ਅਰਜੁਨ

ਚੱਕਰ ਫਸ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਰਾਧੇਯ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਪਾਂਡਵ, ਇਕ ਮੁਹੂਰਤ ਧੀਰਜ ਧਰ।”

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ‘ਸੁਧਰਮਾ’ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੋਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਏਕਲਵ੍ਯ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰ੍ਯ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਨੇਹ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲੇ।

ਤਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ: ਹੇ ਅਚਯੁਤ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਦੋਵਾਂ ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਹੇ ਅਰਿਸੂਦਨ! ਰਣ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਵਰਗੇ ਪੂਜਣਯ ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂ?

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਨਾਲੋਂ ਬੁੱਧੀ (ਜ੍ਞਾਨ) ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਘੋਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹੋ?

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਕਾਂਤੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਪਕਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਦੂਜਾ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਬਣ ਕੇ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਹੈ—ਕਰੁਣਾ ਹੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਨਿਚੋੜ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਅਰਥੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।”

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦਾ—ਛਤ੍ਰ ਅਤੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ।

ਅਚਯੁਤ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰੂ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।

ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸਖ (ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ), ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼੍ਣਿਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ੍ਯ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹਰਣ ਲਈ ਤੂੰ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ…

اے وپر رشی! بھگوان شری کرشن وی ارجن دے نال رتھ تے اوہناں دے پچھے گئے۔ اس طرحاں راجہ یدھشٹر اپنے ساتھیاں نال گھرے ہوئے کویر وانگوں بہت شاندار لگ رہے سن۔