Adhyaya 58

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे मध्यमभागे तृतीये उपोद्धातपादे भार्गवं प्रति वरुणागमनं नाम सप्तपञ्चशत्तमो ऽध्यायः // ५७// जैमिनिरुवाच एवं ब्रुवाणं वरुणं विलोक्य पतितं भुवि / संजहार पुनर्धीमानस्त्रं मृगुकुलोद्वहः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் மத்தியபாகம், மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘பார்கவனை நோக்கி வருணன் வருகை’ எனும் ஐம்பத்தேழாம் அதிகாரம். ஜைமினி கூறினார்— இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த வருணன் தரையில் வீழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு, அறிவுடைய மிருகுகுலத் தலைவன் மீண்டும் தன் அஸ்திரத்தைத் திரும்பப் பெற்றான்।

Verse 2

संत्दृतास्त्रस्ततो रामो वरुणं पुरतः स्थिरम् / विलोक्य बिगतक्रोधस्तमुवाच हसन्निव

அப்போது ராமன் அஸ்திரத்தைத் தாங்கியவனாய், முன் நிலைத்திருந்த வருணனைப் பார்த்து, கோபம் நீங்கி, சிரிப்பதுபோல் அவனிடம் கூறினான்।

Verse 3

गोकर्णनिलयाः पूर्वमिमेमां मुनिपुङ्गवाः / समायाता महेन्द्राद्रौ निवसंतं सरित्पते

“ஓ நதிகளின் அதிபதியே! முன்பு கோகர்ணத்தில் வாழ்ந்த இம்முனிவருள் சிறந்தோர், மகேந்திர மலைவில் வசித்த உன்னை நாடி வந்தனர்।”

Verse 4

त्वत्तोये मेदिनीं पूर्वं खनद्भिः सगरात्मजैः / अधो निपातितं क्षेत्रं गोकर्णमृषिसेवितम्

ஏ வருணா! உன் நீரில் சகரபுத்திரர்கள் முன்பு பூமியைத் தோண்டியபோது கீழே தள்ளப்பட்ட தலம், முனிவர்கள் சேவிக்கும் கோகர்ணத் தலம் ஆகும்.

Verse 5

उपलब्धुमिमे भूयः क्षेत्रं तद्भववल्लभम् / अधावन्मामुपागम्य मुनयस्तीर्थवासिनः

அச் சிவபிரியத் தலத்தை மீண்டும் பெறுவதற்காக தீர்த்தவாசி முனிவர்கள் ஓடிவந்து என்னை அணுகினர்.

Verse 6

एषामर्थे ततः सो ऽहं महेन्द्रादचलोत्तमात् / भवन्तमागतो द्रष्टुं सहैभिर्मुनिपुङ्गवैः

இவர்களுக்காகவே நான் மகேந்திரம் எனும் சிறந்த மலையிலிருந்து, இம்முனிவருள் சிறந்தோருடன், உம்மைத் தரிசிக்க வந்தேன்.

Verse 7

तस्मान्मदर्थे सलिलं समुत्सार्यात्मनो भवान् / दातुमर्हति तत्क्षेत्रमेषां तोये च पूर्ववत्

ஆகையால் என் பொருட்டு நீ உன் நீரை விலக்கி அந்தத் தலத்தை அளிக்க வேண்டும்; இவர்களுக்கோ முன்புபோல் நீர் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 8

जैमिनिरुवाच इति तस्य वचः श्रुत्वा वरुणो यादसां पतिः / निरूप्य मनसा राममिद भूयो ऽब्रवीद्वचः

ஜைமினி கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட நீர்வாழ் உயிர்களின் தலைவன் வருணன், மனத்தில் ராமனை நினைத்து மீண்டும் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 9

वरुण उवाच न शक्यमुत्सारयितुं मदंभः केनचिद्भवेत् / तथा हि मे वरो दत्तः पुरानेन विरिञ्चिना

வருணன் கூறினான்: என் நீரை யாராலும் அகற்ற முடியாது; ஏனெனில் பழங்காலத்தில் பிரம்மதேவர் எனக்கு அத்தகைய வரத்தை அளித்துள்ளார்.

Verse 10

सो ऽहं त्वत्तेजसेदारीं विहाय सहजां धृतिम् / कातरं समुपायातो वशतां तव भार्गव

ஆதலால், ஓ பார்க்கவா! உமது தேஜஸினால் என் இயல்பான தைரியத்தைக் கைவிட்டு, கலங்கியவனாய் உம்மிடம் சரணடைந்து உமக்கு வசப்பட்டேன்.

Verse 11

एषामर्थे विशेषण भवता परिचोदितः / कथं न कुर्यां कर्मेदमहं क्षत्त्रकुलान्तक

இவர்களுக்காக (முனிவர்களுக்காக) உம்மால் விசேஷமாகத் தூண்டப்பட்ட நான், ஓ க்ஷத்திரிய குலத்தை அழிப்பவரே! இக்காரியத்தை ஏன் செய்யமாட்டேன்?

Verse 12

तस्माद्यावत्प्रमाणं मे भवान्संकल्पयिष्यति / तावत्संघारयिष्यामि भूमौ सलिलमात्मनः

ஆகையால், நீர் எனக்கு எவ்வளவு எல்லையை நிர்ணയിப்பீரோ, அவ்வளவு தூரம் பூமியில் என் நீரைத் தடுத்து நிறுத்துவேன்.

Verse 13

इति तस्य वचः श्रुत्वा तथेत्युक्त्वा स सायकम् / यथागतं प्रचिक्षेप धनुर्निर्भिद्य भार्गवः

அவனது வார்த்தைகளைக் கேட்டு, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, பார்க்கவர் (பரசுராமர்) வில்லை வளைத்து, அம்பு வந்த வழியே அதைச் செலுத்தினார்.

Verse 14

ततो निरूप्य सीमानं दर्शयानो महीपते / स्रुवं जग्राह मतिमान्क्षप्तुकामो जलाशये

அப்போது, ஓ மஹீபதே, எல்லையை நிர்ணயித்து காட்டிக்கொண்டே, அறிவுடைய ராமன் நீர்த்தடத்தில் எறிய விரும்பி ஸ்ருவம் (யாகச் சிமிழி) எடுத்தான்।

Verse 15

प्रसन्नचेतसं रामं गतरोषमथात्मनि / अन्तर्हिते सरिन्नाथे रामः सुवमुदङ्मुखः

நதிகளின் அதிபதி (சமுத்திரன்) மறைந்தபோது, உள்ளக் கோபம் நீங்கி மகிழ்ந்த மனத்துடன் ராமன் வடக்கு நோக்கி ஸ்ருவத்தை ஏந்தினான்।

Verse 16

भ्रामयित्वातिवेगेन चिक्षेप लवणार्णवे / क्षिप्तत्वेन समुद्रे तु दिशमुत्तरपश्चिमाम्

அவன் ஸ்ருவத்தை மிக வேகமாகச் சுழற்றி உப்புக் கடலில் எறிந்தான்; கடலில் விழுந்ததும் அது வடமேற்கு திசை நோக்கி பாய்ந்தது।

Verse 17

गत्वा स्रुवोपतद्राजन्योजनानां शतद्वयम् / तीर्थं शुर्पारकं नाम सर्वपापविमोचनम्

ஓ அரசே, ஸ்ருவம் இருநூறு யோஜனை தூரம் சென்று விழுந்தது; அது ‘சூர்பாரக’ எனும் தீர்த்தம், எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் புனிதத் தலம்.

Verse 18

विश्रुतं यत्त्रिलोकेषु तीरे नदनदीपतेः / तीर्थं तदन्तरीकृत्य स्रुवो रामकराच्च्युतः

மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றதும், நதிநதிகளின் அதிபதி (சமுத்திரன்) கரையில் உள்ளதுமான அந்தத் தீர்த்தத்தைத் தாண்டி, ராமன் கையிலிருந்து வழுந்த ஸ்ருவம் அங்கே விழுந்தது।

Verse 19

निपपात महाराज सूचयन्रामविक्रमम् / यत्राभूद्रामसृष्टाया भुवो निष्ठाथ पार्थिव

மகாராஜா, ராமனின் வீரத்தைச் சுட்டிக்காட்டி அவன் அங்கேயே வீழ்ந்தான்; ராமனால் உருவாக்கப்பட்ட பூமியின் எல்லை அங்கே நிலைபெற்றது, அரசே.

Verse 20

तीर्थं शूर्पारकं तत्तु श्रीमल्लोकपरिश्रुतम् / उत्सारयित्वा सलिलं समुद्रस्तावदात्मनः

அந்த ஶூர்பாரக தீர்த்தம் செல்வமிக்கதும் உலகில் புகழ்பெற்றதும்; கடலும் தன் நீரை அங்கிருந்து ஓரளவு அகற்றி இடம் அளித்தது.

Verse 21

अतिष्ठदपसृत्योर्वीं दत्त्वा रामाय पार्थिव / अनतिक्रान्तमर्यादो यथाकालं भृगूद्वहः

அரசே, ப்ருகுவின் சிறந்தவன் பூமியைப் பின்னேற்றித் ராமனுக்குக் கொடுத்தான்; எல்லை மீறாது காலத்திற்கேற்ப அங்கே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 22

समयं स्वापयामास तस्यैवानुमते भुवि / विज्ञाय पूर्वसीमान्तां भुवमभ्युत्ससर्ज ह

அவனுடைய சம்மதத்தினாலேயே பூமியில் கால ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தச் செய்தான்; முன்னைய எல்லையை அறிந்து பூமியை முன்னோக்கி விரிவாக்கினான்.

Verse 23

व्यस्मयन्त सुराः सर्वे दृष्ट्वा रामस्य विक्रमम् / नगरग्रमसीमानः किञ्चित्किञ्चित्क्वचित्क्वचित्

ராமனின் வீரத்தைப் பார்த்து தேவர்கள் அனைவரும் வியந்தனர்; நகரங்களும் கிராமங்களும் கொண்ட எல்லைகள் இடையிடையே சிறிது சிறிதாக முன்னேறின.

Verse 24

सह्ये तु पूर्ववत्तस्मिन्नब्धेरपसृतेंऽभसि / तत्र दैवात्तथा स्थानान्निम्नत्वात्स प्रलक्ष्य तु

சஹ்ய மலைப்பகுதியில், முன்புபோலவே, கடல்நீர் விலகியபோது அங்கே தெய்வச் சித்தத்தால் நிலத்தின் தாழ்வினால் அந்த இடம் தெளிவாகப் புலப்பட்டது.

Verse 25

ततस्तेषां भृगुश्रेष्ठो मुनीनां भावितात्मनाम् / यथाभिलषितं स्थानं प्रददौ प्रीतिपूर्वकम्

அப்போது தம்மைத் தாமே தியானித்து நிறைந்த அந்த முனிவர்களுக்கு, ப்ருகுவில் சிறந்தவர் அவர்கள் விரும்பிய இடங்களை அன்புடன் அளித்தார்.

Verse 26

ततस्ते मुनयः सर्वे हर्षेण महातान्विताः / कृतकृत्या भृशं राममाशिषा समपूजयन्

அப்போது எல்லா முனிவர்களும் பேரானந்தம் நிறைந்து, தங்கள் கடமை நிறைவேறியது என உணர்ந்து, ஆசீர்வாதச் சொற்களால் ராமனை மிகுந்த முறையில் போற்றிப் பூஜித்தனர்.

Verse 27

अथैतैरभ्यनुज्ञातो ययौ प्राप्तमनोरथः / गते मुनिवरे रामे देशात्तस्मान्निजाश्रमम्

பின்னர் அந்த முனிவர்களின் அனுமதி பெற்ற ராமன், தன் விருப்பம் நிறைவேறியவனாய், அந்த நாட்டிலிருந்து தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 28

संभूय मुनयः सर्वे प्रजग्मुस्तीरमंबुधेः / परिचङ्क्रम्य तां भूमिं यत्नेन महातान्विताः

பின்னர் எல்லா முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி கடற்கரையை அடைந்து, பேரானந்தம் நிறைந்து, முயற்சியுடன் அந்த நிலத்தைச் சுற்றிச் சென்று ஆராய்ந்தனர்.

Verse 29

ददृशुः सर्वतो राजन्ह्यर्मवान्तः स्थितां महीम् / नित्यत्वा त्सर्वदेवानामधिष्ठानतया तथा

அரசே, தர்மமுடையோர் எங்கும் நிலைத்திருந்த பூமியை கண்டனர்; அது எல்லாத் தேவர்களுக்கும் நித்திய ஆதாரத் தளமாக இருந்தது.

Verse 30

कातमब्धौ निपतितं नष्टतोयं चिरोषितम् / अपि रुद्रप्रभावेम प्रायान्नात्यन्तविप्लवम्

கடலில் விழுந்து நீரிழந்து நீண்ட காலம் உலர்ந்திருந்த அந்தக் குழியும், ருத்ரப் பிரபாவத்தால் பெரும் கலக்கத்திற்குள் செல்லவில்லை.

Verse 31

तत्तेयनिःसृतं क्षेत्रमभूत्पूर्ववदेव हि / एतद्धि देवसामर्थ्यमचिन्त्यं नृपसत्तम

அதிலிருந்து வெளிப்பட்டு அந்த நிலம் மீண்டும் முன்புபோலவே ஆனது; அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதுவே தேவர்களின் சிந்திக்கமுடியாத வல்லமை.

Verse 32

एवं रामेण जलधेः पुनः सृष्टा वसुंधरा / दक्षिणोत्तरतो राजनयोजनानां चतुःशतम्

இவ்வாறு ராமன் கடலிலிருந்து வஸுந்தரையை மீண்டும் படைத்தான்; அரசே, அது தெற்கிலிருந்து வடக்கு வரை நானூறு யோஜனங்கள் விரிந்தது.

Verse 33

नातिक्रामति सो ऽद्यापि सीमानं पयसां निधिः / कृतं रामेण महता न तु सज्जं महद्धनुः

இன்றும் நீரின் நிதியான கடல் அந்த எல்லையை மீறுவதில்லை; மகத்தான ராமன் இதைச் செய்தான், ஆனால் அவன் பெரும் வில் எடுக்கவும் வேண்டவில்லை.

Verse 34

एवं प्रभावो रामो ऽसौ सगरश्च महीपतिः / यस्य पुत्रैरयं खण्डो भारतो ऽब्धौ निपतितः

இவ்வாறே மகிமைமிக்கவர் அந்த ராமரும், மன்னர் சகரரும்; அவருடைய புதல்வர்களால் இந்த பாரதக் கண்டம் கடலில் வீழ்ந்தது.

Verse 35

योजनानां सहस्रन्तु वर्द्धितश्च महोदधिः / रामेणाभूत्पुनः सृष्टं योजनानां तु षट्शतम्

மகாசமுத்திரம் ஆயிரம் யோஜனை வரை விரிந்தது; பின்னர் ராமன் அதை மீண்டும் அமைத்து அறுநூறு யோஜனையாகச் செய்தான்.

Verse 36

सगरस्य सुतैर्यस्माद्वर्द्धितो मकरालयः / ततः प्रभृति लोकेषु सागराख्यामवाप्तवान्

சகரன் புதல்வர்களால் மகராலயம் எனும் கடல் விரிந்தது; அதனால் அன்றிலிருந்து உலகங்களில் அது ‘சாகர’ என்ற பெயர் பெற்றது.

Verse 37

एतत्ते ऽभिहितं सम्यङ्महतश्चरितं मया / रामस्य कार्त्तवीर्यस्य सगरस्य महीपतेः

இந்த மாபெரும் வரலாற்றை நான் உனக்கு முறையாக உரைத்தேன்—கார்த்தவீர்ய ராமனதும், மன்னர் சகரனதும்.