Sukta 115

Mantra 1

पापलक्षणनाशनम्। प्र प॑ते॒तः पा॑पि लक्ष्मि॒ नश्ये॒तः प्रामुतः॑ पत । अ॒य॒स्मये॑ना॒ङ्केन॑ द्विष॒ते त्वा स॑जामसि

Voa para longe, ó Lakṣmī maligna; desvanece — voa daqui para acolá. Com um gancho de ferro nós te prendemos sobre aquele que nos odeia.

Mantra 2

या मा॑ ल॒क्ष्मीः प॑तया॒लूरजु॑ष्टाभिच॒स्कन्द॒ वन्द॑नेव वृ॒क्षम्। अ॒न्यत्रा॒स्मत् स॑वित॒स्तामि॒तो धा॒ हिर॑ण्यहस्तो॒ वसु॑ नो॒ ररा॑णः

Essa Lakṣmī que, esvoaçando, deleitada com o pó, saltou sobre mim como uma trepadeira sobre uma árvore — ó Savitar, põe-na noutro lugar, longe de nós; afasta-a daqui. Tu, de mãos douradas, jubiloso, concede-nos riqueza.

Mantra 3

एक॑शतं ल॒क्ष्म्यो॒३मर्त्य॑स्य सा॒कं त॒न्वाऽज॒नुषोऽधि॑ जा॒ताः । तासां॒ पापि॑ष्ठा॒ निरि॒तः प्र हि॑ण्मः शि॒वा अ॒स्मभ्यं॑ जातवेदो॒ नि यच्छ

Cem são as Lakṣmī de um mortal, nascidas juntamente com o corpo, desde o nascimento, postas sobre ele. A mais maligna delas, vinda de Nirṛti, nós a expulsamos para longe; as benfazejas, ó Jātavedas, firma-as para nós.

Mantra 4

ए॒ता ए॑ना॒ व्याक॑रं खि॒ले गा विष्ठि॑ता इव । रम॑न्तां॒ पुण्या॑ ल॒क्ष्मीर्याः पा॒पीस्ता अ॑नीनशम्

Estas eu as separei: ide para o ermo, como o esterco que ali permanece. Que se alegrem as sagradas Lakṣmī, as propícias e de bom agouro; as más — a essas eu fiz perecer.