Adhyaya 53

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैवोज्जयनीपीठमस्ति कामप्रदं नृणाम् । प्रभूताश्चर्यसंयुक्तं बहुसिद्धनिषेवितम्

စူတက ပြောသည်—ထိုနေရာ၌ပင် လူတို့၏ ဆန္ဒကို ပေးစွမ်းသော ဥဇ္ဇယနီ၏ သန့်ရှင်းသော ပီဋ္ဌာနရှိ၏။ အံ့ဖွယ်များစွာဖြင့် ပြည့်ဝပြီး စိဒ္ဓများ အများအပြားက လာရောက် စေဝာပြုကြ၏။

Verse 2

यस्य मध्यगतो नित्यं स्वयमेव महेश्वरः । महाकालस्वरूपेण स तिष्ठति द्विजोत्तमाः

၎င်း၏ အလယ်ဗဟို၌ မဟေရှ္ဝရသည် ကိုယ်တိုင် အစဉ်တည်ရှိတော်မူ၏။ မဟာကာလ အဖြစ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်တော်မူသည်၊ အို ဒွိဇအမြတ်တို့။

Verse 3

वैशाख्यां यो नरस्तत्र कृत्वा श्राद्धं समाहितः । ततः पश्यति देवेशं महाकाल इति स्मृतम् । पूजयेद्दक्षिणां मूर्तिं समाश्रित्य द्विजोत्तमाः

ဝိုင်သာခ လတွင် ထိုနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သြာဒ္ဓ ပြုလုပ်သူသည် နောက်တစ်ဖန် “မဟာကာလ” ဟု ခေါ်သော ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို မြင်ရ၏။ အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ တောင်ဘက်မျက်နှာမူသော မူရတိကို အားကိုးကာ ပူဇော်ကြလော့။

Verse 4

दश पूर्वान्दशातीतानात्मानं च द्विजोत्तमाः । पुरुषान्स समुद्धृत्य शिवलोके महीयते

သူသည် မိမိအပါအဝင် အရင်ဆယ်ဆက်နှင့် နောက်ဆယ်ဆက်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍၊ အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 5

यो यं काममभिध्याय तत्र पीठं प्रपूजयेत् । संपूज्य योगिनीवृंदं कन्यकावृन्दमेव च

မည်သည့်ဆန္ဒကိုမဆို စိတ်၌ထင်မြင်ကာ ထိုနေရာ၌ ထိုပီဋ္ဌကို ပူဇော်လျှင်၊ ထို့ပြင် ယောဂိနီအစုအဝေးနှင့် ကညာအစုအဝေးကိုလည်း ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်လျှင်—

Verse 6

स तत्कृत्स्नमवाप्नोति यदपि स्यात्सुदुर्लभम् । तत्र वैशाखमासस्य पौर्णमास्यां समाहितः

သူသည် ထိုအရာအားလုံးကို ရရှိ၏—အလွန်ရှားပါး၍ ရခက်သောအရာပင်ဖြစ်စေ—အထူးသဖြင့် ဝိုင်သာခလ၏ လပြည့်နေ့၌ ထိုနေရာတွင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်နေသော်။

Verse 7

श्रद्धायुक्तो नरो यो वा उपवासपरः शुचिः । करोति जागरं तस्य पुरतः श्रद्धयान्वितः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ယုံကြည်ခြင်းရှိ၍ သန့်ရှင်းကာ အစာရှောင်ခြင်းကို အလေးထားသော မည်သူမဆို၊ သူ့ရှေ့တော်၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် တစ်ညလုံး ဂျာဂရ (ညလုံးနိုး) ပြုလုပ်လျှင်၊ အိုမင်းသေကင်းသော အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 8

किं व्रतैः किं वृथा दानैः किं जपैर्नियमेन वा । महाकालस्य ते सर्वे कलां नार्हंति षोडशीम्

အဓိဋ္ဌာန်ဝတ်များက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ အကျိုးမဲ့ ဒါနများက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ မန္တန်ပြန်ဆိုခြင်းနှင့် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ခြင်းတို့က ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ ထိုအားလုံးပေါင်းစည်းသော်လည်း မဟာကာလ၏ ကရုဏာနှင့် ပုဏ္ဏားကို တစ်ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မမီနိုင်။

Verse 9

सूत उवाच । तत्रैवास्ति महाभागा भ्रूणगर्तेति विश्रुता । गर्ता सुविपुलाकारा सर्वपातकनाशिनी

စူတာက ဆိုသည်—အဲဒီနေရာတင်ပင် အလွန်မင်္ဂလာရှိသော တီရ္ထတစ်ခု ရှိပြီး ‘ဘ္ရူဏ-ဂရ္တာ’ ဟု ကျော်ကြားသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော အပေါက်/အဝှမ်းတစ်ခုဖြစ်၍ အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 10

ब्रह्महत्याविनिर्मुक्तः सौदासो यत्र पार्थिवः । स्त्रीहत्यया विनिर्मुक्तः सुषेणो वसुधाधिपः

အဲဒီသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ဘုရင် စော်ဒါသ သည် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထို့အတူ မြေကြီး၏အရှင် ဘုရင် စုစೇဏ သည်လည်း မိန်းမသတ်မှု၏ အပြစ်မှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်။

Verse 11

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथं तस्य सौदासस्य महीपतेः । ब्रह्मण्यस्यापि संजाता तदस्माकं प्रकीर्तय

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—“ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေကာကွယ်သူဖြစ်သော်လည်း ဘုရင် စော်ဒါသ အတွက် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။”

Verse 12

श्रूयते स महीपालो ब्राह्मणानां हिते रतः । कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्मघ्नः सोऽभवत्कथम्

ဤမဟာဘုရင်သည် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးအတွက် စိတ်ပါဝင်စားသူဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျက်နှင့် ၎င်းသည် အလုပ်ဖြင့်လား၊ စိတ်ဖြင့်လား၊ စကားဖြင့်လား—မည်သို့ ‘ဗြာဟ္မဏသတ်သူ’ ဖြစ်လာခဲ့သနည်း။

Verse 13

विमुक्तश्च कथं भूयो भ्रूणगर्तामुपाश्रितः । सापि गर्ता कथं जाता सर्वं नो वद विस्तरात्

လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူသည် ‘ဘ္ရူဏ-ဂရ္တာ’ (သန္ဓေသတ်မှုနှင့် ဆက်နွယ်သော တွင်း) ထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ ခိုလှုံသနည်း။ ထိုတွင်းသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 14

सूत उवाच । यदा लिंगस्य पातोऽभूद्देवदेवस्य शूलिनः । तदा स लज्जयाविष्टो लिंगाभावाद्द्विजोत्तमाः

စူတက ပြောသည်။ “ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော သူလင်၏ လိင်္ဂ ပျက်ကျသွားသောအခါ၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ လိင်္ဂမရှိခြင်းကြောင့် သူသည် အရှက်အကြောက်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။”

Verse 15

कृत्वाऽतिविपुलां गर्तां प्रविवेश ततः परम् । न कस्यचित्तदात्मानं दर्शयामास शूलधृक्

ထို့နောက် သူလဓရ (သုံးခွတံကိုင်ရှင်) သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော တွင်းကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်၍ ထိုတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် မည်သူ့ကိုမျှ မိမိကိုယ်ကို မပြသတော့ချေ။

Verse 16

एवं सा तत्र संजाता गर्ता ब्राह्मणसत्तमाः । यथा तस्यां विपाप्माभूत्सौ दासस्तद्वदाम्यहम्

ဤသို့ဖြင့် ထိုနေရာ၌ ထိုတွင်းသည် ပေါ်ပေါက်လာ၏၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့။ ယခု ထိုနေရာတည်း၌ပင် ဆော်ဒါသ သည် မည်သို့ အပြစ်ကင်းစင်သွားသည်ကို ငါ ပြောမည်။

Verse 17

आसीन्मित्रसहोनाम राजा परमधार्मिकः । सौदासस्तत्सुतः साक्षात्सूर्यवंशसमुद्भवः

မိတ္တရသဟ အမည်ရှိသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့၏၊ အလွန်တရားဓမ္မရှိသူ ဖြစ်၏။ ဆော်ဒါသ သည် သူ၏သားဖြစ်ပြီး နေရောင်မျိုးဆက် (စူရျဝంశ) မှ တိုက်ရိုက် ပေါက်ဖွားသူ ဖြစ်၏။

Verse 18

तेनेष्टं विपुलैर्यज्ञैः सुवर्णवरदक्षिणैः । असंख्यातानि दानानि प्रदत्तानि महात्मना

မဟာစိတ်ရှိသော မင်းကြီးသည် ရွှေဒက္ခိဏာအလှူကောင်းများဖြင့် ယဇ္ဉာများကို အလွန်ပေါများစွာ ဆောင်ရွက်၍ အလှူဒါန မရေမတွက် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य सत्रे द्वादशवार्षिके । वर्तमाने यथान्यायं विधिदृष्टेन कर्मणा

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါတွင် ဒွါဒသနှစ်ပတ်လုံး ဆက်လက်ကျင်းပသော စတြာယဇ္ဉာသည် ထုံးတမ်းမှန်ကန်သကဲ့သို့ စည်းကမ်းအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ကర్మများဖြင့် ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊

Verse 20

क्रूराक्षः क्रूरबुद्धिश्च राक्षसौ बलवत्तरौ । यज्ञविघ्नाय संप्राप्तौ संप्राप्ते रजनीमुखे

ညချမ်းဝင်လာသည့်အခါ အလွန်အင်အားကြီးသော ရက္ခသနှစ်ကောင်—ခရူရာက္ခနှင့် ခရူရဗုဒ္ဓိ—သည် ယဇ္ဉာကို အနှောင့်အယှက်ပြုရန် ရည်ရွယ်ကာ ရောက်လာကြသည်။

Verse 21

राक्षसैर्बहुभिः सार्धं तथान्यैर्भूतसंज्ञितैः । पिशाचैश्च दुराधर्षैर्यज्ञविध्वंसतत्परैः

သူတို့နှင့်အတူ ရက္ခသများစွာ၊ ထို့ပြင် ဘူတဟု ခေါ်သော အခြားသတ္တဝါများလည်း ပါလာပြီး၊ မလွယ်ကူစွာ မနိုင်နိုင်သော ကြမ်းတမ်းသည့် ပိသာစများကလည်း ယဇ္ဉာဖျက်ဆီးရန် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတည်း အားထုတ်နေကြသည်။

Verse 22

अथ ते राक्षसाः सर्वे किंचिच्छिद्रमवेक्ष्य च । विविशुर्यज्ञवाटं तं प्रसर्पन्तः समंततः

ထို့နောက် ရက္ခသတို့အားလုံးသည် အနည်းငယ်သော အပေါက်တစ်ခုကို တွေ့မြင်ပြီး ယဇ္ဉာဝါဋ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အရပ်ရပ်မှ လျှောလျှောဝင်လာကြသည်။

Verse 23

निघ्नन्तो ब्राह्मणश्रेष्ठान्भक्षयन्तो हवींषि च । तथा यानि विचित्राणि यज्ञार्थे कल्पितानि च

သူတို့သည် အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏများကို ထိုးသတ်ကာ ဟဝိစ် (ပူဇာအလှူ) များနှင့် ယဇ္ဉအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပူဇာပစ္စည်းမျိုးစုံကို စားသောက်လုယူကြ၏။

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे तत्र हाहाकारो महानभूत् । भक्ष्यमाणेषु विप्रेषु राक्षसैर्बलवत्तरैः

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏၊ အင်အားကြီး ရာක්ෂသများက ဗြာဟ္မဏ ရှင်တော်များကို စားသောက်နေကြသဖြင့်။

Verse 25

ततो मैत्रसहिः क्रुद्धस्त्यक्त्वा दीक्षाव्रतं नृपः । आदाय सशरं चापं ध्वंसयामास वीक्ष्य तान्

ထို့နောက် မေတ္တရသဟိ မင်းကြီးသည် ဒေါသထွက်၍ ဒီက္ခာဝရတ (အပူဇာသန့်စင်ကတိ) ကို ချန်ထားကာ မြားပါသော လေးကို ကိုင်ယူပြီး ထိုအဖြစ်ကို မြင်သဖြင့် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 26

कृतरक्षो वसिष्ठेन स्वयमेव पुरोधसा । क्रूराक्षं सूदयामास राक्षसैर्बहुभिः सह

မင်း၏ ပုရောဟိတ်ဖြစ်သော ဝသိဋ္ဌ ကိုယ်တိုင်က ဓမ္မကာကွယ်မှု ပေးထားသဖြင့် မင်းကြီးသည် ကရူရာက္ခ ကို အခြား ရာක්ෂသများ အများနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 27

क्रूरबुद्धिरथो वीक्ष्य हतं श्रेष्ठं सहोदरम् । तं च पार्थिवशार्दूलमगम्यं ब्रह्मतेजसा

ထို့နောက် ကရူရဗုဒ္ဓိသည် မိမိ၏ အထူးမြတ်သော အကိုကို သတ်ခံရသည်ကို မြင်၍၊ ဗြဟ္မတေဇ (ဗြာဟ္မဏတန်ခိုး) ကြောင့် မနီးကပ်နိုင်သော မင်းတို့ထဲက ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ထိုဘုရင်ကိုလည်း မြင်လေ၏—

Verse 28

हतशेषान्समादाय राक्षसान्बलसंयुतः । पलायनं भयाच्चक्रे क्षतांगस्तस्य सायकैः

ကျန်ရစ်သေးသော ရက္ခသများကို စုဆောင်းကာ၊ အင်အားမလျော့သေးသော်လည်း ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးသွား၏။ ထိုမင်း၏ မြားများကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပျက်စီးနေ하였다။

Verse 29

ततस्तद्वैरमाश्रित्य भ्रातुर्ज्येष्ठस्य राक्षसः । छिद्रमन्वेषयामास तद्वधाय दिवानिशम्

ထို့နောက် အစ်ကိုအကြီးအတွက် ထိုမုန်းတီးမှုကို ဆုပ်ကိုင်ထား၍ ရက္ခသသည် သူ့ကို သတ်နိုင်ရန် အားနည်းချက်တစ်စုံတစ်ရာကို နေ့ညမပြတ် ရှာဖွေနေ하였다။

Verse 30

एवं सवीक्षमाणस्य तस्य च्छिद्रं महात्मनः । समाप्तिमगमद्विप्राः सत्रं तद्द्वादशाब्दिकम्

ထို့ကြောင့် ထိုမဟာသတ္တဝါကို အပြစ်အနာအဆာတစ်စုံတစ်ရာ ရှာဖွေရန် အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေစဉ်ပင်၊ ဗြာဟ္မဏများသည် ဒွါဒသနှစ်ကြာ စတြာယဇ္ဈာကို ပြီးမြောက်စေ၍ သင့်တော်သည့် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်စေ하였다။

Verse 31

न सूक्ष्ममपि संप्राप्तं छिद्रं तेन दुरात्मना । वसिष्ठविहिता रक्षा सत्रे तस्य महीपतेः

ထိုဒုစရိုက်စိတ်ရှိသူက အလွန်သေးငယ်သည့် ချို့ယွင်းချက်တစ်စုံတစ်ရာတောင် မတွေ့နိုင်ခဲ့။ အကြောင်းမှာ ဝသိဋ္ဌက ချမှတ်ထားသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသည် ထိုမင်း၏ စတြာယဇ္ဈာကို ကာကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 32

अथासौ ब्राह्मणान्सर्वान्विसृज्याहितदक्षिणान् । कृतांजलिपुटो भूत्वा वसिष्ठमिदमब्रवीत्

ထို့နောက် သင့်တော်သည့် ဒက္ခိဏာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏအားလုံးကို ပြန်လွှတ်ကာ၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ဝသိဋ္ဌအား ဤသို့ မိန့်ကြား하였다။

Verse 33

स्वहस्तेन गुरोद्याहं त्वां भोजयितुमुत्सहे । क्रियतां तत्प्रसादो मे भुक्त्वाद्य मम मन्दिरे

အို ဂုရုရှင်၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့် ဆရာတော်အား အစာကျွေးလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာတော်ပေးပါ—ယနေ့ ကျွန်ုပ်အိမ်၌ ဆွမ်းတော်ကို သုံးဆောင်ပါ။

Verse 34

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय वसिष्ठो मुनिसत्तमः । क्षालितांघ्रिः स्वयं तेन निविष्टो भोजनाय वै

စူတက ပြောသည်– မုနိတို့အထက်မြတ်သော ဝသိဋ္ဌသည် “အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု ကတိပြု၍ သဘောတူ하였다။ ထို့နောက် ဘုရင်က ကိုယ်တိုင် ဆရာတော်၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီး၊ ဆွမ်းသုံးဆောင်ရန် ထိုင်တော်မူ하였다။

Verse 35

कूरबुद्धिरथो वीक्ष्य तदर्थं चामिषं शुभम् । सुसंस्कृतं विधानेन सूपकारैर्द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် ဉာဏ်မပြည့်သူသည် ထိုအကြောင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အမဲသားကောင်းမြတ်ကို မြင်လျှင်—စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း ကောင်းစွာချက်ပြုတ်ထားပြီး ကျွမ်းကျင်သော ချက်ပြုတ်သူတို့က ပြုလုပ်ထားသဖြင့်—အို ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့၊ သူသည် မိမိအစီအစဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်하였다။

Verse 36

उखां कृत्वा ततस्तादृक्तत्प्रमाणामतर्किताम् । महामांसाभृतां कृत्वा तां जहारामिषान्विताम्

ထို့နောက် သူသည် အခြားသူများ မသံသယဖြစ်စေရန် ထိုအရွယ်အစားတူသော အိုးတစ်လုံးကို ပြုလုပ်စေ하였다။ ထိုအိုးကို အမဲသားအများအပြားဖြင့် ဖြည့်ကာ၊ အသားအပြည့်တင်၍ ယူဆောင်သွား하였다။

Verse 37

अथासौ मुनिशार्दूलो भुंजानो बुबुधे हि तत् । महामांसमिति क्रुद्धस्तत्र प्रोवाच मन्युमान्

ထို့နောက် မုနိတို့အကြား ကျားတော်ကဲ့သို့သော ဆရာတော်သည် စားသုံးနေစဉ်တွင်ပင် “ဤသည်မှာ အသားအများကြီးပင်!” ဟု သိမြင်하였다။ ဒေါသထွက်၍ အမျက်ပြင်းစွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ ပြောဆို하였다။

Verse 38

महामांसाशनं यस्मात्कारितोऽहं त्वयाधम । रक्षोवद्राक्षसस्तस्मात्त्वमद्यैव भविष्यसि

“အို မကောင်းသူ၊ သင်က ငါ့ကို အလွန်ကြီးမားသော အသားကို စားခိုင်းခဲ့သဖြင့် ယနေ့တင် သင်သည် ရက္ခသ (Rākṣasa) အဖြစ် ပြောင်းလဲရမည်၊ ရက္ခသသဘောရှိသူကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 39

ततः संशोधयामास तस्य मांसस्य चागमम् । निपुणं सूपकारांस्तान्दृष्ट्वा राजा पृथक्पृथक्

ထို့နောက် ဘုရင်သည် ထိုအသား၏ မူလအရင်းအမြစ်ကို စိစစ်လေ၏။ ကျွမ်းကျင်သော ချက်ပြုတ်သူများကို မြင်သော် တစ်ဦးချင်းစီ ခွဲ၍ မေးမြန်းစစ်ဆေးလေ၏။

Verse 40

तेऽब्रुवन्नैतदस्माभिः श्रपितं मांसमीदृशम् । श्रद्धीयतां महीपाल नान्येन मनुजेन वा

သူတို့က ပြောကြသည်—“ဤသို့သော ချက်ပြီးသား အသားကို ကျွန်ုပ်တို့ မချက်ခဲ့ပါ။ ယုံကြည်ပါ မဟီပါလ (အို ဘုရင်)၊ ကျွန်ုပ်တို့အပြင် အခြား လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ဤအမှုကို မပြုခဲ့ပါ။”

Verse 41

राक्षसं वा पिशाचं वा दानवं वा विना विभो । एतज्ज्ञात्वा ततो नाथ यद्युक्तं तत्समाचर

“အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ရက္ခသ (Rākṣasa) သို့မဟုတ် ပိသာစ (Piśāca) သို့မဟုတ် ဒာနဝ (Dānava) မပါဘဲ ဤအမှု မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထိုသို့ သိပြီးနောက် အို သခင်၊ သင့်လျော်သကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်ပါ။”

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तस्य नारदो मुनिसत्तमः । समागत्याब्रवीत्सर्वं तद्राक्षसविचेष्टितम्

ထိုအချိန်တည်းတွင် မုနိတို့အထွတ်အမြတ် နာရဒ (Nārada) ရောက်လာ၍ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြလေ၏—ဤအမှုအားလုံးသည် ရက္ခသ၏ လှည့်ကွက်ဖြစ်ကြောင်းကို။

Verse 43

तच्छ्रुत्वा कोपमापन्नः स राजा शप्तुमुद्यतः । वसिष्ठं स्वकरे कृत्वा जलं सौदासभूपतिः । शापोद्यतं च तं दृष्ट्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्

ထိုသတင်းကိုကြားသော် မင်းသည် ဒေါသထန်လာ၍ ကျိန်စာထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။ ဆော်ဒါသ မင်းကြီးသည် ဝသိဋ္ဌကို စိတ်၌ထားကာ မိမိလက်၌ ရေကိုကိုင်၍ ကျိန်ရန် အသင့်နေသော်၊ ထိုသို့ ကျိန်ရန်တင်ပြင်နေသည်ကို မြင်၍ နာရဒ မုနိက စကားဆိုလေ၏။

Verse 44

निघ्नन्तो वा शपन्तो वा द्विषन्तो वा द्विजातयः । नमस्कार्या महीपाल तथापि स्वहितेच्छुना । गुरुरेष पुनर्मान्यस्तव पार्थिवसत्तम

နာရဒက ဆိုသည်—“နှစ်ကြိမ်မွေးသူ (ဗြာဟ္မဏ) တို့က ထိုးနှက်သော်လည်း၊ ကျိန်စာထုတ်သော်လည်း၊ မုန်းတီးသော်လည်း၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုသူတို့ကို နမಸ್ಕာရဖြင့် ဂါရဝပြုရမည်။ အထူးသဖြင့် မိမိအကျိုးကို လိုလားသူအတွက် ဖြစ်သည်။ အို အကောင်းဆုံးသော အုပ်စိုးရှင်၊ ဤဂုရုကို သင်က ထပ်မံဂုဏ်ပြုရမည်”။

Verse 45

तस्मान्नार्हसि शप्तुं त्वं प्रतिशापेन सन्मुनिम् । निषिद्धः स तथा भूपस्ततस्तत्सलिलं करात् । पादयोः कृत्स्नमुपरि प्रमुमोच ततः परम्

“ထို့ကြောင့် သင်သည် သန့်ရှင်းသော မုနိကို ပြန်လည်ကျိန်စာဖြင့် မကျိန်သင့်” ဟုဆို၏။ ထိုသို့ တားမြစ်ခံရသော မင်းသည် ထို့နောက် လက်ထဲရှိ ရေကို လွှတ်ချ၍ မိမိခြေထောက်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ အပြည့်အဝ သွန်းလောင်းလေ၏။

Verse 46

अथ तौ चरणौ तस्य तप्त शापोदकप्लुतौ । दग्धौ कृष्णत्वमापन्नौ तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် ကျိန်စာအတွက် အပူတက်သော ရေဖြင့် စိုစွတ်သွားသော မင်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် လောင်ကျွမ်း၍ ချက်ချင်း အမဲရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့အထွတ်အမြတ်တို့။

Verse 47

कल्माषपाद इत्युक्तस्ततःप्रभृति स क्षितौ । भूपालो द्विजशार्दूला ना्म्ना तेन विशेषतः

ထိုအချိန်မှစ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုမင်းကို “ကလ္မာရှပာဒ” ဟူ၍ ခေါ်ကြလေ၏၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့၏ ကျားများ၊ ထိုနာမည်ကြောင့်ပင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 48

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे विप्रो वसिष्ठो लज्जयान्वितः । ज्ञात्वा दत्तं वृथा शापं तस्य भूमिपतेस्तदा

သုတက ပြော၏။ ထိုအချိန်တွင် ဗြာဟ္မဏ ဝသိဋ္ဌသည် အရှက်အကြောက်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မင်းကြီးအား မိမိပေးခဲ့သော ကျိန်စာသည် အကျိုးမရှိသွားကြောင်း သိမြင်လေ၏။

Verse 49

उवाच व्यर्थः शापोऽयं तव दत्तो मया नृप । न च मे जायते वाक्यमसत्यं हि कथंचन

သူက ပြော၏— “အို မင်းကြီး၊ ငါပေးခဲ့သော ဤကျိန်စာသည် အကျိုးမရှိသွားပြီ။ သို့သော် ငါ့ထံမှ မည်သို့မျှ မမှန်ကန်သော စကား မပေါ်ထွက်နိုင်။”

Verse 50

तस्मात्त्वं राक्षसो भूत्वा कञ्चित्कालं नृपो त्तम । स्वरूपं लप्स्यसे भूयो यस्मिन्काले शृणुष्व तम्

“ထို့ကြောင့် အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ သင်သည် အချိန်တစ်ခဏ ရာක්ෂသ ဖြစ်ရလိမ့်မည်။ သို့သော် နောက်တဖန် မိမိ၏ အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ရရှိမည်—ထိုအချိန်နှင့် အခြေအနေကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။”

Verse 51

यदा त्वं क्रूरबुद्धिं तं राक्षसं निहनिष्यसि । तदा त्वं लप्स्यसे मोक्षं राक्षसत्वात्सुदारुणात्

“သင်သည် ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ထားရှိသည့် ထိုရာක්ෂသကို သတ်ဖြတ်သောအခါ၊ ထိုအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသဖြစ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်၍ မောက္ခကို ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 52

सूत उवाच । एतस्मिन्नन्तरे राजा यातुधानो बभूव सः । ऊर्ध्वकेशो महाकायः कृष्णदन्तो भया नकः

သုတက ပြော၏။ ထိုအချိန်တွင် ထိုမင်းကြီးသည် ယာတုဓာန (ရာක්ෂသ) ဖြစ်လာ၏။ ဆံပင်ထောင်လျက် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမား၍ သွားအနက်ရောင်ဖြစ်ကာ မြင်သူအား ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လေ၏။

Verse 53

ततो जघान विप्रेन्द्रान्राक्षसं भावमाश्रितः । यज्ञान्विध्वंसयामास मुनीनामाश्रमानपि

ထို့နောက် ရက္ခိုသ်တို့၏ သဘောသဘာဝကို ခံယူလျက် သူသည် မြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့ကို သတ်ဖြတ်ကာ ယဇ်ပူဇော်ပွဲများနှင့် ရသေ့တို့၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းများကိုပါ ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 54

कस्यचित्त्वथ कालस्य क्रूर बुद्धिः स राक्षसः । ज्ञात्वा तं राक्षसीभूतमेकदाऽयुधवर्जितम्

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ရက်စက်သောစိတ်ရှိသည့် ထိုရက္ခိုသ်သည် သူ ရက္ခိုသ်ဖြစ်သွားကြောင်းနှင့် လက်နက်မဲ့ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိလေ၏။

Verse 55

भ्रातुर्वधकृतं वैरं स्मरमाणस्ततः परम् । तद्वधार्थं समायातो राक्षसैर्बहुभिर्वृतः

မိမိ၏အစ်ကို အသတ်ခံရမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရန်ငြိုးကို အောက်မေ့လျက် ရက္ခိုသ်အများအပြား ခြံရံကာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 56

ततस्तं वेष्टयित्वापि समंताद्राक्षसो नृपम् । प्रोवाच वचनं क्रुद्धो नादेनापूरयन्दिशः

ထို့နောက် ဘုရင်ကို အရပ်မျက်နှာအဖက်ဖက်မှ ဝိုင်းရံပြီးလျှင် ထိုရက္ခိုသ်သည် ဒေါသတကြီး ပြောဆိုကာ အရပ်မျက်နှာတို့ကို မိမိ၏ ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် ပြည့်စေ၏။

Verse 57

त्वया यो निहतोऽस्माकं ज्येष्ठो भ्राता सुदुर्मते । वसिष्ठस्य बलाद्यज्ञे तस्याद्य फलमाप्नुहि

အို ယုတ်မာသောစိတ်ရှိသူ၊ သင်သည် ဝသိဋ္ဌ၏ တန်ခိုးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ၌ ငါတို့၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံးကို သတ်ခဲ့၏။ ထိုလုပ်ရပ်၏ အကျိုးဆက်ကို ယနေ့ ခံစားလော့။

Verse 58

राजोवाच । यद्ब्रवीषि दुराचार कर्मणा तत्समाचर । शारदस्येव मेघस्य गर्जितं तव निष्फलम्

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်— «အကျင့်ဆိုးသူရေ၊ သင်ပြောကြားအော်ဟစ်သမျှကို လုပ်ရပ်ဖြင့် ပြပါ။ သင်၏ဟောက်သံသည် ဆောင်းဦးမိုးတိမ်၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အကျိုးမရှိ»။

Verse 59

एवमुक्त्वा समादाय ततो वृक्षं स पार्थिवः । प्राद्रवत्संमुखं तस्य गर्जमानो यथा घनः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မင်းကြီးသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ဘက်သို့ တည့်တည့်ပြေးဝင်သွားသည်၊ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ဟောက်လျက်။

Verse 60

सोऽपि वृक्षं समुत्पाट्य क्रोधसंरक्तलोचनः । त्रिशंखां भृकुटीं कृत्वा तस्याप्यभिमुखं ययौ

သူလည်း သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အမြစ်ကနေ ဆွဲထုတ်၍ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ၊ မျက်ခုံးကို သုံးထပ်အရေးကြီးအောင် ချုံ့ပြီး မင်းကြီးဘက်သို့ တည့်တည့်တိုးလာသည်။

Verse 61

कृतवन्तौ वने तत्र बहुवृक्षक्षयावहम्

ထိုတောအတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ပင်များစွာကို လဲကျစေသော ကြီးမားသည့် ဖျက်ဆီးမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 62

अथ तं श्रांतमालोक्य कूरबुद्धिं महीपतिः । प्रगृह्य पादयोर्वेगाद्भ्रामयामास पुष्करे

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ဉာဏ်မပြည့်သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို မြင်၍ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြာပန်းပြည့်နေသော ရေထဲတွင် အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှည့်ပတ်ပစ်လိုက်သည်။

Verse 63

ततश्चास्फोटयामास भूमौ कोपसमन्वितः । चक्रे चामिषखण्डं स पिष्ट्वापिष्ट्वा मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် ဒေါသအမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ချေမှုန်းကာ အသားတုံးများအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

Verse 64

तस्मिंस्तु निहते शूरे राक्षसे स महीपतिः । राक्षसत्वाद्विनिर्मुक्तो लेभे कायं नृपोद्भवम्

ထိုသူရဲကောင်း ရက္ခသ သေဆုံးသွားသောအခါ ဘုရင်သည် ရက္ခသဘဝမှ လွတ်မြောက်ပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်နှင့် လျော်ညီသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ရရှိလေသည်။

Verse 65

ततस्ते राक्षसाः शेषाः समंतात्तं महीपतिम् । परिवार्य महावृक्षैर्जघ्नुः पाषाणवृष्टिभिः

ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော ရက္ခသတို့သည် ဘုရင်ကို အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံကာ သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် ပစ်ပေါက်ခြင်း၊ ကျောက်ခဲမိုးရွာသွန်းစေခြင်းတို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

Verse 66

ततस्तानपि भूपालो जघान प्रहसन्निव । वृक्षहस्तस्तु विश्रब्धो लीलया द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် ဘုရင်သည် ရယ်မောနေသကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့ကို ရိုက်နှက်လေ၏။ လက်ထဲတွင် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ကစားသကဲ့သို့ ပြုမူလေသည်၊ အို ပုဏ္ဏားမြတ်တို့။

Verse 67

ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः । राक्षसानां वधं कृत्वा लब्ध्वा देहं पुरातनम्

ထို့နောက် သူသည် မိမိမြို့သို့ ပြန်ရောက်လေရာ ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလေ၏။ ရက္ခသတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေသည်။

Verse 68

ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम् । ब्रह्महत्योद्भवैश्चिह्नैरन्यैरपि पृथग्विधैः

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုသူကို မြင်ကြ၏—တေဇောအလင်းမဲ့၍ အနံ့ဆိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ၊ ဗြဟ္မဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏသတ်မှု) မှ ပေါ်လာသော အမှတ်အသားများနှင့် အခြား မျိုးစုံသော အညစ်အကြေးများဖြင့် တံဆိပ်တင်ထားလေ၏။

Verse 69

दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे । नोपसर्पंति भूपालं पापस्पर्शभयान्विताः

ထိုသို့ မြင်ကြသောအခါ သူ၏ အမတ်များ၊ သားများနှင့် မြေးများ၊ အခြားသူများလည်း ပင်၊ အပြစ်၏ ထိတွေ့မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဘုရင်ထံ မနီးကပ်ကြ။

Verse 70

ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् । कर्तुं सार्धमिहास्माभिर्ब्रह्महत्या न्वितो यतः

သူတို့က ပြောကြ၏—“အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော ဘုရင်ကြီး၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အတူ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် သင် မထိုက်တန်ပါ။ အကြောင်းမှာ သင်သည် ဗြဟ္မဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏသတ်မှု) အပြစ်ဖြင့် မလွတ်ကင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 71

तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर । अशुद्धं शुद्धिमायाति येन गात्रमिदं तव

“ထို့ကြောင့် ဝသိဋ္ဌ မဟာမုနိကို ခေါ်ယူ၍ ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ဆောင်ရွက်ပါ။ ထိုအရာကြောင့် သင်၏ မသန့်ရှင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်လိမ့်မည်။”

Verse 72

ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम् । समाहूयाब्रवीद्वाक्यं दूरस्थो विनयान्वितः

ထို့နောက် ထိုဘုရင်သည် မုနိတို့အထဲ၌ အထွတ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူကာ၊ အဝေးတွင် ရိုသေသိမ်မွေ့စွာ ရပ်လျက် ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 73

तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया । मुक्तशापोऽस्मि संजातः परं शृणु वचो मुने

ဗြာဟ္မဏာရှင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထိုရက္ခသကို ကျွန်ုပ် သတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အပစ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်လာပြီ; ယခု မုနိရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ နောက်ထပ်စကားကို နားထောင်ပါ။

Verse 74

मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः । भाराक्रांतानि गात्राणि सर्वाण्येवाचलानि च

ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အနံ့ဆိုးပြင်းထန်သည် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် အလေးကြီးတင်ထားသကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ခံရပြီး အားလုံး မလှုပ်ရှားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 75

तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे । मंत्रिणोऽपि तथा पुत्रा न स्पृशंति यतोऽद्य माम्

ဤအရာသည် ဘာဖြစ်သနည်း၊ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရှင်။ ကျွန်ုပ်၏ တေဇောဓာတ်၊ ဂုဏ်ရောင်ခြည်သည် အလွန်လျော့နည်းသွားပြီ။ ယနေ့တွင် မန္တရိများနှင့် သားများပင် ကျွန်ုပ်ကို မထိမထောင်ကြပါ။

Verse 76

वसिष्ठ उवाच । राक्षसत्वं प्रपन्नेन त्वया पार्थिवसत्तम । ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः । तेषां त्वं पार्थिवश्रेष्ठ संस्पृष्टो ब्रह्महत्यया

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– «အရှင် မင်းတော်အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ရက္ခသအဖြစ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ဗြာဟ္မဏာများ အများအပြားကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ယဇ္ဉပူဇာများကိုလည်း ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အရှင် အုပ်စိုးရှင်အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ဗြဟ္မဏသတ်ခြင်း၏ အပြစ် (ဗြဟ္မဟတ္ယာ) နှင့် ထိတွေ့လာပြီ»။

Verse 77

राजोवाच । तदर्थं देहि मे विप्र प्रायश्चित्तं विशुद्धये । येन निर्मुक्तपापोऽहं राज्यं प्राप्नोमि चात्मनः

မင်းက ပြောသည်– «ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏာရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ပေးပါ။ ထိုအရာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ကာ မိမိ၏ မှန်ကန်သော အာဏာပိုင်မှုနှင့် ကိုယ်တိုင်၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပြန်လည်ရရှိပါစေ»။

Verse 78

वसिष्ठ उवाच । अत्रार्थे तीर्थयात्रां त्वं कुरु पार्थिव सत्तम । निर्ममो निरहंकारस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်— «ဤအကြောင်းအတွက်၊ အို မင်းမြတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ တီရ္ထယာတရာ (ဘုရားဖူးခရီး) ပြုလော့။ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် အဟင်္ကာရကို စွန့်ပယ်လျှင် ထိုနောက် သီဒ္ဓိ—သန့်စင်ခြင်းနှင့် ဓမ္မပြည့်စုံခြင်း—ကို ရလိမ့်မည်»။

Verse 79

ततः स पार्थिवश्रेष्ठः संयतात्मा जितेंद्रियः । प्रयागादिषु तीर्थेषु स्नानं चक्रे समा हितः

ထို့နောက် မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်သည် စိတ်ကိုထိန်းချုပ်၍ အင်္ဒြိယများကိုအောင်နိုင်သူဖြစ်ကာ၊ ပရယာဂ (Prayāga) မှစ၍ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာများတွင် သန့်စင်သော ရေချိုးကာ စိတ်တည်ငြိမ်သက်သာစွာ နေ၏။

Verse 80

न नश्यति स दुर्गंधो न च तेजः प्रवर्धते । न कायो लघुतां याति नालस्येन विमुच्यते

ထိုအနံ့ဆိုးသည် မပျောက်ကွယ်သေး၊ ဓမ္မတေဇ (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) လည်း မတိုးပွား။ ကိုယ်ခန္ဓာ မပေါ့ပါးလာ၊ ပျင်းရိထိုင်းမှိုင်းမှုမှလည်း မလွတ်မြောက်။

Verse 81

ततः संभ्रममाणश्च कदाचि द्द्विजसत्तमाः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे स्नानार्थं समुपागतः

ထို့နောက်၊ အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်လျက်၊ စမတ်ကာရပုရ (Camatkārapura) ဟူသော သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရေချိုးရန် ရောက်လာ၏။

Verse 82

सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो निशीथे तमसावृते । गर्तायां पतितोऽकस्मात्पूर्णायां पयसा नृपः

မင်းသည် အလွန်ပင်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ဆာလောင်ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် နာကျင်ကာ၊ အမှောင်ဖုံးလွှမ်းသော သန်းခေါင်ယံတွင် ရေပြည့်နေသော တွင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျသွား၏။

Verse 83

कृच्छ्रात्ततो विनिष्क्रांतस्तीर्थात्तस्मान्महीपतिः । यावत्पश्यति चात्मानं द्वादशार्कसमप्रभम्

ခက်ခဲစွာ ထိုတီရ္ထမှ မင်းကြီး ထွက်လာပြီးနောက်၊ မိမိကိုယ်ကို နေရောင်တစ်ဆယ့်နှစ်လုံးနှင့်တူသကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်ကို မြင်၏။

Verse 84

दुर्गंधेन परित्यक्तं सोद्यमं लघुतां गतम् । दृष्ट्वा च चिंतयामास नूनं मुक्तोऽस्मि पातकात्

မိမိကိုယ်ကို အနံ့ဆိုးမှ ကင်းလွတ်၍ အားမာန်ပြည့်ဝကာ ကိုယ်လက်ပေါ့ပါးသွားသည်ကို မြင်ပြီး၊ “အမှန်ပင် ငါသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ပြီ” ဟု စဉ်းစား၏။

Verse 85

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । हर्षयन्ती महीपालं विमुक्तं ब्रह्महत्यया

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ကိုယ်မဲ့အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်၍၊ ဗြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သွားသော မင်းကြီးကို ဝမ်းမြောက်စေကာ ပြောဆို၏။

Verse 86

विमुक्तोऽसि महाराज सांप्रतं पूर्वपातकैः । तीर्थस्यास्य प्रभावेन तस्माद्गच्छ निजं गृहम्

“မဟာမင်းကြီး၊ ယခု သင်သည် ယခင်အပြစ်များမှ ဤတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လွတ်မြောက်ပြီ။ ထို့ကြောင့် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 87

अत्र संनिहितो नित्यं भ्रूणरूपेण शंकरः । कृष्णपक्षे विशेषेण चतुर्दश्यां महीपते

“ဤနေရာ၌ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) သည် သန္ဓေကလေးပုံစံဖြင့် အစဉ်တည်ရှိ၏။ အထူးသဖြင့် မင်းကြီးရေ၊ ကృష్ణပက္ခ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ပိုမိုထင်ရှား၏” ဟု ဆို၏။

Verse 88

यदा प्रपतितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । द्विजशापेन गर्तैषा तदानेन विनिर्मिता

နတ်တို့၏နတ်၊ သုံးမြှားကိုင်ရှင် သီဝ၏ လိင်္ဂသည် ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျရောက်သွားသောအခါ၊ ထိုအချိန်တည်းက ဤအပေါက်ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။

Verse 89

लज्जितेन स्ववासार्थं महद्दुःखयुतेन च । सतीवियोगयुक्तेन भ्रूणत्वं प्रगतेन च

ရှက်ကြောက်ခြင်းကြောင့် နေထိုင်ရာကို ရှာဖွေကာ၊ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို ထမ်းဆောင်လျက်၊ စတီနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ပူပန်ကာ၊ သန္ဓေကလေးအဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်သွားလျက်…

Verse 90

सर्वपापहरा तेन गर्तेयं पृथि वीपते । भ्रूणगर्तेति विख्याता तस्य नामा जगत्त्रये

ထို့ကြောင့်၊ မြေကြီး၏အရှင်တော်၊ ထိုအပေါက်သည် ထိုအကြောင်းကြောင့် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်း၏နာမသည် လောကသုံးပါးလုံးတွင် “ဘ္ရူဏဂရ္တ” ဟူ၍ ကျော်ကြားသည်။

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ सा वाणी विररामांऽतरिक्षगा । सोऽपि पार्थिवशार्दूलः प्रहृष्टः स्वपुरं ययौ

စူတက ပြောသည်— ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မိုးကောင်းကင်၌ရှိသော အသံသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုမင်းတို့အနက် ကျားကဲ့သို့သော ဘုရင်သည် ဝမ်းမြောက်လျက် မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်သွား၏။

Verse 92

ततस्तं पापनिर्मुक्तं तेजसा भास्करोपमम् । दृष्ट्वा पुत्रास्तथा मर्त्याः प्रणेमुस्तुष्टिसंयुताः

ထို့နောက် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ကာ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသူကို မြင်ကြသဖြင့်၊ သားတော်များနှင့် လူထုတို့သည် စိတ်ကျေနပ် ဝမ်းမြောက်လျက် ဦးချကန်တော့ကြ၏။

Verse 93

सोऽपि ब्राह्मणशार्दूलो वसिष्ठस्तं महीपतिम् । समभ्येत्य ततः प्राह हर्षगद्गदया गिरा

ထို့နောက် ဗာသိဋ္ဌသည် ဗြာဟ္မဏတို့အတွင်း ကျားသဖွယ် အထူးမြတ်သူဖြစ်၍ ထိုမင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှားသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောကြား하였다။

Verse 94

दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र पापाद्ब्रह्मवधोद्भवात् । दिष्ट्या त्वं तेजसा युक्तः पुनः प्राप्तो निजं पुरम्

ကံကောင်းခြင်းကြောင့် မင်းတို့၏အရှင် ရာဇိန္ဒြာ၊ ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော အပြစ်မှ သင် လွတ်မြောက်ပြီ။ ကံကောင်းခြင်းကြောင့် တေဇောဓာတ်ပြန်လည်ပြည့်ဝကာ မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီ။

Verse 95

तस्मात्कीर्तय भूपाल कस्मिंस्तीर्थे समागतः । त्वं मुक्तः पातकाद्घोराद्ब्रह्महत्यासमुद्भवात्

ထို့ကြောင့် မြေကြီးကိုကာကွယ်သူ ဘူပါလ၊ သင်ရောက်ရှိခဲ့သော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာကူး) သည် မည်သည့်နေရာနည်းဟု ကြေညာပါ။ ထိုနေရာကြောင့်ပင် ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်မှ သင် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

Verse 96

ततः स कथयामास भ्रूणगर्तासमुद्भवम् । वृत्तांतं तस्य विप्रर्षेरनुभूतं यथा तथा

ထို့နောက် သူသည် ဘြူဏဂရ္တ (Bhrūṇagarta) ပေါ်ပေါက်လာပုံနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာကို ထိုဗြာဟ္မဏရ္ဩီက ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံသကဲ့သို့ အတိအကျ ပြန်လည်ဖော်ပြ하였다။

Verse 97

ततस्ते मंत्रिणो वृद्धाः स च राजा मुनीश्वरः । पुत्रं प्रतर्दनंनाम राज्ये संस्थाप्य तत्क्षणात्

ထို့နောက် အသက်ကြီးမင်းတိုင်ပင်များနှင့် ထိုမင်းကြီးသည် ဉာဏ်ပညာ၌ မုနိတို့အထက်မြတ်သူဖြစ်၍ “ပရတရ္ဒန” အမည်ရှိ သားတော်ကို ချက်ချင်းပင် နန်းတင်၍ အာဏာအပ်하였다။

Verse 98

भ्रूणगर्तां समासाद्य तामेव द्विजसत्तमाः । तपश्चेरुर्महादेवं ध्यायमाना दिवा निशम्

ထို “ဘ္ရူဏဂရ္တ” သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ ဒွိဇသတ္တမတို့သည် တပသ္ကို ကျင့်ကြံကာ မဟာဒေဝကို နေ့ညမပြတ် သမาธိဖြင့် စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြုကြ၏။

Verse 99

गताश्च परमां सिद्धिं कालेनाल्पेन दुर्लभाम् । भ्रूणरूपधरं देवं पूजयित्वा महेश्वरम्

ထို့နောက် အချိန်မကြာမီတွင် ရခဲလှသော အမြင့်မြတ်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။ ၎င်းတို့သည် “ဘ္ရူဏ” အရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူထားသော မဟေရှ္ဝရကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် ဖြစ်သည်။

Verse 100

ततःप्रभृति सा गर्ता प्रख्याता धरणीतले । भ्रूणगर्तेति विप्रेंद्राः सर्वपातकनाशिनी

ထိုအချိန်မှစ၍၊ အို ဗိပရဣန္ဒြာတို့၊ ထိုအနက်ကွင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် “ဘ္ရူဏဂရ္တ” ဟူ၍ ကျော်ကြားလာပြီး အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော သန့်ရှင်းရာဌာန ဖြစ်လာ၏။

Verse 101

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेन्नूनं दश पूर्वान्दशा परान्

ထိုနေရာတွင် ကృష్ణစတုဒ္ဒသီ (မှောင်ပက္ခ ၁၄ ရက်) တွင် ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်သူသည် မိမိ၏ ပိတೃတို့ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်၏—ရှေ့ဘက် ဆယ်ဆက်နှင့် နောက်ဘက် ဆယ်ဆက်တိုင်။

Verse 102

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत् । स्नानं च ब्राह्मणश्रेष्ठा दानं वापि स्वशक्तितः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှရဒ္ဓကို သေချာစွာ ဆောင်ရွက်သင့်၏။ ထို့ပြင် အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် မိမိစွမ်းအားအလိုက် ဒါနပြုခြင်းကိုလည်း ပြုလုပ်သင့်၏။