Adhyaya 4

Verse 1

। सूत उवाच । त्रिशंकुरिति संचिन्त्य विश्वामित्रं महामुनिम् । मनसा सुचिरं कालं ततश्चक्रे विनिश्चयम्

စူတက မိန့်ဆိုသည်— “တရိရှင်ကူနှင့် မဟာမုနိ ဝိශ්ဝာမိတ္တရကို စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆင်ခြင်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ချမှတ်လေ၏။”

Verse 2

विश्वामित्रं परित्यज्य नान्योस्ति भुवनत्रये । यः कुर्यान्मे परित्राणं दुःखादस्मात्सुदारुणात्

“ဝိශ්ဝာမိတ္တရကို မထားလျှင်၊ လောကသုံးပါး၌ ဤအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခမှ ငါ့ကို ကယ်တင်နိုင်သူ အခြားမရှိ။”

Verse 3

कुरुक्षेत्रं समुद्दिश्य प्रतस्थे स ततः परम् । सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो मार्गपृच्छापरायणः

ထို့နောက် ကုရုက္ခေတ္တရကို ရည်မှန်း၍ သူသည် ထွက်ခွာလေ၏။ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်၍ လမ်းကို မကြာခဏ မေးမြန်းလျက် ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 4

ततः कालेन संप्राप्य कुरुक्षेत्रं स पार्थिवः । यत्नेनान्वेषयामास विश्वामित्राश्रमं ततः

အချိန်ကာလကြာပြီးနောက် ထိုမင်းသည် ကုရုက္ခေတ္တရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ အာရှရမ်ကို ရှာဖွေတော်မူ၏။

Verse 5

एवं चान्वेषमाणेन तेन भूमिभृता तदा । सुदूरादेव संदृष्टं नीलद्रुमकदम्बकम्

ဤသို့ ရှာဖွေနေစဉ် ထိုအုပ်ချုပ်ရှင်သည် အဝေးမှပင် အပြာမဲရောင်တံတားရှိသော ကဒမ္ဗပင်အစုကို မြင်တွေ့၏။

Verse 6

उपरिष्टाद्बकैर्हंसैर्भ्रममाणैः समंततः । आटिभिर्मद्गुभिश्चैव समन्ताज्जलपक्षिभिः

အပေါ်ဘက်နှင့် ပတ်လည်အနှံ့တွင် ဘကာငှက်များ၊ ဟံသာငှက်များ လှည့်ပတ်ပျံဝဲနေကြ၏။ ထို့ပြင် အာဋိငှက်၊ မဒ္ဂုတို့ကဲ့သို့ ရေငှက်မျိုးစုံလည်း ထိုသန့်ရှင်းဒေသအနှံ့ လှုပ်ရှားနေကြ၏။

Verse 7

स मत्वा सलिलं तत्र पिपासार्तो महीपतिः । प्रतस्थे सत्वरो हृष्टो जलवातहृतक्लमः

ထိုနေရာတွင် ရေရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ရေငတ်နာကျင်နေသော မင်းသည် ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။ ရေအနီးကပ်မှုနှင့် အေးမြသောလေကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လျော့ပါးကာ ဝမ်းမြောက်လှ၏။

Verse 8

अथापश्यन्मनोहारि सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । आश्रमं नदितीरस्थं मनःशोकविनाशनम्

ထို့နောက် စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ဖွယ်ကောင်း၍ သဘောနူးညံ့သော သတ္တဝါများ လာရောက်နေထိုင်ကြသည့် မြစ်ကမ်းနားရှိ အာရှရမ်ကို မြင်တွေ့၏။ ထိုအာရှရမ်သည် နှလုံးသား၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ပျောက်ကင်းစေ၏။

Verse 9

पुष्पितैः फलितैर्वृक्षैः समंतात्परिवारितम् । विविधैर्मधुरारावैर्नादितं विहगोत्तमैः

ထိုနေရာသည် ပန်းပွင့်၍ အသီးသီးသော သစ်ပင်များက အရပ်လုံးဝန်းရံထားပြီး၊ အလွန်ကောင်းမြတ်သော ငှက်များ၏ ချိုမြိန်သံမျိုးစုံကြောင့် တုန်လှုပ်သံထွက်နေ၏။

Verse 10

क्रीडंति नकुलाः सर्पैरूलूका यत्र वायसैः । मूषकैर्वृषदंशाश्च द्वीपिनो विविधैर्मृगैः

ထိုသန့်ရှင်းသောနယ်မြေ၌ နကူလာ (mongoose) များသည် မြွေများနှင့်ကစားကြပြီး၊ ဥလူကာ (owl) များသည် ဝါယသ (crow) များနှင့်၊ ကြွက်များသည် ဝೃṣဒံśa သတ္တဝါများနှင့်၊ ထို့ပြင် ကျားသစ်များပင် မျိုးစုံသော သမင်များနှင့်အတူ ကစားကြ၏—ရန်ငြိုးများသည် ထိုနေရာ၌ ငြိမ်းသက်သွား၏။

Verse 11

अथापश्यन्नदीतीरे स तपस्विगणावृतम् । स्वाध्यायनिरतं दांतं विश्वामित्रं तपोनिधिनम्

ထို့နောက် မြစ်ကမ်းပေါ်၌ သူသည် တပဿီအစုအဝေးတို့က ဝန်းရံထားသော၊ တပဿ၏ خزန်တော်ဖြစ်သည့် ဝိශ්ဝာမိတ္တရကို မြင်၏—သူသည် စည်းကမ်းတကျ၊ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ သာသနာစာပေ (svādhyāya) ကို အလေးထားလေ့လာနေသူဖြစ်၏။

Verse 12

तेजसा तपसातीव दीप्यमानमिवानलम् । चीरवल्कलसंवीतं शालवृक्षं समाश्रितम्

သူသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿ၏ တေဇောဖြင့် မီးကဲ့သို့ တောက်ပလျက်၊ သစ်ခွံဝတ်နှင့် အဝတ်စုတ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ရှာလာသစ်ပင်အောက်၌ အားကိုး၍ ထိုင်နေ၏။

Verse 13

अथ गत्वा स राजेन्द्रो दूरस्थोऽपि प्रणम्य तम् । अष्टांगेन प्रणामेन स्वनाम परिकीर्तयन्

ထို့နောက် ရာဇေန္ဒြသည် ရှေ့သို့ သွားကာ၊ အဝေးမှပင် ထိုသူအား ဦးညွှတ်ကန်တော့၍၊ အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပရဏာမပြုကာ မိမိအမည်ကိုလည်း ရိုသေစွာ ကြေညာ၏။

Verse 14

तथान्यानपि तच्छिष्यान्कृताञ्जलिपुटः स्थितः । यथाक्रमं यथाज्येष्ठं श्रद्धया परया युतः

ထိုနည်းတူပင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလိဖြင့် ပေါင်းကပ်၍ ရပ်နေကာ အခြားတပည့်များကိုလည်း အစဉ်အလာနှင့် အကြီးအကဲအလိုက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ဂါရဝပြုလေ၏။

Verse 15

धूलिधूसरितांगं तं ते तु दृष्ट्वा महीपतिम् । चंडाल इति मन्वानाश्चिह्नैर्गात्रसमुद्भवैः

သို့ရာတွင် ဖုန်မှုန့်ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသော ထိုမင်းကို မြင်ကြသော်၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော လက္ခဏာများကြောင့် “ချဏ္ဍာလ” ဟု ထင်မြင်ကြလေ၏။

Verse 16

भर्त्सयामासुरेवाथ वचनैः परुषाक्षरैः । धिक्छब्दैश्च तथैवान्ये याहियाहीति चासकृत्

ထို့နောက် သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများဖြင့် သူ့ကို ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့ကြလေ၏။ အခြားသူတို့လည်း “အရှက်တကွ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ “သွားပါ၊ သွားပါ” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ကြလေ၏။

Verse 17

कस्त्वं पापेह संप्राप्तो मुनीनामाश्रमोत्तमे । वेदध्वनिसमाकीर्णे साधूनामपि दुर्लभे

“အို အပြစ်သား၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဗေဒသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မုနိတို့၏ အထူးမြတ်ဆုံး အာရှရမ်သို့ ဒီမှာ ရောက်လာသနည်း။ သာဓုတို့အတွက်တောင် ရခဲသော နေရာပင်ဖြစ်သည်။”

Verse 18

तस्माद्गच्छ द्रुतं यावन्न कश्चित्तापसस्तव । दत्त्वा शापं करोत्याशु प्राणानामपि संक्षयम्

“ထို့ကြောင့် မြန်မြန်သွားလော့။ မည်သည့် တာပသမဆို မင်းကို ကျိန်စာပေးလျှင် ချက်ချင်းပင် မင်း၏ အသက်ရှူသက်တမ်းတောင် ပျက်စီးစေနိုင်သည်။”

Verse 19

त्रिशंकुरुवाच । त्रिशंकुर्नाम भूपोऽहं सूर्यवंशसमुद्भवः । शप्तो वसिष्ठपुत्रैश्च चंडालत्वे नियोजितः

တရိရှင်ကူ မိန့်တော်မူသည်– «အကျွန်ုပ်သည် နေမျိုးဆက်မှ ပေါက်ဖွားသော တရိရှင်ကူ အမည်ရှိ မင်းဖြစ်၏။ ဝသိဋ္ဌ၏ သားတော်တို့၏ ကျိန်စာကြောင့် ချဏ္ဍာလ အဖြစ်သို့ ချထားခံရ၏»။

Verse 20

सोऽहं शरणमापन्नः शापमुक्त्यै द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रं जगन्मित्रं नान्या मेऽस्ति गतिः परा

«ထို့ကြောင့် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရန် အတွက် ဒွိဇအမြတ်တို့အို၊ အကျွန်ုပ်သည် အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံလာ၏။ လောကမိတ်ဖြစ်သော ဝိශ්ဝာမိတ္တရ သာ အကျွန်ုပ်၏ အားထားရာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ထက် မြင့်သော ခိုလှုံရာ မရှိ»။

Verse 21

विश्वामित्र उवाच । वसिष्ठस्य भवान्याज्यस्तत्पुत्राणां विशेषतः । तत्कस्मादीदृशे पापे तैस्त्वमद्य नियोजितः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မိန့်တော်မူသည်– «သင်သည် ဝသိဋ္ဌထံမှလည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ သားတော်တို့ထံမှလည်းကောင်း ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျက် ယနေ့ သူတို့က သင့်ကို အပြစ်မကောင်းသည့် အခြေအနေသို့ အဘယ်ကြောင့် ချထားသနည်း»။

Verse 22

कोऽपराधस्त्वया तेषां कृतः पार्थिवसत्तम । प्राणद्रोहः कृतः किं वा दारधर्षणसंभवः

«အို မင်းတို့အမြတ်၊ သင်က သူတို့အပေါ် ဘာပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း။ အသက်ကို ထိခိုက်စေသော အကြမ်းဖက်မှု ပြုခဲ့သလော၊ သို့မဟုတ် သူတစ်ပါး၏ ဇနီးနှင့် ပတ်သက်သော အရှက်ဖောက်မှု ဖြစ်သလော»။

Verse 23

त्रिशंकुरुवाच । अनेनैव शरीरेण स्वर्गाय गमनं प्रति । मया संप्रार्थितो यज्ञो वसिष्ठान्मुनिसत्तमात्

တရိရှင်ကူ မိန့်တော်မူသည်– «ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူသော ကိုယ်တိုင်ဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားလိုခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် မုနိအမြတ် ဝသိဋ္ဌထံမှ ထိုအတွက် ယဇ္ဉကို ဆုတောင်းတင်ပြခဲ့၏»။

Verse 24

तेनोक्तं न स यज्ञोऽस्ति येन स्वर्गे प्रगम्यते । अनेनैव शरीरेण मुक्त्वा देहांतरं नृप

သူက ငါ့အား ပြောသည်— «ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဖြင့် မကောင်းကင်သို့ ရောက်စေသော ယဇ్ఞဟူသည် မရှိ၊ ဤကိုယ်ကို စွန့်၍ အခြားကိုယ်ကို မယူဘဲ မရနိုင်၊ အို မင်းကြီး»။

Verse 25

तच्छ्रुत्वा स मया प्रोक्तो यदि मां न नयिष्यति । स्वर्गं चानेन कायेन सद्यो यज्ञप्रभावतः

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ငါက သူ့အား ပြောလိုက်သည်— «ယဇ్ఞ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ချက်ချင်း ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဖြင့် မကောင်းကင်သို့ ငါ့ကို မခေါ်ဆောင်နိုင်လျှင်—(ထို့နောက် …)»။

Verse 26

तदन्यं गुरुमेवाद्य कर्ताहं नास्ति संशयः । एतज्ज्ञात्वा मुनिः प्राह यत्क्षेमं तत्समाचर

«ယနေ့မှစ၍ ငါသည် ထိုသူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ဂုရုအဖြစ် ခံယူမည်—သံသယမရှိ» ဟု ငါဆုံးဖြတ်၏။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိသော မုနိက «သင်၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ဓမ္မအေးချမ်းမှုကို ဖြစ်စေသော အရာကို လုပ်လော့» ဟု ဆို၏။

Verse 27

ततोऽहं तेन संत्यक्तस्तत्पुत्रान्प्राप्य निष्ठुरान् । प्रोक्तवानथ तत्सर्वं यद्वसिष्ठस्य कीर्तितम्

ထို့နောက် ငါသည် သူ့ထံမှ စွန့်ပစ်ခံရ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော သားများနှင့် တွေ့သောအခါ ဝသိဋ္ဌက ကြေညာပြောဆိုခဲ့သမျှ အားလုံးကို ငါ ပြန်လည် ပြောပြလိုက်၏။

Verse 28

ततस्तैः शोकसंतप्तैः शप्तोस्मि मुनिसत्तम । नीतश्चेमां दशां पापां चंडालत्वे नियोजितः

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသူတို့က ငါ့ကို ကျိန်စာတင်ကြ၏၊ အို မုနိအမြတ်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤအပြစ်မကောင်းသော အခြေအနေသို့ ဆွဲချခံရပြီး ‘ချဏ္ဍာလ’ အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရ၏။

Verse 29

सोऽहं त्वां मनसा ध्यात्वा सुदूरादिहरागतः । आशां गरीयसीं कृत्वा कुरुक्षेत्रे मुनीश्वर

အကျွန်ုပ်သည် စိတ်ထဲ၌ သင့်ကို ဓ്യာနပြု၍ အလွန်ဝေးကနေ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါသည်။ သင့်အပေါ် အမြင့်မြတ်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို တင်ထားပါ၏—အို မုနိတို့၏ အရှင်—ဤကူရုက္ခေတ္တ၌။

Verse 30

नासाध्यं विद्यते किंचित्त्रिषु लोकेषु ते मुने । तस्मात्कुरु प्रतीकारं दुःखितस्य ममाधुना

အို မုနိအရှင်၊ သုံးလောက၌ သင့်အတွက် မဖြစ်နိုင်သော အရာမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ယခု ဒုက္ခရောက်နေသော အကျွန်ုပ်အတွက် ကုထုံးကို ပေးပါ။

Verse 31

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः । वसिष्ठस्पर्धयोवाच मुनिमध्ये व्यवस्थितः

စူတက ပြောသည်။ သူ၏စကားကို ကြားသော် မုနိတို့၏ အရှင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် မုနိများအလယ်၌ ရပ်လျက်၊ ဝသိဋ္ဌနှင့် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့် စကားဆို하였다။

Verse 32

अहं त्वां याजयिष्यामि तेन यज्ञेन पार्थिव । गच्छसि त्रिदिवं येन इष्टमात्रेण तत्क्षणात्

အို မင်းကြီး၊ ထိုယဇ်ပူဇော်ပွဲဖြင့် သင်ကို ယဇ်ပြုစေမည်။ ထိုယဇ်ကြောင့် သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရမည်—ပူဇော်အပ်သော အဟုတိ ပြီးဆုံးသည့် ခဏတင်။

Verse 33

त्वमेवं विहितो भूप वासिष्ठैरंत्यजस्तु तैः । मया भूयोऽपि भूपालः कर्तव्यो नात्र संशयः

အို မင်းကြီး၊ ဝသိဋ္ဌ၏ အနောက်လိုက်တို့ကြောင့် သင်သည် အောက်တန်းကျသူအဖြစ် ကျဆင်းခဲ့သော်လည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် သင်ကို ထပ်မံ မင်းအဖြစ် ပြန်လည်တင်မြှောက်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 34

तस्मादागच्छ भूपाल तीर्थयात्रां मया सह । कुरु तीर्थप्रभावेण येन त्वं स्याः शुचिः पुनः

ထို့ကြောင့် မင်းမြတ်ရေ၊ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာသို့ ဘုရားဖူးခရီး လာပါ။ တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကောင်းစွာကျင့်၍ သင်သည် ထပ်မံ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာစေ။

Verse 35

तथा यज्ञक्रियार्हश्च चंडालत्वविवर्जितः । नास्ति तत्पातकं यच्च तीर्थस्नानान्न नश्यति

ထို့နောက် သင်သည် ယဇ္ဉကိစ္စများ ပြုရန် ထိုက်တန်လာပြီး၊ ချန်ဒာလာအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်မည်။ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ၌ ရေချိုးခြင်းကြောင့် မပျက်စီးသွားသော အပြစ်ဟူ၍ မရှိ။

Verse 36

सूत उवाच । एवं स निश्चयं कृत्वा गाधिपुत्रो मुनीश्वरः । त्रिशंकुं पृष्ठतः कृत्वा तीर्थयात्रामथाव्रजत्

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီးနောက်၊ ဂါဓိ၏သား မုနိရှင် ဗိශ්ဝာမိတ္တရသည် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာများသို့ ဘုရားဖူးခရီး ထွက်ခွာလေ၏၊ တြိရှင်ကူကို နောက်မှလိုက်စေ၍။

Verse 37

कुरुक्षेत्रं सरस्वत्यां प्रभासे कुरुजांगले । पृथूदके गयाशीर्षे नैमिषे पुष्करत्रये

သူသည် ကုရုက္ခေတ္တရ၊ စရஸဝတီဒေသ၊ ပရဘားသ၊ ကုရုဇာင်္ဂလသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် ပೃထူဒက၊ ဂယာရှီရ္ษ၊ နိုင်မိရှ နှင့် ပုရှ္ကရ သုံးမျိုးကိုလည်း သွားရောက်လေ၏။

Verse 38

वाराणस्यां प्रयागे च केदारे श्रवणे नदे । चित्रकूटे च गोकर्णे शालिग्रामेऽचलेश्वरे

သူသည် ဝါရာဏသီနှင့် ပရယာဂသို့၊ ကေဒါရသို့၊ ရှရဝဏမြစ်သို့၊ စိတ္တရကူဋနှင့် ဂိုကဏ္ဏသို့၊ ထို့ပြင် ရှာလိဂြာမနှင့် အချလေရှ္ဝရသို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 39

शुक्लतीर्थे सुराज्याख्ये दृषद्वति नदे शुभे । अथान्येषु सुपुण्येषु तीर्थेष्वायतनेषु च

သုက္ကလတီရ္ထ၌၊ စုရာဇျာဟုခေါ်သောနေရာ၌၊ မင်္ဂလာရှိသော ဒೃṣဒ္ဝတီ မြစ်တော်၌လည်း—ထို့အပြင် အလွန်ပုဏ္ဏားမြင့်သည့် တီရ္ထများနှင့် ဘုရားကျောင်းသန့်ရှင်းရာ အာယတနများကိုလည်း သွားရောက်လည်ပတ်တော်မူ၏။

Verse 40

एवं तस्य नरेंद्रस्य सार्धं तेन महात्मना । अतिक्रांतो महान्कालो भ्रममाणस्य भूतले

ဤသို့ပင် ထိုမင်းကြီးသည် မဟာအာတ္မာ မုနိတော်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်၌ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် အချိန်အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 41

मुच्यते न च पापेन चंडालत्वेन स द्विजाः । एवंविधेषु तीर्थेषु स्नातोपि च पृथक्पृथक्

အို ဒွိဇာတို့၊ ဤသို့သော တီရ္ထများ၌ တစ်ခါပြီးတစ်ခါ ရေချိုးခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် အပြစ်မှလည်း မလွတ်ကင်း၊ ချဏ္ဍာလ အဖြစ်မှလည်း မကင်းလွတ်နိုင်ခဲ့။

Verse 42

ततः क्रमात्समायातः सोऽर्बुदं पर्वतं प्रति । तत्रारुह्य समालोक्य पापघ्नमचलेश्वरम्

ထို့နောက် အစဉ်အလာအတိုင်း သူသည် အရ္ဗုဒ တောင်သို့ ရောက်လာ၏။ ထိုတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ အပြစ်ဖျက်ရှင် အချလေရှ္ဝရ—မလှုပ်မယှက်သော အရှင်ကို မြင်တွေ့၏။

Verse 43

यावदायतनात्तस्मान्निर्गच्छति मुनीश्वरः । तावत्तेनेक्षितो नाममार्कंडो मुनिसत्तमः

ထိုအာယတနမှ မုနိဣရှ္ဝရ ထွက်ခွာမည်ဟုရှိစဉ်၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မာရ္ကဏ္ဍ ဟူသော မဟာမုနိက သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်၏။

Verse 44

सोऽपि दृष्ट्वा जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम् । प्रोवाचाथ कुतः प्राप्तः सांप्रतं त्वं मुनीश्वर

လောက၏မိတ်ဆွေ မဟာမုနိ ဗိශ්ဝာမိတ္တရကို မြင်သော် မာရ္ကဏ္ဍေယက မေးလေ၏— «ယခုအခါ မုနိရှင်၊ ဘယ်ကနေ ရောက်လာသနည်း»

Verse 45

कोऽयं तवानुगो रौद्रो दृश्यते चांत्यजाकृतिः । एतत्सर्वं समाचक्ष्व पृच्छतो मम सन्मुने

«ထို့ပြင် သင်နောက်လိုက်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် အစေခံဤသူသည် အနိမ့်တန်းသူပုံစံဖြင့် ထင်ရှား၏။ အကျွန်ုပ်မေးမြန်းသဖြင့် အားလုံးကို ပြောပြပါ၊ သဒ္ဓါရှိသော မုနိရှင်»

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । एष पार्थिवशार्दूलस्त्रिशंकुरिति विश्रुतः । वसिष्ठस्य सुतैर्नीतश्चंडालत्वं प्रकोपतः

ဗိශ්ဝာမိတ္တရက ဆို၏— «ဤသူသည် ဘုရင်တို့အတွင်း ကျားကဲ့သို့သော မင်း၊ တြိရှင်ကူဟု ထင်ရှားသူ ဖြစ်သည်။ ဝသိဋ္ဌ၏ သားတို့၏ ဒေါသကြောင့် ချဏ္ဍာလ အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံရသည်»

Verse 47

मया चास्य प्रतिज्ञातं सप्तद्वीपवतीं महीम् । प्रभ्रमिष्याम्यहं यावन्मेध्यत्वं त्वमुपेष्यसि

«ထို့ပြင် ငါသည် သူ့အား ကတိပြုခဲ့သည်— ခုနစ်ဒွီပပါဝင်သော မြေကြီးတစ်လျှောက် ငါ လှည့်လည်မည်၊ သင်သည် မေဓ္ယတ (ပူဇော်ပွဲအတွက် သန့်ရှင်းသင့်တော်မှု) ကို ရောက်သည့်အထိ»

Verse 48

भ्रांतोऽहं भूतले यानि तीर्थान्यायतनानि च । नचैष मेध्यतां प्राप्तः परिश्रांतोस्मि सांप्रतम्

«ငါသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်၍ ရှိသမျှ တီရ္ထများနှင့် သန့်ရှင်းသော အာယတနများသို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မေဓ္ယတကို မရသေး။ ယခု ငါ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ»

Verse 49

तस्मात्सर्वां महीं त्यक्त्वा लज्जया परया युतः । द्वीपान्महार्णवांस्त्यक्त्वा संप्रयास्याम्यतः परम्

ထို့ကြောင့် အလွန်အမင်း အရှက်တရားဖြင့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ ကျွန်းကြီးများနှင့် မဟာသမုဒ္ဒရာကြီးများကိုလည်း ထားခဲ့ပြီး၊ ဤနေရာမှ ထို့ထက်လွန်သော အရပ်သို့ ငါထွက်ခွာမည်။

Verse 50

मा वसिष्ठस्य पुत्राणामुपहासपदं गतः । प्रतिज्ञारहितो विप्र सत्यमेद्ब्रवीम्यहम्

ဝသိဋ္ဌ၏ သားတော်များအတွက် ရယ်မောစရာ မဖြစ်ပါစေနှင့်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ဤအမှန်တရားကို ပြော၏—ငါ့ကတိကို မပျက်မကွက် ထိန်းရမည်။

Verse 51

श्रीमार्कंडेय उवाच । यद्येवं मुनिशार्दूल कुरुष्व वचनं मम । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं मा त्यक्त्वा कुत्रचिद्व्रज

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူ၏—“အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ မုနိတို့အတွင်း ကျားသဖွယ် အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ ငါ့စကားကို လိုက်နာလော့။ ကျွန်းခုနစ်ပါသော ဤမြေကြီးကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ အခြားအရပ်သို့ မသွားလော့။”

Verse 52

एतस्मात्पर्वतात्क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्ति नैरृतदिग्भागे देशे चानर्तसंज्ञके

ဤတောင်မှစ၍ အနောက်တောင်ဘက် (နိရ္ရတိ) အရပ်တွင်၊ အနရ္တ ဟုခေါ်သော နိုင်ငံဒေသအတွင်း “ဟာဋကေရှ္ဝရ” ဟုအမည်ရ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರတစ်ခု ရှိ၏။

Verse 53

तत्राद्यं स्थापितं लिंगं हाटकेन सुरोत्तमैः । यत्तत्संकीर्त्यते लोके पाताले हाटकेश्वरम्

ထိုနေရာ၌ ဟာဋက သည် အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတော်များနှင့်အတူ ပထမဦးဆုံး လိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုဘုရားသန့်ဌာနကို လောကတွင် “ပာတာလရှိ ဟာဋကေရှ္ဝရ” ဟု ကျော်ကြားစွာ ခေါ်ကြသည်။

Verse 54

पातालजाह्नवीतोयं यत्रैवास्ति द्विजोत्तम । उद्धृते शंभुना लिंगे विनिष्क्रांतं रसातलात्

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ထိုနေရာ၌ «ပာတာလာ-ဇာဟ္နဝီ» ဟုခေါ်သော ရေရှိ၏။ ရှမ္ဘု (ရှီဝ) သည် လင်္ဂကို မြှောက်တင်သောအခါ ရာသာတလမှ ထိုရေ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 55

तत्र प्रविश्य यत्नेन पातालं वसुधाधिपः । करोतु जाह्नवीतोये स्नानं श्रद्धासमन्वितः

ထိုနေရာ၌ အားထုတ်၍ ပာတာလာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မြေကြီး၏ အရှင်သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ပြည့်စုံကာ ဇာဟ္နဝီရေ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပါစေ။

Verse 56

पश्चात्पश्यतु तल्लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । भविष्यति ततः शुद्धश्चंडालत्वविवर्जितः

ထို့နောက် «ဟာဋကေရှဝရ» ဟုအမည်ရသော လင်္ဂကို ကြည့်ရှုပါစေ။ ထိုအခါ သူသည် သန့်စင်လာ၍ ခဏ္ဍာလအဖြစ်မှ ကင်းလွတ်မည်။

Verse 57

त्वमपि प्राप्स्यसि श्रेयः परं हृदयसंस्थितम् । ततोन्यदपि यत्किंचित्तत्रैव तपसि स्थितः

သင်လည်း နှလုံးအတွင်းတည်နေသော အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ရရှိမည်။ ထို့နောက် အခြားမည်သည့်အရာကိုမဆို ထိုနေရာ၌ပင် တပသ်ကျင့်၍ တည်နေသော် ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 58

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः । त्रिशंकुना समायुक्तो गतस्तत्र द्रुतं ततः

စူတက ပြောသည်— ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိအရှင်ကြီး ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် တ్రိရှင်ကူနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်လေ၏။

Verse 59

पाताले देवमार्गेण प्रविश्य नृपसत्तमम् । त्रिशंकुं स्नापयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

နတ်လမ်းကြောင်းဖြင့် ပာတာလသို့ ဝင်ရောက်ကာ မင်းတို့အထွတ်အမြတ် တြိရှင်ကူကို စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားသည့် ကర్మပူဇာအတိုင်း ရေချိုးသန့်စင်ပေး하였다။

Verse 60

स्नातमात्रोथ राजा स हाटकेश्वदर्शनात् । चंडालत्वेन निर्मुक्तो बभूवार्कसमद्युतिः

မင်းကြီးသည် ရေချိုးပြီးချင်းပင် ဟာဋကေရှ္ဝရကို မြင်မြောက်သည့်အခါတင် ချန်ဒာလာအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်ကာ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလာ하였다။

Verse 61

ततस्तं स मुनिः प्राह प्रणतं गतकल्मषम् । दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र चंडालत्वेन सांप्रतम्

ထို့နောက် မုနိသည် ဦးညွှတ်ကာ အညစ်အကြေးကင်းစင်သွားသော သူ့အား ပြော၏—“ကံကောင်းလှ၏၊ မင်းတို့အထွတ်အမြတ်ရေ၊ ယခု သင်သည် ချန်ဒာလာအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်ပြီ” ဟု။

Verse 62

दिष्ट्या प्राप्तः परं तेजो दिष्ट्या प्राप्तः परं तपः । तस्माद्यजस्व सत्रेण विधिवद्दक्षिणावता

ကံကောင်းလှ၏၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော တေဇောကို ရရှိပြီ; ကံကောင်းလှ၏၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော တပဿကို ရရှိပြီ။ ထို့ကြောင့် စည်းကမ်းအတိုင်း ဒက္ခိဏာပါဝင်သည့် စတြာယဇ္ဉကို ပြုလုပ်လော့။

Verse 63

येन संप्राप्स्यसे सिद्धिं नित्यं या हृदये स्थिता । त्वत्कृते प्रार्थयिष्यामि स्वयं गत्वा पितामहम्

ထိုယဇ္ဉဖြင့် သင်သည် အောင်မြင်မှုကို ရရှိလိမ့်မည်၊ ထိုအောင်မြင်မှုသည် နှလုံးသား၌ အစဉ်တည်ရှိ၏။ သင့်အတွက် ငါသည် ကိုယ်တိုင်သွားကာ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ထံ တောင်းပန်မည်။

Verse 64

मखांशं सर्वदेवाद्यो येन गृह्णाति ते मखे । तस्मादत्रैव संभारान्सर्वान्यज्ञसमुद्भवान् । आनय ब्रह्मलोकाच्च यावदागमनं मम

နတ်တို့အထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးသောဘုရားသည် သင်၏ယဇ်ပူဇော်မှု၌ မိမိအပိုင်းကို လက်ခံရရှိစေသောသူကြောင့်—ထို့ကြောင့် ယဇ်မှ ပေါ်ပေါက်သော ယဇ်ပစ္စည်းအကုန်လုံးကို ဤနေရာသို့ ယူဆောင်လာပါ၊ ထို့ပြင် ငါပြန်လာသည်အထိ ဗြဟ္မာလောကမှလည်း ယူဆောင်လာပါ။

Verse 65

बाढमित्येव सोऽप्याह स मुनिः संशितव्रतः । पितामहमुपागम्य प्रणिपत्याब्रवीद्वचः

“ကောင်းပြီ” ဟု သူလည်း ပြန်ဆို၏—သစ္စာဝတ်တရား ခိုင်မာသော မုနိ။ ထို့နောက် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ထံ ချဉ်းကပ်၍ ဦးချကန်တော့ပြီး ဤစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 66

याजयिष्याम्यहं भूपं त्रिशंकुं प्रपितामह । मानुषेण शरीरेण येन गच्छति ते पदम्

“အို ပရတိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ ငါသည် ဘုရင် တြိသင်္ကူကို ယဇ်ပူဇော်စေမည်။ ထိုယဇ်ကြောင့် လူ့ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်ပင် သင်၏ နေရာတော်သို့ ရောက်နိုင်စေမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 67

तस्मादागच्छ तत्र त्वं यज्ञवाटं पितामह । सर्वैः सुरगणैः सार्धं शिवविष्णुपुरःसरैः

“ထို့ကြောင့် အို ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ ယဇ်ကွင်းသို့ သင်လာပါ။ ရှေ့တန်းတွင် ရှိဝနှင့် ဗိဿနုကို ဦးဆောင်စေ၍ နတ်အစုအဝေး အားလုံးနှင့်အတူ လာပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 68

प्रगृहाण स्वहस्तेन यज्ञभागं यथोचितम् । सशरीरो दिवं याति येनासौ त्वत्प्रसादतः

“သင့်လက်ဖြင့်ပင် သင့်တော်သလို ယဇ်အပိုင်းကို လက်ခံပါ။ ထိုကြောင့် သင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွ ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်လိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 69

ब्रह्मोवाच । न यज्ञकर्मणा स्वर्गःस्वेन कायेन लभ्यते । मुक्त्वा देहांतरं ब्रह्मंस्तस्मान्मैवं वदस्व माम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ «မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းထားလျက် ယဇ္ဉကမ္မဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို မရနိုင်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပြီး အခြားကိုယ်ခန္ဓာကို ယူမှသာ ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါ့အား ထိုသို့ မပြောပါနှင့်»။

Verse 70

वयमग्निमुखाः सर्वे हविर्गृह्णामहे मखे । वेदोक्तविधिना सम्यग्यजमानहिताय वै

«အဂ္နိကို ပါးစပ်အဖြစ်ထားသော ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ယဇ္ဉပွဲ၌ ဟဝိကို လက်ခံကြသည်။ ဝေဒတွင် ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ယဇ္ဉပြုသူ၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်ပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 71

तस्माद्वह्निमुखे भूयः स जुहोति हविर्द्विज । ततः संप्राप्स्यति स्वर्गं त्वत्प्रसादादसंशयम्

«ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇ၊ မီး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဟဝိကို ထပ်မံ ပူဇော်စေပါ။ ထို့နောက် သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံကို မသံသယဘဲ ရောက်လိမ့်မည်»။