Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 15
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप । आरुरोहाग्निसंदीप्तां चितिं सा पतिदुःखिता । तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
tato dārūṇi cāhṛtya citiṃ kṛtvā narādhipa | ārurohāgnisaṃdīptāṃ citiṃ sā patiduḥkhitā | tāvadākāśagāṃ vāṇīṃ śuśrāva ca yaśasvinī
ထို့နောက် အို လူတို့၏အရှင်၊ သစ်တုံးများကို ယူဆောင်ကာ မီးသင်္ချိုင်းတင်ရာ ချိတိကို တည်ဆောက်ပြီး၊ ခင်ပွန်းအပေါ် ဒုက္ခကြီးစွာခံစားနေရသော နာရီသည် မီးတောက်လောင်နေသော ချိတိပေါ်သို့ တက်ရောက်하였다။ ထိုခဏ၌ပင် ဂုဏ်သရေရှိသော မိန်းမသည် ကောင်းကင်မှ လာသော အသံတစ်သံကို ကြား하였다။
Sūta (deduced: Prabhāsakhaṇḍa narrative style)
Listener: narādhipa (king addressed)
Scene: A grieving woman gathers logs and mounts a blazing funeral pyre; flames rise as an unseen celestial voice is about to intervene from the sky.
FAQs
Grief can drive extreme acts, yet divine guidance (ākāśa-vāṇī) can intervene to redirect fate toward dharma.
No tīrtha is highlighted in this verse; it continues the aftermath narrative following the Arbuda episode.
A funeral pyre (citi) is described as an action in grief, not as a prescribed rite for the audience.