Adhyaya 13

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीये उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पे द्वादशो ऽध्यायः // १२// बृहस्पतिरुवाच सकृदभ्यर्चिताः प्रीता भवन्ति पितरो ऽव्ययाः / योगात्मानो महात्मानो विपाप्मानो महौजसः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் உள்ள ஸ்ராத்தகல்பத்தின் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம். ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஒருமுறை கூட முறையாக ஆராதிக்கப்பட்டால் அழிவில்லா பித்ருக்கள் மகிழ்வர்; அவர்கள் யோகாத்மா, மகாத்மா, பாவமற்றோர், மஹாதேஜஸ்விகள்.

Verse 2

प्रेत्य च स्वर्गलोकाय कामैश्च बहुलं भुवि / येषु वाप्यनुगृह्णन्ति मोक्षप्राप्तिः क्रमेण तु

உடலை விட்டு நீங்கிய பின் அவர்கள் ஸ்வர்கலோகப் பெறுதலையும், பூமியில் பல விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்தையும் அருளுவர்; யார்மேல் அவர்கள் அனுகிரகம் செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு படிப்படியாக மோக்ஷம் கிடைக்கும்।

Verse 3

तानि वक्ष्याम्यहं सौम्य सरांसि सरितस्तथा / तीर्थानि चैव पुण्यानि देशांश्छैलांस्तथाश्रमान्

அருமைச் சௌம்யா! அந்த ஏரிகள், நதிகள், புனித தீர்த்தங்கள், நாடுகள், மலைகள் மற்றும் ஆசிரமங்களை நான் கூறுவேன்.

Verse 4

पुण्यो हि त्रिषु लोकेषु सदैवामरकण्टकः / पर्वतप्रवरः पुण्यः सिद्धयारणसेवितः

அமரகண்டகம் மூன்று உலகங்களிலும் எப்போதும் புனிதமானது; அது மலைகளில் சிறந்தது, புண்ணியமயம், சித்தர்களும் வனவாசிகளும் போற்றிச் சேவிப்பது.

Verse 5

यत्र वर्षसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च / तपः सुदुश्चरं तेपे भगवानङ्गिराः पुरा

அங்கே முற்காலத்தில் பகவான் அங்கிரர் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளும், பிரயுதம், அர்புதம் எனும் நீண்ட காலங்களும் மிகக் கடினமான தவம் செய்தார்.

Verse 6

यत्र मृत्योर्गतिर्न्नास्ति तथैवासुररक्षसाम् / न भयं नैव चालक्ष्मीर्यावद्भूमिर्द्धरिष्यति

அங்கே மரணத்தின் அணுகல் இல்லை; அதுபோல அசுரர், ராட்சசருக்கும் வழியில்லை. பூமி நிலைத்திருக்கும் வரை அங்கே அச்சமும் இல்லை, அலட்சுமியும் இல்லை.

Verse 7

तपसा तेजसा तस्य भ्रजते स नगोत्तमः / शृङ्गे माल्यवतो नित्यं वह्निः संवर्त्तको यथा

அவனுடைய தவமும் தேஜஸும் காரணமாக அந்த உயர்ந்த மலை ஒளிர்கிறது; மால்யவான் மலையின் சிகரத்தில் சம்வர்த்தக அக்கினி எப்போதும் எரிவதுபோல்.

Verse 8

मृदवस्तु सुगन्धाश्च हेमाभाः प्रियदर्शनाः / शान्ताःकुशा इति ख्याताः परिदक्षिणनर्मदाम्

அவை மென்மையானவை, நறுமணமிக்கவை, பொன்னொளி போன்றவை, காண இனியவை. அவை ‘சாந்த குசம்’ எனப் புகழ்பெற்று நர்மதையைப் பிரதட்சிணம் செய்கின்றன.

Verse 9

दृष्टवान्स्वर्गसोपानं भगवानङ्गिराः पुरा / अग्निहोत्रे महातेजाः प्रस्तारार्थं कुशोत्तमान्

முன்னொரு காலத்தில் பகவான் அங்கிரர் சொர்க்கத்திற்கான படிக்கட்டைக் கண்டார். மகாதேஜஸ்வி அவர் அக்னிஹோத்திரத்தில் பிரஸ்தாரத்திற்காக உத்தம குசங்களை எடுத்தார்.

Verse 10

तेषु दर्भेषु यः पिण्डान्मरकण्टटकपर्वते / दद्यात्सकृदपि प्राज्ञस्तस्य वक्ष्यामि यत्फलम्

அந்த தர்பங்களில் யார் அறிவுடையவர் மரகண்டடக பர்வதத்தில் ஒருமுறையாவது பிண்டதானம் செய்கிறாரோ, அவருக்குரிய பலனை நான் கூறுவேன்.

Verse 11

तद्भवत्यक्षयं श्राद्धं पितॄणां प्रीतिवर्धनम् / अन्तर्द्धानं च गच्छन्ति क्षेत्रमासाद्य तत्सदा

அது அழியாத ஸ்ராத்தமாகி பித்ருக்களின் பிரீதியை வளர்க்கிறது. அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அவர்கள் எப்போதும் அந்தர்தானத்தையும் பெறுகின்றனர்.

Verse 12

तत्र ज्वालासरः पुण्यं दृश्यते चापि पर्वसु / सशल्यानां च सत्त्वानां विशल्यकरणी नदी

அங்கே புனிதமான ‘ஜ்வாலாசர’ பண்டிகைக் காலங்களிலும் காணப்படுகிறது. மேலும் அந்த நதி காயத்தில் சல்யம் உள்ள உயிர்களையும் சல்யமற்றவர்களாக்கும்.

Verse 13

प्राग्दक्षिणायतावर्त्ता वापी सा सुनगोत्तमे / कलिङ्गदेशपश्चार्द्धे शृङ्गे माल्यवतो विभोः

அந்த குளம் கிழக்கு-தெற்கு நோக்கி வளைந்து அமைந்தது; சுநகோத்தம எனும் சிறந்த இடத்தில் உள்ளது. கலிங்கதேசத்தின் மேற்கு பாதியில், வியாபகனான மால்யவத் மலையின் சிகரத்தில் அது விளங்குகிறது.

Verse 14

सिद्धिक्षेत्रमृषिश्रेष्ठा यदुक्तं परमं भुवि / संमतं देवदैत्यानां श्लोकं चाप्युशना जगौ

ஓ ரிஷிச்ரேஷ்டர்களே! பூமியில் ‘பரம சித்திக்ஷேத்திரம்’ என்று கூறப்படுவது தேவர்களுக்கும் தைத்யர்களுக்கும் ஏற்றதாகும்; அதைப்பற்றி உஷனா முனிவரும் ஒரு ச்லோகத்தை உரைத்தார்.

Verse 15

धन्यास्ते पुरुषा लोके ये प्राप्यामरकण्टकम् / पितॄन्संतर्पयिष्यन्तिश्राद्धे पितृपरायणाः

உலகில் அவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அமரகண்டகத்தை அடைந்து, பித்ரு-பராயணராக இருந்து, சிராத்தத்தில் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துவார்கள்.

Verse 16

अल्पेन तपसा सिद्धिं गमिष्यन्ति न संशयः / सकृदेवार्चितास्तत्र स्वर्गमामरकण्टके

சிறிதளவு தவத்தாலேயே அவர்கள் சித்தியை அடைவார்கள்—சந்தேகமில்லை. அமரகண்டகத்தில் அங்கே ஒருமுறை தேவாராதனை செய்தாலே சுவர்க்கம் கிடைக்கும்.

Verse 17

महेन्द्रःपर्वतः पुण्यो रम्यः शक्रनिषेवितः / तत्रारुह्य भवेत्पूतः श्राद्धं चैव महाफलम्

மகேந்திர மலை புனிதமும் அழகும் உடையது; அது சக்ரனால் சேவிக்கப்படுகிறது. அங்கே ஏறினால் மனிதன் தூய்மையடைவான்; அங்கே செய்யும் சிராத்தம் மிகப் பெரிய பலன் தரும்.

Verse 18

वैलाटशिखरे युक्त्वा दिव्यं चक्षुः प्रवर्तते / अधृष्यश्चैव भूतानां देववच्चरते महीम्

வைலாடச் சிகரத்தில் நிலைபெற்றால் தெய்வக் கண் திறக்கிறது. அவன் உயிர்களுக்கு அசைக்க முடியாதவனாய் தேவர்போல் பூமியில் உலாவான்.

Verse 19

सप्तगोदावरे चैव गोकर्णे च तपोवने / अश्वमेधफलं स्नात्वा तत्र दत्त्वा भवेत्ततः

சப்தகோதாவரி மற்றும் கோகர்ணத் தவவனத்தில் நீராடினால் அஸ்வமேத யாகப் பலன் கிடைக்கும்; அங்கே தானம் செய்தால் அதைவிட உயர்ந்த பயன் உண்டாகும்.

Verse 20

धूतपापस्थलं प्राप्य पूतः स्नात्वा भवेन्नरः / रुद्रस्तत्र तपस्तेपे देवदेवो महेश्वरः

தூதபாப ஸ்தலத்தை அடைந்து நீராடினால் மனிதன் தூய்மையடைவான். அங்கேயே தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் ருத்ரன் தவம் செய்தான்.

Verse 21

गोकर्णे निहितं देवैर् नास्तिकानां निदर्शनम् / अब्राह्मणस्य सावित्रीं पठतस्तु प्रणश्यति

கோகர்ணத்தில் தேவர்கள் நாஸ்திகருக்குக் எச்சரிக்கையாக ஒரு அடையாளத்தை வைத்துள்ளனர். பிராமணன் அல்லாதவன் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஜபித்தால் அவன் அழிவுறுவான்.

Verse 22

देवर्षिभवने शृङ्गे सिद्धचारणसेविते / आरुह्यतं निय मवांस्ततो याति त्रिविष्टपम्

சித்தரும் சாரணரும் சேவிக்கும் தேவரிஷி-வாசஸ்தலமான அந்தச் சிகரத்தில், கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் ஏறுபவன் அங்கிருந்து திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவான்.

Verse 23

दिव्यैश्चन्दनवृक्षैश्च पादपैरुपशोभितम् / आपश्चन्दनसंयुक्ताः स्पन्देति सततं ततः

அந்த இடம் தெய்வீக சந்தன மரங்களாலும் பிற தாவரங்களாலும் அழகுபெற்றது. அங்குள்ள நீர்கள் சந்தன நறுமணத்துடன் இணைந்து எப்போதும் அலைந்து துடிக்கின்றன.

Verse 24

नदी प्रवर्तते ताभ्यस्ताम्रपर्णीति नामतः / या चन्दनमहाखण्डाद्दक्षिणं याति सागरम्

அங்கிருந்து ‘தாமிரபர்ணி’ எனப் பெயருடைய நதி பாய்கிறது; அது சந்தனத்தின் மகா பகுதியிலிருந்து தெற்கே சென்று கடலில் கலக்கிறது.

Verse 25

नद्यास्तस्याश्च ताम्रायास्तूह्यमाना महोदधौ / शङ्खा भवन्ति शुक्त्यश्च जायते यासु मौक्तिकम्

அந்த தாமிரபர்ணி நதி பேர்கடலில் கலக்கும்போது சங்குகளும் சிப்பிகளும் உருவாகின்றன; அவற்றில் முத்துகள் பிறக்கின்றன.

Verse 26

उदकानयनं कृत्वा शङ्खमौक्तिकसंयुतम् / आधिभिर्व्याधिभिश्चैव मुक्ता यान्त्यमरावतीम्

சங்கு முத்துகளுடன் கூடிய அந்த நீரை கொண்டு வருவதால், மனவேதனையும் நோயும் நீங்கியவர்கள் அமராவதியை அடைகின்றனர்.

Verse 27

चन्दनेभ्यः प्रसूतानां शङ्खानां मौक्तिकस्य वा / पापकर्त्तॄनपि पितॄंस्तारयन्ति यथाश्रुति

ச்ருதி கூறுவதுபோல், சந்தன நிலத்திலிருந்து தோன்றிய சங்குகளோ முத்துகளோ கொண்ட புண்ணியம், பாவம் செய்த பித்ருக்களையும் கூட கரை சேர்க்கும்.

Verse 28

चन्द्रतीर्थे कुमार्यां च कावेरीप्रभवे क्षये / श्रीपर्वतस्य तीर्थेषु वैकृते च तथा गिरौ

சந்திரதீர்த்தத்தில், குமார்யாம் (கன்னியாகுமரியில்), காவேரி தோன்றும் இடத்தின் சங்கமத் துறையில், மேலும் ஸ்ரீபர்வதத்தின் தீர்த்தங்களிலும் வைக்ருத எனும் மலைச்சிகரத்திலும்।

Verse 29

एकस्था यत्र दृश्यन्ते वृक्षाह्यौशीरपर्वते / पलाशाः खदिरा बिल्वाः प्लक्षाश्वत्थविकङ्कताः

ஔசீரப் பர்வதத்தில் ஒரே இடத்தில் பளாசம், கதீரம், பில்வம், ப்லக்ஷம், அஸ்வத்தம், விகங்கதம் ஆகிய மரங்கள் ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றன।

Verse 30

एवं द्विमण्डलाविद्धं विज्ञेयं द्विजसत्तमाः / अस्मिंस्त्यक्त्वा जनोंऽगाति क्षिप्रं यात्यमरावतीम्

ஓ சிறந்த த்விஜர்களே! இதனை இவ்வாறு ‘இரு மண்டலங்களால் வேதிக்கப்பட்டது’ என அறிக; இங்கு உடலைத் துறந்தவன் விரைவில் அமராவதியை அடைகிறான்।

Verse 31

श्रीपर्वतस्य तीर्थे तु वैकृते च तथा गिरौ / कर्माणि तु प्रयुक्ता नि सिद्ध्यन्ति प्रभवाप्यये

ஸ்ரீபர்வதத்தின் தீர்த்தத்திலும் வைக்ருத மலைத்தொடரிலும் செய்யப்படும் கர்மங்கள், தோற்றமும் அழிவும் ஆகிய இரு நிலைகளிலும் நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 32

दुष्प्रयुक्ता हि पितृषु सुप्रयोगा भवन्त्युत / पितॄणां दुहिता पुण्या नर्मदा सरितां वरा

பித்ருக்களுக்காக தவறாகச் செய்யப்பட்ட கர்மங்களும் அங்கே நல்வழிபாடாக மாறுகின்றன; பித்ருக்களின் புண்ணியமிகு மகள் நர்மதா, நதிகளில் சிறந்தவள்.

Verse 33

यत्र श्राद्धानि दत्तांनि ह्यक्षयाणि भवन्त्युत / माठरस्य वने पुण्ये सिद्धचारणसेविते

எங்கே சிராத்தத்தில் அளிக்கப்படும் தானங்கள் நிச்சயமாக அక్షய பலனளிக்கின்றனவோ—சித்தரும் சாரணரும் சேவிக்கும் மாதரனுடைய புண்ணிய வனத்தில்.

Verse 34

अन्तर्द्धानेन गच्छन्ति युक्त्वा तस्मिन्महा गिरौ / विन्ध्ये चैव गिरौ पुण्ये धर्माधर्मनिदर्शनीम्

அவர்கள் அந்த மகா மலைமேல் தங்கி, மறைவாகி (அந்தர்தானமாகி) சென்று விடுகின்றனர்; மேலும் புண்ணிய விந்திய மலைவில் தர்மம்–அதர்மம் காட்டும் அடையாளம் வெளிப்படுகிறது.

Verse 35

धारां पापा न पश्यन्ति धारां पश्यन्ति साधवः / तत्र तद्दृश्यते पापं केषां चित्पापकर्मणाम्

பாவிகள் அந்த நீர்தாரையை காணார்; சாதுக்கள் அந்த தாரையை காண்பர். அங்கே சில பாபகர்மிகளின் பாவமே வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

Verse 36

कैलासे या मतङ्गस्य वापी पापनिषूदनी / स्नात्वा तस्या दिवं यान्ति कामचारा विहङ्गमाः

கைலாசத்தில் மதங்கரின் பாபநாசினி குளம் ஒன்று உள்ளது; அதில் நீராடினால், சுதந்திரமாகச் சுற்றும் பறவைகளும் விண்ணுலகம் அடைகின்றன.

Verse 37

शौर्पारके तथा तीर्थे पर्वते पालमञ्जरे / पाण्डुकूपे समुद्रान्ते पिण्डारकतटे तथा

சௌர்பாரகத் தீர்த்தத்தில், பாலமஞ்சர மலையில்; கடலோரப் பாண்டுகூபத்தில், மேலும் பிண்டாரகத் துறையிலும்.

Verse 38

विमले च विपापे च संकल्पं प्राप्य चाक्षयम् / श्रीवृक्षे चित्रकूटे च जंबूमार्गे च नित्यशः

மலினமற்ற, பாவமற்ற தலங்களில் அழியாத சங்கல்பம் கிடைக்கும்; ஸ்ரீவிருட்சம், சித்ரகூடம், ஜம்பூமார்க்கம் ஆகிய இடங்களிலும் எப்போதும் அதுவே.

Verse 39

असितस्य गिरौ पुण्ये योगाचार्यस्य धीमतः / तत्रापि श्राद्धमानन्त्यमसितायां च नित्यशः

ஞானமிக்க யோகாசார்யர் அசிதரின் புண்ணிய மலையிலும், அசிதா தீர்த்தத்திலும், எப்போதும் செய்யும் ஸ்ராத்தத்திற்கு அளவற்ற பலன் கூறப்படுகிறது।

Verse 40

पुष्करेष्वक्षयं श्राद्धं तपश्चैव महाफलमा / महोदधौ प्रभासे च तद्वदेव विनिर्दिशेत्

புஷ்கரத்தில் ஸ்ராத்தம் அழியாதது; தவம் மிகப் பெரிய பலன் தரும்; மகாசமுத்திரத் துறைப் பிரபாசத்திலும் அதேபோலவே கூறப்படுகிறது।

Verse 41

देविकायां वृषो नाम कूपः सिद्धनिषेवितः / समुत्पतन्ति तस्यापो गवां शब्देन नित्यशः

தேவிகாவில் ‘வೃಷ’ எனப்படும், சித்தர்கள் வழிபடும் ஒரு கிணறு உள்ளது; பசுக்களின் ஒலியால் அதன் நீர் எப்போதும் மேலெழுந்து பொங்குகிறது।

Verse 42

योगेश्वरैः सदा जुष्टः सर्वपापबहिष्कृतः / दद्याच्छ्राद्धं तु यस्तस्मिंस्तस्य वक्ष्यामि यत्फलम्

அது யோகேஸ்வரர்களால் எப்போதும் போற்றப்படும், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும் தலம்; அங்கே ஸ்ராத்தம் அளிப்பவனுக்குரிய பலனை நான் கூறுவேன்।

Verse 43

अक्षयं सर्वकामीयं श्राद्धं प्रीणाति वै पितॄन् / जातवेदः शिला तत्र साक्षादग्नेः सनातनात्

இந்த எல்லாக் காமங்களையும் அருளும் அக்ஷய சிராத்தம் நிச்சயமாக பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தும். அங்கே உள்ள ‘ஜாதவேத’ சிலை சனாதன அக்னியின் நேரடி வடிவமே.

Verse 44

श्राद्धानि चाग्निकार्यं च तत्र कुर्यात्सदा क्षयम् / यस्त्वग्निं प्रविशेत्तत्र नाकपृष्ठे स मोदते

அங்கே சிராத்தங்களையும் அக்னிகாரியத்தையும் எப்போதும் அக்ஷய பலனாகச் செய்ய வேண்டும். அங்கே அக்னியில் பிரவேசிப்பவன் ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்வான்.

Verse 45

अग्निशान्तः पुनर्जातस्तत्र दत्तं ततो ऽक्षयम् / दशाश्वमेधिके तीर्थे तीर्थे पञ्चाश्वमेधिके

அக்னியால் சாந்தமடைந்து அவன் மறுபிறவி பெறுகிறான்; ஆகவே அங்கே அளிக்கப்படும் தானம் அக்ஷயமாகும். அது ‘தசாஷ்வமேதிக’ தீர்த்தமும் ‘பஞ்சாஷ்வமேதிக’ தீர்த்தமும் எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 46

यथोद्दिष्टफलं तेषां क्रतूनां नात्र संशयः / ख्यातं हयशिरो नाम तीर्थं सद्यो वरप्रदम्

அந்த கிரதுக்களின் பலன் எவ்வாறு கூறப்பட்டதோ அவ்வாறே இங்கே கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை. ‘ஹயசிரோ’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உடனே வரம் அருளும்.

Verse 47

श्राद्धं तत्र सदाक्षय्यं दाता स्वर्गे च मोदते / श्राद्धं सुंदनिसुंदे च देयं पापनिषू दनम्

அங்கே செய்யப்படும் சிராத்தம் எப்போதும் அக்ஷயமானது; தானம் செய்பவன் ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்வான். சுந்த-நிசுந்த தொடர்பான இடத்திலும்/நிகழ்விலும் சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும்; அது பாபநாசி.

Verse 48

श्राद्धं तत्राक्षयं प्रोक्तं जपहोमतपांसि च / जतुङ्गे शुभे तीर्थे तर्पयेत्सततं पितॄन्

அங்கே செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் அక్షய பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது; ஜபம், ஹோமம், தவமும் கூட. ஜதுங்க எனும் புனித தீர்த்தத்தில் எப்போதும் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

दृश्यते पर्वसु च्छाया यत्र नित्यं दिवौकसाम् / पृथिव्यामक्षयं दत्तं विरजा यत्र पादपः

பண்டிகை நாட்களில் தேவர்களின் நிழல் எப்போதும் காணப்படும் இடம்; பூமியில் அளிக்கப்படும் தானம் அங்கே அక్షயமாகும் இடம்; மேலும் ‘விரஜா’ எனும் மரம் உள்ள இடம்.

Verse 50

योगेश्वरैः सदा जुष्टः सर्वपापबहिष्कृतः / दद्याच्छ्राद्धं तु यस्तस्मिंस्तस्य वक्ष्यामि यत्फलम्

அந்த இடம் யோகேஸ்வரர்களால் எப்போதும் போற்றப்படுவது; எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது. அங்கே ஸ்ராத்தம் செய்பவனுக்குக் கிடைக்கும் பலனை நான் கூறுவேன்.

Verse 51

अर्चितास्तेन वै साक्षाद्भवन्ति पितरः सदा / अस्मिंल्लोके वशी च स्यात्प्रेत्य स्वर्गे मही यते

அவனால் பித்ருக்கள் நேரடியாகவே எப்போதும் பூஜிக்கப்படுகின்றனர். அவன் இவ்வுலகில் ஆட்சி/வசப்படுத்தும் வல்லமை பெறுவான்; மறுமையில் ஸ்வர்கத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 52

प्रायशो मद्रवा पुण्या शिवो नाम ह्रदस्तथा / तत्र व्याससरः पुण्यं दिव्यो ब्रह्मह्रदस्तथा

அங்கே பெரும்பாலும் ‘மத்ரவா’ எனும் புனிதத் தலம் உள்ளது; ‘சிவ’ என்ற பெயருடைய ஒரு குளமும் உள்ளது. அங்கே புனிதமான ‘வ்யாச சரஸ்’ மற்றும் தெய்வீகமான ‘பிரம்ம ஹ்ரதம்’வும் உள்ளன.

Verse 53

ऊर्ज्जन्तः पर्वतः पुण्यो यत्र योगेश्वरालयः / अत्रैव चाश्रमः पुण्यो वसिष्ठस्य महात्मनः

ஊர்ஜ்ஜந்தம் எனும் இப்புனித மலை, யோகேஸ்வரனின் தெய்வீக ஆலயம் உள்ள இடம். இங்கேயே மகாத்மா வசிஷ்டரின் புனித ஆசிரமமும் உள்ளது.

Verse 54

ऋग्यजुः सामशिरसः कपोताः पुष्पसाह्वयाः / आख्यान पञ्चमा वेदाः सृष्टा ह्येते स्वयंभुवा

ரிக், யஜுர், சாம—இவற்றின் சிரோபாகத்திலிருந்து ‘கபோத’ மற்றும் ‘புஷ்ப’ எனப்படும் கிளைகள் தோன்றின; ‘ஆக்யானம்’ ஐந்தாம் வேதமாகக் கொண்டு, இவை அனைத்தையும் ஸ்வயம்பூ படைத்தான்.

Verse 55

गत्वैतान्मुच्यते पापद्द्विजो वह्निं समाश्रयन् / श्राद्धं चानन्त्यमेतेषु जपहोमतपांसि च

இந்தத் தீர்த்தங்களுக்கு சென்று அக்னியைச் சார்ந்தால், த்விஜன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். இங்கே செய்யும் ஸ்ராத்தத்தின் பலன் அளவற்றது; ஜபம், ஹோமம், தவமும் நிறைவேறும்.

Verse 56

पुण्डरीके महातीर्थे पुण्डरीकसमं फलम् / ब्रह्मतीर्थे महाप्राज्ञ सर्वयज्ञसमं फलम्

புண்டரீக மகாதீர்த்தத்தில் புண்டரீகத்துக்கு ஒப்பான பலன் கிடைக்கும். ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே! பிரம்மதீர்த்தத்தில் எல்லா யாகங்களுக்கும் சமமான பலன் பெறப்படும்.

Verse 57

सिंधुसागरसंभेदे तथा पञ्चनदे क्षयम् / विरजायां तथा पुण्यं मद्रवायां च पर्वते

சிந்து–சாகர சங்கமத்திலும், பஞ்சநதத்திலும் (ஸ்நானத்தால்) பாவநாசம் உண்டாகும். விரஜா நதியிலும் அதே புண்ணியம்; மத்ரவா மலையிலும் அதுவே.

Verse 58

देयं सप्तनदे श्राद्धं मानसे वा विशेषतः / महाकूटे ह्यनन्ते च गिरौ त्रिककुदे तथा

சப்தநதியில், குறிப்பாக மானஸத்தில், சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும்; மகாகூடம், அனந்தம், திரிககுத மலைகளிலும் அதுபோல.

Verse 59

संध्यायां च महानद्यां दृश्यते महादद्भुतम् / अश्रद्दधानं नाभ्येति सा चाभ्येति धृतव्रतम्

சந்தியைக்காலத்தில் மகாநதியில் ஒரு பேரதிசயம் காணப்படுகிறது—அச்ரத்தையுடையவனை அது அணுகாது; விரதம் தாங்கியவனை அணுகும்.

Verse 60

संश्रयित्वैकमेकेन सायाह्नं प्रति नित्यशः / तस्मिन्देयं सदा श्राद्धं पितॄणामक्षयार्थिनाम्

ஒவ்வொருவரும் ஒருவரைச் சார்ந்து அவர்கள் தினமும் மாலைக்காலத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர்; ஆகவே பித்ருக்களுக்கு அழியாத பலன் வேண்டுவோர் அங்கே எப்போதும் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

कृतात्मा वाकृतात्मा च यत्र विज्ञायते नरः / स्वर्गमार्गप्रदं नाम तीर्थं सद्यो वरप्रदम्

எங்கு மனிதன் க்ருதாத்மனா அக்ருதாத்மனா என அறியப்படுகிறானோ, அந்தத் தீர்த்தம் ‘ஸ்வர்கமார்கப்ரத’ எனப் பெயர்பெற்று உடனே வரம் அளிப்பதாகும்.

Verse 62

चीराण्युत्सृज्य यस्मिंस्तु दिवं सप्तर्षयो गाताः / अद्यापि तानि दृश्यन्ते चीराण्यंभोगतानि तु

எந்த இடத்தில் சப்தரிஷிகள் தங்கள் சீவரங்களை விட்டுவிட்டு விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றார்களோ, அந்தச் சீவரங்கள் இன்றும் நீரில் இருப்பதாகக் காணப்படுகின்றன.

Verse 63

स्नात्वा स्वर्गमवाप्नोति तस्मिंस्तीर्थेत्तमे नरः / ख्यातमायतनं तत्र नन्दिनः सिद्धसेवितम्

அந்த உயர்ந்த தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் சுவர்க்கத்தை அடைவான். அங்கே சித்தர்கள் வழிபடும் நந்தியின் புகழ்பெற்ற திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 64

नन्दीश्वरस्य सा मूर्त्तिर्निराचारैर्नदृश्यते / दृश्यन्ते काञ्चना युपास्त्वर्चिषो भास्करोदये

நந்தீஸ்வரரின் அந்த மூர்த்தி ஒழுக்கமற்றவர்களுக்கு தோன்றாது. ஆனால் சூரியோதயத்தில் பொன்னான யூபங்களும் அவற்றின் ஒளிக்கதிர்களும் தெரியும்.

Verse 65

कृत्वा प्रदक्षिणं तांस्तु गच्छन्त्यानन्दिता दिवम् / सर्वतश्च कुरुक्षेत्रं सुतीर्थं तु विशेषतः

அவற்றை பிரதட்சிணம் செய்து பக்தர்கள் மகிழ்ந்து சுவர்க்கம் செல்கின்றனர். குருக்ஷேத்திரம் முழுதும் நற்குளம்; ஆனால் இது சிறப்பாகும்.

Verse 66

पुण्यं सनत्कुमारस्य योगेशस्य महात्मनः / कीर्त्यते च तिलान्दत्त्वा पितृभ्योवै सदाक्षयम्

மகாத்மா யோகேசனான சனத்குமாரரின் புண்ணியம் இவ்வாறு போற்றப்படுகிறது—பித்ருக்களுக்கு எள்ளு தானம் செய்தால் என்றும் அழியாத பலன் கிடைக்கும்.

Verse 67

उक्तमेवाक्षयं श्राद्धं धर्मराजनिषेवितम् / श्राद्धं दत्तममावास्यां विधिना च यथाक्रमम्

தர்மராஜன் போற்றியதே ‘அக்ஷய’ ஸ்ராத்தம் என கூறப்படுகிறது—அமாவாசையில் விதிமுறையுடன், ஒழுங்குப்படி அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம்.

Verse 68

पुंसः सन्निहितायां तु कुरूक्षेत्रे विशेषतः / अर्चयित्वा पितॄंस्तत्र स पुत्रस्त्वनृणो भवेत्

குருக்ஷேத்திரத்தில் விசேஷமாக அருகில் இருந்து அங்கே பித்ருக்களை அர்ச்சித்தால், அந்த புதல்வன் பித்ருக் கடனிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 69

सरस्वत्यां विनशने प्लक्षप्रश्रवणे तथा / व्यासतीर्थे दृषद्वत्यां त्रिप्लक्षे च विशेषतः

சரஸ்வதியின் வினாசனம், ப்லக்ஷப்ரஸ்ரவணம், த்ருஷத்வதியில் வ்யாசதீர்த்தம், மேலும் திரிப்லக்ஷம்—இவை அனைத்தும் விசேஷத் தீர்த்தங்கள்.

Verse 70

देयमोङ्कारपवने श्राद्धमक्षयमिच्छता / शक्रावतारे गङ्गायां मैनाके च नगोत्तमे

அழியாத பலன் தரும் ஸ்ராத்தத்தை விரும்புவோர் ஓங்காரபவனத்தில் ஸ்ராத்தம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் கங்கையின் சக்ராவதாரத் தீர்த்தத்திலும், சிறந்த மைநாக மலைத்திலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

यमुनाप्रभवे चैव सर्वपापैः प्रमुच्यते / अत्युष्णाश्चातिशीताश्च आपस्तस्मिन्निदर्शनम्

யமுனையின் தோற்ற இடத்தில் (ஸ்நானம் முதலியவற்றால்) எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்; அங்கே நீர் சிலவேளை மிகச் சூடாகவும் சிலவேளை மிகக் குளிராகவும் இருப்பது அதன் அடையாளம்.

Verse 72

यमस्य भगिनी पुष्या मार्त्तण्डदुहिता शुभा / तत्राक्षयं सदा श्राद्धं पितृभिः पूर्वकीर्त्तितम्

யமனின் சகோதரி, சுபமான மார்த்தாண்டன் மகள் புஷ்யா—அங்கே ஸ்ராத்தம் எப்போதும் அழியாத பலன் தரும் என்று பித்ருக்கள் முன்பே கூறியுள்ளனர்.

Verse 73

ब्रह्मतुण्डह्रदे स्नात्वा सद्दयो भवति ब्राह्मणः / तस्मिंस्तु श्राद्धमानन्त्यं जपहोमतपांसि च

பிரம்மதுண்ட ஹ்ரதத்தில் நீராடினால் பிராமணன் உடனே தூய்மையடைகிறான். அந்தத் தீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் சிராத்தம் அளவற்ற பலன் தரும்; ஜபம், ஹோமம், தவமும் பலனளிக்கும்.

Verse 74

स्थाणुभूतो ऽचरत्तत्र वसिष्टो वै महातपाः / अद्यापि तत्र दृश्यन्ते पादपा मणिबर्हणाः

மகாதபஸ்வியான வசிஷ்டர் அங்கே தூணைப் போல அசையாது தங்கினார். இன்றும் அங்கே மணிபோன்ற அலங்காரத் தழைகள் கொண்ட மரங்கள் காணப்படுகின்றன.

Verse 75

तुला तु दृश्यते तत्र धर्मान्धर्मनिधर्शिनी / यथा वै तोलितं विप्रैस्तीर्थानां फलमुत्तमम्

அங்கே தர்மம்-அதர்மத்தை அளக்கும் தராசு காணப்படுகிறது. பிராமணர்கள் எடையிட்டபோது தீர்த்தங்களின் உத்தம பலன் வெளிப்படுவது போல.

Verse 76

पितॄणां दुहिता योगा गन्धकालीति विश्रुता / चतुर्थो ब्रह्मणस्त्वंशः पराशरकुलोद्भवः

பித்ருக்களின் மகள் ‘யோகா’ ‘கந்தகாளி’ எனப் புகழ்பெற்றாள். பராசர குலத்தில் பிறந்த அவள் பிரம்மாவின் நான்காம் அங்கமாகக் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 77

व्यसिष्यति चतुर्द्धा वै वेदं धीमान्महामुनिः / महायोगं महात्मानं या व्यासं जनयिष्यति

ஞானமிக்க மகாமுனி வேதத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிப்பார். மகாயோகியும் மகாத்மாவுமான வியாசரைப் பிறப்பிப்பவளும் அவளே.

Verse 78

अच्छोदकं नामसरस्तत्राच्छोदासमुद्भवः / मत्स्ययोनौ पुनर्जाता नियोगात्कारणेन तु

அங்கே ‘அச்சோதக’ எனும் சரோவர் உள்ளது; அங்கேயே அச்சோதா தோன்றினாள். நியோகக் காரணத்தால் அவள் மீன்-யோனியில் மீண்டும் பிறந்தாள்.

Verse 79

तस्यास्त्वाद्याश्रमे पुण्ये पुण्यकृद्भिर्निषेविते / दत्तं सकृदपि श्राद्धमक्षयं समुदाहृतम्

அவளுடைய முதற்புண்ணிய ஆசிரமத்தில், புண்ணிய செயல்வோர் வழிபடும் அந்த இடத்தில், ஒருமுறை அளித்தாலும் செய்த ஸ்ராத்தம் ‘அக்ஷயம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 80

नद्यां योगसमाधानं दत्तं युगपदुद्भवेत् / कुबेरतुङ्गे पापघ्नं व्यासतीर्थेतथैव च

நதியில் யோக-சமாதானத்துடன் அளிக்கும் தானம் உடனே பலன் தரும். குபேரதுங்கத்திலும் வ்யாசதீர்த்தத்திலும் அது பாபநாசகமென கூறப்படுகிறது.

Verse 81

पुण्यायां ब्रह्मणो वेद्यां श्राद्धमानन्त्यमिष्यते / सिद्धैस्तु सेविता नित्यं दृश्यते तु कृतात्मभिः

புண்ணியமிகு பிரம்மவேதியில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் அளவற்ற பலன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. சித்தர்கள் அதை நாளும் சேவிக்கின்றனர்; க்ருதாத்மர்கள் அதைத் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 82

अनिवर्तनं तु नन्दायां वेद्याः प्रागुत्तरदिशि / सिद्धिक्षेत्रं सुरैर्जुष्टं यत्प्राप्य न निवर्त्तते

வேதியின் ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் நந்தாவில் ‘அனிவர்த்தன’ எனும் சித்திக்ஷேத்திரம் உள்ளது; தேவர்கள் அதனைப் போற்றுகின்றனர். அதை அடைந்தால் மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை.

Verse 83

महालये पदं न्यस्तं महादेवेन धीमता / भूतानामनुकंपार्थं नास्तिकानां निदर्शनम्

மஹாலயத்தில் அறிவுமிகு மகாதேவன் தன் பாதத்தை நிறுவினான்—பூதங்களுக்கு அருள்கருணைக்காகவும், நாஸ்திகர்க்கு எடுத்துக்காட்டாகவும்।

Verse 84

विरजे त्वक्षयं श्राद्धं पूर्वमेव महालये / नन्दायां विरजे चैव तथैव च महालये

விரஜையிலும் மஹாலயத்திலும் முன்பே ‘அக்ஷய’ சிராத்தம் நடைபெறும்; நந்தாவிலும், விரஜையிலும், அதுபோல மஹாலயத்திலும்.

Verse 85

आत्मानं तारयन्तीह दशपूर्वान्दशापरान् / काकह्रदे जातिस्मर्यं सुवर्णममितौजसम्

இங்கே அவர்கள் தம்மைத் தாமே மீட்டு, பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தவர்களையும் கரை சேர்க்கிறார்கள்; காகஹ்ரதத்தில் பிறவிச் ச்மரணத்தை அளிக்கும், பொன்னென ஒளிரும், அளவற்ற தேஜஸுடைய பலன் கிடைக்கும்।

Verse 86

कौमारं च सरः पुण्यं नागभोगाभिरक्षितम् / कुमारतीर्थे स्नात्वा तु त्रिदिवं याति मानवः

கௌமார எனும் புனிதத் தடாகம் நாகங்களின் பாகைகளால் காக்கப்படுகிறது; குமார தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) அடைவான்।

Verse 87

देवालये तपस्तस्वा एकपादेन दुश्चरम् / निराहारो युगं दिव्यमुमातुङ्गो स्थितो ज्वलन्

தேவாலயத்தில் அவன் ஒருகாலில் நெடுந்தவம் செய்தான்; நிராஹாரனாய் திவ்ய யுகம் முழுதும் உமாதுங்கன் (உமையின் பிரியன்) ஒளிவீசி நிலைத்திருந்தான்।

Verse 88

उमातुङ्गे भृगोस्तुङ्गे ब्रह्मतुङ्गे महालये / तत्र श्राद्धानि देयानि नित्यमक्षयमिच्छता

உமாதுங்கம், ப்ருகோதுங்கம், ப்ரஹ்மதுங்கம், மஹாலயம் ஆகிய இடங்களில் நித்திய அக்‌ஷய பலன் விரும்புவோர் அங்கே எப்போதும் ஸ்ராத்தம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 89

अक्षयं तु सदा श्राद्धं शालग्रामे समन्ततः / दुष्कृतं दृश्यते तत्र प्रत्यक्षमकृतात्मनाम्

சாலகிராமத்தில் எங்கும் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் எப்போதும் அக்‌ஷயமானது; அங்கே கட்டுப்பாடற்றவர்களின் தீச்செயல் கண்முன்னே வெளிப்படும்।

Verse 90

प्रत्यदेशो ह्यशिष्टानां शिष्टानां च विशेषतः / तत्र देवह्रदः पुण्यो ब्रह्मणो नागराट् शुचिः

அந்த இடம் அநாகரிகருக்கு தண்டனையிடமாகவும், நற்பண்பாளருக்கு விசேஷ நன்மையிடமாகவும் உள்ளது; அங்கே ப்ரஹ்மாவின் புனித தேவஹ்ரதமும், தூய நாகராடும் இருக்கின்றன।

Verse 91

पिण्डं गृह्णति हि सतां न गृह्णात्यसतां सदा / अतिप्रदीप्तैर्भुजगैर्भोक्तुमन्नं न शक्यते

நல்லோரின் பிண்டம் அங்கே ஏற்கப்படுகிறது; தீயோரின் பிண்டம் எப்போதும் ஏற்கப்படாது; மிகக் கொதிக்கும் பாம்புகளிடையே உணவு உண்ண இயலாததுபோல்।

Verse 92

प्रत्यक्षं दृश्यते धर्मस्तीर्थयोर्नतयोर्द्वयोः / कारवत्यां च शाण्डिल्यां गुहायां वामनस्य च

‘நத’ எனப்படும் இரு தீர்த்தங்களில் தர்மம் கண்கூடாகத் தெரிகிறது; காரவதி, சாண்டில்யா மற்றும் வாமனனின் குகையிலும் அதுவே.

Verse 93

गत्वा चैतानि पूतःस्याच्छ्रदद्धमक्षयमेव च / जपो होमस्तपो ध्यानं यत्किञ्चित्सुकृतं भवेत्

இத்தீர்த்தங்களுக்கு சென்று ஒருவர் தூய்மையடைகிறார்; அவருடைய பக்திச் சிரத்தை அழியாததாகிறது. ஜபம், ஹோமம், தவம், தியானம் மற்றும் எத்தகைய சிறு புண்ணியமும் பயன் தரும்.

Verse 94

ब्रह्मचर्यं च यौ धत्ते गुरुभक्तिं शतं समाः / एवमाद्यास्सरिच्छ्रेष्ठा यत्स्नानादघमोक्षणम् / कुमारधारा तत्रैव दृष्टा पापं प्रणश्यति

பிரம்மச்சரியத்தை ஏற்று நூறு ஆண்டுகள் குருபக்தி செய்பவன்—அத்தகைய ஆதியிலான சிறந்த நதிகள்; அவற்றில் நீராடினால் பாவம் நீங்கும். அங்கே குமாரதாரையை தரிசித்தாலே பாவம் அழியும்.

Verse 95

ध्यानासनं तु तत्रैव व्यासस्याद्यापि दृश्यते / शैलः कान्तिपुराभ्याशे प्रागुदीच्यां दिशि स्थितः

அங்கேயே வியாசரின் தியானாசனம் இன்றும் காணப்படுகிறது. காந்திபுரத்திற்கு அருகில் வடகிழக்கு திசையில் அந்த மலை அமைந்துள்ளது.

Verse 96

पुण्य पुष्करिणी तत्र किरातगणरक्षिता / यस्यां स्नात्वा सकृद्विप्रः कामानाप्नोति शाश्वतान्

அங்கே கிராத கணங்கள் காக்கும் புண்ணிய புஷ்கரிணி உள்ளது. அதில் ஒருமுறை நீராடினாலே பிராமணன் நிலையான விரும்பிய பலன்களை அடைகிறான்.

Verse 97

अदृश्यः सर्वभूतानां देववच्चरते महीम्

அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாய், தேவனைப் போல பூமியில் உலாவுகிறான்.

Verse 98

काश्यपस्य महातीर्थं कालसर्पिरिति श्रुतम् / तत्र श्राद्धानि देयानि नित्यमक्षयमिच्छता

காச்யபரின் மகாதீர்த்தம் ‘காலசர்பி’ என்று புகழ்பெற்றது. நித்திய அక్షய பலன் விரும்புவோர் அங்கே சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 99

देवदारुवने वापि धारायास्तु निदर्शनम् / निर्धूतानि तु पापानि दृश्यन्ते सुकृतात्मनाम्

தேவதாரு வனத்திலும் நீர்தாரையின் இந்நிதர்சனம் உண்டு; நற்கருமம் உடையோரின் பாவங்கள் அங்கே கழுவி நீங்குவது காணப்படும்.

Verse 100

भागीरथ्यां प्रयागे तु नित्यमक्षयमुच्यते / कालञ्जरे दशार्णायां नैमिषे कुरुजाङ्गले

பாகீரதியின் பிரயாகத்தில் நித்திய அక్షய பலன் என்று கூறப்படுகிறது; அதுபோல காலஞ்சர, தசார்ணா, நைமிஷ, குருஜாங்கலத்திலும்.

Verse 101

वाराणस्यां नगर्यां च देयं श्राद्धं प्रयत्नतः / तत्र योगेश्वरो नित्यं तस्यां दत्तमथाक्षयम्

வாரணாசி நகரிலும் முயற்சியுடன் சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும். அங்கே யோகேஸ்வரன் எப்போதும் இருப்பதால், அங்கே அளித்தது அక్షயமாகும்.

Verse 102

गत्वा चैतानि पूर्तः स्याच्छ्राद्धमक्षय्यमेव च / जबो होमस्तथा ध्यानं यत्किञ्चित्सुकृतं भवेत्

இத்தீர்த்தங்களுக்கு சென்று செய்தால் மனிதன் பூர்த்தப் புண்ணியத்தால் நிறைவு பெறுவான்; சிராத்தமும் அక్షயமாகும். ஜபம், ஹோமம், தியானம்—எந்த நற்கருமமும் பலன் தரும்.

Verse 103

लौहित्ये वैतरण्यां चस्वर्गवेद्यां तथैव च / सा तु देवी समुद्रान्ते दृश्यते चैव नामभिः

லௌஹித்யம், வைதரணி, ஸ்வர்கவேதி ஆகிய இடங்களிலும் அந்த தேவியே கடலோரத்தில் பல நாமங்களால் தரிசனமளிக்கிறாள்.

Verse 104

गयायां धर्मवृष्ठे तु सरसि ब्रह्मणस्तथा / गयां गृध्रवटे चैव श्राद्धं दत्तं महाफलम्

கயாவில் தர்மவ்ருஷ்டி எனும் குளத்திலும், பிரம்மசரோவரத்திலும், மேலும் கயாவின் கிருத்ரவட்டத்திலும் அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம் மிகப் பெரிய பலனைத் தரும்.

Verse 105

हिमं च पतते तत्र समन्तात्पञ्चयो जनम् / भरतस्याश्रमे पुण्ये ऽरण्यं पुण्यतमं स्मृतम्

அங்கே சுற்றிலும் ஐந்து யோஜனை அளவு பனிப்பொழிவு உண்டு; பரதரின் புனித ஆசிரமத்திலுள்ள அந்த வனம் மிகப் புண்ணியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 106

मतङ्गस्य वनं तत्र दृश्यते सर्वमानुषैः / स्थापितं धर्मसर्वस्वं लोकस्यास्य निदर्शनम्

அங்கே மதங்க முனிவரின் வனம் எல்லா மனிதருக்கும் காணப்படுகிறது; அது இவ்வுலகிற்கு தர்மத்தின் முழுச் சாரத்தை நிறுவிய ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும்.

Verse 107

यद्दण्डकवनं पुण्यं पुण्यकृद्भिर्निषेवितम् / यस्मिन्प्राहुर्विशल्येति तीर्थं सद्यो निदर्शनम्

புண்ணிய செயல்வீரர்கள் வழிபடும் அந்தப் புனித தண்டக வனத்தில் ‘விசல்யா’ எனப்படும் தீர்த்தம் உடனே தரிசனமளிக்கிறது.

Verse 108

तुलामानैस्तथा चापि शास्त्रैश्च विविधैस्तथा / उन्मच्चन्ति तथा लग्न ये वै पापकृतो जनाः

துலாமானங்களிலும் பலவகை சாஸ்திரங்களிலும் பற்றுடைய பாவக்காரர், மயக்கமுற்றவர் போல் உன்மத்தராய் நடக்கின்றனர்।

Verse 109

तृतीयायां तथा पादे निराधायां तु मण्डले / महाह्रदे च कौशिक्यां दत्तं श्राद्धं महाफलम्

திரிதீயா திதியின் பாதத்தில், நிராதா மண்டலத்தில், கௌசிகியின் மஹாஹ்ரதத்தில் அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம் மஹாபலன் தரும்।

Verse 110

मुण्डपृष्टे पदं न्यस्तं महादेवेन धीमता / बहुदेवयुगांस्तप्त्वा तपस्तीव्रं सुदश्चरम्

முண்டப்ருஷ்டத்தில் ஞானமிகு மகாதேவன் தன் பாதத்தை வைத்தான்; பல தேவயுகங்கள் கடந்து கடுமையான, மிகத் துன்பகரமான தவம் செய்தான்।

Verse 111

अल्पेनाप्यत्र कालेन नरो धर्मपरायणः / पाप्मानमुत्सृजत्याशु जीर्णां त्वचमिवोरगः

இங்கே சிறிது காலத்திலேயே தர்மநிஷ்டன் பாவத்தை விரைவில் களைந்து விடுவான்; பாம்பு பழைய தோலை உரித்தெறிவதுபோல்।

Verse 112

सिद्धानां प्रीतिजननं पपानां च भयङ्करम् / लेलिहानैर्महाघोरै रक्ष्यते सुमहोरगैः

இது சித்தர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது; பாவிகளுக்கு அச்சமூட்டுவது; நாவை நக்கி அசையும் மிகக் கொடிய மாபெரும் நாகங்கள் இதைக் காக்கின்றன।

Verse 113

नाम्ना कनकनन्दीति तीर्थं जगति विश्रुतम् / उदीच्यां मुण्डपृष्टस्य ब्रह्मर्षिगणसेवितम्

‘கனகநந்தீ’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்தத் தீர்த்தம் உலகில் புகழ்பெற்றது. இது முண்டப்ருஷ்டத்தின் வடதிசையில் இருந்து, பிரம்மரிஷிகளால் சேவிக்கப்பட்டது.

Verse 114

तत्र स्नात्वा दिवंयान्ति स्वशरीरेण मानवाः / दत्तं वापि सदा श्राद्धमक्षय्यं समुदाहृतम्

அங்கே நீராடினால் மனிதர் தம் உடலோடு விண்ணுலகம் செல்கின்றனர். அங்கே அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தமும் என்றும் அழியாத பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது.

Verse 115

ऋणैस्त्रिभिस्ततः स्नात्वा निष्क्रीणाति नरस्तनुम् / मानसे सरसि स्नात्वा श्राद्धंनिर्वर्त्तयेत्ततः

அங்கே நீராடி மனிதன் மூன்று கடன்களிலிருந்து விடுபட்டு தன் உடலை மீட்கின்றான். பின்னர் மானஸ சரஸில் நீராடி ஸ்ராத்தத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 116

तीरे तु सरसस्तस्य देवस्या यतनं महत् / आरुह्य तु जपंस्तत्र सिद्धो याति दिवं ततः

அந்த சரஸின் கரையில் அந்த தேவனின் மகத்தான ஆலயம் உள்ளது. அங்கே ஏறி ஜபம் செய்பவன் சித்தி பெற்று அங்கிருந்து விண்ணுலகம் செல்கிறான்.

Verse 117

उत्तरं मानसं गत्वासिद्धिं प्राप्नोत्यनुत्तमाम् / स्नात्वा तस्मिन्सरश्रेष्ठे दृश्यते महादद्भुतम्

வட மானஸத்தை அடைந்தவன் ஒப்பற்ற சித்தியைப் பெறுகிறான். அந்தச் சிறந்த சரஸில் நீராடினால் மிகப் பெரிய அதிசயம் காணப்படுகிறது.

Verse 118

दिवश्च्युता महाभागा ह्यन्तरिक्षे विराजते / गङ्गा त्रिपथगा देवी विष्णुपादाच्च्युता सती

வானுலகத்திலிருந்து இறங்கிய மகாபாக்யமான கங்கை அந்தரிக்ஷத்தில் ஒளிர்கின்றாள். அவள் திரிபதகா தேவியாக, விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட பரிசுத்தவள்.

Verse 119

आकाशे दृश्यते तत्र तोरणं सूर्यसन्निभम् / जांबूनदमयं पुण्यं स्वगद्वारमिवायतम्

அங்கே ஆகாயத்தில் சூரியனை ஒத்த ஒளியுடன் ஒரு தோரணம் காணப்படுகிறது. அது புனிதமான ஜாம்பூநதத் தங்கத்தால் ஆனது; விரிந்த சொர்க்கவாசல் போல உள்ளது.

Verse 120

ततः प्रवर्त्तते भूयः सर्वसागरमण्डिका / पावनी सर्वभूतानां धर्मज्ञानां विशेषतः

பின்னர் அவள் மீண்டும் ஓடி, எல்லாச் சமுத்திரங்களையும் சூழும் மண்டலம்போல் விரிகின்றாள். அவள் எல்லா உயிர்களையும் புனிதப்படுத்துகிறாள்; குறிப்பாக தர்மஞானிகளை.

Verse 121

चन्द्रभागा च सिद्धुश्च शुभे मानससंभवे / सागरं पश्चिमं यातो दिव्यः सिंधुनदो वरः

புனிதமான மானச சரோவரத்தில் தோன்றிய சந்திரபாகா மற்றும் சித்து—இந்த தெய்வீகமான சிறந்த சிந்து நதி மேற்கு கடலை நோக்கிச் செல்கிறது.

Verse 122

पर्वतो हिमवान्नाम नानाधातुविभूषितः / आयतो वै सहस्राणि योजनानां बहुनि तु

ஹிமவான் எனப்படும் மலை பலவகைத் தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பரப்பு பல ஆயிரம் யோஜனைகள் வரை விரிந்துள்ளது.

Verse 123

सिद्धचारणसंकीर्णा देवर्षिगणसेविता / तत्र पुष्करिणी रम्या सुषुम्णा नाम नामतः

அங்கே சித்தர்-சாரணர் கூட்டம் நிறைந்ததும், தேவரிஷி கணங்கள் சேவிக்கும் இனிய புஷ்கரிணி ஒன்று உள்ளது; பெயரால் அது ‘சுஷும்ணா’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 124

दशवर्षसहस्राणि तस्यां स्नातस्तु जीवति / श्राद्धं भवति चानन्तं तत्र दत्तं महोदयम्

அந்த புஷ்கரிணியில் நீராடுபவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வான்; அங்கே அளிக்கப்படும் சிராத்தம் முடிவில்லா பலன் தரும், மகத்தான புண்ணிய உதயமாகும்.

Verse 125

तारयेच्च सदा श्राद्धे दशपूर्वान्दशापरान् / सर्वत्र हिमवान्पुण्यो गङ्गा पुण्या समन्ततः

சிராத்தத்தில் அவன் எப்போதும் பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தவர்களையும் கரை ஏற்றுவான்; இமவான் எங்கும் புண்ணியமான், கங்கை எல்லாத் திசையிலும் புனிதம்.

Verse 126

समुद्रगाः समुद्राश्च सर्वे पुण्याः समन्ततः / एवमादिषु चान्येषु श्राद्धं निर्वर्तयेद्बुधः

கடலுக்குச் செல்லும் நதிகளும் கடல்களும்—எல்லாம் எல்லாத் திசையிலும் புண்ணியமானவை; இவ்வாறே பிற தீர்த்தங்களிலும் அறிவுடையவன் சிராத்தத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 127

पुतो भवति वै स्नात्वा हुत्वा दत्त्वा तथैव च / शेलसानुषु शृङ्गेषु कन्दरेषु गुहासु च

நீராடி, ஹோமம் செய்து, தானம் அளித்தால் அவன் நிச்சயமாகத் தூய்மையடைவான்—மலைச் சரிவுகள், சிகரங்கள், பள்ளத்தாக்குகள், குகைகள் ஆகிய இடங்களிலும்.

Verse 128

उपह्वरनितंबेषु तथा प्रस्रवणेषु च / पुलिनेष्वापगानां च तथैव प्रभवेषु च

உபஹ்வர நிதம்பங்களில், அதுபோல ஊற்றுகளிலும்; ஆறுகளின் மணற்பரப்புகளிலும் அவற்றின் தோற்ற இடங்களிலும் கூட।

Verse 129

महोदधौ गवां गोष्टे संगमेषु वनेषु च / सुसंमृष्टोपलिप्तेषु त्दृद्येषु सुरभिष्वथ

மகாசமுத்திரக் கரையில், பசுக்களின் கோஷ்டத்தில், சங்கமங்களில் மற்றும் வனங்களில்; நன்றாகச் சீராக்கி லேபிக்கப்பட்ட, உறுதியான, நறுமணமுள்ள இடங்களில்.

Verse 130

गोमयेनोपलिप्तेषु विविक्तेषु गृहेषु च / कुर्याच्छ्राद्धमथैतेषु नित्यमेव यथाविधि

கோமயத்தால் லேபிக்கப்பட்ட தனிமையான இல்லங்களிலும்; இவ்விடங்களில் விதிப்படி தினமும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 131

प्राग्दक्षिणां दिशं गत्वा सर्वकामचिकीर्षया / एवमेतेषु सर्वेषु श्राद्धं कुर्यादतन्द्रितः

கிழக்கு-தெற்கு திசை நோக்கிச் சென்று, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற வேண்டி; இவ்வாறே இவ்விடமெல்லாம் சோர்வின்றி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 132

एतेष्वेव तु मेधावी ब्राह्मीं सिद्धिमवाप्नुयात् / त्रैवर्णविहितैः स्थाने धर्मे वर्णाश्रमे रतैः

இவ்விடங்களிலேயே அறிவுடையவன் ‘பிராஹ்மீ சித்தி’யை அடைவான்; மூன்று வர்ணத்தாரால் விதிக்கப்பட்ட, தர்மத்திலும் வர்ணாஷ்ரம ஒழுக்கத்திலும் ஈடுபட்ட இடங்களில்.

Verse 133

कौपस्थानं च संत्यागात्प्राप्यते पितृपूजनम् / तीर्थान्यनुसरन्वीरः श्रद्दधानः समाहितः

கௌபஸ்தானத்தைத் துறந்தால் பித்ரு பூஜையின் பலன் கிடைக்கும். நம்பிக்கையுடன் ஒருமனத்தனாக வீரன் தீர்த்தங்களைப் பின்பற்றுகிறான்.

Verse 134

कृतपापो ऽपि शुध्येत किं पुनः शुभकर्मकृत् / तिर्यग्योनिं न गच्छेच्च कुदेशे च न जायते

பாவம் செய்தவனும் தூய்மையடையலாம்; அப்படியிருக்க, நற்கர்மம் செய்பவன் எவ்வளவு மேல்! அவன் திர்யக் யோனிக்குச் செல்லான்; குதேசத்திலும் பிறக்கான்.

Verse 135

स्वर्गी भवति विप्रो वै मोक्षोपायं च विन्दति / अश्रद्दधानः पापायुर्नास्तिको ऽच्छिन्नसंशयः

விப்ரன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து, மோக்ஷத்தின் வழியையும் பெறுகிறான். ஆனால் நம்பிக்கையற்ற, பாவ ஆயுளுடைய நாஸ்திகனின் சந்தேகம் அறுபடாது.

Verse 136

हेतुनिष्ठश्च पञ्चैते न तीर्थे फलभागिनः / गुरुतीर्थे परा सिद्धिस्तीर्थानां परमं पदम्

காரணவாதத்தில் நிலைத்த இவ்வைந்து பேர் தீர்த்தப் பலனுக்கு உரியவர் அல்லர். குரு-தீர்த்தத்தில் பரம சித்தி; அதுவே தீர்த்தங்களின் உச்சப் பதம்.

Verse 137

ध्यानं तीर्थं परं तस्माद्ब्रह्मतीर्थं सनातनम् / उपवासात्परं ध्यानमिन्द्रियाणां निवर्त्तनम्

ஆகையால் தியானமே பரம தீர்த்தம்—சனாதன பிரஹ்ம தீர்த்தம். உபவாசத்தையும் விட தியானம் மேல்; அது இந்திரியங்களை அடக்கி நிறுத்தும்.

Verse 138

उपवासनिबद्धैर्हि प्राणैरेव पुनः पुनः / प्राणापानौ वशे कृत्वा वशगानीन्दियाणि च

உபவாசத்தால் கட்டுப்பட்ட பிராணனால் மீண்டும் மீண்டும் பிராண-அபானங்களை வசப்படுத்தி, இந்திரியங்களையும் வசமாக்குக।

Verse 139

बुद्धिं मनसि संयम्य सर्वेषां तु निवर्त्तनम् / प्रत्याहारं कृतं विद्धि मोक्षोपायमसंशयम्

புத்தியை மனத்தில் கட்டுப்படுத்தி, அனைத்திலிருந்தும் திரும்பச் செய்வதே ‘பிரத்யாஹாரம்’; அது ஐயமின்றி மோக்ஷத்தின் வழி என அறிக।

Verse 140

इन्द्रियाणां मनो घोरं बुद्ध्यादीनां विवर्त्तनम् / अना हारो क्षयं याति विद्यादनशनं तपः

இந்திரியங்களின் மனம் கடுமையானது; அது புத்தி முதலியவற்றையும் திருப்பிவிடும். ஆனால் அன்னமின்மை (அனாஹாரம்) சிதைந்து போகும்; ஆகவே அனசனம் தவம் என அறிக।

Verse 141

निग्रहे बुद्धिमन्सोरन्यबुद्धिर्न जायते / क्षीणेषु सर्वदोषेषु क्षीणेष्वेवेन्द्रियेषु च

புத்தி-மனத்தின் அடக்கத்தில் வேறு புத்தி எழாது; எல்லா தோஷங்களும் சிதைந்தபோது, இந்திரியங்களும் சிதைந்தபோது.

Verse 142

परिनिर्वाति शुद्धात्मा यथा वह्निरनिधनः / कारणेभ्यो गुणेभ्यश्च व्यक्ताव्यक्ताच्च कुत्स्नशः

சுத்த ஆத்மா முடிவில்லா அக்கினிபோல் முழு அமைதியில் தணிகிறது; காரணங்கள், குணங்கள், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் அப்பாற்படுகிறது।

Verse 143

नियोजयति क्षेत्रज्ञं तेभ्योयोगेन योगवित् / तस्य नास्ति गतिः स्थानं व्यक्ताव्यक्ते च सर्वशः / न सन्नासन्न सदसन्नैव किञ्चिदवस्थितः

யோகத்தை அறிந்தவன் யோகத்தால் அந்தத் தத்துவங்களில் க்ஷேத்ரஜ்ஞனை நியமிக்கிறான். அவனுக்கு வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் எங்கும் செல்லும் வழியும் இடமும் இல்லை. அவன் சத் அல்ல, அசத் அல்ல; சதசத் கூட அல்ல—எந்த நிலையிலும் நிலைபெறாதவன்.