Adhyaya 40

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः कामेश्वरं गच्छेत्तत्र कामप्रतिष्ठितम् । यस्मिन्दृष्टे सदा मर्त्यः सुरूपः सुप्रभो भवेत्

ပုလတ္စျက ပြောသည်။ ထို့နောက် ကာမေရှဝရသို့ သွားရမည်၊ ထိုနေရာ၌ ကာမသည် တည်ထောင်ထား၏။ ထိုကို မြင်လျှင် လူသားသည် အမြဲတမ်း ရုပ်ရည်လှပ၍ တောက်ပထွန်းလင်းလာမည်။

Verse 2

ययातिरुवाच । त्वया प्रोक्तं पुरा शंभुः कामबाण भयात्किल । वालखिल्याश्रमं प्राप्तो यत्र लिंगं पपात ह

ယယာတိက ပြောသည်။ သင်က အရင်က ပြောခဲ့သည်မှာ၊ ရှမ္ဘုသည် ကာမ၏ မြားများကို ကြောက်၍ (ဟု ဆိုကြသည်) ဝါလခိလျာတို့၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်သွားပြီး၊ ထိုနေရာ၌ လင်္ဂသည် ကျသွားသည်ဟု။

Verse 3

स कथं पूजितस्तेन शंभुर्मे कौतुकं महत् । वद सर्वं द्विजश्रेष्ठ कामेश्वरनिवेशनम्

ထိုနေရာတွင် ရှမ္ဘုကို သူတို့က မည်သို့ ပူဇော်ခဲ့သနည်း။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့အထွတ်အမြတ်ရေ၊ ကာမေရှဝရ၏ နေရာတည်ရာအကြောင်း အားလုံးကို ပြောပြပါ။

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । मुक्तलिंगेऽपि देवेशे न स्मरस्तं मुमोच ह । दर्शयन्नात्मनो बाणं तस्यासौ पृष्ठतः स्थितः

ပုလတ္စျာက မိန့်တော်မူ၏။ နတ်တို့၏အရှင်သည် လိင်္ဂကို လွှတ်ထားသော်လည်း စ္မရ (ကာမ) သည် မလွှတ်မပေးခဲ့။ မိမိ၏မြားကို ပြသလျက် သူသည် နောက်ဘက်၌ ရပ်နေ၏။

Verse 5

ततो वाराणसीं प्राप्तस्तद्भयात्त्रिपुरांतकः । तत्राऽपि च तथा दृष्ट्वा धृतचापं मनोभवम्

ထို့နောက် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့၍ တြိပုရာန္တက (ရှီဝ) သည် ဝါရာဏသီသို့ ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌လည်း လေးကိုင်ထားသော မနောဘဝ (ကာမ) ကို မြင်သဖြင့် အခြေအနေတူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 6

ततः प्रयागमापन्नः केदारं च ततः परम् । नैमिषं भद्रकर्णं च जंबूमार्गे त्रिपुष्करम्

ထို့နောက် သူသည် ပရယာဂသို့ ရောက်ပြီး ထို့နောက် ကေဒါရသို့ ဆက်သွား၏။ နိုင်မိရှ၊ ဘဒ္ရကဏ္ဏသို့လည်း ရောက်ကာ ဇမ္ဗူမာရ္ဂ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တြိပုရှ္ကရသို့ပါ သွားရောက်၏။

Verse 7

गोकर्णं च प्रभासं च पुण्यं च कृमिजांगलम् । गगाद्वारं गयाशीर्षं कालाभीष्टं वटेश्वरम्

သူသည် ဂိုကဏ္ဏနှင့် ပရဘာသသို့၊ ပုဏ္ဏမြတ်သော ကೃမိဇာင်္ဂလသို့၊ ဂင်္ဂါဒွာရ၊ ဂယာရှီရ္ษ၊ ကာလာဘီဋ္ဌ နှင့် ဝဋေရှ္ဝရသို့ သွားရောက်၏။

Verse 8

किं वा तेन बहूक्तेन तीर्थान्यायतनानि च । असंख्यानि गतो देवः कामं च ददृशे तथा

အများကြီး ပြောနေခြင်းမှာ အကျိုးရှိသလော။ နတ်ဘုရားသည် ရေတိရ္ထနှင့် သန့်ရှင်းသော အာယတန မရေတွက်နိုင်အောင် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတိုင်း၌ပင် ကာမကို ထပ်မံမြင်နေရသေး၏။

Verse 9

यत्रयत्र महादेवस्तद्भयान्नृप गच्छति । तत्रतत्र पुनः कामं प्रपश्यति धृतायुधम्

အို မင်းကြီး၊ မဟာဒေဝသည် သူ့ကိုကြောက်၍ ဘယ်နေရာဘယ်နေရာသို့ သွားသော်လည်း၊ ထိုနေရာတိုင်း၌ပင် လက်နက်ကိုင်ထားသော ကာမဒေဝကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 10

कस्यचित्त्वथकालस्य पुनः प्राप्तोऽर्बुदं प्रति । तत्रापश्यत्तथा काममाकर्णाकर्षितायुधम् । आकुंचितैकपादं च स्थिरदृष्टिं नृपो त्तम

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ သူသည် အာဘုဒသို့ ထပ်မံပြန်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ကာမဒေဝကို ထပ်မံမြင်ရပြီး၊ လက်နက်ကို နားအထိ ဆွဲတင်ထားကာ (ပစ်ရန်အသင့်) ခြေတစ်ဖက်ကို ကွေး၍ ရပ်နေပြီး မျက်စိတည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏၊ အို မင်းတို့အထွတ်အမြတ်။

Verse 11

अथाऽसौ भगवाञ्छांतः प्रियादुःखसमन्वितः । क्रोधं चक्रे विशेषेण दृष्ट्वा तं पुरतः स्थितम्

ထို့နောက် ထိုဘုရားသခင်သည် ငြိမ်းချမ်းနေသော်လည်း ချစ်သူအပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် တွဲလျက်၊ မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသူကို မြင်သဖြင့် အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်သော အမျက်တော် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 12

तस्य कोपाभिभूतस्य तृतीयान्नयनान्नृप । निश्चक्राम महाज्वाला ययाऽसौ भस्मसात्कृतः

အို မင်းကြီး၊ အမျက်တော်က လွှမ်းမိုးသွားသောအခါ၊ တတိယမျက်စိမှ မဟာမီးလျှံ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၍ ထိုသူကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေ၏။

Verse 13

सचापः सशरो राजंस्तस्मिन्पर्वतरोधसि । शंकरो रोषपर्यंतं गत्वा सौख्यमवाप्तवान्

အို မင်းကြီး၊ ထိုတောင်စောင်းပေါ်၌ သူ၏ လေးနှင့် မြားတို့ ကျန်ရစ်လျက်၊ ရောသအဆုံးတိုင်အောင် ရောက်သွားသော ရှင်ကရသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် သက်သာချမ်းသာကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 14

कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम सुरपूजितः । दग्धे मनोभवे भार्या रतिरस्य पतिव्रता । व्यलपत्करुणं दीना पतिशोकपरि प्लुता

နတ်တို့က ပူဇော်ကန်တော့ခံရသူသည် တောင်တန်းအထွတ်အမြတ် ကိုင်လာသသို့ သွားရောက်하였다။ မနောဘဝ (ကာမ) မီးလောင်ပျက်စီးသည့်အခါ၊ သူ၏ဇနီး ရတီသည် သစ္စာရှိသော ပတိဝ్రတာဖြစ်၍ သနားဖွယ်အောင် ငိုကြွေးကာ မျက်နှာမဲ့စွာ နာကျင်ပြီး ခင်ပွန်းအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေ하였다။

Verse 15

ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप । आरुरोहाग्निसंदीप्तां चितिं सा पतिदुःखिता । तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी

ထို့နောက် အို လူတို့၏အရှင်၊ သစ်တုံးများကို ယူဆောင်ကာ မီးသင်္ချိုင်းတင်ရာ ချိတိကို တည်ဆောက်ပြီး၊ ခင်ပွန်းအပေါ် ဒုက္ခကြီးစွာခံစားနေရသော နာရီသည် မီးတောက်လောင်နေသော ချိတိပေါ်သို့ တက်ရောက်하였다။ ထိုခဏ၌ပင် ဂုဏ်သရေရှိသော မိန်းမသည် ကောင်းကင်မှ လာသော အသံတစ်သံကို ကြား하였다။

Verse 16

वागुवाच । मा पुत्रि साहसं कार्षीस्तपसा तिष्ठ सुन्दरि । भूयः प्राप्स्यसि भर्त्तारं कामें तुष्टेन शंभुना

ဝါက်က ပြော하였다—“သမီးရေ၊ အလွန်အကျွံ မစွန့်စားနှင့်။ အလှတရားရှိသူရေ၊ တပသ (အကျင့်တရား) တွင် တည်နေပါ။ ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာသောအခါ၊ သင်သည် ကာမကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ထပ်မံ ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 17

सा श्रुत्वा तां तदा वाणीं समुत्तस्थौ समुमध्यमा । देवमाराधयामास दिवानक्तमतंद्रिता । व्रतैर्दानैर्जपैर्होमैरुपवासैस्तथा परैः

ထိုအသံကို ကြားပြီးနောက် ခါးသေးသွယ်သော သူမသည် ချက်ချင်း ထလာ하였다။ နေ့ည မပျင်းမနာဘဲ၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ)၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ ဇပ (မန္တရားရွတ်ဆိုခြင်း)၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်ခြင်း)၊ ဥပဝါသ (အစာရှောင်ခြင်း) နှင့် အခြားအကျင့်များဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 18

ततो वर्ष सहस्रांते तुष्टस्तस्या महेश्वरः । अब्रवीद्वद कल्याणि वरं यन्मनसि स्थितम्

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်ဆုံးသောအခါ မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) သည် သူမအပေါ် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်လာပြီး “ကလျာဏီရေ၊ ပြောပါ—သင်၏စိတ်ထဲတွင် တည်ရှိနေသော ဆုတောင်းအလိုသည် မည်သို့နည်း” ဟု မိန့်하였다။

Verse 19

रतिरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव भगवंल्लोक भावनः । अक्षतांगः पुनः कामः कांतो मे जायतां पतिः

ရတိက ပြော၏ — «အို ဘုရားသခင်၊ လောကကို ထိန်းသိမ်းပေးသော ဘဂဝန်၊ ကျွန်မအပေါ် နှစ်သက်တော်မူလျှင် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ပြန်လည်ပြည့်စုံလာသော ကာမဒေဝ သည် ကျွန်မ၏ ချစ်ခင်ရသော ခင်ပွန်းအဖြစ် ထပ်မံ ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 20

एवमुक्ते तया वाक्ये तत्क्षणात्समुपस्थितः । यथा सुप्तो महाराज तद्वद्रूपः स हर्षित

သူမက ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူ ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဝမ်းမြောက်လျက်—အရင်ကဲ့သို့ပင် ရုပ်သဏ္ဌာန်တူကာ၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးထလာသူကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 21

इक्षुयष्टिमयं चापं पुष्पबाणसमन्वितम् । भृंगश्रेणिमय्या मौर्व्या शोभितं सुमनोहरम्

သူသည် အင်္ကျူတံဖြင့် ပြုလုပ်သော လေးကို ကိုင်ဆောင်၍ ပန်းမြားများနှင့် ပြည့်စုံကာ၊ ပျားတန်းတစ်တန်းကဲ့သို့ ဖြစ်သော လေးကြိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသဖြင့် အလွန်စွဲမက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 22

ततो रतिसमायुक्तः प्रणिपत्य महेश्वरम् । अनुज्ञातस्तु तेनैव स्वव्यापारेऽभ्यवर्त्तत

ထို့နောက် ရတိနှင့် အတူရှိသော ကာမဒေဝသည် မဟေရှဝရကို ဦးချ၍ ပူဇော်လေ၏။ ထိုဘုရားက ခွင့်ပြုတော်မူသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ တာဝန်အလုပ်သို့ ပြန်လည် သွားရောက်လေ၏။

Verse 23

स दृष्ट्वा शिवमाहात्म्यं श्रद्धां कृत्वा नृपोत्तम । शिवं संस्थापयामास पर्वतेऽर्बुदसंज्ञिते

ရှီဝ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို မြင်တွေ့၍ အကောင်းဆုံးသော မင်းသည် ယုံကြည်သဒ္ဓာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် အာဗုဒဟု ခေါ်သော တောင်ပေါ်တွင် ရှီဝ (လင်္ဂ/ဘုရားကျောင်း) ကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 24

यस्मिन्दृष्टे महाराज नारी वा यदि वा नरः । सप्तजन्मांतराण्येव न दौर्भाग्यमवाप्नुयात्

အို မဟာရာဇာ၊ ထိုနေရာ၌ တည်ထားသော သီဝဘုရားကို မြင်တွေ့သူသည် မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ ဆက်တိုက် မွေးဖွားသည့် ခုနှစ်ဘဝတိုင် မကံဆိုးမှု မကြုံရ။

Verse 25

एवमेतन्मया ख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । कामेश्वरस्य माहात्म्यं कामदाह सविस्तरम्

ဤသို့ပင် သင်က မေးမြန်းသည့်အရာကို ငါက ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ—ကာမေရှွရ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ကာမကို မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေသော အကြောင်း (ကာမဒာဟ) ကို အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ။

Verse 40

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်တစ်ထောင်ကဗျာစု (၈၁,၀၀၀) ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ တတိယ အရ္ဗုဒခဏ္ဍ၌ «ကာမေရှွရ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော လေးဆယ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။