Adhyaya 4: On Nārāyaṇa’s Ten Avatāras and Eightfold Manifestations, and the Account of King Aśvaśirā

Verse 1

धरण्युवाच । योऽसौ नारायणो देवः परमात्मा सनातनः । भगवन् सर्वभावेन उताहो नेति शंस मे ॥ ४.१ ॥

ဓရာဏီ (မြေမိခင်) ပြောသည်– «နာရာယဏဟူသော ထာဝရ ပရမာတ္မာ ဘုရားသခင်ကို၊ အို ဘဂဝန်၊ အရာအားလုံးအဖြစ် အတည်ပြုရမလား၊ သို့မဟုတ် ‘ဤမဟုတ်’ (နេတိ) ဟူ၍ ချဉ်းကပ်ရမလား။ ငါ့အား ရှင်းပြပါ»။

Verse 2

श्रीवराह उवाच । मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्की च ते दश ॥ ४.२ ॥

သီရိ ဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်– «မတ္စျ၊ ကူර්မ၊ ဝရာဟာ; နရစിംဟ၊ ထို့နောက် ဝာမန; ရာမ နှင့် (ပရရှု)ရာမ; ကృష్ణ; ဗုဒ္ဓ; နှင့် ကလ္ကိ—ဤတို့သည် သင်၏ ဒသအဝတာရများ ဖြစ်သည်»။

Verse 3

इत्येताः कथितास्तस्य मूर्त्तयो भूतधारिणि । दर्शनं प्राप्तुमिच्छूनां सोपानानीव शोभते ॥ ४.३ ॥

ထို့ကြောင့် ထိုဘုရား၏ မူရ္တိများကို အို သတ္တဝါတို့ကို ထောက်မထားသူ၊ ဤသို့ ဖော်ပြပြီးပြီ။ သူ့ကို မြင်တွေ့လိုသူတို့အတွက် ၎င်းတို့သည် လှေကားအဆင့်များကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 4

यत् तस्य परमं रूपं तन्न पश्यन्ति देवताः । अस्मदादिस्वरूपेण पूरयन्ति ततो धृतिम् ॥ ४.४ ॥

သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို နတ်တို့ မမြင်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့သော ရုပ်ပုံများကို စတင်ယူဆောင်ခြင်းအားဖြင့် (သူတို့သည်) တည်ကြည်မှု/သတ္တိကို ထောက်မ၍ ပြည့်စုံစေကြသည်။

Verse 5

ब्रह्मा भगवतो मूर्त्या रजसस्तमसस्तथा । याभिः संस्थाप्यते विश्वं स्थितौ संचाल्यते च ह ॥ ४.५ ॥

ဗြဟ္မာသည်—ရဇသနှင့် တမသနှင့် ဆက်နွယ်သော ဘုရား၏ မူရ္တိများနှင့်အတူ—ထိုမူရ္တိများအားဖြင့် စကြဝဠာကို တည်ထောင်စေပြီး၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း (sthiti) အခြေအနေ၌လည်း လှုပ်ရှားစေသည်။

Verse 6

त्वमेकाऽस्य देवस्य मूर्तिराद्या धराधरे । द्वितीया सलिलं मूर्तिस्तृतीया तैजसी स्मृता ॥ ४.६ ॥

အို မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူ၊ သင်သည် ထိုဘုရား၏ ပထမ မူရ္တိ ဖြစ်၏။ ဒုတိယ မူရ္တိသည် ရေဟု သိမှတ်ကြပြီး၊ တတိယ မူရ္တိကို မီးရောင်တောက်ပမှုဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 7

चतुर्थी वायुमूर्तिः स्यादाकाशाख्या तु पञ्चमी । एतास्तु मूरतयस्तस्य क्षेत्रज्ञत्वं हि मद्धियाम् । मूर्त्तित्रयं तथा तस्य इत्येताश्चाष्टमूर्तयः ॥ ४.७ ॥

စတုတ္ထသည် လေ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ပဉ္စမသည် အာကာသဟု ခေါ်သည်။ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည် ငါ၏အမြင်အရ «က்ஷೇತ್ರဇ్ఞ» (လယ်ကွင်းကို သိသူ) အဖြစ်ကို ပြသသော သူ၏ရုပ်များပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ရုပ်သုံးပါးလည်း ရှိသဖြင့် ဤတို့ကို «အဋ္ဌမူရ္တိ» ရုပ်ရှစ်ပါး ဟု ဆိုသည်။

Verse 8

अभिव्याप्तिमिदं सर्वं जगन्नारायणेन ह । इत्येतत् कथितं देवि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ४.८ ॥

«ဤလောကဓာတ်အလုံးစုံကို နာရာယဏ (Nārāyaṇa) သည် အနှံ့အပြား စိမ့်ဝင်လွှမ်းမိုးထားသည်» ဟု ဆိုထား၏။ အို ဒေဝီ၊ ဤအကြောင်းကို ရှင်းပြပြီးပြီ; နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း။

Verse 9

धरण्युवाच । नारदेनैवमुक्तस्तु तदा राजा प्रियव्रतः । कृतवान् किं ममाचक्ष्व प्रसादात् परमेश्वर ॥ ४.९ ॥

ဓရဏီက ပြောသည်။ နာရဒ (Nārada) က ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ဘုရင် ပရိယဗြတ (Priyavrata) သည် ထိုအခါ ပြန်လည်ဆိုသည်—«အမြင့်ဆုံးအရှင်၏ ကရုဏာ (prasāda) ကြောင့် ငါ ဘာကို ပြုခဲ့သနည်း၊ ငါ့အား ပြောပြပါ»။

Verse 10

श्रीवराह उवाच । भवतीं सप्तधा कृत्वा पुत्राणां च प्रदाय सः । प्रियव्रतस्तपस्तेपे नारदाच्छ्रुतविस्मयः ॥ ४.१० ॥

သီရိ ဝရာဟ (Śrī Varāha) က မိန့်သည်။ သူသည် သင် (ဓရဏီ) ကို ခုနစ်ပိုင်း ခွဲ၍ သားတို့အား ခွဲဝေပေးပြီးနောက်၊ ပရိယဗြတ (Priyavrata) သည် နာရဒ (Nārada) ထံမှ ကြားသိရသည့်အရာကြောင့် အံ့ဩလျက် တပဿ (tapas) ကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 11

नारायणात्मकं ब्रह्म परं जप्त्वा स्वयम्भुवः । ततस्तुष्टमनाः पारं परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ४.११ ॥

နာရာယဏ (Nārāyaṇa) အနှစ်သာရရှိသော အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို ဂျပ (japa) အဖြစ် ရွတ်ဆိုပြီးနောက်၊ စွဝယမ္ဘုဝ (Svayambhuva) သည် အတွင်းစိတ် ပျော်ရွှင်တည်ငြိမ်လာကာ «အခြားကမ်း» သို့—အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန် (nirvāṇa) ကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 12

शृणु चान्यद् वरारोहे यद्वृत्तं परमेष्ठिनः । आराधनाय यततः पुराकाले नृपस्य ह ॥ ४.१२ ॥

အို ခါးလှပသော မိန်းမရေ၊ နောက်ထပ်အကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို နားထောင်လော့။ ပရမေဋ္ဌင် (Parameṣṭhin) နှင့် ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်ကို ဆိုသည်—ရှေးကာလ၌ မင်းတစ်ပါးသည် ပူဇော်အာရాధနာအတွက် အားထုတ်ခဲ့၏။

Verse 13

आसीदश्वशिरा नाम राजा परमधार्मिकः । सोऽश्वमेधेन यज्ञेन यष्ट्वा सुबहुदक्षिणः ॥ ४.१३ ॥

အရှ်ဝရှီရာ (Aśvaśirā) ဟူသော မင်းတစ်ပါးရှိ၍ ဓမ္မကို အလွန်လေးစားသူ ဖြစ်၏။ သူသည် အရှ်ဝမေဓ (Aśvamedha) ယဇ်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) များကို အလွန်ပေါများစွာ ပေးလှူသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 14

स्नातश्चावभृथिथे सोऽथ ब्राह्मणैः परिवारितः । यावदास्ते स राजर्षिस्तावद् योगिवरो मुनिः । आययौ कपिलः श्रीमान् जैगीषव्यश्च योगिराट् ॥ ४.१४ ॥

ထို့နောက် အဝဘෘထ (avabhṛtha) အဆုံးသတ်ရေချိုးပွဲ၌ ရေချိုးပြီး၊ ထို ရာဇရ္ဓိသည် ဗြာဟ္မဏများ ဝိုင်းရံလျက် ထိုင်နေ၏။ သူ ထိုင်နေစဉ်တွင် ယောဂီတို့အထွဋ်အမြတ် မုနိသည် ရောက်လာသည်—တောက်ပသော ကပိလ (Kapila) နှင့် ယောဂီတို့၏ အရှင် ဂျိုင်ဂီရှဗျ (Jaigīṣavya) တို့ဖြစ်၏။

Verse 15

ततस्त्वरितमुत्थाय स राजा स्वागतक्रीयाम् । चकार परया युक्तः स मुदा राजसत्तमः ॥ ४.१५ ॥

ထို့နောက် မင်းတော်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ၊ မင်းတို့အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သူသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် စံနစ်တကျသော ကြိုဆိုပွဲ အကျင့်အထုံးများကို အလွန်သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 16

तावर्च्चितावासनगौ दृष्ट्वा राजा महाबलः । पप्रच्छ तौ तिग्मधियौ योगज्ञौ स्वेच्छयागतौ ॥ ४.१६ ॥

ထိုနှစ်ပါးကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြု၍ အာසနပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သော် မဟာဗလ မင်းတော်သည် မေးမြန်း၏—ဉာဏ်ထက်မြက်၍ ယောဂကို သိကျွမ်းသော သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ရောက်လာသူများ ဖြစ်၏။

Verse 17

भवन्तौ संशयं विप्रौ पृच्छामि पुरुषोत्तमौ । कथमाराधयेद् देवं हरिं नारायणं परम् ॥ ४.१७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါး အထူးမြတ်သူတို့၊ သံသယတစ်ရပ်ကို မေးလိုပါသည်။ အမြင့်မြတ်သော ဟရီ—နာရာယဏကို မည်သို့ မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်နည်း။

Verse 18

विप्रावूचतुः । क एष प्रोच्यते राजंस्त्वया नारायणो गुरुः । आवां नारायणौ द्वौ तु त्वत्प्रत्यक्षगतो नृप ॥ ४.१८ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့က ပြောကြသည်– «အို မင်းကြီး၊ သင်က နာရာယဏဟု ကြေညာသော ဆရာသည် မည်သူနည်း။ အရှင်ဘုရား၏ မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ရှိနေသော နာရာယဏနှစ်ပါးကတော့ ကျွန်ုပ်တို့ပင် ဖြစ်သည်၊ အို အုပ်စိုးရှင်»။

Verse 19

अश्वशिरा उवाच । भवन्तौ ब्राह्मणौ सिद्धौ तपसा दग्धकिल्बिषौ । कथं नारायणावावामिति वाक्यमथेरितम् ॥ ४.१९ ॥

အရှ္ဝရှီရက ပြောသည်– «သင်တို့နှစ်ပါးသည် တပသဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ဗြာဟ္မဏစိဒ္ဓများ ဖြစ်၍ အပြစ်အနာများကို တပသက မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေပြီးသား။ ‘ကျွန်ုပ်တို့သည် နာရာယဏများ’ ဟု မည်သို့ ဆိုနိုင်သနည်း» ဟူ၍ ထိုစကားကို ထုတ်ပြော하였다။

Verse 20

शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासाऽ जनार्दनः । गरुडस्थो महादेवः कस्तस्य सदृशो भुवि ॥ ४.२० ॥

လက်တွင် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ကာ ဂရုဍပေါ်၌ စီးနင်းတော်မူသော ဇနာရ္ဒန—မဟာဒေဝတော်၊ လောက၌ သူနှင့် တူညီသူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 21

तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा तौ विप्रौ संहितव्रतौ । जहसतुः पश्य विष्णुं राजन्निति जजल्पतुः ॥ ४.२१ ॥

ထိုမင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဝ్రတကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါးသည် ပြုံးရယ်ကာ «အို မင်းကြီး၊ ဗိෂ္ဏုကို ကြည့်လော့» ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 22

एवमुक्त्वा स कपिलः स्वयं विष्णुर्बभूव ह । जैगीषव्यश्च गरुडस्तत्क्षणात् समजायत ॥ ४.२२ ॥

ဤသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက် ကပိလမုနိသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ဗိဿဏုဘုရားဖြစ်လာ၏။ ထိုခဏတည်းမှာပင် ဇိုင်ဂီရှဗျသည် ဂရုဍအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 23

ततो हाहाकृतं त्वासीत्तत्क्षणाद्राजमण्डलम् । दृष्ट्वा नारायणं देवं गरुडस्थं सनातनम् ॥ ४.२३ ॥

ထို့နောက် ထိုခဏတည်းမှာပင် မင်းတော်၏အဝိုင်းအဝန်း (နန်းတော်အစုအဝေး) သည် အော်ဟစ်ကြောက်လန့်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ အကြောင်းမှာ ဂရုဍပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူသော အနန္တသနာတန နာရာယဏဘုရားကို မြင်တွေ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 24

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ततो राजा महायशाः । उवाच शम्यतां विप्रौ नायं विष्णुरथेदृशः ॥ ४.२४ ॥

ထို့နောက် ဂုဏ်သတင်းကြီးသော မင်းတော်သည် လက်အုပ်ချီ၍ အညလိပြုကာ မိန့်တော်မူသည်—“ဗြာဟ္မဏတို့၊ စိတ်ငြိမ်ကြပါစေ။ ဤသူသည် ဗိဿဏုမဟုတ်၊ ထိုသို့သော အရုပ်အဆင်းလည်း မဟုတ်ပါ။”

Verse 25

यस्य ब्रह्मा समुत्पन्नो नाभिपङ्कजमध्यतः । तस्माच्च ब्रह्मणो रुद्रः स विष्णुः परमेश्वरः ॥ ४.२५ ॥

အကြင်သူ၏ နာဘိပဒုမ (ကြာပန်းကဲ့သို့သော နာဘိ) အလယ်မှ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုဘြဟ္မာမှပင် ရုဒြာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုသူတည်းဟူသော ဗိဿဏုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 26

इति राजवचः श्रुत्वा तदा तौ मुनिपुङ्गवौ । चक्रतुः परमां मायां योगमायां विशेषतः ॥ ४.२६ ॥

မင်းတော်၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ထိုမုနိအထွတ်အမြတ်နှစ်ပါးသည် အလွန်မြင့်မြတ်သော မာယာကို အသုံးချကြ၏—အထူးသဖြင့် ယောဂမာယာကို ဖြစ်သည်။

Verse 27

कपिलः पद्मनाभस्तु जैगीषव्यः प्रजापतिः । कमलस्थो बभौ ह्रस्वस्तस्य चाङ्के कुमारकः ॥ ४.२७ ॥

ကပိလ၊ ပဒ္မနာဘ၊ နှင့် ပ္ရဇာပတိ ဖြစ်သော ဇိုင်ဂီဿဗျ—ကြာပန်းပေါ်၌ တည်နေစဉ်—ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုသူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်လည်း ကုမာရက (ကလေးငယ်) တစ်ဦး ရှိ၏။

Verse 28

ददर्श राजा रक्ताक्षं कालानलसमद्युतिम् । नेत्थं भवति विश्वेशो मायैषा योगिनां सदा । सर्वव्यापी हरिः श्रीमानिति राजा जगाद ह ॥ ४.२८ ॥

မင်းကြီးသည် ထိုသူကို မြင်၏—မျက်လုံးနီ၍ ကာလအဆုံး၏ မီးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်။ ထို့နောက် မင်းကြီးက ဆို၏—“ဗိဿဝေရှ (လောကအရှင်) သည် အမှန်တကယ် ဤသို့ မဟုတ်; ဤသည် ယောဂီတို့၏ မာယာ ဖြစ်၏။ သရီးမန် ဟရီသည် အလုံးစုံ၌ ပျံ့နှံ့တော်မူ၏။”

Verse 29

ततो वाक्यावसाने तु तस्य राज्ञो हि संसदि । मशका मत्कुणा यूका भ्रमराः पक्षिणोरगाः ॥ ४.२९ ॥

ထိုစကားပြီးဆုံးသည့်အခါ မင်းကြီး၏ အစည်းအဝေးခန်း၌ ခြင်များ၊ ပိုးကောင်အိပ်ရာ (မတ်ကුණာ) များ၊ ယူကာ (လိပ်) များ၊ ပျားများ၊ ငှက်များနှင့် မြွေများ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 30

अश्वा गावो द्विपाः सिंहा व्याघ्रा गोमायवो मृगाः । अन्येऽपि पशवः कीटा ग्राम्यारण्याश्च सर्वशः । दृश्यन्ते राजभवने कोटिशो भूतधारिणि ॥ ४.३० ॥

မြင်းများ၊ နွားများ၊ ဆင်များ၊ ခြင်္သေ့များ၊ ကျားများ၊ မြေခွေး (ဂိုမಾಯု) များ၊ သမင်များနှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များ၊ ထို့ပြင် ပိုးမွှားများပါ—အိမ်မွေးနှင့် တောရိုင်း အမျိုးမျိုး—သတ္တဝါတို့ကို ထမ်းဆောင်သူအို၊ မင်းနန်းတော်၌ သန်းပေါင်းများစွာ မြင်ရ၏။

Verse 31

तं दृष्ट्वा भूतसङ्घातं राजा विस्मितमानसः । यावच्चिन्तयते किं स्यादेतदित्यवगम्य च । जैगीषव्यस्य माहात्म्यं कपिलस्य च धीमतः ॥ ४.३१ ॥

ထိုသတ္တဝါအစုအဝေးကို မြင်ပြီး မင်းကြီး၏ စိတ်သည် အံ့ဩလွန်စွာ ဖြစ်၏။ “ဤအရာသည် ဘာဖြစ်မလဲ” ဟု စဉ်းစားနေစဉ်၊ အကြောင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် ဇိုင်ဂီဿဗျ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ပညာရှိ ကပိလ၏ ဂုဏ်တော်ကို နားလည်သိရှိလာ၏။

Verse 32

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा स राजा अश्वशिरास्तदा । पप्रच्छ तावृषी भक्त्या किमिदं द्विजसत्तमौ ॥ ४.३२ ॥

ထို့နောက် အရှ္ဝသိရာ မင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ရိုသေစွာပေါင်းကာ၊ ဘက္တိဖြင့် ရှင်ရသီနှစ်ပါးအား မေးလျက်— «အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ ဤအရာသည် အဘယ်နည်း?» ဟု မေး하였다။

Verse 33

द्विजावूचतुः । आवां पृष्टौ त्वया राजन् कथं विष्णुरिहेज्यते । प्राप्यते वा महाराज तेनिदं दर्शितं तव ॥ ४.३३ ॥

ဒွိဇနှစ်ပါးက ပြောကြသည်— «အို မင်းကြီး၊ သင်က မေးမြန်းသဖြင့် ဤနေရာ၌ ဗိဿဏုကို မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း၊ သို့မဟုတ် အို မဟာမင်း၊ မည်သို့ ရောက်ရှိရမည်နည်း။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤအရာကို သင့်အား ပြသထားသည်» ဟု။

Verse 34

सर्वज्ञस्य गुणा ह्येते ये राजंस्तव दर्शिताः । स च नारायणो देवः सर्वज्ञः कामरूपवान् ॥ ४.३४ ॥

အို မင်းကြီး၊ သင်ပြသထားသော ဤအရည်အသွေးတို့သည် အလုံးစုံသိတော်မူသူ၏ ဂုဏ်တော်များပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဒေဝတာသည် နာရာယဏ—အလုံးစုံသိတော်မူသူ၊ စိတ်တော်အလိုက် ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သော အစွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 35

सौम्यस्तु संस्थितः क्वापि प्राप्यते मनुजैः किल । आराधनेन चैतस्य वाक्यमर्थवदिष्यते ॥ ४.३५ ॥

အမှန်တကယ် ထိုသဘောသက်သာမင်္ဂလာသော အရှိန်အဝါသည် တစ်နေရာရာ၌ တည်ရှိနေသော်လည်း လူသားတို့က ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ထိုအရှင်ကို အာရာဓနာပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဤစကားသည် အဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်း အတည်ပြုခံရသည်။

Verse 36

किन्तु सर्वशरीरस्थः परमात्मा जगत्पतिः । स्वदेहे दृश्यते भक्त्या नैकस्थानगतस्तु सः ॥ ४.३६ ॥

သို့သော် ပရမာတ္မာ—လောက၏ အရှင်—သည် ကိုယ်ခန္ဓာအားလုံးအတွင်း တည်ရှိတော်မူသည်။ ဘက္တိဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း၊ အရှင်သည် တစ်နေရာတည်း၌သာ မကန့်သတ်ထားပါ။

Verse 37

अतोऽर्थं दर्शितं रूपं देवस्य परमात्मनः । आवयोस्तव राजेन्द्र प्रतीतिः स्याद् यथा तव । एवं सर्वगतो विष्णुस्तव देहे जनेश्वर ॥ ४.३७ ॥

ထို့ကြောင့် အဓိပရမအတ္တမန် ဘုရား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အဓိပ္ပါယ်ရည်ရွယ်ချက်နှင့်တကွ ပြသခဲ့သည်။ အို မင်းကြီးအထွတ်အမြတ်၊ ငါတို့နှစ်ဦးအကြား သင့်နားလည်မှု မှန်ကန်စွာ ပေါ်ထွန်းစေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သော ဗိဿဏုသည် သင့်ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း တည်ရှိသည်၊ အို လူတို့၏အရှင်။

Verse 38

मन्त्रिणां भृत्यसङ्घस्य सुराद्या ये प्रदर्शिताः । पशवः कीटसङ्घाश्च तेऽपि विष्णुमया नृप ॥ ४.३८ ॥

အို မင်းကြီး၊ မန္တရိများနှင့် အမှုထမ်းအစုအဝေး၊ ထို့ပြင် နတ်တို့အစပြု၍ ပြသထားသူများ—တိရစ္ဆာန်များနှင့် ပိုးမွှားအစုအဝေးတို့ပါ—ဤအရာအားလုံးသည်လည်း ဗိဿဏုမယ ဖြစ်၍ ဗိဿဏုဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။

Verse 39

भावनां तु दृढां कुर्याद् यथा सर्वगतो हरिः । नान्यत् तत्सदृशं भूतमिति भावेन सेव्यते ॥ ४.३९ ॥

«ဟရီသည် အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သည်» ဟူသော အတွေးအမြင်ကို ခိုင်မာစွာ ပျိုးထောင်ရမည်။ သူနှင့် တူညီသော သတ္တဝါ မရှိဟု ယုံကြည်သည့် စိတ်ထားဖြင့်ပင် သူ့ကို ချဉ်းကပ်၍ ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ရမည်။

Verse 40

एष ते ज्ञानसद्भावस्तव राजन् प्रकीर्तितः । परिपूर्णेन भावेन स्मरन् नारायणं हरिम् ॥ ४.४० ॥

အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ သင့်အတွက် ကြေညာထားသော ဉာဏ်၏ အမှန်တရားသော စိတ်နေစိတ်ထား ဖြစ်သည်။ စိတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ တစ်စုတစ်စည်းတည်းထား၍ နာရာယဏ၊ ဟရီကို သတိရပါ။

Verse 41

परिपूर्णेन भावेन स्मर नारायणं गुरुम् । पुष्पोपहारैर्धूपैश्च ब्राह्मणानां च तर्पणैः । ध्यानॆन सुस्थितेनाशु प्राप्यते परमेश्वरः ॥ ४.४१ ॥

စိတ်ကို အပြည့်အဝ တစ်စုတစ်စည်းတည်းထား၍ နာရာယဏ၊ အလေးအမြတ်သော ဆရာတော်ကို သတိရပါ။ ပန်းပူဇော်ခြင်း၊ အမွှေးနံ့မီးခိုး (ဓူပ) ပူဇော်ခြင်း၊ ဘြာဟ္မဏများအား တာပဏ (tarpaṇa) ဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်သော သမาธိဖြင့် မဟာဣश्वरကို မကြာမီ ရောက်ရှိနိုင်သည်။