Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့ကြောင့်၊ ဒေဝီရေ၊ သုကြေရှွရမှ ထွက်ခွာ၍ «ရှနိုက်ရှ္ချရိုင်ရှွရ» ဟု အမည်ရသော အလွန်တောက်ပသည့် လင်္ဂကို သွားရမည်။ ထိုသည် မဟာအပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

ဗုဓေရှွရ၏ အနောက်ဘက်တွင်၊ အဇာဒေဝီ၏ သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ရာ အနီးအနား၌၊ ဓနု ငါးလောက်သာ အကွာအဝေးဖြင့် မဝေးလှစွာ တည်ရှိသည်။

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤသည်ကား ကလ္ပလိင်္ဂ ဖြစ်၍ ဒေဝတားနှင့် ဒာနဝတို့က ပူဇော်ကြ၏။ ချာယာ၏ သားသည် ထိုနေရာ၌ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿကို ဒုက္ခအပူဖြင့် ခံစားကာ ကျင့်ဆောင်ခဲ့၏။

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

အစမရှိ အဆုံးမရှိ သေခြင်းမရှိသော ဘုရားကို ထိုလိင်္ဂ၌ တည်စေသူသည်၊ ရှမ္ဘု၏ ကရုဏာနှင့် ဘက္တိကြောင့် ဂြိုဟ်တို့၏ အရှင်အဖြစ်ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

သူ၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့၏ အင်အားကြီးသော အစုအဖွဲ့တို့ တုန်လှုပ်ကြ၏။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော ဗြဟ္မာဏ္ဍအတွင်း၌ သူ၏ အာဏာမရောက်မီ သတ္တဝါတစ်ဦးမျှ မရှိ။

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

ဒေဝဖြစ်စေ ဒာနဝဖြစ်စေ၊ စောရီ (ရှနိ) ၏ နှိပ်စက်မှုမခံရသူသည် စနေနေ့တွင် စောရီဤရှ္ဝရ ရှိဝကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် ထိုညှဉ်းပန်းမှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

အို မဟာဒေဝီ၊ ရှမီရွက်များ၊ နှမ်း၊ မတ်ပဲ (အနက်ရောင်ပဲ)၊ ဂုဋ္ဌ (သကြားတုံး) နှင့် ထမင်းချက်တို့ဖြင့် နည်းလမ်းတကျ ဆန်တော်ကပ်၍ စိတ်ကျေနပ်စေပြီးနောက်၊ စည်းကမ်းအတိုင်း ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အနက်ရောင် နွားထီးတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

ပုရာဏာနှင့် သာသနာတော်အစဉ်အလာမှ ထွက်ပေါ်လာသော စတုတ္ထများ အမျိုးမျိုးဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် စတုတ္ထတစ်ပုဒ်တည်းကြောင့် အထူးပင် နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

ဘုရင် ဒဿရထက ရေးစပ်ထားသော အင်အားကြီး စတုတ္ထတော်ကို၊ အဖိအနှိပ် အနာပင်ဒုက္ခ အားလုံး ငြိမ်းစေရန်၊ သော်ရီဣශ්ဝရ ဘုရားကို ချီးမွမ်း၍ ရွတ်ဆိုသင့်၏။

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

ဒေဝီက မေးလေ၏— ဘုရင် ဒဿရထသည် ရှနိုက်ရှ္ချရ (Śanaiścara) အတွက် စတုတ္ထကို မည်သို့ ရေးစပ်ခဲ့သနည်း။ ထိုဘုရား ရှနိုက်ရှ္ချရသည် သူ့အပေါ် မည်သို့ စိတ်တော်ကျေနပ်သနည်း။

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူ၏— ရဃုဝంశ၌ အလွန်ကျော်ကြားသော အင်အားကြီး ဘုရင် ဒဿရထ ရှိ၏။ သူကို အတိတ်က ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အင်ပါယာရှင် (စက္ကဝတ္တိ) ဟူ၍ သိမှတ်လော့၊ ခုနစ်ဒွိပတို့၏ အရှင်ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

ဟောရာပညာရှင်တို့က သူ့အား အသိပေးကြ၏— ရှနိ (Śani) သည် ကೃတ္တိကာ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ယခု လမ်းကြောင်း၌ ရိုဟိဏီကို ဖြတ်သန်း၍ (ထိုးဖောက်၍) သွားမည်ဟု။

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

«သကဋဘေဒ» ဟူသောအဖြစ်အပျက်သည် နတ်တို့နှင့် အသူရတို့ကိုပါ ကြောက်မက်စေမည်ဟု ကြေညာခဲ့ပြီး၊ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အစာခေါင်းပါးမှုသည် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တည်မည်ဟု ဆို၏။

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

မုနိ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ကမ္ဘာလောက၏ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးပူပန်နေမှုကို မြင်ကြည့်ခဲ့သည်—မြို့သူမြို့သား၊ ကျေးလက်ပြည်သူနှင့် အခြားအရာအားလုံးကိုပါ။

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

ပြည်သူတို့သည် စည်းကမ်းတကျ စုဝေးလာကာ အကျပ်အတည်းအကြောင်းကို အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေကြ၏။ တိုင်းဒေသ၊ မြို့နှင့် ရွာများသည် အနှံ့အပြား ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ကိုယ်တိုင် ဝသိဋ္ဌကို ဦးစီးသော မုနိတို့ထံ ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်း၏။

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

ဒသရထ မင်းကြီးက ဆို၏—“ဤကိစ္စ၌ ဖြေရှင်းနည်း အဘယ်ရှိသနည်း။ အို၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

ဝသိဋ္ဌက ဆို၏—“ပရာဇာပတိနှင့် ဆက်နွယ်သော နက္ခတ်တန်းသည် ပျက်ယွင်းသွားလျှင် သတ္တဝါတို့ မည်သို့ တိုးတက်繁栄နိုင်မည်နည်း။ ဤယောဂ (ဂြိုဟ်တန်းဆက်စပ်မှု) သည် အမှန်တကယ် မပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်သောအရာဖြစ်၍၊ ဘြဟ္မာနှင့် အိန္ဒြာတို့မှ စ၍ နတ်တို့တောင် မတတ်နိုင်။”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

ထို့နောက် စိတ်တွင် စဉ်းစားသုံးသပ်၍ အလွန်ထူးကဲ၍ ရဲရင့်သော လုပ်ရပ်ကြီးကို ဆုံးဖြတ်ကာ၊ နတ်ဘုံအာယုဓများဖြင့် ပြည့်စုံသော သာသနာတော်မြတ် သံလွင်တံတား(သံလွင်)တံတားမဟုတ်၊ နတ်သံလွင်တံတားမဟုတ်—နတ်ဘုံသံလွင်တံတားမဟုတ်—တန်ခိုးတော်ရှိသော နတ်ဘုံမြားတံကို ကိုင်ယူတော်မူ၏။

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

ရထားပေါ်သို့ တက်စီးကာ အရှိန်ဖြင့် ကြယ်စုဝိုင်းသို့ ရောက်သွား၏။ ထိုရထားသည် နတ်ဘုံ၏ ရွှေရထားဖြစ်၍ မဏိနှင့် ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

ထိုရထားသည် အလံများ၊ ယက်တိုင်ပန်ကာ(ချာမရ)များ၊ ထီးများနှင့် ချိန်ချိန်မြည်သော ခင်ခင်သံခေါင်းလောင်းများဖြင့် တင့်တယ်လှပ၏။ ဟင်္သာကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မြင်းများဖြင့် ဆွဲထားပြီး မဟာအလံတော်ကို ထူထောင်ထား၏။

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

မဟာရတနာများဖြင့် တောက်ပလျက်၊ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကိရီဋနှင့် မုကုတ်တို့လည်း လင်းလက်တောက်ပ၏။ ထိုအခါ အာကာသ၌ ဒုတိယ နေမင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားတောက်ပလေ၏။

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

မြားတံကို နားထိအောင် ဆွဲတင်၍၊ သံဟာရအာယုဓ(ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်သော အာယုဓ)ကို တပ်ဆင်ကာ၊ ကೃတ္တိကာ၏ အဆုံး၌ ရှနိ(Śani)ကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ အမှန်တကယ် ရိုဟိဏီသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

သူ့ကို မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်၍ ဒဿရထသည် မျက်နှာခေါင်းရှုပ်၍ မျက်ခုံးချုံ့ကာ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေ၏။ ထို့နောက် ရှနိသည် နတ်နှင့် အသူရတို့ကိုပါ ချေမှုန်းနိုင်သော သုတ်သင်အာယုဓကို မြင်လျှင်—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

ထို့နောက် နေမင်း၏သား ရှနိ (စော်ရီ) သည် ရယ်မောကာ ဤစကားကို ပြော၏—“အို မင်းတို့၏အရှင်၊ သင်၏ သတ္တိဗလသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ ရန်သူတို့ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့စေ၏။”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

နတ်များ၊ အသူရများ၊ လူသားများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ဝိဒ္ယာဓရများနှင့် နဂါးများ—ငါသည် မျက်စိတစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သမျှ၊ သူတို့အားလုံးသည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

အို မင်းတို့၏အရှင်၊ သင်၏ တပသ (အာသီတိ) နှင့် သတ္တိဗလကြောင့် ငါသည် သင်ကို ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ ဆုတောင်းကို ပြောလော့; သင်၏ စိတ်ကာမနာသမျှကို ငါ ပေးအပ်မည်။

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

ဒဿရထက ပြော၏—“အို ရှနိ၊ ရိုဟိဏီကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် သင်သည် ထပ်မံ မသွားရ။ မြစ်များသည် သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဆင်းနေသမျှ၊ လ၊ နေ နှင့် မြေကြီး တည်ရှိနေသမျှ အထိပင်။”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

အို ဆော်ရီ (Sauri)၊ ငါသည် သင်ထံမှ တောင်းခံသည့်အရာသည် ဤတစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏; သင်ထံမှ အခြားသော ဝရမကို မလိုလားပါ။ ထိုသို့ ဆိုလျှင် ရှနိ (Śani) သည် ထိုသူအား ထာဝရ မပျက်မယွင်းသော ဝရမကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

ထိုဝရမကို ရရှိပြီးနောက် မင်းကြီးသည် မိမိအလိုဆန္ဒ ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ သို့ရာတွင် ဆော်ရီ (Sauri) သည် ထပ်မံ၍ “အို သီလကောင်းသောသူ၊ အခြားဝရမတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ထိုသူသည် ရှနိ (Śani) ထံမှ ဤဝရမကို တောင်းလေ၏—“အို ဘာස්ကရ (Bhāskara) ၏ သားတော်၊ သင်သည် Śakaṭa (လှည်း/ရထား) ကို မည်သည့်အခါမျှ မဖျက်မချိုးရ” ဟု။

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“ဆယ်နှစ်နှစ်ကြာသော အစာရှားပါးမှု (ဒုರ್ಭိက္ခ) ကို မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်စေရ။ ထို့ပြင် ငါ၏ ဂုဏ်သတင်းဤသည် သုံးလောကတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့လှည့်လည်လိမ့်မည်” ဟု။

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ဣရှ္ဝရ (Īśvara) မိန့်တော်မူသည်—ဝရမနှစ်ပါးကို ရရှိပြီးနောက် ထိုမင်းသည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ ကိုယ်အမွှေးများ ထောင်တက်လေ၏။ ရထားပေါ်တွင် လေးကို ချထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အညှာတင်၍ ရိုသေစွာ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

သရஸဝတီ မဟာဒေဝီနှင့် ဂဏနာထ ဝိနာယကကို စိတ်တည်၍ တရားသမာဓိပြုကာ၊ မင်း ဒဿရထသည် ထို့နောက် စောရီ (ရှနိ) အတွက် ဤစတုတ္ထရကို ရေးဖွဲ့하였다။

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

မင်းက ပြောသည်— အပြာမည်းရောင် ရောင်ခြည်ရှိသူ၊ အပြာကြာပန်းနှင့် ဆင်တူသူအား နမော။ အသားမရှိသကဲ့သို့ ပိန်ပါးသော ကိုယ်တော်ရှိသူ၊ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်ကြိုးတုပ် (ဇဋာ) ဆောင်သူအား နမော။

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

မျက်လုံးကျယ်သောသူအား နမော၊ ခြောက်သွေ့သော ဝမ်းဗိုက်ကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သူအား နမော။ ကိုယ်အင်္ဂါကြမ်းတမ်းသောသူအား ထပ်မံနမော၊ ထူထဲသော အမွှေးအမျှင်ရှိသူအားလည်း နမော။

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

အမြဲတမ်း ဆာလောင်နာကျင်သူအား အစဉ်နမော၊ အမြဲတမ်း ပူလောင်လှောင်ကျွမ်းသူအားလည်း နမော။ ကာလ၏ မီးအဖြစ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူအား နမော— အို ကృతాంతက၊ သင့်အား နမောဖြစ်ပါစေ။

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

ရှည်လျား၍ ခြောက်သွေ့ပိန်ပါးသောသူအား နမော— ကာလကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ မြင်ကြည့်သူ၊ သင့်အား နမောရှိပါစေ။ အတွင်းကျိုင်းသော မျက်လုံးရှိသူ၊ ကြည့်ရှုရန် ခက်ခဲသူအားလည်း နမောအမှန်။

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ရက်စက်ကြမ်းတမ်း၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်—လက်တွင်ဓားကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အရာအားလုံးကို စားသောက်ဖျက်ဆီးတော်မူသောအရှင်၊ ဝလီမုခာ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

နေမင်း၏သားတော်၊ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏—ဘ္ဟာස්ကရ၊ မတရားသူတို့အား ကြောက်ရွံ့စေတော်မူသောအရှင်။ အောက်သို့ကြည့်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏; ကိုယ်ခန္ဓာမည်းညိုသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

လှုပ်ရှားသွားလာမှုနှေးကွေးသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဓားကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်အား ထပ်မံထပ်မံ နမောတော်တင်ပါ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏; တောက်ပမှုကြမ်းတမ်းသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

တပသ္စျာဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာမီးလောင်သကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့သွားသောအရှင်၊ ယောဂ၌ အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးတည်မြဲသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဉာဏ်မျက်စိရှိသောအရှင်၊ ကശ്യပ မျိုးရိုး၏သားတော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

အရှင် ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် အာဏာပိုင်မှုကို ပေးတော်မူ၏; အရှင် ဒေါသထွက်တော်မူလျှင် ခဏချင်းပင် ဆုတ်ယူတော်မူ၏။ ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့နှင့် တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်၊ တွားသွားသတ္တဝါတို့ အားလုံးသည် အရှင်၏ အာဏာအောက်၌ ရှိကြ၏။

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

အို စော်ရ (ရှနိ)၊ သင်၏ မျက်နှာတော်အကြည့် ခံရသူတို့သည် ချက်ချင်း ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ ကျရောက်ကြသည်။ ဘြဟ္မာ၊ သက္က (အိန္ဒြ)၊ ယမ နှင့် ရှင်ရသီများ—ကြယ်ခုနစ်လုံး—တောင် သင်၏ သက်ရောက်မှုမှ မလွတ်နိုင်။

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

သင်၏ မျက်နှာတော်အကြည့် ခံရသူတို့အားလုံးသည် အာဏာပျက်၍ မင်းရာဇာမှ ကျဆင်းကြသည်။ နိုင်ငံဒေသများ၊ မြို့ရွာများ၊ ကျွန်းများနှင့် တောင်တန်းများပင် သင်၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

ဒေါသပြင်းသော မျက်နှာတော်အကြည့် ခံရသူတို့သည် ထိုခဏချင်းပင် ပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

အို စော်ရ (နေမင်း၏ သားတော်)၊ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာတော် ပြုပါ။ အကျိုးတော်တစ်ပါးကို တောင်းလျက် သင့်ထံ ခိုလှုံလာပါသည်။ အို စော်ရ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ဣရှွရက ပြောသည်—ထိုအခါ မင်း ဒဿရထက ချီးမွမ်းသကဲ့သို့ စော်ရ (ရှနိ) မဟာမင်းသည် ဝမ်းမြောက်လျက် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

ရှနိက ပြော၏။ အို မင်းတို့၏အရှင်၊ အို သီလကောင်းသောသူ၊ ဤစတုတ္ထာဖြင့် သင်ကို ငါနှစ်သက်ပြီ။ အလိုရှိသော ကောင်းချီးကို ပြောလော့—ရဃုဝంశ၏ ဂုဏ်တော်၊ ငါသည် ကိုယ့်ဆန္ဒဖြင့် ပေးမည်။

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

ဒဿရထက ပြော၏။ ယနေ့မှစ၍ အို အညိုရောင်မျက်စိရှိသူ၊ မည်သူ့အပေါ်မှ မနာကျင်မှု မဖြစ်စေပါနှင့်—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသား၊ တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်နှင့် လှည့်လည်သတ္တဝါတို့အားလုံးပင်။

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

ရှနိက ပြော၏။ ဂြိုဟ်တို့အနက် ငါသည် ထိန်းချုပ်ရန် အခက်ခဲဆုံးဟု သိလော့; ငါသည် ဂြိုဟ်ဒဏ်ကို ဖြစ်စေသူပင်။ မသင့်လျော်သောအရာကို တောင်းဆိုလျှင် ပေးမရ; သို့သော် အို မင်းကြီး၊ သင့်တော်သောအရာတစ်ခုကို ငါပေးမည်။

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

သင်ရေးစပ်ထားသော ငါ့စတုတ္ထာကို လူတို့က ဖတ်ရွတ်ကြမည်ဆိုလျှင်—ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ—ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဖိစီးခံရသောအခါ၊

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသား၊ စိဒ္ဓ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ နာဂတို့ဖြစ်စေ; သေမင်း၏နေရာ၌ ရပ်တည်နေသူဖြစ်စေ၊ သက်တမ်းအဆုံးသို့ ရောက်သူဖြစ်စေ—

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

တစ်နေ့တစ်ကြိမ်ဖြစ်စေ နှစ်ကြိမ်ဖြစ်စေ၊ ငါသည် သူတို့၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးတော်မူ၏။ ပူဇော်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်ကာ မန္တန်ကဲ့သို့ စတိုးတရကို ဂျပ်ပာဖြင့် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

ဤနေရာ၌ ထိုသူအား ငါသည် မည်သည့်အခါမျှ ဒုက္ခပင်ပန်းမှု မဖြစ်စေပါ။ မွေးဖွားရာနေရာ၌ ရပ်နေသော်လည်း၊ သေဆုံးရာနေရာ၌ ရပ်နေသော်လည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

မွေးဖွားကြယ်နှင့် လဂ္နာအချိန်၌လည်း၊ ဒသာနှင့် အန္တရဒသာ ကာလများ၌လည်း၊ ငါသည် ထိုဘက္တကို အမြဲကာကွယ်၍ ဒုက္ခပင်ပန်းမှုမှ လွတ်ကင်းစေ၏—ငါ့ကြောင့်ဖြစ်စေ အခြား ဂြဟ (ဂြိုဟ်အာဏာ) ကြောင့်ဖြစ်စေ။

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

ဤနည်းလမ်းတည်းဟူ၍ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်လာမည်။ ဤသည်ကို ငါပြောကြား၍ ပေးအပ်သော ကရုဏာတော်နှင့် အရှင်ရဂုနန္ဒန၊ ဤဗရတော်ကိုလည်း ငါက ပေးတော်မူ၏။

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးက မင်းဒါသရထသည် ဗရနှစ်ပါးကို ရရှိပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို ပြည့်စုံအောင်မြင်ပြီဟု ထင်မြင်လေ၏။ ထို့နောက် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်၍ ရှနိုင်းရှ္စရ (Śanaiścara) ကို နမസ്കာရ ပြုလေ၏။

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

ရှနိကို ချီးမွမ်းကာ ထွက်ခွာခွင့် ရရှိပြီးနောက်၊ သတ္တိပြည့်ဝသော မင်းကြီးသည် ရထားပေါ်တက်၍ မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားရာ၊ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဒေဝတားတို့က ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

မနက်စောစော ထပြီး စောရီနေ့ (စနေနေ့) တွင် ဤစာကို ရွတ်ဖတ်သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နေထိုင်စဉ် မည်သည့်ဂြိုဟ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခဝေဒနာမျိုးမှ မကြုံရ။

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

နေ့စဉ် ဘက်တိဖြင့် ဒေဝတား ရှနိုင်းရှ္စရ (Śanaiścara) ကို သတိရစေ။ ပူဇော်ပြီးနောက် စတိုးထရကို ရွတ်ဖတ်လျှင် ဘာස්ကရီ (နေမင်း၏ အာနုဘော်) သည် သူ့အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်လာ၏။

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

ထို့ကြောင့် ဒေဝီရေ၊ ရှနိဒေဝတား၏ မဟာတန်ခိုးကို သင့်အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေကာ မှန်ကန်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူ၏။