Adhyaya 3: Nārada’s Account of a Former Birth and a Hymn to Nārāyaṇa

Verse 1

प्रियव्रत उवाच । अन्यस्मिन् भगवन् जन्मन्यासीत् यत् तद् विचेष्टितम् । सर्वं कथय देवर्षे महत् कौतूहलं हि मे ॥ ३.१ ॥

ပရိယဝြတက ပြောသည်။ «အို ဘဂဝန်၊ အခြားဘဝတစ်ဘဝတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အပြုအမူ၊ လှုပ်ရှားမှုတို့ကို အကုန်လုံး ပြောပြပါ။ အို ဒေဝရိရှီ၊ ကျွန်ုပ်၌ အလွန်ကြီးမားသော စူးစမ်းလိုစိတ် ပေါ်ထွန်းလာပါသည်»။

Verse 2

नारद उवाच । स्नातस्य मम राजेन्द्र तस्मिन् वेदसरस्यथ । सावित्र्याश्च वचः श्रुत्वा तस्मिन् जन्मसहस्रकम् । स्मरणं तत्क्षणाज्जातं शृणु जन्मान्तरं मम ॥ ३.२ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ «အို မင်းကြီး၊ ထို ဝေဒ-ဆရသ် (Veda-saras) တွင် ကျွန်ုပ် ရေချိုးပြီးနောက်၊ စာဝိတြီ၏ စကားကို ကြားသိသည့်အခါ၊ ချက်ချင်းပင် ဘဝတစ်ထောင်၏ အမှတ်ရမှုသည် ကျွန်ုပ်၌ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ကျွန်ုပ်၏ အခြားဘဝကို နားထောင်ပါ»။

Verse 3

अस्त्यवन्तीपुरं राजंस्तत्राहं प्राग् द्विजोत्तमः । नाम्ना सारस्वतः पूर्वं वेदवेदाङ्गपारगः ॥ ३.३ ॥

အို မင်းကြီး၊ အဝန္တီပုရ အမည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ အတိတ်ကာလတွင် ကျွန်ုပ်သည် အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခင်က “သာရသ္ဝတ” ဟူသော အမည်ဖြင့် သိကြကာ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဆုံးသူ ဖြစ်하였다။

Verse 4

बहुभृत्यपरिवारो बहुधान्यश्च पार्थिवः । अन्यस्मिन् कृतसंज्ञे तु युगे परमबुद्धिमान् ॥ ३.४ ॥

အခြားခေတ်တစ်ခေတ်၊ ကൃത (သတ္တယ) ယုဂဟု ခေါ်သောကာလ၌၊ မင်းသည် အမှုထမ်းအဖွဲ့အဝိုင်း များစွာဖြင့် ဝန်းရံခံရ၍၊ စပါးရိက္ခာ အလွန်ပေါများကာ၊ ဉာဏ်ပညာ အမြင့်ဆုံးရှိသူ ဖြစ်하였다။

Verse 5

ततो ध्यातं मयैकान्ते किमनेन करोम्यहम् । द्वन्द्वेन सर्वमेतद्धि न्यस्त्वा पुत्रेषु याम्यहम् । तपसे धृतसङ्कल्पः सरः सारस्वतं द्रुतम् ॥ ३.५ ॥

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် တိတ်တဆိတ် တစ်ကိုယ်တည်း စဉ်းစား၍ «ဤအရာများနှင့် ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်မည်နည်း။ အမှန်တကယ် ဤအရာအားလုံးသည် ဒွန္ဒွ (ဆန့်ကျင်ဘက်အတွဲ) နှင့် ချိတ်ဆက်နေသည်။ သားတို့ထံ အပ်နှံပြီး ငါ ထွက်ခွာမည်» ဟု ဆင်ခြင်하였다။ တပသ (အာစတေရ) ပြုရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာ၍ သူသည် သာရသ္ဝတ ရေကန်သို့ လျင်မြန်စွာ သွား하였다။

Verse 6

एवं चिन्त्य मया इष्टः कर्मकाण्डेन केशवः । श्राद्धैश्च पितरो देवा यज्ञैश्चान्ये तथा जनाः ॥ ३.६ ॥

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ကေရှဝကို ငါသည် ကမ္မကဏ္ဍ (အခမ်းအနားဆိုင်ရာ လမ်းစဉ်) ဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ရှရဒ္ဓ အခမ်းအနားများဖြင့် ဘိုးဘွားပုရောဟိတ်များနှင့် ဒေဝတားတို့ကို ဂုဏ်ပြုကာ၊ ယဇ္ဉများဖြင့် အခြားလူများကိုလည်း စိတ်ကျေနပ်စေသည်။

Verse 7

ततोऽहं निर्गतो राजंस्तपसे धृतमानसः । सारस्वतं नाम सरो यदेतत् पुष्करं स्मृतम् ॥ ३.७ ॥

ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ ငါသည် တပသ (အာသီတိ) ပြုရန် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာဖြင့် ထွက်ခွာ၍ စာရස්ဝတ အမည်ရှိသော ရေကန်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုရေကန်သည် ပုရှ္ကရဟုလည်း မှတ်မိကြသည်။

Verse 8

तत्र गत्वा मया विष्णुः पुराणः पुरुषः शिवः । आराधितो मया भक्त्या जपं नारायणात्मकम् ॥ ३.८ ॥

ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ငါသည် ဗိဿနုကို—ရှေးဦးတော်၊ အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ၊ မင်္ဂလာတော်—ကို ဘက္တိဖြင့် အာရాధနာပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နာရာယဏကို အနှစ်သာရထားသော ဂျပ် (japa) ကိုလည်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 9

ब्रह्मपारमयं राजन् जपता परमं स्तवम् । ततो मे भगवान् तुष्टः प्रत्यक्षत्वं जगाम ह ॥ ३.९ ॥

အို မင်းကြီး၊ ငါသည် အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မန်နှင့် ပြည့်ဝသော အထွတ်အမြတ် စတဝ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကို ဂျပ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုနေစဉ်၊ ဘဂဝန်သည် ငါ့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူ၍ အမှန်တကယ် မျက်မှောက်ထင်ရှားလာတော်မူ하였다။

Verse 10

प्रियव्रत उवाच । कीदृशं ब्रह्मपारं तु श्रोतुमिच्छामि सत्तम । कथयस्व प्रसादेन देवर्षे सुप्रसन्नधीः ॥ ३.१० ॥

ပရိယဝရတက ပြောသည်– «သီလဝန်တို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ဗြဟ္မန်၏ အဆုံးတိုင် (အနက်အဓိပ္ပါယ်အမြင့်ဆုံး) ကို ငါကြားလိုသည်။ အို ဒေဝရိရှီ၊ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ရှင်းပြပါ—သင်၏ ဉာဏ်သည် အလွန်တည်ငြိမ်၍ ကြည်လင်နေပါစေ»။

Verse 11

नारद उवाच । परं पराणाममृतं पुराणं पारं परं विष्णुमनन्तवीर्यम् । नमामि नित्यं पुरुषं पुराणं परायणं पारगतं पराणाम् ॥ ३.११ ॥

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော အနန္တဗီရယရှိ ဗိဿဏုကို ငါ အစဉ်အမြဲ ဦးချ၍ နမස්ကာရပြု၏။ အမရတ၊ ပုရာဏ (ရှေးဦး) သဘောတရား၊ ကမ်းတစ်ဖက်ထက်လည်း ကမ်းတစ်ဖက်ဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးကမ်း; ပုရာဏ ပုရုရှ၊ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ၊ အမြင့်ဆုံးတို့ကိုလည်း ကျော်လွန်ပြီးသော အရှင်ကို ငါ နမော်ပြု၏။

Verse 12

पुरातनं त्वप्रतिमं पुराणं परापरं पारगमुग्रतेजसम् । गम्भीरगम्भीरधियां प्रधानं नतोऽस्मि देवं हरिमीशितारम् ॥ ३.१२ ॥

ငါသည် ဟရိ အရှင်—ရှေးဦး၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်၊ ပုရာဏတော်တည်းဟူသော—ကို နမော်ပြု၏။ အမြင့်နှင့် အနိမ့်တို့ကိုလည်း ကျော်လွန်၍ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ပို့ဆောင်သူ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တေဇောရှိသူ၊ နက်ရှိုင်းသော ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော အရှင်ကို ငါ ဦးချ၏။

Verse 13

परात्परं चापरमं प्रधानं परास्पदं शुद्धपदं विशालम् । परात्परेशं पुरुषं पुराणं नारायणं स्तौमि विशुद्धभावः ॥ ३.१३ ॥

စိတ်သန့်ရှင်းသော အနေအထားဖြင့် ငါသည် နာရာယဏကို ချီးမွမ်း၏—အလွန်အမြင့်ထက်လည်း အလွန်အမြင့်၊ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံး သဘောတရား; ပဓာန (အဓိက မူလသဘော)၊ အမြင့်ဆုံး နေရာတည်; သန့်ရှင်း၍ ကျယ်ဝန်းသော ပဒ; အလွန်အမြင့်တို့၏ အရှင်; ပုရာဏ ပုရုရှကို ငါ စတုတိပြု၏။

Verse 14

पुरा पुरं शून्यमिदं ससर्ज्ज तदा स्थितत्वात् पुरुषः प्रधानः । जने प्रसिद्धः शरणं ममास्तु नारायणो वीतमलः पुराणः ॥ ३.१४ ॥

ရှေးကာလ၌ ထိုအရှင်သည် ဤလောကမြို့ကို (အလားတူ) အလွတ်သဘောဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ တည်ကြည်တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ပုရုရှ—ပဓာန (မူလအဓိက) ဖြစ်သောသူ—သည် ထောက်တိုင်အဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။ လူတို့အကြား ထင်ရှားကျော်ကြား၍ ရှေးဦးကာလမှ စင်ကြယ်မလိန်သော နာရာယဏသည် ငါ၏ အားကိုးရာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 15

पारं परं विष्णुमपाररूपं पुरातनं नीतिमतां प्रधानम् । धृतक्षमं शान्तिधरं क्षितीशं शुभं सदा स्तौमि महानुभावम् ॥ ३.१५ ॥

ငါသည် မဟာအနုဘာဝရှိသော ဗိဿဏုကို အစဉ်အမြဲ ချီးမွမ်း၏—အတိုင်းအတာအားလုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံး၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်အနန္တရှိသူ; ရှေးဦးကာလမှ ဖြစ်၍ နီတိကို လိုက်နာသူတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်; ခံနိုင်ရည်တည်ကြည်၊ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထမ်းဆောင်သူ၊ မြေကြီး၏ အရှင်၊ အစဉ်မပြတ် မင်္ဂလာရှိသူ။

Verse 16

सहस्रमूर्धानमनन्तपादम् अनेकबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । क्षराक्षरं क्षीरसमुद्रनिद्रं नारायणं स्तौम्यमृतं परेशम् ॥ ३.१६ ॥

အမြင့်မြတ်သော နာရာယဏကို ကျွန်ုပ် ချီးမွမ်းပါ၏။ ထောင်ခေါင်း၊ အဆုံးမရှိသော ခြေထောက်များ၊ လက်များစွာရှိ၍ လနှင့် နေကို မျက်စိအဖြစ်ထားတော်မူ၏။ ပျက်စီးနိုင်သောနှင့် မပျက်စီးသော အရာနှစ်ပါးလုံးဖြစ်၍ နို့ပင်လယ်ပေါ်တွင် အိပ်စက်တော်မူသော အမရ၊ လောကလွန်သော ပရမေရှကို ချီးမွမ်းပါ၏။

Verse 17

त्रिवेदगम्यं त्रिनवैकमूर्तिं त्रिशुक्लसंस्थं त्रिहुताशभेदम् । त्रितत्त्वलक्ष्यं त्रियुगं त्रिनेत्रं नमामि नारायणमप्रमेयम् ॥ ३.१७ ॥

အတိုင်းအတာမရှိသော နာရာယဏကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ သုံးဝေဒတို့ဖြင့် သိမြင်နိုင်သူ၊ တစ်ရုပ်တည်းကို သုံးမျိုးဖြင့် ထင်ရှားစေသူ၊ သုံးမျိုးသော ဖြူစင်မှု၌ တည်သူ၊ သုံးပါးသော ယဇ်မီးအဖြစ် ခွဲခြားထင်ရှားသူ၊ တတ္တဝ သုံးပါးဖြင့် လက္ခဏာပြသူ၊ ယုဂ သုံးခေတ်နှင့် ဆက်နွယ်သူ၊ မျက်စိသုံးပါးရှိသူကို ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 18

कृते शितं रक्ततनुं तथा च त्रेतायुगॆ पूततनुं पुराणम् । तथा हरिं द्वापरतः कलौ च कृष्णीकृतात्मानमथो नमामि ॥ ३.१८ ॥

ကృతယုဂတွင် ဟရိသည် ဖြူဝင်း၍ အနီရောင်ကိုယ်တော်ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ တ్రေတာယုဂတွင် ပုရాణသော အရှေးအမြတ်ဖြစ်၍ သန့်စင်သော ကိုယ်တော်ရှိ၏။ ဒွာပရယုဂတွင်လည်း ထိုသို့ပင်၊ ကလိယုဂတွင်မူ သဘာဝတော်သည် «ကృష్ణ» ဟူ၍ မှောင်မိုက်သွားသော ဟရိကို ကျွန်ုပ် နမස්ကာရပြုပါ၏။

Verse 19

ससर्ज यो वक्त्रत एव विप्रान् भुजान्तरे क्षत्रमथोरुयुग्मे । विशः पदाग्रेषु तथैव शूद्रान् नमामि तं विश्वतनुं पुराणम् ॥ ३.१९ ॥

ကမ္ဘာလောကကို ကိုယ်တော်အဖြစ်ထားသော အရှေးအမြတ်ကို ကျွန်ုပ် နမස්ကာရပြုပါ၏။ သူသည် မျက်နှာမှ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဖန်ဆင်း၍ လက်နှစ်ဖက်အကြားမှ က္ଷတ္တရိယကို၊ တင်ပေါင်နှစ်ဖက်မှ ဝိုင်ရှျကို၊ ခြေဖျားအရှေ့ပိုင်းမှလည်း ရှုဒ္ဒရကို ထုတ်ပေါ်စေတော်မူ၏။

Verse 20

परात्परं पारगतं प्रमेयं युधाम्पतिं कार्यत एव कृष्णम्। गदासिचर्मण्यभृतोत्थपाणिं नमामि नारायणमप्रमेयम्॥ ३.२० ॥

အမြင့်ဆုံးထက်ပင် လွန်ကဲ၍ ကန့်သတ်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသော နာရာယဏ—သိမြင်နိုင်သော်လည်း အတိုင်းအတာမရှိသော အမပြမေယကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ စစ်ပွဲတို့၏ အရှင်၊ လုပ်ဆောင်မှု၌ ထင်ရှားသော ကృష్ణဖြစ်၍ မြှောက်ထားသော လက်များတွင် ဂဒါ၊ ဓားနှင့် ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 21

इति स्तुतो देववरः प्रसन्नो जगाद मां नीरदतुल्यघोषः । वरं वृणीष्वेत्यसकृत् ततोऽहं तस्यैव देहे लयमिष्टवान्श्च ॥ ३.२१ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော မြတ်စွာသော ဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ အသံဖြင့် မကြာခဏ “အပေးအလှူကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ငါသည်လည်း ထိုဘုရား၏ ကိုယ်တော်ထဲသို့ ပေါင်းစည်း၍ လျော်ဝင်ခြင်းကို ဆန္ဒပြု၏။

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो मह्यं देवदेवः सनातनः । उवाच प्रकृतिं विप्र संसारस्वाक्षयामिमाम् ॥ ३.२२ ॥

ဤသို့ ငါ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ထာဝရသော ဘုရားတို့၏ဘုရားသည် “အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤ သံသရာ၏ မပျက်မယွင်း အခြေခံဖြစ်သော ပရကృతိ (Prakṛti) ကို ငါကြေညာမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 23

ब्रह्मणो युगसहस्रं तत्ते तस्मात् समुद्भवः । भविता ते तथा नाम दास्यते संप्रयोजनम् ॥ ३.२३ ॥

“ဗြဟ္မာ၏ ကာလအတိုင်းအတာမှာ ယုဂ တစ်ထောင် ဖြစ်၏။ ထိုကာလမှ သင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်လာမည်။ ထို့အတူ သင့်အတွက် အမည်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်မည်၊ ထိုအမည်၏ သင့်လျော်သော ရည်ရွယ်ချက်လည်း သတ်မှတ်ပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

नारं पानीयमित्युक्तं तं पितॄणां सदा भवान् । ददाति तेन ते नाम नारदेति भविष्यति ॥ ३.२४ ॥

“‘နာရ’ (Nāra) ဟူသည် ‘ရေ’ (pānīya) ဟု ဆိုကြ၏။ သင်သည် ပိတೃ (Pitṛs) များအား အမြဲတမ်း ရေတော်ပူဇော်ပေးသောကြောင့် သင့်အမည်သည် ‘နာရဒ’ (Nārada) ဟု ဖြစ်လာမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

एवमुक्त्वा गतो देवः सद्योऽदर्शनमुच्चकैः । अहं कलेवरं त्यक्त्वा कालेन तपसा तदा ॥ ३.२५ ॥

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘုရားသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာ၍ မြင့်တက်ကာ မျက်စိမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်၍ ထိုအခါ ကာလ၏ လျှောက်လှမ်းမှုနှင့် တပသ (tapas) အကျင့်ဖြင့် ဆက်လက်တည်ရှိသွား၏။

Verse 26

ब्रह्मणोऽङ्गे लयं प्राप्तस्तदुत्पत्तिं च पार्थिव । दिवसे तु पुनः सृष्टो दशभिस्तनयैः सह ॥ ३.२६ ॥

ဗြဟ္မာ၏ ကိုယ်တော်အတွင်း ပျက်လျက်သွားသော လယသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ အို မြေမိခင်၊ ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဗြဟ္မာ၏ နေ့ကာလ၌ သူသည် သားတော် ဆယ်ပါးနှင့်အတူ ထပ်မံ ဖန်ဆင်းခံရ၏။

Verse 27

दिनादिर्यो हि देवस्य ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । स सृष्ट्यादिः समस्तानां देवादीनां न संशयः ॥ ३.२७ ॥

အမှန်တကယ်ပင် မမြင်နိုင်သော အဗျက္တမှ မွေးဖွားသော ဘုရားဗြဟ္မာ၏ “နေ့” အစဖြစ်သူသည်၊ နတ်တို့မှစ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအစပင် ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 28

सर्वस्य जगतः सृष्टिरेषैव प्रभुधर्मतः । एतन्मे प्राकृतं जन्म यन्मां पृच्छसि पार्थिव ॥ ३.२८ ॥

ဤအရာပင် အာဏာရှင်၏ သဘာဝဓမ္မအရ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး၏ ဖန်ဆင်းခြင်း ဖြစ်၏။ အို မြေ၏ အုပ်စိုးရှင်၊ သင် မေးမြန်းသော ဤအရာသည် ငါ၏ ပရကృత (ပစ္စည်းသဘာဝ) မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 29

तस्मान्नारायणं ध्यात्वा प्राप्तोऽस्मि परतो नृप । तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र भव विष्णुपरायणः ॥ ३.२९ ॥

ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ နာရာယဏကို ဓ్యာနပြု၍ ငါသည် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သင်လည်း အို မင်းတို့၏ အကောင်းဆုံး၊ ဗိဿဏုကို အပြည့်အဝ အားကိုးသက်ဝင်သူ ဖြစ်လေ။