல்லா உயிர்களுக்கும் வெளிப்படையாகத் தோன்றுவது, வாக்குமயமானது, ‘பிரம்மம்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 12

दशयोजनविस्तीर्णमायतंशतयोजनम् / नीलमेघप्रतीकाशं मेघस्तनितनिःस्वनम्

பத்து யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் உடையது; நீல மேகம்போல் ஒளிர்ந்து, மேக இடிமுழக்கம்போல் ஒலித்தது।

Verse 13

महापर्वतवर्ष्माणं श्वेततीक्ष्णोग्रदंष्ट्रिणाम् / विद्युदग्निप्रतिकाशमादित्यसमतेजसम्

மாபெரும் மலைபோல் பெருந்தேகம்; வெண்மையான, கூர்மையான, கொடிய தந்தங்களுடன்; மின்னலும் நெருப்பும் போல ஒளிர்ந்து, சூரியனுக்கு ஒப்பான தேஜஸுடன் இருந்தது।

Verse 14

पीनवृत्तायतस्कन्धं विष्णुविक्रमगामि च / पीनोन्नतकटीदेशं वृषलक्षणपूजितम्

பருத்த, வட்டமான, நீண்ட தோள்களுடன்; விஷ்ணுவின் விக்ரமம் போல் நடையுடையவன்; உயர்ந்த, உறுதியான இடுப்புப் பகுதியுடன், வृष லக்ஷணத்தால் போற்றப்பட்டவன்।

Verse 15

आस्थाय रूपमतुलं वाराहममितं हरिः / पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविवेश रसातलम्

அளவிலா, ஒப்பற்ற வராக ரூபத்தை ஏற்று, ஹரி பூமியை உயர்த்துவதற்காக ரசாதலத்தில் புகுந்தான்।

Verse 16

दीक्षासमाप्तीष्टिदंष्ट्रःक्रतुदन्तो जुहूसुखः / अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः

தீக்ஷை நிறைவு இஷ்டியே தந்தங்களாக, கிரதுக்கள் பற்களாக, ஜுஹூவால் மகிழ்வோனாக; அக்னியே நாவாக, தர்பமே ரோமங்களாக, பிரம்மமே தலையாக உடைய மகாதபஸ்வி.

Verse 17

वेदस्कन्धो हविर्गन्धिर्हव्यकव्यादिवेगवान् / प्राग्वंशकायो द्युतिमान् नानादीक्षाभिरन्वितः

அவர் வேதஸ்கந்தமாக, ஹவியின் மணம் நிறைந்தவராக, ஹவ்ய-கவ்யாதிகளின் வேகத்தால் வல்லவராக உள்ளார். பூர்வ வம்சத் தேகத்துடன், ஒளிமிக்கவராய், பல தீட்சைகளால் இணைந்தவர்.

Verse 18

दक्षिणा त्दृदयो योगी श्रद्धासत्त्वमयो विभुः / उपाकर्मरुचिश्चैव प्रवर्ग्यावर्तभूषणः

அவர் தக்ஷிணையால் உறுதியான இதயமுடைய யோகி; ஸ்ரத்தா-ஸத்த்வமயமான விபு. உபாகர்மத்தில் விருப்பமுடையவர்; ப்ரவர்க்யாவர்த்தத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 19

नानाछन्दोगतिपथो गुह्योपनिषदासनः / मायापत्नीसहायो वै गिरिशृङ्गमिवोच्छ्रयः

அவர் பல சந்தங்களின் இயக்கப் பாதையுடையவர்; மறை உபநிஷத்துகளை ஆசனமாகக் கொண்டவர். மாயை எனும் துணைவியுடன் இணைந்து, மலைச் சிகரம் போல் உயர்ந்தவர்.

Verse 20

अहोरात्रेक्षणाधरो वेदाङ्गश्रुतिभूषणः / आज्यगन्धः स्रुवस्तुण्डः सामघोषस्वनो महान्

அவர் பகல்-இரவை பார்வையின் ஆதாரமாகக் கொண்டவர்; வேதாங்கமும் ஸ்ருதியும் அவரை அலங்கரிக்கின்றன. ஆஜ்யத்தின் மணம் உடையவர்; ஸ்ருவம் போன்ற துதிகொண்டவர்; சாமகோஷத்தின் மகத்தான ஒலியாய் விளங்குபவர்.

Verse 21

सत्यधर्ममयः श्रीमान् कर्मविक्रमसत्कृतः / प्रायश्चित्तनखो घोरः पशुजानुर्महामखः

அவர் சத்திய-தர்மமயமான ஸ்ரீமான்; கர்மப் பராக்கிரமத்தால் போற்றப்படுபவர். ப்ராயச்சித்தமே அவரது நகங்கள்; அவர் கடுமையானவர்; பசுக்கள் அவரது முழங்கால்கள்—அவர் மகாயாகம் எனும் வடிவம்.

Verse 22

उद्गातात्रो होमलिङ्गः फलबीजमहोषधीः / वाद्यन्तरात्मसत्रस्य नास्मिकासो मशोणितः

அங்கே உத்காதாவே ஹோமத்தின் லிங்கமாக இருந்தான்; பழம், விதை, மகௌஷதிகள் அதன் திரவியங்களாயின. அந்தராத்ம யாகசத்திரத்தில் வாத்திய நாதம் எழ, மூக்குச் சுரப்பு கொசுவின் இரத்தம்போல் தோன்றியது.

Verse 23

भक्ता यज्ञवराहान्ताश्चापः संप्राविशत्पुनः / अग्निसंछादितां भूमिं समामिच्छन्प्रजापतिम्

பக்தர்கள் யஜ்ஞவராஹத்தின் எல்லை வரை சென்று மீண்டும் நீரில் புகுந்தனர்; அக்கினியால் மூடப்பட்ட பூமியில் பிரஜாபதியைச் சரியாகத் தேடினர்.

Verse 24

उपगम्या जुहावैता मद्यश्चाद्यसमन्यसत् / मामुद्राश्च समुद्रेषु नादेयाश्च नदीषु च / पृथक् तास्तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद्गिरीन्

அருகே சென்று அவர்கள் ஆஹுதி செலுத்தி, மதுவையும் அன்னத்தையும் நிறுவினர். ‘மா-முத்ரா’ கடல்களில், ‘நா-தேயா’ நதிகளில் அமைந்தன; அவற்றைத் தனித்தனியாகச் சேர்த்து அவன் பூமியில் மலைகளைத் தொகுத்தான்.

Verse 25

प्राक्सर्गे दह्यमानास्तु तदा संवर्तकाग्निना / देनाग्निना विलीनास्ते पर्वता भुवि सर्वशः

முன்சிருஷ்டியில் அப்பொழுது அந்த மலைகள் சம்வர்த்தக அக்கினியால் எரிந்தன; அதே அக்கினியால் அவை பூமியெங்கும் கரைந்து லயித்தன.

Verse 26

सत्यादेकार्णवे तस्मिन् वायुना यत्तु संहिताः / निषिक्ता यत्रयत्रासंस्तत्रतत्राचलो ऽभवत्

‘சத்ய’ எனப்படும் அந்த ஏகார்ணவத்தில் காற்றால் ஒன்றுகூட்டப்பட்டவை எங்கே எங்கே வீசப்பட்டனவோ, அங்கே அங்கே அசலமாக—மலையாக உருவாயின.

Verse 27

ततस्तेषु प्रकीर्णेषु लोकोदधिगिरींस्तथा / विश्वकर्मा विभजते कल्पादिषु पुनः पुनः

அவை சிதறியபின், விஸ்வகர்மா கல்பங்களின் தொடக்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் உலகங்கள், கடல்கள், மலைகளைப் பிரித்து அமைக்கிறார்।

Verse 28

ससमुद्रामिमां पृथ्वीं सप्तद्वीपां सपर्वताम् / भूराद्यांश्चतुरो लोकान्पुनःपुनरकल्पयत्

கடல்களுடன் கூடிய இந்தப் பூமியை, ஏழு தீவுகளும் மலைகளும் உடன், மேலும் பூர் முதலிய நான்கு லோகங்களையும் அவர் மீண்டும் மீண்டும் அமைத்தார்।

Verse 29

लाकान्प्रकल्पयित्वा च प्रजासर्ग ससर्ज ह / ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवाम् सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः

லோகங்களை அமைத்த பின், அவர் பிரஜா-ஸர்கத்தை உருவாக்கினார். ஸ்வயம்பூ பகவான் பிரம்மா பலவகை உயிர்களைப் படைக்க விரும்பினார்।

Verse 30

ससर्ज सृष्टं तद्रूपं कल्पादिषु यथा पुरा / तस्याभिध्यायतः सर्गं तदा वै बुद्धिपूर्वकम्

முன்புபோல கல்பங்களின் தொடக்கங்களில் அதே வடிவுடைய படைப்பை அவர் மீண்டும் படைத்தார். படைப்பைத் தியானித்தபடி, அப்போது அறிவுடன் அதை நிகழ்த்தினார்।

Verse 31

प्रधानसमकाले च प्रादुर्भूतस्तमो मयः / तमो मोहो महामोहस्तामिस्रो ह्यन्धसंज्ञितः

பிரதானம் தோன்றிய அதே காலத்தில் தமோமயத் தத்துவம் வெளிப்பட்டது—தமஸ், மோகம், மகாமோகம், தாமிஸ்ரம், மேலும் ‘அந்த’ என அழைக்கப்படுவது।

Verse 32

अविद्या पञ्चपर्वैषा प्रादुर्भूता महात्मनः / पञ्चधावस्थितः सर्गो ध्यायत साभिमानिनः

இந்த ஐந்து பர்வங்களுடைய அவித்யை மகாத்மனிடமிருந்து வெளிப்பட்டது; படைப்பு ஐந்து வகையாக நிலைத்தது—அகங்காரமுடையோர் அதனைத் தியானிக்கட்டும்।

Verse 33

सर्वतस्तमसा चैव बीजकुंभलतावृताः / बहिरन्तश्चाप्रकाशस्तथानिःसंज्ञ एव च

அவர்கள் எங்கும் தமஸாலும், விதை–கும்பம்–கொடி போன்ற மூடுபடலங்களாலும் சூழப்பட்டனர்; வெளி-உள் இரண்டிலும் ஒளியற்றவர்களாய், அறிவுணர்வற்றவர்களாய் இருந்தனர்।

Verse 34

यस्मात्तेषां कृता बुद्धिर् दुःखानि करणानि च / तस्माच्च संवृतात्मानो नगा मुख्याः प्रकीर्तिताः

அவர்களுக்காக புத்தி, துயரங்கள், மேலும் இந்திரிய-கரணங்கள் உருவாக்கப்பட்டன; ஆகவே அவர்கள் ‘மூடப்பட்ட ஆத்மா’ உடைய ‘நக’கள், ‘முக்கியர்’ எனப் புகழப்பட்டனர்।

Verse 35

मुख्यसर्गे तदोद्भूतं दृष्ट्वा ब्रह्मात्मसंभवः / अप्रती तमनाः सोथ तदोत्पत्तिममन्यत

முக்கிய ஸர்கத்தில் அப்போது தோன்றியதைப் பார்த்து, ஆத்மசம்பவனான பிரம்மாவின் மனம் திருப்தியடையவில்லை; அப்போது அவர் அந்த உற்பத்தியை ஏற்றதல்ல என எண்ணினார்।

Verse 36

तस्याभिध्यायतश्चान्यस्तिर्यक्स्रोतो ऽभ्यवर्तत / यस्मात्तिर्यग्विवर्त्तेत तिर्यकस्रोतस्ततः स्मृतः

அவர் தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில் மற்றொரு ‘திர்யக்-ஸ்ரோத’ படைப்பு வெளிப்பட்டது; அது திர்யக் (அடுக்கு/அகலம்) வழியாக விரிகின்றதால் ‘திர்யக்-ஸ்ரோத’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 37

तमोबहुत्वात्ते सर्वे ह्यज्ञानबहुलाः स्मृताः / उत्पाद्यग्राहिमश्चैव ते ऽज्ञाने ज्ञानमानिनः

இருள் (தமஸ்) மிகுதியால் அவர்கள் அனைவரும் அறியாமை நிறைந்தவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்கள் உருவாக்கி பற்றிக்கொள்ளும் இயல்பினர், அறியாமையிலேயே தம்மை ஞானிகள் என எண்ணுகின்றனர்।

Verse 38

अहङ्कृता अहंमाना अष्टाविंशद्द्विधात्मिकाः / एकादशन्द्रियविधा नवधात्मादयस्तथा

அவர்கள் அகங்காரத்தால் உருவானவர்கள், ‘நான்’ என்ற மமதையால் நிறைந்தவர்கள்; இருபத்தெட்டு வகை இருமைச் சுவபாவம் உடையவர்கள்; பதினொன்று இந்திரியப் பிரிவுகளும், ஒன்பது வகை ஆத்மாதிகளும் அதுபோலவே.

Verse 39

अष्टौ तु तारकाद्याश्च तेषां शक्तिवधाः स्मृताः / अन्तः प्रकाशास्ते सर्वे आवृताश्च बहिः पुनः

தாரக முதலிய எட்டு வகைகள் கூறப்படுகின்றன; அவற்றின் சக்திப் பிரிவுகள் ஸ்மிருதிகளில் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அவை அனைத்தும் உள்ளே ஒளிர்கின்றன; ஆனால் வெளியே மீண்டும் மூடப்பட்டுள்ளன.

Verse 40

तिर्यक् स्रोतस उच्यन्ते वश्यात्मानस्त्रिसंज्ञकाः

அவர்கள் ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் அடக்கத்திற்குரிய இயல்பினர், ‘மூன்று’ என்ற பெயரால் குறிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 41

तिर्यक् स्रोतस्तु सृष्ट्वा वै द्वितीयं विश्वमीश्वरः / अभिप्रायमथोद्भूतं दृष्ट्वा सर्गं तथाविधम्

ஈச்வரன் திர்யக்-ஸ்ரோதஸைச் சிருஷ்டித்து இரண்டாம் உலகை உருவாக்கினார்; அத்தகைய சிருஷ்டி எழுந்ததையும் அதன் நோக்கத்தையும் கண்டு (அடுத்த படிக்கு முன்னேறினார்).

Verse 42

तस्याभिध्यायतो योन्त्यः सात्त्विकः समजायत / ऊर्द्धस्रोतस्तृतीयस्तु तद्वै चोर्द्धं व्यवस्थितम्

அவர் தியானித்தபோது சாத்த்விக யோனி தோன்றியது. மூன்றாவது ‘ஊர்த்வஸ்ரோத’ எனப்படும்; அது மேல்நோக்கி நிலைபெற்றது.

Verse 43

यस्मादूर्द्धं न्यवर्तन्त तदूर्द्धस्रोतसंज्ञकम् / ताः सुखं प्रीतिबहुला बहिरन्तश्च वावृताः

மேல்நோக்கி இயங்கியதால் அவர்கள் ‘ஊர்த்வஸ்ரோத’ என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் இன்பமுற்று, அன்பு நிறைந்து, வெளியும் உள்ளும் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 44

प्रकाशा बहिरन्तश्च ऊर्द्धस्रोतःप्रजाः स्मृताः / नवधातादयस्ते वै तुष्टात्मानो बुधाः स्मृताः

ஊர்த்வஸ்ரோதப் பிரஜைகள் வெளியும் உள்ளும் ஒளிமயமானவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர். அவர்கள் நவதாதா முதலியோர்; திருப்தியுள்ள மனத்தார், ஞானிகள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 45

ऊर्द्धस्रोत स्तुतीयो यः स्मृतः सर्वः सदैविकः / ऊर्द्धस्रोतःसु सृष्टेषु देवेषु स तदा प्रभुः

மூன்றாவது என நினைக்கப்படும் ‘ஊர்த்வஸ்ரோத’ முழுவதும் தெய்வீகமானது. ஊர்த்வஸ்ரோத தேவர்கள் படைக்கப்பட்டபோது அவர் அப்போது ஆண்டவனாக இருந்தார்.

Verse 46

प्रीतिमानभवद्ब्रह्मा ततो ऽन्यं नाभिमन्यत / सर्गमन्यं सिमृक्षुस्तं साधकं पुनरीश्वरः

அப்போது பிரம்மா மகிழ்ச்சியடைந்து, வேறொருவரை எண்ணவில்லை. பின்னர் ஈச்வரன் மற்றொரு ஸர்கத்தை விரும்பி, அந்த சாதகனை மீண்டும் செயல்படச் செய்தான்.

Verse 47

तस्याभिध्यायतः सर्गं सत्याभिध्यायिनस्तदा / प्रादुर्बभौ भौतसर्गः सोर्वाक् स्रोतस्तु साधकः

அந்த சத்தியத்தைத் தியானிப்பவன் படைப்பைத் தியானித்தபோது, அப்போது பௌதச் சிருஷ்டி வெளிப்பட்டது; அதுவே மேல்நோக்கிச் செல்லும் ஓடை, ‘சாதக’மாகும்.

Verse 48

यस्मात्तेर्वाक्प्रवर्तन्ते ततोर्वाकूस्रोतसस्तु ते / ते च प्रकाशबहुलास्तमस्पृष्टरजोधिकाः

அவர்கள் மேல்நோக்கி இயங்குவதால், அவர்கள் ‘ஊர்த்வாகூ-ஸ்ரோதஸ்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்கள் ஒளி மிகுந்தோர், தமஸால் தீண்டப்படாதோர், ரஜஸ் அதிகமுடையோர்.

Verse 49

तस्मात्ते दुःखबहुला भूयोभूयश्च कारिमः / प्रकाशा बहिरन्तश्च मनुष्याः साधकाश्च ते

ஆகையால் அவர்கள் துயரம் மிகுந்தோர்; மீண்டும் மீண்டும் செயலில் ஈடுபடுவோர்; வெளியும் உள்ளும் ஒளியுடைய அந்த மனிதர்கள் ‘சாதகர்’ எனவும் அழைக்கப்படுவர்.

Verse 50

लक्षणैर्नारकाद्यैस्तैरष्टधा च व्यवस्थिताः / सिद्धात्मानो मनुष्यास्ते गन्धर्वैः सह धर्मिणः

நரகாதி இலக்கணங்களின்படி அவர்கள் எட்டு வகையாக அமைந்துள்ளனர்; அந்த சித்தாத்ம மனிதர்கள் கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து தர்மநிஷ்டையுடையோர்.

Verse 51

पञ्चमो ऽनुग्रहः सर्गश्चतुर्द्धा स व्यवस्थितः / विपर्ययेण शक्त्या च सिद्ध मुख्यास्तथैव च

ஐந்தாவது ‘அனுக்ரஹ-சிருஷ்டி’ நான்கு வகையாக அமைந்துள்ளது—விபர்யயம், சக்தி, சித்தி, மேலும் முக்கியம் (பிரதானம்) என்பனவும் அதேபோல்.

Verse 52

निवृत्ता वर्तमानाश्च प्रजायन्ते पुनःपुनः / भूतादिकानां सत्त्वानां षष्ठः सर्गः स उच्यते

நிவிருத்தமும் நிகழ்வுமான உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றன; பூதாதி சத்த்வங்களின் இச்சிருஷ்டியே ஆறாம் ஸர்கம் எனப்படுகிறது.

Verse 53

स्वादनाश्चाप्यशीलाश्च ज्ञेया भूतादिकाश्च ते / प्रथमो महतः सर्गो विज्ञेयो ब्रह्मणस्तु सः

சுவாதனமும் அசீலமும்—இவை பூதாதி என அறியப்படவேண்டும்; மகத்தத்துவத்தின் முதல் ஸர்கமே பிரம்மாவின் ஸர்கம் என உணர்க.

Verse 54

तन्मात्राणां द्वितीयस्तु भूत सर्गः स उच्यते / वैकारिकस्तृतीयस्तु चैद्रियः सर्ग उच्यते

தன்மாத்திரங்களின் இரண்டாவது ‘பூத-ஸர்கம்’ எனப்படுகிறது; வைகாரிகமான மூன்றாவது, மேலும் இந்திரிய-ஸர்கமும் மூன்றாவது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 55

इत्येत प्राकृताः सर्गा उत्पन्ना बुद्धिपूर्वकाः / मुख्यसर्गश्च तुर्थस्तु मुख्या वै स्थावराः स्मृताः

இவ்வாறு இவை இயற்கைச் சார்ந்த ஸர்கங்கள் புத்திக்கு முன்பாக உண்டாயின; நான்காவது ‘முக்கிய-ஸர்கம்’; அதில் ஸ்தாவரங்கள் (அசைவு அற்றவை) முதன்மை என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 56

तिर्यक्स्रोतःससर्गस्तु तैर्यग्योन्यस्तु पञ्चमः / तथोर्द्धस्रोतसां सर्गः षष्ठो देवत उच्यते

திர்யக்ஸ்ரோதஸ்களின் ஸர்கம் ‘தைர்யக்யோனி’—இது ஐந்தாம்; அதுபோல ஊர்த்வஸ்ரோதஸ்களின் ஸர்கம் ஆறாம், அது தேவதைகளின் ஸர்கம் எனப்படுகிறது.

Verse 57

तत्रोर्द्धस्रोतसां सर्गः सप्तमः स तु मानुषः / अष्टमोनुग्रहः सर्गः सात्त्विकस्तामसश्च सः

அங்கே ஊர்த்வஸ்ரோதஸர்களின் ஏழாம் ஸர்க்கம் மனிதப் படைப்பு. எட்டாம் ‘அனுக்ரஹ’ ஸர்க்கம்; அது ஸாத்த்விகமும் தாமஸமும் உடையது.

Verse 58

पञ्चैते वैकृताः सर्गाः प्राकृताद्यास्त्रयः स्मृताः / प्राकृतो वैकृतश्चैव कौमारो नवमः स्मृतः

இவை ஐந்து வைக்ருத ஸர்க்கங்கள்; பிராக்ருத முதலிய மூன்று ஸர்க்கங்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றன. பிராக்ருதம், வைக்ருதம், கௌமாரம்—இவையே ஒன்பதாம் ஸர்க்கமாக ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 59

प्रकृता बुद्धिपूर्वास्तु त्रयः सर्गास्तु वैकृताः / दुद्धिबुर्वाः प्रवर्तेयुस्तद्वर्गा ब्राह्मणास्तु वै

பிராக்ருத ஸர்க்கங்கள் புத்திக்கு முன்பானவை; மூன்று ஸர்க்கங்கள் வைக்ருதம் எனப்படும். புத்திக்கு முன்பே அவை செயல்படத் தொடங்கும்; அந்த வகுப்பு உண்மையில் பிராமண வகுப்பே.

Verse 60

विस्तराच्च यथा सर्वे कीर्त्यमानं निबोधत / चतुर्द्धा च स्थितस्सो ऽपि सर्वभूतेषु कृत्स्नशः

மேலும் விரிவாக, இங்கு புகழ்ந்து கூறப்படுவதைக் கேட்டு அறிக. அவர் எல்லா உயிர்களிலும் முழுமையாக நான்கு வகையாக நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 61

विपर्ययोण शत्त्या च बुद्ध्या सिद्ध्या तथैव च / स्थावरेषु विपर्यासस्तिर्यग्योनिषु शक्तितः

விபர்யயம், சக்தி, புத்தி, சித்தி—இவற்றின் வழியாக (அவர்) வெளிப்படுகிறார். நிலைபெற்றவற்றில் விபர்யயமாகவும், திர்யக்-யோனிகளில் சக்தியாகவும் (தோன்றுகிறார்).

Verse 62

सिद्धात्मानो मनुष्यास्तु पुष्टिर्देवेषु कृत्स्नशः / अथो ससर्ज वै ब्रह्मा मानसानात्मनः समान्

சித்தாத்ம மனிதர்கள் எல்லாத் தேவர்களிலும் புஷ்டியை அடைந்தனர்; பின்னர் பிரம்மா தன்னுடன் ஒப்பான மனோமயப் புதல்வர்களை உருவாக்கினார்.

Verse 63

वैवर्त्येन तु ज्ञानेन निवृत्तास्ते महौ जसः / संबुद्ध्य चैव नामाथो अपवृत्तास्त्रयस्तु ते

மாறுபட்ட ஞானத்தால் அந்த மகத்தான தேஜஸ்விகள் விலகினர்; பெயருணர்வு பெற்றபின் அந்த மூவரும் திரும்பி விலகினர்.

Verse 64

असृष्ट्वैव प्रजासर्गंप्रतिसर्गं ततस्ततः / ब्रह्मा तेषु व्यरक्तेषु ततो ऽन्यान्सा धकान्सृजन्

பிரஜாசர்க்கமும் பிரதிசர்க்கமும் உருவாக்காமலேயே அவர்கள் விரக்தரானபோது, பிரம்மா பிற சாதகர்களைச் சிருஷ்டித்தார்.

Verse 65

स्थानाभिमानिनो देवाः पुनर्ब्रह्मानुशासनम् / अभूतसृष्ट्यवस्था चे स्थानिनस्तान्निबोध मे

தம் தம் நிலையைக் காத்து நிற்கும் தேவர்கள் மீண்டும் பிரம்மாவின் ஆணையை ஏற்றனர்; படைப்பின் ஆதிநிலையில் நிலைபெற்ற அவர்களை என்னிடமிருந்து அறிக.

Verse 66

आपो ऽग्निः पृथिवी वायुरन्तरिक्षो दिवं तथा / स्वर्गो दिशः समुद्राश्च नद्यश्चैव वनस्पतीन्

நீர், அக்கினி, பூமி, காற்று, அந்தரிக்ஷம் மற்றும் ஆகாயம்; ஸ்வர்க்கம், திசைகள், சமுத்திரங்கள், நதிகள், வனஸ்பதிகள்.

Verse 67

औषधीनां तथात्मानो ह्यात्मनो वृक्षवीरुधाम् / लताः काष्ठाः कलाश्चैव मुहूर्ताः संधिरात्र्यहाः

மருந்துச் செடிகளுக்கும் தனித்த ஆன்மத் தத்துவம் உண்டு; மரங்களுக்கும் கொடிகளுக்கும் ஆன்மம் உண்டு. கொடிகள், மரக்கட்டைகள், கலைகள், முகூர்த்தங்கள், இரவு-பகல் சந்திக்காலங்களும் (அதன் வடிவங்களே).

Verse 68

अर्द्धमासाश्च मासाश्च अयनाब्दयुगानि च / स्थाने स्रोतःस्वभीमानाः स्थानाख्याश्चैव ते स्मृताः

அரையமாசம், மாதம், அயனம், ஆண்டு, யுகம்—இவை அனைத்தும் தத்தம் இடங்களில் ஓட்டத் தன்மையுடன் நிலைபெற்றவை; ‘ஸ்தானம்’ எனவும் அவை நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 69

स्थानात्मनः स सृष्ट्वा तु ततो ऽन्यान्स तदासृजत् / देवांश्चैव पितॄंश्चैव यौरिमा वर्द्धिताः प्रजाः

அவன் முதலில் ‘ஸ்தான-ஸ்வரூப’ தத்துவத்தைப் படைத்தான்; பின்னர் உடனே பிறவற்றையும் படைத்தான்—தேவர்களையும் பித்ருக்களையும்; இவர்களால் இப் பிரஜைகள் வளர்ந்தன.

Verse 70

भृग्वङ्गिरा मरीचिश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः / दक्षो ऽत्रिश्च वसिष्ठश्च सासृजन्नव मानसान्

பிருகு, அங்கிரஸ், மரீசி, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்ட—இவ்வரிஷிகள் ஒன்பது மானஸப் புத்ரர்களை உருவாக்கினர்.

Verse 71

नव ब्रह्माण इत्येते पुराणे निश्चयं गताः / ब्रह्मा यथात्मकानां तु सर्वेषां ब्रह्मयोगिनाम्

இவர்கள் ‘ஒன்பது பிரம்மர்கள்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்—புராணம் இதை உறுதியாகக் கூறுகிறது. எல்லா பிரம்மயோகிகளின் ஆத்மஸ்வரூபங்களுக்கு அவர்கள் பிரம்மனைப் போல (மூல வடிவம்).

Verse 72

ततो ऽसृजत्पुनर्ब्रह्मा रुद्रं रोषत्मसंभवम् / संकल्पं चैव धर्म च सर्वेषामेव पर्वतौ

அதன்பின் பிரம்மா மீண்டும் கோபாத்மாவாகத் தோன்றிய ருத்ரனைப் படைத்தார்; மேலும் அனைவருக்கும் ஆதாரமான சங்கல்பத்தையும் தர்மத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 73

सो ऽसृजद्व्यवसायं तु ब्रह्मा भूतं सुखात्मकम् / संकल्पाच्चैव संकल्पो जज्ञे सो ऽव्यक्तयोनिनः

அந்தப் பிரம்மா சுகாத்மகமான ‘வ்யவஸாய’ எனும் தத்துவத்தைப் படைத்தார்; மேலும் சங்கல்பத்திலிருந்தே சங்கல்பம் பிறந்தது—அதன் யோனி அவ்யக்தமே.

Verse 74

प्राणाद्दक्षो ऽसृजद्वाचं चक्षुर्भ्यां च मरीचिनम् / भृगुश्च हृदयाज्जज्ञे ऋषिः सलिलयोनिनः

பிராணத்திலிருந்து தக்ஷன் வாக்கை உருவாக்கினார்; கண்களிலிருந்து மரீசியை; மேலும் இதயத்திலிருந்து ஜலத்தை யோனியாகக் கொண்ட ப்ருகு முனிவர் பிறந்தார்।

Verse 75

शिरसश्चाङ्गिराश्चैव श्रोत्रादत्रिस्तथैव च / पुलस्त्यश्च तथोदानाद्व्यानात्तु पुलहस्तथा

தலையிலிருந்து அங்கிரஸ், காதிலிருந்து அத்ரி; அதுபோல உதானத்திலிருந்து புலஸ்த்யன், வ்யானத்திலிருந்து புலஹனும் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 76

समानतो वसिष्ठश्च ह्यपानान्निर्ममे क्रतुम् / इत्येते ब्रह्मणः श्रेष्ठाः पुत्रा वै द्वादश स्मृताः

சமானத்திலிருந்து வசிஷ்டர் தோன்றினார்; அபானத்திலிருந்து க்ரது உருவானார்; இவ்வாறு பிரம்மாவின் சிறந்த புதல்வர்கள் பன்னிரண்டு என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 77

धर्मादयः प्रथमजा विज्ञेया ब्रह्ममः स्मृताः / भृग्वादयस्तु ये सृष्टा न च ते ब्रह्मवादिनः

தர்மம் முதலிய முதற்பிறப்பினர் பிரம்மாவின் மதிப்பிற்குரிய புதல்வர் என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றனர்; ஆனால் ப்ருகு முதலியோர் படைக்கப்பட்டவர்களாயினும் பிரம்மவாதிகள் அல்லர்।

Verse 78

गृहमेधिपुराणास्ते विज्ञेया ब्रह्मणः सुताः / द्वादशैते प्रसूयन्ते सह रूद्रेण च द्विजाः

கிருஹமேதி-புராணர் என அழைக்கப்படுவோர் பிரம்மாவின் புதல்வர் என அறியப்படுவர்; இப் பன்னிரண்டு த்விஜர்கள் ருத்ரனுடன் சேர்ந்து தோன்றுகின்றனர்।

Verse 79

क्रतुः सनत्कुमारश्च द्वावेतावूर्द्धरेतसौ / पूर्वोत्पत्तौ पुरा ह्येतौ सर्वेषामपि पूर्वजौ

க்ரது மற்றும் ஸனத்குமாரர்—இவ்விருவரும் ஊர்த்வரேதஸர்; பழைய படைப்பில் இவர்களே அனைவருக்கும் முன்னோர்கள்.

Verse 80

व्यतीतौ सप्तमे कल्पे पुराणौ लोकसाधकौ / विरजेते ऽत्र वै लोके तेजसाक्षिप्य चात्मनः

ஏழாம் கல்பம் கடந்தபின், அந்த இரு பழம்பெருமக்கள் உலகநலன் செய்பவர்கள், தம் தேஜஸை வெளிப்படுத்தி இவ்வுலகில் விளங்குகின்றனர்।

Verse 81

तापुभौ योगधर्माणावारोप्यात्मानमात्मना / प्रजाधर्मं च कामं च वर्तयेते महौजसौ

அவ்விரு மஹாதேஜஸ்விகள் யோகதர்மங்களை ஏற்று, ஆத்மாவை ஆத்மாவால் உயர்த்தி, பிரஜாதர்மமும் காமமும் இரண்டையும் நடத்துகின்றனர்.

Verse 82

यथोत्पन्नस्तथैवेह कुमार इति चोच्यते / ततः सनत्कुमारेति नाम तस्य प्रतिष्ठितम्

அவன் எவ்வாறு தோன்றினானோ அவ்வாறே இங்கே ‘குமாரன்’ என அழைக்கப்பட்டான்; ஆகவே அவனுடைய பெயர் ‘ஸனத்குமாரன்’ என்று நிலைபெற்றது.

Verse 83

तेषां द्वादश ते वंशा दिव्या देवगाणान्विताः / क्रियावन्तः प्रजावन्तो महर्षिभिरलङ्कृताः

அவர்களுடைய அந்த பன்னிரண்டு வம்சங்கள் தெய்வீகமானவை, தேவர்கணங்களுடன் கூடியவை; செயலில் திறமையுடையவை, சந்ததியால் வளமானவை, மகரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை.

Verse 84

प्राणजांस्तु स दृष्ट्वा वै ब्रह्मा द्वादश सात्त्विकान् / ततो ऽसुरान्पितॄन्देवान्मनुष्यांश्चासृजत्प्रभुः

அந்த பன்னிரண்டு சாத்த்விகப் பிராணஜர்களைக் கண்ட பிரபு பிரம்மா, பின்னர் அசுரர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்களையும் படைத்தார்.

Verse 85

मुखाद्देवानजनयत् पितॄंश्चैवाथ वक्षसः / प्रजननान्मनुष्यान्वै जघनान्निर्ममे ऽसुरान्

அவன் முகத்திலிருந்து தேவர்களைப் பிறப்பித்தான்; மார்பிலிருந்து பித்ருக்களை; இனப்பெருக்க உறுப்பிலிருந்து மனிதர்களை, இடுப்புப் பகுதியிலிருந்து அசுரர்களை உருவாக்கினான்.

Verse 86

नक्तं सृजन्पुनर्ब्रह्मा ज्योत्स्नाया मानुषात्मनः / सुधायाश्च पितॄंश्चैव देवदेवः ससर्जह

மீண்டும் தேவர்களின் தேவனான பிரம்மா இரவைப் படைக்கையில், ஜ்யோத்ஸ்னையிலிருந்து மனித இயல்புடையவர்களையும், சுதையிலிருந்து பித்ருக்களையும் படைத்தான்.

Verse 87

मुख्यामुख्यान् मृजन्देवानसुरांश्च ततः पुनः / सनसश्च मनुष्यांश्च पितृवन्महतः पितॄन्

பின்னர் அவர் முதன்மை மற்றும் துணைத் தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகியோரைக் படைத்தார்; மேலும் ‘ஸனஸ’ எனப்படும் பிரஜைகள், மனிதர்கள், பித்ருக்களைப் போல் மகத்தான பித்ருக்களையும் உருவாக்கினார்।

Verse 88

विद्युतो ऽशनिमेघांश्च लोहितेन्द्रधनूंषि च / ऋचो यजूंषि सामानि निर्ममे यज्ञसिद्धये

அவர் மின்னல், இடியாயுதம், மேகங்கள், மேலும் செம்மை நிற இந்திரதனுசுகளையும் படைத்தார்; யாகம் நிறைவேறுவதற்காக ரிக், யஜுஸ், சாம மந்திரங்களையும் அமைத்தார்।

Verse 89

उच्चावचानि भूतानि महसस्तस्य जज्ञिरे / ब्रह्मणस्तु प्रजासर्गं देवार्षिपितृमानवम्

அந்த மகத்தான ஒளியிலிருந்து உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பலவகை உயிர்கள் தோன்றின; பிரம்மாவின் பிரஜாசிருஷ்டி தேவர், ரிஷி, பித்ரு, மனிதர் என வெளிப்பட்டது।

Verse 90

पुनः सृजति भूतानि चराणि स्थावराणि च / यक्षान्पिशाचान् गन्धर्वान्सर्वशो ऽप्सरसस्तथा

அவர் மீண்டும் அசையும் உயிர்களையும் நிலையானவற்றையும் படைக்கிறார்; யக்ஷர், பிசாசர், கந்தர்வர் மற்றும் எங்கும் அப்சரஸ்களையும் உருவாக்குகிறார்।

Verse 91

नरकिन्नररक्षांसि वयः पशुमृगोरगान् / अव्ययं वा व्ययञ्चैव द्वयं स्थावरजङ्गमम्

அவர் நரர், கின்னரர், ராட்சசர்; பறவைகள், மாடுகள், மிருகங்கள், பாம்புகள் ஆகியவற்றை உருவாக்குகிறார்; மேலும் அழிவில்லாததும் அழிவுடையதும் எனும் நிலை-இயங்கு இருவகை உலகையும் அமைக்கிறார்।

Verse 92

तेषां ते यान्ति कर्माणि प्राक् सृष्टानि स्वयंभुवा / तान्येव प्रतिपद्यन्ते सृज्यमानाः पुनः पुनः

அவர்களின் கர்மங்கள், சுயம்பூ முன்பே படைத்தவை, அவற்றிடமே சென்று சேர்கின்றன; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்பட்டு அதே கர்மங்களையே மீளப் பெறுகின்றனர்।

Verse 93

हिंस्राहिंस्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मौं कृताकृते / तेषामेव पृथक् सूतमविभक्तं त्रयं विदुः

வன்முறை-அவன்முறை, மென்மை-கடுமை, தர்மம்-அதர்மம், செய்தது-செய்யாதது—இவ்வேறுபாடுகளில் அவர்களுக்குரிய தனித்த மூவகை ‘சூத’த் தத்துவம் பிரியாத ஒன்றாகவே அறியப்படுகிறது।

Verse 94

एतदेवं च नैवं च न चोभे नानुभे तथा / कर्म स्वविषयं प्राहुः सत्त्वस्थाः समदर्शिनः

இது இப்படியும், இப்படியல்லவும்; இரண்டும் அல்ல, இரண்டும் அல்லாததும் அல்ல—அவ்வாறும்; சத்த்வத்தில் நிலைத்த சமதரிசிகள், கர்மம் தன் சொந்த விஷயத்திலேயே விளைவுறும் எனக் கூறினர்।

Verse 95

नामात्मपञ्चभूतानां कृतानां च प्रपञ्चताम् / दिवशब्देन पञ्चैते निर्ममे समहेश्वरः

பெயர், ஆத்மா, பஞ்சபூதங்கள்—இவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட தத்துவங்கள் விரிவடைய, சமமகேஸ்வரன் ‘திவ’ என்ற சொல்லால் இவ்வைந்து அனைத்தையும் அமைத்தான்।

Verse 96

आर्षाणि चैव नामानि याश्च देवेषु सृष्टयः / शर्वर्यां न प्रसूयन्ते पुनस्तेभ्योदधत्प्रभुः

ரிஷிகளால் வழங்கப்பட்ட நாமங்களும், தேவர்களிடையே உள்ள படைப்புகளும், இரவில் பிறப்பதில்லை; ஆண்டவன் அவற்றை மீண்டும் அவற்றிலிருந்தே வெளிப்படுத்துகிறான்।

Verse 97

इत्येवं कारणाद्भूतो लोकसर्गः स्वयंभुवः / महदाद्या विशेषान्ता विकाराः प्राकृताः स्वयम्

இவ்வாறு காரணத்திலிருந்து ஸ்வயம்பூவான உலகஸ்ருஷ்டி தோன்றியது. மகத் முதலாக விசேஷாந்தம் வரை உள்ள விகாரங்கள் அனைத்தும் இயற்கையான (பிராக்ருத) மாற்றங்களே.

Verse 98

चन्द्रसूर्यप्रभो लोको ग्रहनक्षत्रमण्डितः / नदीभिश्च समुद्रैश्च पर्वतैश्च सहस्रशः

சந்திரன்-சூரியன் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் இந்த உலகம் கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் அலங்கரிக்கின்றன; நதிகள், சமுத்திரங்கள், ஆயிரமாயிரம் மலைகளும் நிறைந்துள்ளன.

Verse 99

पुरैश्च विविधै रम्यैः स्फीतैर्जनपदैस्तथा / अस्मिन् ब्रह्मवने ऽव्यक्तो ब्रह्मा चरति सर्ववित्

இந்த உலகம் பலவகை அழகிய நகரங்களாலும் செழிப்பான நாட்டுப்புறங்களாலும் நிறைந்தது. இப் பிரம்மவனத்தில் அவ்யக்தனாகிய அனைத்தறிவுடைய பிரம்மா உலாவுகின்றான்.

Verse 100

अव्यक्तबीजप्रभवस्तस्यैवानुग्रहे स्थितः / बुद्धिस्कन्धमयश्चैव इन्द्रियान्तरकोटरः

அவ்யக்த விதையிலிருந்து தோன்றிய அவன், அதே அருளால் நிலைபெற்றவன். புத்தி அவனுடைய தண்டு; இந்திரியங்களின் உள்ளகக் குகை அவன் தங்குமிடம்.

Verse 101

महाभूतप्रकाशश्च विशेषैः पत्रवांस्तु सः / धर्माधर्मसुपुष्पस्तु सुखदुःखफलोदयः

அது மகாபூதங்களின் ஒளியால் பிரகாசித்து, விசேஷங்களே அதன் இலைகள். தர்மம்-அதர்மம் அதன் அழகிய மலர்கள்; சுகம்-துக்கம் அதன் கனிகளின் விளைவு.

Verse 102

आजीवः सर्वभूतानां ब्रह्मवृक्षः सनातनः / एतद्ब्रह्मवनं चैव ब्रह्मवृक्षस्य तस्य तत्

எல்லா உயிர்களுக்கும் வாழ்வாதாரம் அந்த சனாதன பிரம்மவிருட்சமே; இப் பிரம்மவனமும் அந்தப் பிரம்மவிருட்சத்தின் வனமே எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 103

अव्यक्तं कारणं यत्र नित्यं सदसदात्मकम् / प्रधानं प्रकृतिंमायां चैवाहुस्तत्त्वचिन्तकाः

நித்தியமாக சத்-அசத் இயல்புடைய காரணம் அவ்யக்தமாக இருப்பதைத் தத்துவசிந்தகர்கள் ‘பிரதானம்’, ‘பிரகృతి’, ‘மாயை’ என்றும் கூறுவர்.

Verse 104

इत्येषो ऽनुग्रहःमर्गो ब्रह्मनैमित्तिकः स्मृतः / अबुद्धिपूर्वकाः सर्गा ब्रह्मणः प्राकृतास्त्रयः

இவ்வாறு இந்த அனுக்ரஹ மார்க்கம் ‘பிரம்ம நைமித்திகம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது; பிரம்மாவின் மூன்று பிராக்ருத ஸர்கங்கள் புத்திபூர்வமல்லாமல் தானாக நிகழ்வன.

Verse 105

सुख्यादयस्तु षट् सर्गा वैकृता बुद्धिपूर्वकाः / वैकल्पात्संप्रवर्तन्ते ब्रह्मणस्तेभिमन्यवः

‘சுக்ய’ முதலிய ஆறு ஸர்கங்கள் வைக்ருதம்; அவை புத்திபூர்வமாக நிகழ்வன. அவை பிரம்மாவின் சங்கல்பத்தால் தொடங்குகின்றன; அவை ‘அபிமான’ உடையவை எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 106

इत्येते प्राकृताश्चैव वैकृताश्च नव स्मृताः / सर्गाः परस्परोत्पन्नाः कारणं तु बुधैः स्मृतम्

இவ்வாறு பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும் சேர்ந்து ஒன்பது ஸர்கங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன; அவை ஒன்றொன்றிலிருந்து ஒன்றாக உண்டாகின்றன—இதுவே காரணம் என ஞானிகள் கூறுவர்.

Verse 107

मूर्द्धानं वै यस्य वेदा वदन्ति वियन्नाभिश्चन्द्रसूर्यौं च नेत्रे / दिशः श्रोत्रे विद्धि पादौ क्षितिं च सो ऽचिन्त्यात्मा सर्वभूतप्रणेता

வேதங்கள் யாருடைய தலை என உரைக்கின்றனவோ, ஆகாயமே யாருடைய நாபி, சந்திரன்–சூரியன் யாருடைய கண்கள், திசைகள் யாருடைய காதுகள், பூமி யாருடைய பாதங்கள்—அந்த அசிந்த்ய ஆத்மாவே எல்லாப் உயிர்களையும் நடத்துபவன்.

Verse 108

वक्त्राद्यस्य ब्राह्मणाः संप्रसूता वक्षसश्चैव क्षत्रियाः पूर्वभागे / वैश्या ऊरुभ्यां यस्य पद्भ्यां च शूद्राःसर्वेवर्णा गात्रतः संप्रसूताः

யாருடைய முகத்திலிருந்து பிராமணர்கள் தோன்றினரோ, யாருடைய மார்பின் முன்பகுதியிலிருந்து க்ஷத்திரியர்கள்; யாருடைய தொடைகளிலிருந்து வைசியர்கள், யாருடைய பாதங்களிலிருந்து சூத்ரர்கள்—அவருடைய உடலிலிருந்தே எல்லா வர்ணங்களும் பிறந்தன.

Verse 109

नारायणात्परोव्यक्तादण्डमव्यक्तसंज्ञितम् / अण्डजस्तु स्वयं ब्रह्मा लोकास्तेन कृताः स्वयम्

நாராயணனுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த வெளிப்பட்ட தத்துவத்திலிருந்து ‘அவ்யக்த’ எனப்படும் அண்டம் தோன்றியது; அந்த அண்டத்திலிருந்து தானே பிரம்மா வெளிப்பட்டு, தானே உலகங்களைப் படைத்தான்.

Verse 110

तत्र कल्पान् दशस्थित्वा सत्यं गच्छन्ति ते पुनः / ते लोका ब्रह्मलोकं वै अपरावर्तिनीं गतिम्

அங்கே பத்து கல்பங்கள் தங்கி, அவர்கள் மீண்டும் சத்தியலோகத்தை அடைகிறார்கள்; அவை உண்மையில் பிரம்மலோகமே—மீளாத நிலை.

Verse 111

आधिपत्यं विना ते वै ऐश्वर्येण तु तत्समाः / भवन्ति ब्रह्मणा तुल्या रूपेण विषयेण च

ஆட்சி அதிகாரம் இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் ஐஸ்வர்யத்தில் அவருக்கு இணை; உருவத்திலும் அனுபவப் பொருள்களிலும் அவர்கள் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பாகிறார்கள்.

Verse 112

तत्र ते ह्यवतिष्ठन्ते प्रीतियुक्ताः स्वसंयुताः / अवश्यंभाविनार्थेन प्राकृतं तनुते स्वयम्

அங்கே அவர்கள் அன்புடன், தம்மைத் தாமே அடக்கி நிலைபெறுகின்றனர்; தவிர்க்கமுடியாத காரணத்தால் அவர் தாமே இயற்கை உடலை ஏற்கிறார்.

Verse 113

नानात्वनाभिसंबध्यास्तदा तत्कालभाविताः / स्वपतो ऽबुद्धिपूर्व हि बोधो भवति वै यथा

அப்போது அவர்கள் பல்வேறுபாட்டுடன் இணைந்து, அந்தக் காலத்தின் உணர்வால் ஆட்கொள்ளப்படுகின்றனர்; உறங்கும்போது முதலில் அறியாமை இருந்து, பின்னர் நிச்சயமாக விழிப்புணர்வு வருவது போல.

Verse 114

तत्कालभाविते तेषां तथा ज्ञानं प्रवर्त्तते / प्रत्याहारैस्तु भेदानां तेषां हि न तु शुष्मिणाम्

அந்தக் கால உணர்வால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்களிடத்தில் அதேபோல் ஞானம் செயல்படுகிறது; வேறுபாடுகளின் பின்வாங்கல் அவர்களுக்கே, ‘சுஷ்மிணர்’க்கு அல்ல.

Verse 115

तैश्व सार्धं प्रवर्तन्ते कार्याणि कारणानि च / नानात्वदर्शिनां तेषां ब्रह्मलोकनिवासिनाम्

அவர்களுடன் சேர்ந்து காரியங்களும் காரணங்களும் இயங்குகின்றன; அவர்கள் பல்வேறுபாட்டைக் காண்போர், பிரம்மலோகத்தில் வாசிப்போர்.

Verse 116

विनिवृत्तविकाराणां स्वेन धर्मेण तिष्ठताम् / तुल्यलक्षण सिद्धास्तु शुभात्मानो निरञ्जनाः

மாற்றங்களிலிருந்து விலகி தம் தர்மத்தில் நிலைநிற்போர், ஒரே இலக்கணமுடைய சித்தர்கள்; அவர்கள் தூய ஆன்மையினர், மாசற்றவர்கள்.

Verse 117

प्राकृते करणोपेताः स्वात्मन्येव व्यवस्थिताः / प्रस्थापयित्वा चात्मानं प्रकृतिस्त्वेष तत्तवतः

பிராகிருத கரணங்களுடன் கூடியவர்கள் தம் ஆத்மாவிலேயே நிலைபெறுகின்றனர். ஆத்மாவை நிறுவியபின் இப் பிரகృతి தத்துவமாக உன்னதே ஆகிறது॥

Verse 118

पुरुषान्यबहुत्वेन प्रतीता न प्रवर्तते / प्रवर्तते पुनः सर्गस्तेषां साकारणात्मनाम्

புருஷர்கள் பலரெனத் தோன்றாவிடில் இயக்கம் நிகழாது. ஆனால் காரணத்துடன் கூடிய ஆத்மாக்களின் படைப்பு மீண்டும் நிகழ்கிறது॥

Verse 119

संयोगः प्रकृतिर्ज्ञेया यक्तानां तत्त्वदर्शिनाम् / तत्रोपवर्गिणी तेषामपुनर्भारगामिनाम्

தத்துவம் காணும் யோகியர்க்கு ‘சம்யோகம்’ என்பதே பிரகிருதி என அறியத்தக்கது. அங்கேயே மீள்பிறவி பாரமில்லாதோர்க்கு விடுதலை தரும் நிலை உண்டு॥

Verse 120

अभावतः पुनः सत्यं शान्तानामर्चिषामिव / ततरतेषु गतेषूर्द्धं त्रैलोक्यात्तु मुदात्मसु

அபாவ நிலையிலே சத்தியம் மீண்டும் அமைதியடைகிறது; அணைந்த தீச்சுடர்களைப் போல. அவர்கள் மேலே சென்றபின், மும்முலகிலும் ஆனந்தமய ஆத்மாக்கள் நிலைகொள்கின்றனர்॥

Verse 121

ते सार्द्धं चैर्महर्ल्लोकस्तदानासादितस्तु वै / तच्छिष्या ये ह तिष्ठन्ति कल्पदाह उपस्थिते

அப்போது அவர்கள் மகர்லோகத்தையும் சேர்ந்து அடையவில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய சீடர்கள், கல்பதாஹம் நெருங்கினாலும் நிலைத்திருப்போர், அங்கேயே தங்குகின்றனர்॥

Verse 122

गन्धर्वाद्याः पिशाचाश्चमानुषा ब्रह्मणादयः / पशवः पक्षिणश्चैव स्थावराः ससरीसृपाः

கந்தர்வாதிகள், பிசாசுகள், மனிதர்கள், பிரம்மா முதலியோர்; மிருகங்கள், பறவைகள், நிலைஉயிர்கள் மற்றும் ஊர்வனங்கள்—அனைத்தும்.

Verse 123

तिष्ठत्सुतेषु तत्कालं पृथिवीतलवसिषु / सहस्रंयत्तु रश्मीनां सूर्यस्येह विनश्यति

பூமித்தளத்தில் வாழும் உயிர்கள் அக்காலத்தில் நிலைத்து நிற்கையில், சூரியனின் கதிர்களில் ஒரு ஆயிரம் இங்கே அழிகிறது.

Verse 124

ते सप्त रश्मयो भूत्वा एकैको जायते रविः / क्रमेण शतमानास्ते त्रींल्लोकान्प्रदहन्त्युत

அவை ஏழு கதிர்களாகி, ஒன்றொன்றாக ரவி தோன்றுகிறான்; அவை வரிசையாக நூறுநூறாகப் பெருகி மூன்று உலகங்களையும் எரித்துவிடும்.

Verse 125

जङ्गमान्स्थावरांश्चैव नदीः सर्वाश्च पर्वतान् / शुष्के पूर्वमनावृष्ट्या चैस्तैशचैव प्रतापिताः

நடமாடுவனவும் நிலைஉயிர்களும், எல்லா நதிகளும் மலைகளும்—முன்னரே மழையின்மையால் வறண்டு, அந்தக் கதிர்களின் வெப்பத்தால் தகிக்கின்றன.

Verse 126

तदा ते विवशाः सर्वे निर्दग्धाः सूर्यरश्मिभिः / जङ्गमाः स्थावराश्चैव धर्माधर्मादिकास्तु वै

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் உதவியற்றவர்களாய் சூரியக் கதிர்களால் எரிந்து போகின்றனர்—நடமாடுவனவும் நிலைஉயிர்களும்; மேலும் தர்மம்-அதர்மம் முதலியனவும் நிச்சயமாக.

Verse 127

दग्धदेहास्तदा ते तु धूतपापा युगात्यये / ख्यातातपा विनिर्मुक्ताः शुभया चातिबन्धया

அப்போது யுகாந்தத்தில் அவர்கள் எரிந்த உடலுடன் இருந்தாலும் பாவங்கள் கழுவப்பட்டன; புகழ்பெற்ற தவக்கடுமையிலிருந்து விடுபட்டு, நல்வழி உறுதியான பந்தத்தால் இணைந்தனர்।

Verse 128

ततस्ते ह्युपपद्यन्ते तुल्यरूपैर्जनैर्जनाः / उषित्वा रजनीं ते च ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

பின்னர் அவர்கள் தமக்கு ஒத்த ரூபமுடைய மக்களிடையே தோன்றுகின்றனர்; மேலும் அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மாவின் ஒரு இரவு காலம் அங்கு தங்குகின்றனர்।

Verse 129

पुनः सर्गे भवन्तीह मानस्यो ब्रह्मणः प्रजाः / ततस्तेषु प्रपन्नेषु जनैस्त्रैलोक्यवासिषु

மீண்டும் சிருஷ்டி நிகழும் போது இங்கே பிரம்மாவின் மனசில் பிறந்த பிரஜைகள் தோன்றுகின்றனர்; மேலும் முப்புலக வாசிகள் அவர்களிடம் சரணடைந்தபோது।

Verse 130

निर्दग्धेषु च लोकेषु तदा सूर्यैस्तु सप्तभिः / वृष्ट्या क्षितौ प्लावितायां विजनेष्वर्णवेषु वा

ஏழு சூரியர்கள் உலகங்களை எரித்தபோது உலகங்கள் சாம்பலாகின்றன; மழையால் பூமி வெள்ளமடைந்து, மனிதரற்ற கடல்கள்போல் ஆகிறது।

Verse 131

समुद्राश्चैव मेघाश्च आपश्चैवाथ पार्थिवाः / शरमाणा व्रजन्त्येव सलिलाख्यास्तथाचलाः

கடல்கள், மேகங்கள், பூமியின் நீர்கள்—அனைத்தும் வெட்கமுற்றதுபோல் விலகிச் செல்கின்றன; ‘சலில’ எனப்படும் நீர்த்தொகுதிகளும் மலைகளும் அதுபோல நகர்கின்றன।

Verse 132

आगतागतिकं चैव यदा तु सलिलं बहु / संछाद्येमां स्थितां भूमिमर्णवाख्यं तदाभवत

வரவு-போக்கு கொண்ட நீர் மிகுதியாகப் பெருகியபோது, அது இந்நிலைத்த பூமியை மூடிவிட்டது; அப்பொழுது அது ‘அர்ணவம்’ என அழைக்கப்பட்டது.

Verse 133

आभाति यस्माच्चाभासाद्भाशब्दः कान्तिदीप्तिषु / स सर्वः समनुप्राप्ता मासां भाभ्यो विभाव्यते

எதனால் ஒளி விளங்குகிறதோ, அதன் பிரகாசத்தால் காந்தி-தீப்திகளில் ‘பா’ என்ற சொல் வழங்குகிறது; அந்த ஒளி எங்கும் பரவி இருப்பதால், மாதங்கள் ‘பா’விலிருந்து விளக்கப்படுகின்றன.

Verse 134

तदन्तस्तनुते यस्मात्सर्वां पृथ्वीं समततः / धातुस्तनोति विस्तारं ततोपतनवः स्मृताः

ஏனெனில் அது உள்ளிருந்து எல்லாப் பூமியையும் சமமாக விரிக்கிறது; ‘தன்’ என்னும் தாது விரிவைச் சொல்கிறது; ஆகவே அவர்கள் ‘பதனவ’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 135

शार इत्येव शीर्णे तु नानार्थो धातु रुच्यते / एकार्णवे भवन्त्यापो न शीर्णास्तेन ता नराः

‘சார’ என்பது ‘சிதைந்தது/அழிந்தது’ என்ற பொருளில் பலஅர்த்தத் தாதுவாக ஏற்கப்படுகிறது; நீர்கள் ஒரே அர்ணவத்தில் ஒன்றாகின்றன, ஆகவே அவை சிதையவில்லை—என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 136

तस्मिन् युगसहस्रान्ते संस्थिते ब्रह्मणो ऽहनि / तावत्कालं रजन्यां च वर्तन्त्यां सलिलात्मनः

யுகசஹஸ்ரத்தின் முடிவில், பிரம்மாவின் நாள் நிறைவுற்றபோது, அதே கால அளவு பிரம்மாவின் இரவிலும் அனைத்தும் நீருருவாகவே நிலைத்திருக்கும்.

Verse 137

ततस्ते सलिले तस्मिन् नष्टाग्नौ पृथिवीतले / प्रशान्तवाते ऽन्धकारे निरालोके समन्ततः

அப்போது அந்த நீரில், பூமித்தளத்தில் அக்கினி மறைந்தபின், காற்று அமைதியடைந்து, எங்கும் ஒளியற்ற இருள் சூழ்ந்தது.

Verse 138

येनैवाधिष्ठितं हीदं ब्रह्मणः पुरुषः प्रभुः / विभागमस्य लोकस्य प्रकर्तुं पुनरैच्छत

இந்த உலகை ஆதரித்து நிறுத்திய பிரபு புருஷனாகிய பிரம்மன், மீண்டும் இவ்வுலகின் பிரிவுகளை அமைக்க விரும்பினான்.

Verse 139

शार इत्येव शीर्णे तु नानार्थो धातु रुच्यते / एकर्णवे ततस्तस्मिन्नष्टे स्थावर जङ्गमे / तदा भवति स ब्रह्मा सहस्राक्षः सहस्रपात्

‘சார’ என்னும் தாது ‘சீர்ண’ (சிதைந்தது/க்ஷீணமானது) என்ற பொருளில் பலவாறு கூறப்படுகிறது. அந்த ஒரே பிரளயக் கடலில் நிலைபேறு-இயங்கும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, அந்தப் பிரம்மன் ஆயிரம் கண்களும் ஆயிரம் பாதங்களும் உடையவனானான்.

Verse 140

सहस्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णो ह्यतीन्द्रियः / ब्रह्मा नारायणा ख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

ஆயிரம் தலைகளும், பொன்னிறமும், இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனுமான அந்தப் புருஷன்—‘நாராயணன்’ எனப் பெயர்பெற்ற பிரம்மன்—அப்போது அந்த நீரில் உறங்கினான்.

Verse 141

सत्त्वोद्रेकात्प्रबुद्धस्तु स शून्यं लोकमैक्षत / अनेनाद्येन पादेन पुराणं परिकीर्तितम्

சத்துவத்தின் மேலோங்குதலால் விழித்தெழுந்த அவர், உலகை வெறுமையாகக் கண்டார். இந்த முதல் பாதத்தால் புராணம் உரைக்கப்பட்டது.