Adhyaya 44

Verse 1

स्कंद उवाच । अन्यान्यपि च लिंगानि कथयामि महामुने । अमृतेशमुखादीनि यन्नामाप्यमृतप्रदम्

စ్కန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ မဟာမုနိရေ၊ အခြားလိင်္ဂများကိုလည်း ငါ ပြောကြားမည်။ အမృతေဣရှမှ စ၍၊ ၎င်းတို့၏ အမည်ကိုသာ ကြားရုံဖြင့်ပင် အမృత—မသေမပျက်သော လွတ်မြောက်ခြင်း—ကို ပေးတတ်၏။

Verse 2

पुरा सनारु नामासीन्मुनिरत्र गृहाश्रमी । ब्रह्मयज्ञरतो नित्यं नित्यं चातिथिदैवतः

ရှေးကာလ၌ ဤနေရာတွင် စနာရု ဟူသော မုနိတစ်ပါး ရှိခဲ့၏။ သူသည် ဂೃಹස්ථအာရှ్రమ၌ နေထိုင်သူဖြစ်၍ ဘြဟ္မယဇ္ဉကို အမြဲတမ်း အားထုတ်ကာ၊ ဧည့်သည်ကိုလည်း နတ်တော်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ရိုသေခဲ့၏။

Verse 3

लिंगपूजारतो नित्यं नित्यं तीर्थाप्रतिग्रही । तस्यर्षेरभवत्पुत्रः सनारोरुपजंघनिः

သူသည် လိင်္ဂကို အမြဲတမ်း ဘုရားပူဇော်ရာ၌ စိတ်နှလုံးတည်ကာ၊ တီရ္ထရေ (သန့်ရေ) ပူဇော်ပေးအပ်ခြင်းကိုလည်း အမြဲတမ်း ရိုသေစွာ လက်ခံသူဖြစ်၏။ ထိုရသီ စနာရု၌ သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၍ အမည်မှာ ဥပဇင်္ဃနိ ဖြစ်၏။

Verse 4

स कदाचिद्गतोरण्यं तत्र दष्टः पृदाकुना । अथ तत्स वयोभिश्च स आनीतः स्वमाश्रमम्

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် တောထဲသို့ သွားရာ၌ ထိုနေရာတွင် အဆိပ်ပြင်းမြွေက ကိုက်ခဲလေ၏။ ထို့နောက် မိတ်ဆွေတူရွယ်များနှင့်အတူ သူ့ကို မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ သယ်ဆောင်ပြန်ခေါ်လာကြ၏။

Verse 5

सनारुणा समुच्छ्वस्य नीतः स उपजंघनिः । महाश्मशानभूभागं स्वर्गद्वारसमीपतः

စနာရုသည် ဝေဒနာဖြင့် အသက်ရှူတုန်လှုပ်ကာ ဥပဇင်္ဃနိကို မဟာသ္မရှာန် (မီးသင်္ဂြိုဟ်မြေကြီး) ၏ မြေပြင်သို့၊ စွဝဂ္ဂဒ္ဝါရ (ကောင်းကင်တံခါး) အနီးသို့ သယ်ဆောင်သွားလေ၏။

Verse 6

तत्रासीच्छ्रीफलाकारं लिंगमेकं सुगुप्तवत् । निधाय तत्र तं यावच्छवं संचिंतयेत्सुधीः

ထိုနေရာတွင် သရီးဖလ (အုန်းသီး) ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော လိင်္ဂတစ်ခုတည်း ရှိ၍ ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ သူ့ကို ချထားပြီးနောက် ပညာရှိသည် သူ့ကို အလောင်းကဲ့သို့ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 7

सर्पदष्टस्य संस्कारः कथं भवति चेति वै । तावत्स जीवन्नुत्तस्थौ सुप्तवच्चौपजंघनिः

“မြွေကိုက်ခံရသူအတွက် သင်္ဂြိုဟ်အခမ်းအနားကို ဘယ်လို ဆောင်ရွက်နိုင်မလဲ” ဟု စဉ်းစားနေစဉ်တည်းကပင် ထိုခဏမှာ ဥပဇင်္ဃနိသည် အိပ်ရာမှ နိုးထသကဲ့သို့ အသက်ရှင်လျက် ထထိုင်လာလေ၏။

Verse 8

अथ तं वीक्ष्य स मुनिः सनारुरुपजंघनिम् । पुनः प्राणितसंपन्नं विस्मयं प्राप्तवान्परम्

ထို့နောက် မုနိ စနာရုသည် အုပဇင်္ဃနီ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသည်ကို မြင်၍ အလွန်အံ့ဩသွား၏။

Verse 9

प्राणितव्येऽत्र को हेतुर्मच्छिशोरुपजंघनेः । क्षेत्राद्बहिरहिर्यं हि दष्टा नैषीत्परासु ताम्

“ငါ့ကလေး အုပဇင်္ဃနီ၏ ခြေထောက်ကို မြွေကိုက်ခဲ့သော်လည်း ဒီနေရာမှာ အသက်ဆက်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။ ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರအပြင်ဘက်တွင် မြွေကိုက်လျှင် သေမင်းသို့ မလွဲမသွေ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ပင်” ဟု ဆို၏။

Verse 10

इति यावत्स संधत्ते धियं तज्जीवितैकिकाम् । तावत्पिपीलिका त्वेका मृतं क्वापि पिपीलिकम्

သူသည် ထိုအသက်ရှင်ခြင်းအကြောင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ စိတ်ထဲတွင် စုစည်းနေစဉ်၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က မည်သည့်နေရာမှမဆို သေဆုံးနေသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာ၏။

Verse 11

आनिनाय च तत्रैव सोप्य नन्निर्गतस्ततः । अथ विज्ञाय स मुनिस्तत्त्वं जीवितसूचितम्

၎င်းသည် ထိုနေရာတည်းမှာပင် ယူဆောင်လာပြီး ထိုအရပ်မှ မရွှေ့မပြောင်းဘဲ နေ၏။ ထို့နောက် မုနိသည် အသက်တည်မြဲခြင်း၏ အကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသော သစ္စာတရားကို သိမြင်လေ၏။

Verse 12

मृदु हस्ततलेनैव यावत्खनति वै मुनिः । तावच्छ्रीफलमात्रं हि लिंगं तेन समीक्षितम्

မုနိသည် လက်ဖဝါးနူးညံ့စွာဖြင့် တူးဖော်သမျှ၊ မကြာမီပင် ဘိလွာသီးအရွယ်သာရှိသော လိင်္ဂတစ်ဆူကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 13

सनारुणाथ तल्लिंगं तेन तत्र समर्चितम् । चिरकालीन लिंगस्य कृतं नामापि सान्वयम्

ထို့နောက် သူသည် ထိုလိင်္ဂကို ထိုနေရာ၌ အရ္ဃျနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်တော်မူ၏။ ထိုရှေးဟောင်းလိင်္ဂအတွက်လည်း နာမတော်ကို သတ်မှတ်ကာ သာသနာဆက်စပ်ရာ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် အစဉ်အလာမျိုးရိုးကိုပါ တည်ထောင်လေ၏။

Verse 14

अमृतेश्वरनामेदं लिंगमानंदकानने । एतल्लिंगस्य संस्पर्शादमृतत्वं लभेद्ध्रुवम्

အာနန္ဒကာနန၌ရှိသော ဤလိင်္ဂသည် “အမృతေရှ္ဝရ” ဟု အမည်ရ၏။ ဤလိင်္ဂကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် အမృతတရား၊ မသေမပျက်သောအခြေအနေကို အမှန်တကယ် ရရှိမည်။

Verse 15

अमृतेशं समभ्यर्च्य जीवत्पुत्रः स वै मुनिः । स्वास्पदं समनुप्राप्तो दृष्टआश्चर्यवज्जनैः

အမృతေရှကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သားကို အသက်ပြန်ရသော ထိုမုနိသည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလေ၏။ လူအများက အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုကြ၏။

Verse 16

तदाप्रभृति तल्लिंगममृतेशं मुनीश्वर । काश्यां सिद्धिप्रदं नृणां कलौ गुप्तं भवेत्पुनः

ထိုအချိန်မှစ၍ မုနိတို့၏အရှင်အို၊ “အမృతေရှ” ဟုခေါ်သော ထိုလိင်္ဂသည် ကာသီ၌ လူတို့အား စိဒ္ဓိအောင်မြင်မှုများကို ပေးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ကလိယုဂ၌ ထပ်မံ၍ လျှို့ဝှက်ကွယ်ပျောက်သွားလိမ့်မည်။

Verse 18

अमृतेश समं लिंगं नास्ति क्वापि महीतले । तल्लिंगं शंभुना तिष्ये कृतं गुप्तं प्रयत्नतः

မြေပြင်ပေါ် မည်သည့်နေရာ၌မဆို အမృతေရှနှင့် တူညီသော လိင်္ဂ မရှိ။ တိရှျ (ကလိ) ယုဂ၌ သမ္ဘုသည် ထိုလိင်္ဂကို ကြိုးပမ်း၍ လျှို့ဝှက်ထားတော်မူ၏။

Verse 19

अमृतेश्वर नामापि ये काश्यां परिगृह्णते । न तेषामुपसर्गोत्थं भयं क्वापि भविष्यति

ကာသီမြို့၌ «အမృతေရှ္ဝရ» ဟူသော နာမတော်ကိုသာ ခံယူအော်ဟစ်သူတို့ပင် ဒုက္ခကပ်ဘေးတို့မှ ပေါ်ထွန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ မဖြစ်ပေါ်လာနိုင်။

Verse 20

मुनेऽन्यच्च महालिंगं करुणेश्वरसंज्ञितम् । मोक्षद्वार समीपे तु मोक्षद्वारेश्वराग्रतः

အို မုနိရေ၊ «ကရုဏေရှ္ဝရ» ဟု ခေါ်သော မဟာလင်္ဂတော် တစ်ပါးလည်း ရှိ၏။ ၎င်းသည် မောက္ခဒွာရ (လွတ်မြောက်ရာတံခါး) အနီး၌၊ မောက္ခဒွာရေးရှ္ဝရ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တည်ရှိသည်။

Verse 21

दर्शनात्तस्य लिंगस्य महाकारुणिकस्य वै । न क्षेत्रान्निर्गमो जातु बहिर्भवति कस्यचित्

ထို မဟာကရုဏာရှင် လင်္ဂတော်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် မည်သူမျှ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ (ကာသီ) မှ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားခြင်း မဖြစ်နိုင်။

Verse 22

स्नातव्यं मणिकर्ण्यां च द्रष्टव्यः करुणेश्वरः । क्षेत्रोपसर्गजा भीतिर्हातव्या परया मुदा

မဏိကဏ္ဏီ၌ ရေချိုးသင့်၏၊ ကရုဏေရှ္ဝရကိုလည်း ဖူးမြင်သင့်၏။ သန့်ရှင်းသော က్షेत्रအတွင်း ကပ်ဘေးဒုက္ခတို့မှ ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပယ်ဖျက်သင့်၏။

Verse 23

सोमवासरमासाद्य एकभक्तव्रतं चरेत् । यष्टव्यः करुणापुष्पैर्व्रतिना करुणेश्वरः

တနင်္လာနေ့သို့ ရောက်လျှင် «ဧကဘက္တ» ဝ్రတ (တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း) ကို ကျင့်သင့်၏။ ဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသူသည် «ကရုဏာ» ပန်းများဖြင့် ကရုဏေရှ္ဝရကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 24

तेन व्रतेन संतुष्टः करुणेशः कदाचन । न तं क्षेत्राद्बहिः कुर्यात्तस्मात्कार्यं व्रतं त्विदम्

ထိုဝတ်ပြုသစ္စာကြောင့် ကရုဏေရှသည် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်ပင်နှစ်သက်၍ ထိုသူကို သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರမှ အပြင်သို့ မနှင်ထုတ်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤဝတ်ကို မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 25

तत्पत्रैस्तत्फलैर्वापि संपूज्यः करुणेश्वरः । यो न जानाति तल्लिंगं सम्यग्ज्ञानविवर्जितः

ကရုဏေရှ்வရကို ထိုအရွက်များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုအသီးများဖြင့်လည်းကောင်း သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထိုလိင်္ဂကို မသိသူသည် မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာကင်းမဲ့သူ ဖြစ်သည်။

Verse 26

तेनार्च्यः करुणावृक्षो देवेशः प्रीयतामिति । यो वर्षं सोमवारस्य व्रतं कुर्यादिति द्विजः

ထိုပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ကရုဏာပင်ကို ပူဇော်ကာ “ဒေဝတို့၏ အရှင်တော် ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ဆုတောင်းရမည်။ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက “မည်သူမဆို တစ်နှစ်ပတ်လုံး တနင်္လာနေ့ ဝတ်ကို ဆောင်ရွက်လျှင်…” ဟု ဆို၏။

Verse 27

प्रसन्नः करुणेशोत्र तस्य दास्यति वांछितम् । द्रष्टव्यः करुणेशोत्र काश्यां यत्नेन मानवैः

ဤနေရာ၌ ကရုဏေရှ ပျော်ရွှင်လျှင် လိုအင်ဆန္ဒကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဤကာရှီ၌ လူတို့သည် ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ ကရုဏေရှကို သွားရောက်ဖူးမြင်သင့်သည်။

Verse 28

इति ते करुणेशस्य महिमोक्तो महत्तरः । यं श्रुत्वा नोपसर्गोत्थं भयं काश्यां भविष्यति

ဤသို့ ကရုဏေရှ၏ အလွန်ကြီးမြတ်သော မဟိမကို သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုကို ကြားနာလျှင် ကာရှီ၌ ဘေးအန္တရာယ်မှ ပေါက်ဖွားသော ကြောက်ရွံ့မှု မဖြစ်ပေါ်တော့။

Verse 29

मोक्षद्वारेश्वरं चैव स्वर्गद्वोरेश्वरं तथा । उभौ काश्यां नरो दृष्ट्वा स्वर्गं मोक्षं च विंदति

ကာသီမြို့၌ မောက္ခဒွာရေရှွရနှင့် ဆွဂ္ဂဒွာရေရှွရတို့ကို မြင်ဖူးသူသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို နှစ်မျိုးလုံး ရရှိ၏။

Verse 30

ज्योतीरूपेश्वरं लिंगं काश्यामन्यत्प्रकाशते । तस्य संपूजनाद्भक्ता ज्योतीरूपा भवंति हि

ကာသီ၌ «ဇျိုတီရူပေရှွရ» ဟုခေါ်သော လင်္ဂသည် ထူးကဲသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပ၏။ အပြည့်အဝ ရိုသေစွာ ပူဇော်လျှင် ဘက္တားတို့သည် အလင်း၏ ရူပသို့ တကယ်ပင် ပြောင်းလဲတောက်ပလာကြ၏။

Verse 31

चक्रपुष्करिणी तीरे ज्योतीरूपेश्वरं परम् । समभ्यर्च्याप्नुयान्मर्त्यो ज्योतीरूपं न संशयः

စက္ကရပုရှ္ကရိဏီ ကမ်းနား၌ အထွတ်အမြတ် ဇျိုတီရူပေရှွရကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်လျှင် လူသားသည် နတ်သဘော အလင်းရူပကို ရရှိမည်—သံသယမရှိ။

Verse 32

यदा भागीरथी गंगा तत्र प्राप्ता सरिद्वरा । तदारभ्यार्चयेन्नित्यं तल्लिंगं स्वर्धुनी मुदा

မြစ်တို့အထဲ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဘာဂီရသီ ဂင်္ဂါသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ကောင်းကင်မြစ်သည် ထိုလင်္ဂကို နေ့စဉ် ဝမ်းမြောက်စွာ ပူဇော်လေ၏။

Verse 33

पुरा विष्णौ तपत्यत्र तल्लिंगं स्वयमेव हि । तत्राविरासीत्तेजस्वि तेन क्षेत्रमिदं शुभम्

ရှေးကာလ၌ ဗိဿ္ဏုသည် ဤနေရာ၌ တပသ်ကျင့်စဉ်အခါ ထိုလင်္ဂသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ တောက်ပသော တေဇဖြင့် ထိုနေရာ၌ ထင်ရှားပေါ်လာသဖြင့် ဤကွင်းမြေသည် မင်္ဂလာရှိ၏။

Verse 34

चक्रपुष्करिणी तीरे ज्योतीरूपेश्वरं तदा । दूरस्थोपीह यो ध्यायेत्तस्य सिद्धिरदूरतः

ထိုအခါ စက္ကရပုဿကရိဏီ ရေကန်ကမ်းပေါ်၌၊ အဝေး၌ရှိနေသော်လည်း ဂျျိုတီရူပေရှ္ဝရ ကို စိတ်ဓာတ်တည်၍ သမาธိပြုသူအတွက် စိဒ္ဓိအောင်မြင်မှုသည် လက်တစ်ကမ်းအနီးသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 35

एतेष्वपि च लिंगेषु चतुर्दशसु सत्तम । लिंगाष्टकं महावीर्यं कर्मबीजदवानलम्

အို လူတို့အထဲက အကောင်းဆုံးရေ၊ ဤလင်္ဂ ၁၄ ပါးအတွင်း၌လည်း လင်္ဂအဋ္ဌက (လင်္ဂ ၈ ပါး) သည် မဟာဗီရျ အင်အားကြီး၍ ကမ္မ၏ မျိုးစေ့ကို တောမီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 36

ओंकारादीनि लिंगानि यान्युक्तानि चतुर्दश । तथा दक्षेश्वरादीनि लिंगान्यष्टौ महांति च

ဖော်ပြထားသော လင်္ဂ ၁၄ ပါးသည် အိုံကာရမှ စတင်၏။ ထို့အတူ ဒက္ခေရှ္ဝရမှ စတင်၍ မဟာလင်္ဂ ၈ ပါးလည်း ရှိ၏။

Verse 37

अमृतेश्वर संस्पर्शान्मृता जीवंति तत्क्षणात् । अमृतत्वं भजंतेऽत्र जीवंतः स्पर्शमात्रतः

အမృతေရှ္ဝရ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် သေသူတို့သည် ချက်ချင်း အသက်ပြန်ရှင်လာ၏။ အသက်ရှိသူတို့လည်း ဤနေရာ၌ ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် အမရత్వကို ခံစားရ၏။

Verse 38

षदत्रिंशत्तत्त्वरूपोसौ लिगेष्वेषु सदाशिवः । अस्मिन्क्षेत्रे वसन्नित्यं तारकं ज्ञानमादिशेत्

ဤလင်္ဂတို့အတွင်း၌ စဒါရှိဝသည် တတ္တဝ ၃၆ ပါး၏ အရုပ်သဘောအဖြစ် တည်ရှိ၏။ ဤပဝိသုဒ္ဓ က္ෂೇತ್ರ၌ အမြဲနေထိုင်လျက် တာရက ဉာဏ်—ကယ်တင်သော ပညာကို—ဟောကြားပေး၏။

Verse 39

क्षेत्रस्य तत्त्वमेतद्धि षट्त्रिंशल्लिंगरूप्यहो । एतेषां भजनात्पुंसां न भवेद्दुर्गतिः क्वचित्

ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၏ အတွင်းအမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ အံ့ဩဖွယ် လိင်္ဂရုပ် ၃၆ မျိုးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၏။ ထိုလိင်္ဂတို့ကို ဘဇနာဖြင့် ကိုးကွယ်သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ဒုဂ္ဂတိ သို့မဟုတ် မကောင်းသော ကံကြမ္မာသို့ မကျရောက်ကြ။

Verse 40

मुने रहस्यभूतानि र्लिगान्येतानि निश्चितम् । एतल्लिंगप्रभावाच्च मुक्तिरत्र सुनिश्चिता

အို မုနိ၊ ဤလိင်္ဂတို့သည် လျှို့ဝှက်သဘော (အတွင်းသိပ္ပံ) ရှိကြောင်း အမှန်တကယ် သေချာ၏။ ထိုလိင်္ဂတို့၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဤနေရာ ကာသီ၌ မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သည် သံသယမရှိ အတည်ပြုထား၏။

Verse 41

मोक्षक्षेत्रमिंदं काशी लिंगैरेतैर्मेहामते । एतान्यन्यानि सिद्धानि संभवंति युगेयुगे

အို စိတ်မြင့်မြတ်သူ၊ ကာသီသည် မောက္ခက္ෂೇತ್ರ (လွတ်မြောက်ရာမြေ) ဖြစ်သည်၊ ဤလိင်္ဂတို့ကြောင့်ပင်။ ထိုကဲ့သို့ စိဒ္ဓ (ပြည့်စုံသန့်ရှင်း) သော ပေါ်ထွန်းမှုများသည် ယုဂတိုင်း ယုဂတိုင်း၌ ထပ်မံ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 42

आनंदकाननं शंभोः क्षेत्रमेतदनादिमत् । अत्र संस्थितिमापन्ना मुक्ता एव न संशयः

ဤသည်မှာ အာနန္ဒကာနန (အာနန္ဒ၏ တော) ဖြစ်ပြီး၊ ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರတော်၊ အစမရှိသည့် သန့်ရှင်းမှုကို ပိုင်ဆိုင်၏။ ဤနေရာ၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်ရောက်ရှိသူတို့သည် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ပြီး—သံသယမရှိ။

Verse 43

योगसिद्धिरिहास्त्येव तपःसिद्धिरिहैव हि । व्रतसिद्धिर्मंत्रसिद्धिस्तीर्थसिद्धिः सुनिश्चितम्

ဤနေရာ၌ပင် ယောဂစိဒ္ဓိ ရှိ၏၊ ဤနေရာ၌ပင် တပဿစိဒ္ဓိ ရှိ၏။ ဝရတပြည့်စုံခြင်း၊ မန္တရအောင်မြင်ခြင်း၊ တီရ္ထ (ဘုရားဖူး) အကျိုးရလဒ်တို့သည် အားလုံး ဤနေရာ၌ သေချာစွာ ရရှိကြသည်။

Verse 44

सिद्ध्यष्टकं तु यत्प्रोक्तमणिमादि महत्तरम् । तज्जन्मभूमिरेषैव शंभोरानंदवाटिका

အဏိမာ စသည့် အဋ္ဌစိဒ္ဓိတို့ဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး စိဒ္ဓိအစုသည် ဤနေရာ၌ပင် မွေးဖွားရာဖြစ်၏—သမ္ဘူ (Śambhu) ၏ အာနန္ဒဝါတိကာ၊ ပျော်ရွှင်သစ်တောဥယျာဉ်တည်း။

Verse 45

निर्वाणलक्ष्म्याः सदनमेतदानंदकाननम् । एतत्प्राप्य न मोक्तव्यं पुण्यैः संसारभीरुणा

ဤ အာနန္ဒကာနန (Ānandakānana) သည် နိဗ္ဗာန်လက္ခမီ၏ နေရာတော်ဖြစ်၏။ ဤသို့ ရောက်ပြီးလျှင် သံသရာကို ကြောက်ရွံ့သူသည် မလွှတ်ပယ်သင့်၊ ကုသိုလ်ကံတို့ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းထားသင့်၏။

Verse 46

अयमेव महालाभ इदमेव परं तपः । एतदेव महत्पुण्यं लब्धा वाराणसीह यत्

ဤအရာတည်းသာ အကြီးမားဆုံး အကျိုးလက်ခံခြင်းဖြစ်၏; ဤအရာတည်းသာ အမြင့်ဆုံး တပဿ (tapas) ဖြစ်၏။ ဤအရာတည်းသာ အမြတ်ဆုံး ကုသိုလ်ဖြစ်၏—ဤနေရာ၌ ဝါရာဏသီ (Vārāṇasī) ကို ရရှိခြင်းတည်း။

Verse 47

अवश्यं जन्मिनो मृत्युर्यत्र कुत्र भविष्यति । कर्मानुसारिणी लभ्या गतिः पश्चाच्छुभाशुभा

မွေးဖွားသူအတွက် သေခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်—တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာ၌ ဖြစ်ပေါ်မည်။ ထို့နောက် ကံအတိုင်းလိုက်သော ဂတိ (destiny) ကို ရရှိမည်၊ ကောင်းကံဆိုးကံအလိုက်တည်း။

Verse 48

मृत्युं विज्ञाय नियतं गतिकर्मानुसारिणीम् । अवश्यं काशिका सेव्या सर्वकर्मनिवारिणी

သေခြင်းသည် သေချာကြောင်းနှင့် ဂတိသည် ကံအတိုင်းလိုက်ကြောင်းကို သိပြီးလျှင် ကာသိကာ (Kāśikā/Kāśī) ကို မလွဲမသွေ ဝတ်ပြု၍ အားကိုးရမည်—အကြောင်းမှာ သူမသည် ကံအားလုံး၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသောကြောင့်။

Verse 49

मानुष्यं प्राप्य यं मूढा निमेषमितजीवितम् । न सेवंते पुरीं काशीं ते मुष्टा मंदबुद्धयः

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာရှိသော လူ့ဘဝကိုရရှိပါလျက် ကာသီပြည်မြတ်ကို မဆည်းကပ်သော ထိုမိုက်မဲသူတို့သည် သနားစဖွယ်ကောင်း၍ ဉာဏ်ပညာနည်းပါးသူများ ဖြစ်ကြကုန်၏။

Verse 50

दुर्लभं जन्म मानुष्यं दुर्लभा काशिकापुरी । उभयोः संगमासाद्य मुक्ता एव न संशयः

လူ့ဘဝသည် ရခဲလှ၏။ ကာသီပြည်သည်လည်း ရခဲလှ၏။ ဤနှစ်ပါးဆုံစည်းမှုကို ရရှိသောအခါ လွတ်မြောက်မှု (နိဗ္ဗာန်) သည် ဧကန်မုချဖြစ်၏။ ဤအရာ၌ သံသယမရှိပေ။

Verse 51

क्व च तादृक्तपांसीह क्व तादृग्योग उत्तमः । यादृग्भिः प्राप्यते मुक्तिः काश्यां मोक्षोत्तमोत्तमः

ဤကဲ့သို့သော ခြိုးခြံချွေတာမှုမျိုးကို အဘယ်မှာ တွေ့နိုင်မည်နည်း။ ဤမျှ ထူးမြတ်သော ယောဂကျင့်စဉ်သည် အဘယ်မှာနည်း။ ကာသီပြည်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော လွတ်မြောက်မှုကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 52

सत्यं सत्यं पुनः सत्यं सत्यपूर्वं पुनःपुनः । न काशी सदृशी मुक्त्यै भूमिरन्या महीतले

အမှန်တရား၊ အမှန်တရား၊ ထပ်ခါတလဲလဲ အမှန်တရားပင်ဖြစ်၏။ ဤကမ္ဘာမြေပြင်တွင် လွတ်မြောက်မှုအတွက် ကာသီပြည်နှင့် တူသော အခြားမြေဟူ၍ မရှိပါ။

Verse 53

विश्वेशो मुक्तिदो नित्यं मुक्त्यै चोत्तरवाहिनी । आनंदकानने मुक्तिर्मुक्तिर्नान्यत्र कुत्रचित्

Visvesvara ဘုရားရှင်သည် လွတ်မြောက်မှုကို အစဉ်ပေးသနားတော်မူ၏။ မြောက်ဘက်သို့စီးဆင်းသော ဂင်္ဂါမြစ်သည်လည်း လွတ်မြောက်မှုအတွက် ဖြစ်၏။ Anandakanana ၌သာလျှင် လွတ်မြောက်မှုရှိ၏။ အခြားမည်သည့်နေရာ၌မျှ မရှိပါ။

Verse 54

एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि । स एव काशीं प्रापय्य मुक्तिं यच्छति नान्यतः

ဗိဿဝေရှ (Viśveśa) တစ်ပါးတည်းသာ မောက္ခကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏၊ အခြားမရှိ။ ထိုဘုရားတစ်ပါးတည်းက ကာရှီသို့ ခေါ်ဆောင်၍ မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏၊ အခြားအရင်းအမြစ်မှ မဟုတ်။

Verse 55

सायुज्यमुक्तिरत्रैव सान्निध्यादिरथान्यतः । सुलभा सापि नो नूनं काश्यां मोक्षोस्ति हेलया

ဤနေရာတွင်သာ စာယုဇ္ယမုတ်တိ—ဘုရားနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း—ရှိ၏။ အခြားနေရာများတွင် နီးကပ်နေခြင်း (sānnidhya) စသည့် အဆင့်များသာ ရနိုင်၏။ ထိုစာယုဇ္ယတောင်မှ အမှန်တကယ် မလွယ်ကူသော်လည်း ကာရှီ၌ မောက္ခကို မခက်မခဲ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 56

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग भविष्यं कथयाम्यहम् । कृष्णद्वैपायनो व्यासोऽकथयद्यन्महद्वचः । निश्चिकेतुमनाः पश्चाद्यत्करिष्यति तच्छृणु

စကန္ဒက ပြော၏—အဂஸတျ မဟာဘဂါ၊ နားထောင်လော့။ ငါသည် အနာဂတ်ကို ပြောမည်။ ကృష్ణဒွൈပာယန ဗျာသက ပြောခဲ့သော မဟာဝစနကို နားထောင်လော့၊ ထို့နောက် အဆုံးဖြတ်ရန် စိတ်တည်ကြည်သူက ဘာလုပ်မည်ကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 94

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धेऽमृतेशादिलिंगप्रादुर्भावोनाम चतुर्नवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော စံဟိတ၌၊ စတုတ္ထ စံဟိတ၌၊ ကာရှီခဏ္ဍ၏ ဥတ္တရာර්ဓ၌—“အမృతေရှ နှင့် အခြား လိင်္ဂများ ပေါ်ထွန်းခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၉၄ ပြီးဆုံး၏။