Adhyaya 1

Verse 1

व्यास उवाच । यश्चाद्यः पुरुषः पुराण इति यः संस्तूयते सर्वतः सोमेशः सुरसंयुतः क्षितितले यैर्वीक्षितो हीक्षणैः । ते तीर्त्वा विततांतरं भवभयं भूत्याऽभिसंभूषिताः स्वर्गं यानवरैःप्रयान्ति सुकृतैर्यज्ञै यथा यज्विनः

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်—အရပ်ရပ်၌ “အစဉ်အလာအရ ပထမပုရုಷ၊ ပုရာဏ” ဟူ၍ ချီးမွမ်းခံရသော၊ ဒေဝတော်များနှင့်အတူရှိသော သောမေရှ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ လူတို့က ရိုသေသော မျက်စိဖြင့် ကြည့်မြင်ကြသော ထိုဘုရားကို။ ထိုသူကို ဆည်းကပ်၍ သံသရာဘဝ၏ ကြောက်ရွံ့မှုအကျယ်အဝန်းကို ကျော်လွန်သူတို့သည်၊ ဒေဝီသုခစည်းစိမ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ခံရကာ၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုနှင့် ယဇ္ဉများကြောင့် ကောင်းမြတ်သော ယာဉ်များဖြင့် ကောင်းကင်သို့ သွားရောက်ကြသည်—ယဇ္ဉပြုကျွမ်းကျင်သူများကဲ့သို့။

Verse 2

प्रसरद्बिन्दुनादाय शुद्धामृतमयात्मने । षड्त्रिंशत्तत्त्वदेहाय नमश्चिन्मात्रमूर्तये

အမြဲတမ်း ပျံ့နှံ့သွားသော ဘိန္ဒုနှင့် နာဒ၏ သံတော်ရှိသူ၊ သန့်ရှင်းသော အမృతတရားဖြစ်သော အတ္တမရှိသူ၊ သုံးဆယ့်ခြောက် တတ္တဝါတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ကိုယ်တော်ရှိသူ၊ စိတ်သက်သက်၏ ရုပ်တော်ဖြစ်သူအား နမസ്കာရပြုပါ၏။

Verse 3

अमृतेनोदरस्थेन म्रियन्ते सर्वदेवताः । कंठस्थित विषेणापि यो जीवति स पातुः वः

အမృతသည် ဝမ်းအတွင်း၌သာ တိတ်တဆိတ် တည်နေပါက ဒေဝတော်အားလုံးပင် သေဆုံးကြလိမ့်မည်။ သို့သော် လည်ချောင်း၌ အဆိပ်တည်နေသော်လည်း အသက်ရှင်တော်မူသော ထိုဘုရားသည် သင်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ။

Verse 4

सत्रान्ते सूतमनघं नैमिषेया महर्षयः । पुराणसंहितां पुण्यां पप्रच्छू रोमहर्षणम्

ယဇ္ဉပွဲ စတရအဆုံးတွင် နိုင်မိရှာရှိ မဟာရသီတို့သည် အပြစ်ကင်းသော စူတ ရောမဟာရှဏကို ပုရာဏသံဟိတာ သန့်ရှင်းမြတ်သော အကြောင်းကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 5

त्वया सूत महा बुद्धे भगवान्ब्रह्मवित्तमः । इतिहासपुराणार्थे व्यासः सम्यगुपासितः

အို စူတ မဟာပညာရှိ၊ ဘရဟ္မကို အမြင့်ဆုံးသိမြင်သော ဘဂဝန် ဗျာသသည် အီတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့၏ အဓိပ္ပါယ်အကြောင်း၌ သင်က မှန်ကန်စွာ ဆည်းကပ်ပြုစုခဲ့၏။

Verse 6

तस्य ते सर्वरोमाणि वचसा हर्षितानि यत् । द्वैपायनस्यानुभावात्ततोऽभू रोमहर्षणः

သူ၏စကားကြောင့် သင်၏ ကိုယ်အမွှေးအတောင် အားလုံး ပျော်ရွှင်၍ တုန်လှုပ်ထမြောက်သဖြင့်၊ ဒွိုင်ပါယန (ဗျာသ) ၏ အานุဘော်ကြောင့် သင်ကို ရောမဟာရှဏ ဟု ခေါ်လာကြ၏။

Verse 7

भवन्तमेव प्रथमं व्याजहार स्वयं प्रभुः । मुनीनां संहितां वक्तुं व्यासः पौराणिकीं कथाम्

အရှင်မုနိ ဗျာသသည် ကိုယ်တိုင်ပင် အရင်ဆုံး သင်တစ်ဦးတည်းကို ခေါ်ဆို၍ မုနိတို့အား ပုရာဏသံဟိတာနှင့် သန့်ရှင်းသော ပုရာဏကထာကို ဟောကြားစေ၏။

Verse 8

त्वं हि स्वायंभुवे यज्ञे सुत्याहे वितते हरिः । संभूतः संहितां वक्तुं स्वांशेन पुरुषोत्तमः

အမှန်တကယ် သင်သည် စွာယမ္ဘုဝ ယဇ္ဉ၏ ဆိုးမဖိနှိပ်သည့်နေ့ အကျယ်ပြန့်စွာ ကျင်းပရာတွင်၊ ဟရီ—ပုရုရှောတ္တမ ကိုယ်တိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့်—သံဟိတာကို ဟောကြားရန် မွေးဖွားလာခဲ့၏။

Verse 9

तस्माद्भवन्तं पृच्छामः पुराणे स्कन्दकीर्तिते । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्राह्मी यात्रा श्रुता पुरा

ထို့ကြောင့် စကန္ဒက ကြေညာထားသော ပုရာဏ၌ သင့်ကို မေးမြန်းပါသည်။ ပရဘာသကေတ္တရ မဟာတ္မ్యంలో ယခင်က ကြားဖူးသော «ဗြာဟ္မီ ယာထရာ» ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းပြပါ။

Verse 10

अधुना वैष्णवीं रौद्रीं यात्रां सर्वार्थसंयुताम् । वक्तुमर्हसि चास्माकं पुराणार्थविशारद

ယခုအခါ ပုရာဏအဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူအို၊ အကျိုးအမြတ်သဒ္ဓါတရား အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော ဝိုင်ෂ္ဏဝီ ယာထရာနှင့် ရော်ဒြီ ယာထရာတို့ကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားသင့်ပါသည်။

Verse 11

मुनीना वचनं श्रुत्वा सूतः पौराणिकोत्तमः । प्रणम्य शिरसा प्राह व्यासं सत्यवतीसुतम्

မုနိတို့၏ စကားကို ကြားသော် စူတ—ပုရာဏသမိုင်းပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—သည် ခေါင်းချ၍ နမസ്കာရပြုကာ စတျဝတီ၏ သား ဗျာသအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 12

रोमहर्षण उवाच । श्रीवत्सांकं जगद्योनिं हरिमोंकाररूपिणम् । अप्रमेयं गुरुं देवं निर्मलं निर्मलाश्रयम्

ရောမဟർഷဏက ဆိုသည်– «သီဝတ္ဆအမှတ်တံဆိပ်ရှိ၍ လောက၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဟရီ၊ ‘အိုမ်’ သဒ္ဒါအဖြစ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူ၊ မတိုင်းတာနိုင်သော၊ ဒေဝဂုရု၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ သန့်ရှင်းသူတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သူအား ငါ နမസ്കာရပြု၏»။

Verse 13

हंसं शुचिषदं व्योम व्यापकं सर्वदं शिवम् । उदासीनं निरायासं निष्प्रपञ्चं निरञ्जनम्

«(ငါ နမಸ್ಕာရပြုသည်) ဟံသ—သန့်ရှင်းမှု၌ နေထိုင်သူ၊ အာကာသကဲ့သို့ အနှံ့အပြားဖြန့်ကျက်သူ၊ အရာအားလုံးကို ပေးသနားသူ၊ မင်္ဂလာရှင်၊ ကပ်လျက်မနေသော၊ အားမထုတ်ဘဲ သက်သာသော၊ ပရပဉ္စကွန်ယက်ကို ကျော်လွန်၍ အညစ်အကြေးကင်းသူ»။

Verse 14

शून्यं बिंदुस्वरूपं तु ध्येयं ध्यानविवर्जितम् । अस्ति नास्तीति यं प्राहुः सुदूरे चान्तिके च यत्

ထိုအရာကို ငါကန်တော့၏—အလွတ် (śūnya) ဖြစ်သော်လည်း ဘိန္ဒု (bindu) အဖြစ်တည်၏; သိမြင်ရမည့်အရာဖြစ်သော်လည်း သာမန်ဓ്യာနကို ကျော်လွန်၏; «ရှိ» «မရှိ» ဟု ဆိုကြ၏; အလွန်ဝေးလည်း ဖြစ်၍ အလွန်နီးလည်း ဖြစ်၏။

Verse 15

मनोग्राह्यं परं धाम पुरुषाख्यं जगन्मयम् । हृत्पंकजसमासीनं तेजोरूपं निरिन्द्रियम्

စင်ကြယ်သောစိတ်ဖြင့်သာ ဖမ်းယူသိမြင်နိုင်သော ထိုအရှင်ကို ငါကန်တော့၏—အမြင့်ဆုံးသော ဓာမ (parama dhāma)၊ ပုရုရှ (Puruṣa) ဟု ခေါ်ကြပြီး စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့တော်မူ၏; နှလုံးပန်းကြာအတွင်း ထိုင်တော်မူ၍ အလင်းရောင်အဖြစ်ရှိကာ အာရုံများကို ကျော်လွန်၏။

Verse 16

एवंविधं नमस्कृत्य परमात्मानमीश्वरम् । कथां वदिष्ये द्विविधां द्विशरीरां तथैव तु

ဤသို့ အမြင့်ဆုံးသော အတ္တမ (Paramātman) အရှင်ဣश्वरကို ကန်တော့ပြီးနောက်၊ ငါသည် ဓမ္မကထာကို ယခု ပြောကြားမည်—နည်းလမ်းအားဖြင့် နှစ်မျိုးဖြစ်၍၊ အင်္ဂါနှစ်ပါး (အရုပ်နှစ်သွယ်) အဖြစ်လည်း ထင်ရှားစွာ တင်ပြမည်။

Verse 17

दिव्यभाषासमोपेतां वेदाधिष्ठानसंयुताम् । पञ्चसंधिसमायुक्तां षडलंकारभूषिताम्

(ဤကထာသည်) ဒေဝီဘာသာတော်ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သောစကားဖြင့် ပြည့်စုံ၍၊ ဝေဒအာဏာကို အခြေခံထားသည်; ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ စန္ဓိ ငါးပါးနှင့် ဆက်စပ်ကာ၊ အလင်္ကာရ ခြောက်ပါးဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသည်။

Verse 18

सप्तसाधनसंयुक्तां रसाष्टगुणरंजिताम् । गुणैर्नवभिराकीर्णां दशदोषविवर्जिताम्

စကားဖော်ပြမှုအတွက် စာဓန (sādhana) ခုနှစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံ၍၊ ရသ (rasa) ရှစ်ပါး၏ အရသာဖြင့် ကြွယ်ဝကာ; ဂုဏ် (guṇa) ကိုးပါးဖြင့် ပြည့်နှံ့ပြီး၊ ဒေါသ (doṣa) ဆယ်ပါးမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 19

विभाषाभूषितां तद्वदेकायत्तां मनोहराम् । पञ्चकारणसंयुक्तां चतुष्करणसम्मताम्

အမျိုးမျိုးသောအပြောအဆိုပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားသော်လည်း အမြဲတစေ တစ်ညီတစ်ညွတ်၍ စိတ်နှလုံးချမ်းမြေ့ဖွယ် ဖြစ်၏။ အကြောင်းရင်းငါးပါးနှင့် ဆက်စပ်ကာ၊ တရားသောရေးသားပြောဆိုမှု၏ ကိရိယာလေးပါးကလည်း အတည်ပြုထား၏။

Verse 20

पुनश्च द्विविधां तद्वज्ज्ञानसंदोहदायिनीम् । व्यासेन कथितां पुण्यां शृणुध्वं पापनाशिनीम्

ထို့ပြင် ထိုတူညီသော နှစ်မျိုးသဘောရှိသည့် ပုဏ္ဏကထာကိုလည်း နားထောင်ကြလော့။ ဗျာသက ပြောကြားထားသည့် ဉာဏ်ပညာ၏ သိုလှောင်ရာကို ပေးစွမ်းသော၊ ကုသိုလ်ဖြစ်စေပြီး အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသော ကထာဖြစ်၏။

Verse 21

यां श्रुत्वा पापकर्मापि गच्छेद्धि परमां गतिम् । दुःखत्रयविनिर्मुक्तः सर्वातङ्कविवर्जितः

ဤသန့်ရှင်းသောကထာကို ကြားနာလျှင် အပြစ်ကံပြုသူပင် အမြင့်ဆုံးသော အနေအထားသို့ တကယ်ရောက်၏။ ဒုက္ခသုံးပါးမှ လွတ်ကင်း၍ အန္တရာယ်အနှောင့်အယှက် အားလုံးကင်းစင်၏။

Verse 22

न नास्तिके कथां पुण्यामिमां ब्रूयात्कदाचन । श्रद्दधानाय शान्ताय कीर्तनीया द्विजातये

ဤကုသိုလ်ကထာကို မယုံကြည်သူ (နာစတိက) ထံသို့ မည်သည့်အခါမျှ မပြောရ။ ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိ၍ အကျင့်သဘော တည်ငြိမ်သော၊ နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) အရည်အချင်းရှိသူအား ရွတ်ဆိုကြေညာရမည်။

Verse 23

निषेकादिः श्मशानान्तो मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः । तस्य शास्त्रेऽधिकारोऽस्ति ज्ञेयो नान्यस्य कस्यचित्

မန်တရများဖြင့် ညွှန်ကြား၍ ဆောင်ရွက်ရသော အသက်တာအခမ်းအနားများ—ကိုယ်ဝန်တင်ခြင်းမှ စ၍ သင်္ချိုင်း/မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာအဆုံးအထိ—ပြည့်စုံသူသာ ဤရှာစတြာ၌ အခွင့်အာဏာရှိ၏။ အခြားမည်သူမျှ အရည်အချင်းရှိသူဟု မသိမှတ်ရ။

Verse 24

चतुःपक्षावदातस्य विशुद्धिर्ब्राह्मणस्य च । सद्वृत्तस्याधिकारोऽस्ति शास्त्रेऽस्मिन्वेदसम्मते

ဝေဒလေးပါး၌ ကျွမ်းကျင်၍ “အတောင်လေးဖက်တောက်ပ” သော ဗြာဟ္မဏ၌ သန့်ရှင်းမှုရှိ၏။ စာရိတ္တကောင်းသူသည် ဝေဒနှင့် ကိုက်ညီသော ဤရှာස්ထရ၌ အခွင့်အရေးရှိ၏။

Verse 25

यथा सुराणां प्रवरो देवदेवो महेश्वरः । नदीनां च यथा गंगा वर्णानां ब्राह्मणो यथा

ဒေဝတို့အနက် ဒေဝဒေဝ မဟေရှ్వరသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ မြစ်တို့အနက် ဂင်္ဂါမြစ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဝဏ္ဏတို့အနက် ဗြာဟ္မဏသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့—

Verse 26

अक्षराणां तु सर्वेषामोंकारः प्रथमो यथा । पूज्यानां तु यथा माता गुरूणां च यथा पिता । तथैव सर्वशास्त्राणां प्रधानं स्कन्दकीर्तितम्

အက္ခရာအားလုံးအနက် အိုံကာရ (Oṃ) သည် ပထမဖြစ်သကဲ့သို့၊ ပူဇော်ထိုက်သူတို့အနက် မိခင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍၊ ဂုရုတို့အနက် ဖခင်သည် အဓိကဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ရှာස්ထရာအားလုံးအနက် စကန္ဒပုရာဏကို အဓိကဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 27

पुरा कैलासशिखरे ब्रह्मादीनां च सन्निधौ । स्कान्दं पुराणं कथितं पार्वत्यग्रे पिनाकिना

ရှေးကာလ၌ ကိုင်လာသတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့၏ ရှေ့မှောက်၌၊ ပိနာကကိုင်ရှင် ရှိဝသည် ပါဝတီ၏ ရှေ့တွင် စကန္ဒပုရာဏကို ဟောကြားခဲ့သည်။

Verse 28

पार्वत्या षण्मुखस्याग्रे तेन नन्दिगणाय वै । नन्दिना तु कुमाराय तेन व्यासाय धीमते

ထို့နောက် ပါဝတီသည် ဆဏ္မုခ (မျက်နှာခြောက်ပါး) ၏ ရှေ့တွင် (ထိုဓမ္မကို) ဆက်လက်ပြောကြား၏။ သူသည် နန္ဒိဂဏာထံ သင်ကြားပြီး၊ နန္ဒင်သည် ကုမာရာထံ သင်ကြားကာ၊ သူကပင် ဉာဏ်ပညာရှိ ဗျာသထံ သင်ကြား하였다။

Verse 29

व्यासेन मे समाख्यातं भवद्भ्योऽहं प्रकीर्तये

ဗျာသ မဟာဋ္ဌာနက ငါ့အား ရှင်းပြခဲ့သမျှကို ယခု ငါသည် သင်တို့အား ကြေညာဟောပြော၏။

Verse 30

यूयं सद्भावसंयुक्ता यतः सर्वे महर्षयः । तेन मे भाषितुं श्रद्धा भवतां स्कन्दसंहिताम्

သင်တို့အားလုံးသည် သဒ္ဓါနှင့် ကောင်းမြတ်သောစိတ်ဓာတ်ပြည့်ဝသည့် မဟာရိရှီများဖြစ်ကြသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်တို့အား စကန္ဒသံဟိတာကို ဟောကြားရန် ယုံကြည်သဒ္ဓါနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိ၏။