Adhyaya 26

Verse 1

अगस्तिरुवाच । प्रसन्नोसि यदि स्कंद मयि प्रीतिरनुत्तमा । तत्समाचक्ष्व भगवंश्चिरं यन्मे हृदिस्थितम्

အဂஸ္တျက ပြောသည်– အို စကန္ဒ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကျွန်ုပ်အပေါ် သင်၏မေတ္တာသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လျှင်၊ အို ဘဂဝန်၊ ကြာမြင့်စွာ ကျွန်ုပ်နှလုံး၌ တည်နေသော အရာကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 2

अविमुक्तमिदं क्षेत्रं कदारभ्य भुवस्तले । परां प्रथितिमापन्नं मोक्षदं चाभवत्कथम्

ဤ “အဝိမုက္တ” ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် က္ෂೇತ್ರသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့်ကာလမှစ၍ အမြင့်ဆုံးကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် မောက္ခကို ပေးအပ်နိုင်သူအဖြစ် မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 3

कथमेषा त्रिलोकीड्या गीयते मणिकर्णिका । तत्रासीत्किं पुरास्वामिन्यदा नामरनिम्नगा

“မဏိကဏ္ဏိကာ” သည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်ဟု မည်သို့ ချီးမွမ်းသီဆိုကြသနည်း။ ထို့ပြင် အရှင်ဘုရား၊ ရှေးကာလ၌—ထိုမြစ်ကို အမည်ဖြင့် ပထမဦးဆုံး သိလာသောအခါ—အဲဒီနေရာတွင် ဘာရှိခဲ့သနည်း။

Verse 4

वाराणसीति काशीति रुद्रावास इति प्रभो । अवाप नामधेयानि कथमेतानि सा पुरी । आनंदकाननं रम्यमविमुक्तमनंतरम्

အရှင်ဘုရား၊ ထိုမြို့သည် “ဝါရာဏသီ”, “ကာသီ” နှင့် “ရုဒြာဝါသ” ဟူသော အမည်များကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ၎င်းကို သာယာလှပသော “အာနန္ဒကာနန” ဟုလည်းကောင်း၊ ထို့ထက်ပို၍ “အဝိမုက္တ” ဟုလည်းကောင်း မည်သို့ ခေါ်ဆိုကြသနည်း။

Verse 5

महाश्मशान इति च कथं ख्यातं शिखिध्वज । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं संदेहं मेऽपनोदय

အို ရှိခိဓွဇ၊ ၎င်းသည် “မဟာသ္မရှာန” ဟူသော အမည်ဖြင့် မည်သို့ ကျော်ကြားလာသနည်း။ ငါသည် ဤအကြောင်းကို ကြားလိုသည်—ငါ၏ သံသယကို ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 6

स्कंद उवाच । प्रश्नभारोयमतुलस्त्वया यः समुदाहृतः । कुंभयोनेऽमुमेवार्थमप्राक्षीदंबिका हरम्

စကန္ဒက ပြောသည်—အို ကုမ္ဘယောနီ၊ သင် ထုတ်ဖော်မေးမြန်းသော မေးခွန်းများ၏ အလေးချိန်သည် တကယ်ပင် နှိုင်းယှဉ်မရအောင် ကြီးမားသည်။ ဤအကြောင်းအရာကိုပင် အမ်ဘိကာက တစ်ခါတုန်းက ဟရအား မေးခဲ့ဖူးသည်။

Verse 7

यथा च देवदेवेन सर्वज्ञेन निवेदितम् । जगन्मातुः पुरस्ताच्च तथैव कथयामि ते

နတ်တို့၏နတ်၊ အလုံးစုံသိတော်မူသော ဘုရားသခင်က စကြဝဠာမိခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ မိန့်ကြားခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုအတိုင်းပင် ငါသည် သင်အား ပြန်လည်ဟောကြားမည်။

Verse 8

महाप्रलय काले च नष्टे स्थावरजंगमे । आसीत्तमोमयं सर्वमनर्कग्रहतारकम्

မဟာပြလယကာလ၌ အတည်တံ့နှင့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါအရာဝတ္ထု အားလုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ အရာအားလုံးသည် အမှောင်တည်းဟူသောအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်၍ နေ၊ ဂြိုဟ်၊ ကြယ် တစ်စုံတစ်ရာမရှိတော့။

Verse 9

अचंद्रमनहोरात्रमनग्न्यनिलभूतलम् । अप्रधानं वियच्छून्यमन्यतेजोविवर्धितम्

လမရှိ၊ နေ့ညမရှိ; မီး၊ လေ၊ မြေမရှိ—ပေါ်လွင်သော ပရဓာနတတ္တဝါလည်း မရှိ; အာကာသသည် လွတ်လပ်ဗလာဖြစ်၍ မခွဲခြားနိုင်သော တေဇသာ ပျံ့နှံ့နေသည်။

Verse 10

द्रष्टृत्वादि विहीनं च शब्दस्पर्शसमुज्झितम् । व्यपेतगंधरूपं च रसत्यक्तमदिङ्मुखम्

၎င်းသည် ‘မြင်သူ’ ဟူသောအခြေအနေစသည့် အရာများမှ ကင်းလွတ်၍ အသံနှင့် ထိတွေ့မှုမရှိ; အနံ့နှင့် ရုပ်သဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်; အရသာလည်း စွန့်လွှတ်—ဦးတည်ရာ၊ မျက်နှာမူရာ မရှိ။

Verse 11

इत्थं सत्यंधतमसि सूचीभेद्ये निरंतरे । तत्सद्ब्रह्मेति यच्छ्रुत्या सदैकं प्रतिपाद्यते

ထို့ကြောင့် ထိုအမှန်တရားဖြစ်သော ထူထဲအမှောင်ထဲ၌—ဆက်တိုက်တည်ရှိ၍ အပ်တံဖြင့်သာ ထိုးဖောက်နိုင်သကဲ့သို့ မဖောက်မပြန်—ရှရုတိက တည်မြဲသော တစ်ခုတည်းသော အဖြစ်မှန်ကို ကြေညာသည်– “အဲဒါသည် စတ်၊ အဲဒါသည် ဘြဟ္မန်” ဟူ၍။

Verse 12

अमनोगोचरोवाचां विषयं न कथंचन । अनामरूपवर्णं च न स्थूलं न च यत्कृशम्

ထိုအရာသည် စိတ်၏လက်လှမ်းမမီရာဖြစ်၍ စကား၏အကြောင်းအရာတကယ်မဖြစ်နိုင်။ အမည်မရှိ၊ ရုပ်မရှိ၊ အရောင်မရှိ—ကြမ်းမဟုတ်၊ နူးညံ့မဟုတ်။

Verse 13

अह्रस्वदीर्घमलघुगुरुत्वपरिवर्जितम् । न यत्रोपचयः कश्चित्तथा चापचयोपि च

ထိုအရာသည် တိုခြင်းရှည်ခြင်း၊ ပေါ့ခြင်းလေးခြင်းတို့မှ ကင်းလွတ်သည်။ ထိုတွင် တိုးပွားခြင်းမရှိသကဲ့သို့ လျော့နည်းခြင်းလည်း မရှိ။

Verse 14

अभिधत्ते स चकितं यदस्तीति श्रुतिः पुनः । सत्यं ज्ञानमनंतं च यदानंदं परं महः

ရှုတိတောင် အံ့ဩသကဲ့သို့ ‘ရှိသည်’ ဟူ၍သာ ကြေညာနိုင်သည်။ ထိုအမြင့်ဆုံးအလင်းရောင်သည် သစ္စာ၊ ဉာဏ်၊ အနန္တ—နှင့် အာနန္ဒ ဖြစ်သည်။

Verse 15

अप्रमेयमनाधारमविकारमनाकृति । निर्गुणं योगिगम्यं च सर्वव्याप्येककारणम्

ထိုအရာသည် တိုင်းတာမရ၊ အားထားရာမရှိ၊ မပြောင်းလဲ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိ။ ဂုဏ်သတ္တိကင်း၍ ယောဂီတို့ လှမ်းမီနိုင်သကဲ့သို့—အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ အားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

Verse 16

निर्विकल्पं निरारंभं निर्मायं निरुपद्रवम् । यस्येत्थं संविकल्प्यंते संज्ञाः संज्ञोदितस्य वै

ထိုအရာသည် အယူအဆခွဲခြားမှုကင်း၍ အစပြုလုပ်ဆောင်မှုမရှိ၊ မာယာကင်း၍ အနှောင့်အယှက်ကင်းသည်။ သို့ရာတွင် အမည်တပ်မရသော ထိုသဘောတရား—အမည်များ ပေါ်ထွန်းရာ အရင်းအမြစ်—အပေါ်သို့ ဤသို့သော အမည်ညွှန်းများကို စိတ်ကူးဖြင့်ပင် ချမှတ်ကြသည်။

Verse 17

तस्यैकलस्य चरतो द्वितीयेच्छा भवत्किल । अमूर्तेन स्वमूर्तिश्च तेनाकल्पि स्वलीलया

တစ်ပါးတည်းသော အရှင်သည် တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားသွားလာတော်မူစဉ်၊ “ဒုတိယ” ကိုလိုချင်သော ဆန္ဒ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ လီလာတော်ဖြင့် အမူရတသည် မိမိ၏ မူရတကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 18

सर्वैश्वर्यगुणोपेता सर्वज्ञानमयी शुभा । सर्वगा सर्वरूपा च सर्वदृक्सर्वकारिणी

အရှင်မိခင်သည် အိုင်ශ්ဝရျဂုဏ်နှင့် ဂုဏ်သတ္တိ အလုံးစုံကို ပိုင်ဆိုင်၍၊ ဉာဏ်အလုံးစုံဖြင့် ပြည့်ဝကာ မင်္ဂလာတော်ဖြစ်၏။ အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်အလုံးစုံကို ယူနိုင်ကာ အရာအားလုံးကို မြင်၍ အရာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ပြီးမြောက်စေတော်မူ၏။

Verse 19

सर्वैकवंद्या सर्वाद्या सर्वदा सर्वसंकृतिः । परिकल्प्येति तां मूर्तिमीश्वरीं शुद्धरूपिणीम्

အရှင်မိခင်သည် အားလုံးက တစ်ပါးတည်း ချီးမွမ်းဝတ်ပြုရသောသူ၊ အစဉ်အလာ၏ အရင်းမြစ်၊ အမြဲတမ်းရှိနေသူ၊ စကြဝဠာကို စီမံညှိနှိုင်းသည့် အင်အားဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် သန့်ရှင်းသောရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ အီශ්ဝရီမူရတကို ထင်မြင်ကာ ကိန်းဝပ်စေကြ၏။

Verse 20

अंतर्दधे पराख्यं यद्ब्रह्मसर्वंगमव्ययम्

ထို့နောက် “ပရ” ဟု ခေါ်သော၊ အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့၍ မပျက်မယွင်းသော ဘြဟ္မန်သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မထင်ရှားသွားတော်မူ၏။

Verse 21

अमूर्तं यत्पराख्यं वै तस्य मूर्तिरहं प्रिये । अर्वाचीनपराचीना ईश्वरं मां जगुर्बुधाः

“ချစ်သူရေ၊ ‘ပရ’ ဟု သိကြသော အမူရတ သတ္တဝါတရား၏ မူရတဟာ ငါပင် ဖြစ်၏။ နီးလည်းနီး၊ ဝေးလည်းဝေး—ပညာရှိတို့က ငါကို အီශ්ဝရ (Īśvara) ဟု ခေါ်ကြ၏။”

Verse 22

ततस्तदैकलेनापि स्वैरं विहरतामया । स्वविग्रहात्स्वयं सृष्टा स्वशरीरानपायिनी

ထို့နောက် ငါသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်နေစဉ်၊ သူမ—ငါ၏ သာသနာတော်သဘောရှိသော ဒိဗ္ဗရုပ်မှ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းလာသူ—ကိုယ်တိုင်ပင် ထင်ရှားလာ၍ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ မည်သည့်အခါမျှ မခွာမကွာ (အမြဲတည်တံ့) ဖြစ်၏။

Verse 23

प्रधानं प्रकृतिं त्वां च मायां गुणवतीं पराम् । बुद्धि तत्त्वस्य जननीमाहुर्विकृतिवर्जिताम्

သူတို့သည် သင်ကို ပရဓာန (Pradhāna)၊ ပရကృతိ (Prakṛti) နှင့် ဂုဏ်သုံးပါးပါဝင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး မာယာဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် သင်ကို ဗုဒ္ဓိ-တတ္တဝ (buddhi-tattva) ၏ မိခင်၊ မည်သည့်ဗိကာရမှ မထိခိုက်သောသူဟုလည်း ကြေညာကြ၏။

Verse 24

युगपच्च त्वया शक्त्या साकं कालस्वरूपिणा । मयाऽद्य पुरुषेणैतत्क्षेत्रं चापि विनिर्मितम्

အို သက္တိ (Śakti) ရေ၊ သင်နှင့်အတူ၊ အချိန် (ကာလ) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သောသူနှင့်အတူ၊ ငါသည်—ယနေ့ ပုရုෂ (Puruṣa) အဖြစ်—ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ (kṣetra) ကိုလည်း ဖန်ဆင်းတည်ဆောက်ခဲ့၏။

Verse 25

सा शक्तिः प्रकृतिः प्रोक्ता स पुमानीश्वरः परः । ताभ्यां च रममाणाभ्यां तस्मिन्क्षेत्रे घटोद्भव

ထို သက္တိကို ပရကృతိ (Prakṛti) ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို ပုမာန် (ပုရုෂ-တတ္တဝ) သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဣශ්ဝရ (Īśvara) ဖြစ်၏။ ထိုနှစ်ပါးသည် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షेत्र၌ အတူတကွ ပျော်မြူးရမဏပြုနေစဉ်၊ အို ဂဋောဒ္ဘဝ (အဂஸ္တျ) …

Verse 26

परमानंदरूपाभ्यां परमानंदरूपिणी । पंचक्रोशपरीमाणे स्वपादतलनिर्मिते

သူမ—ပရမာနန္ဒ (အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနန္ဒ) သဘောတရားဖြစ်သော ဒေဝီ—ပရမာနန္ဒရုပ်သဘောရှိသော နှစ်ပါးနှင့်အတူ၊ မိမိ၏ ခြေဖဝါးဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဖန်ဆင်းထားသော ငါးကရိုးရှ (five-krośa) အတိုင်းအတာရှိ ဤကṣेत्र၌ တည်ရှိ၏။

Verse 27

मुने प्रलयकालेपि न तत्क्षेत्रं कदाचन । विमुक्तं हि शिवाभ्यां यदविमुक्तं ततो विदुः

အို မုနိ၊ ပရလယကာလ၌ပင် ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರသည် မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်ခံရပါ။ ရှိဝနှင့် ရှိဝာတို့က မလွှတ်မချန်သောကြောင့် ပညာရှိတို့သည် ထိုကို «အဝိမုက္တ»—မစွန့်ပစ်သော—ဟု သိကြသည်။

Verse 28

न यदा भूमिवलयं न यदाऽपां समुद्भवः । तदा विहर्तुमीशेन क्षेत्रमेतद्विनि र्मितम्

မြေကြီး၏ဝိုင်းဝန်းမှုမရှိသေးသည့်အခါ၊ ရေတို့လည်း မပေါ်ပေါက်သေးသည့်အခါ၌ပင်—အီရှဝရသည် လီလာကစားနိုင်ရန်—ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರကို ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သည်။

Verse 29

इदं रहस्यं क्षेत्रस्य वेद कोपि न कुंभज । नास्तिकाय न वक्तव्यं कदाचिच्चर्मचक्षुषे

အို ကုಂಭဇ (အိုးမှ မွေးဖွားသူ)၊ ဤက္ෂೇತ್ರ၏ လျှို့ဝှက်အကြောင်းကို သိသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ နာස්တိက (ယုံကြည်မှုမဲ့) သို့ မည်သည့်အခါမျှ မပြောရ၊ ထို့ပြင် ‘အရေပြားမျက်စိ’ ဖြင့်သာ—အပြင်ပန်းသာမြင်သူ—ထံလည်း မပြောရ။

Verse 30

श्रद्धालवे विनीताय त्रिकालज्ञानचक्षुषे । शिवभक्ताय शांताय वक्तव्यं च मुमुक्षवे

သို့သော် ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိ၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူထံ၊ သုံးကာလကို သိမြင်သော ဉာဏ်မျက်စိဖြင့် ထွန်းလင်းသူထံ၊ ရှိဝဘက္တဖြစ်၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသူနှင့် မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်မှု) ကို တောင့်တသူထံ သာ ဟောကြားသင့်သည်။

Verse 31

अविमुक्तं तदरभ्य क्षेत्रमेतदुदीर्यते । पर्यंक भूतं शिवयोर्निरंतरसुखास्पदम्

ထိုအချက်မှစ၍ ဤက္ෂેત્રကို «အဝိမုက္တ» ဟု ကြေညာခေါ်ဆိုကြသည်။ ဤသန့်ရှင်းသော ဒေသသည် ရှိဝနှင့် ရှိဝာတို့၏ ပရယင်္က (အိပ်ရာ/နားရာ) ဖြစ်၍ မပြတ်မတောက် သုခ၏ နိရန္တရ အာသ్రယ ဖြစ်သည်။

Verse 32

अभावः कल्प्यते मूढैर्यदा च शिवयोस्तयोः । क्षेत्रस्यास्य तदाभावः कल्प्यो निर्वाणकारिणः

မိုက်မဲသူတို့က ဤနေရာ၌ ရှိဝနှင့် သူ၏ ရှက္တိတို့၏ ‘မရှိခြင်း’ ကို စိတ်ကူးယဉ်လျှင်၊ ထိုအခါ မုက္ခ (နိရ္ဝာဏ) ပေးသော ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၏ မရှိခြင်းကိုလည်း ထိုနည်းတူ စိတ်ကူးယဉ်ရမည်၊ အကြောင်းမူကား ၎င်း၏ သဘာဝတရားကပင် နိရ္ဝာဏကို ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 33

अनाराध्य महेशानमनवाप्य च काशिकाम् । योगाद्युपायविज्ञोपि न निर्वाणमवाप्नुयात्

မဟေရှာကို မပူဇော်မအာရాధနာဘဲ၊ ကာရှီကာ (ကာရှီ) ကို မရောက်မရရှိဘဲ၊ ယောဂနှင့် အခြားနည်းလမ်းများတွင် ကျွမ်းကျင်သူတောင် နောက်ဆုံးမုက္ခ (မောက္ခ) ကို မရနိုင်။

Verse 34

अस्यानंदवनं नाम पुरा कारि पिनाकिना । क्षेत्रस्यानंदहेतुत्वादविमुक्तमंनतरम्

ရှေးကာလ၌ ပိနာကင် (ရှိဝ) သည် ဤနေရာကို ‘အာနန္ဒဝန’ ဟူ၍ ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဤက္ෂೇತ್ರသည် အာနန္ဒ၏ တိုက်ရိုက်အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့် ချက်ချင်း ‘အဝိမုက္တ’—မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်သော—ဟူ၍လည်း ကျော်ကြားလာသည်။

Verse 35

आनंदकंदबीजानामंकुराणि यतस्ततः । ज्ञेयानि सर्वलिंगानि तस्मिन्नानंदकानने

အာနန္ဒကာနန၌ ရှိသမျှ လင်္ဂများကို၊ ဒိဗ္ဗအာနန္ဒ၏ ကန္ဒ-မျိုးစေ့များမှ နေရာအနှံ့ ပေါက်ထွက်လာသော အညှို့အပင်များဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 36

अविमुक्तमिति ख्यातमासीदित्थं घटोद्भव । तथा चाख्याम्यथ मुने यथासीन्मणिकर्णिका

ဤသို့ဖြင့်၊ ဟေ ဃဋောဒ္ဘဝ (အဂஸ္တျ)၊ ၎င်းသည် ‘အဝိမုက္တ’ ဟူ၍ ကျော်ကြားလာသည်။ ယခုမူ ဟေ မုနိ၊ မဏိကဏ္ဏိကာ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကိုလည်း ငါ ရှင်းပြမည်။

Verse 37

प्रागानंदवने तत्र शिवयो रममाणयोः । इच्छेत्यभूत्कलशज सृज्यः कोप्यपरः किल

ရှေးကာလ၌ အာနန္ဒဝန၌ သီဝနှင့် သက္တိတို့ ပျော်ရွှင်စွာ ရမဏနေစဉ်၊ အို ကလသဇ (အဂஸ္တျ)၊ “အခြားတစ်စုံတစ်ရာကိုလည်း ဖန်ဆင်းစေလို” ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုသာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 38

यस्मिन्न्यस्ते महाभारे आवां स्वः स्वैरचारिणौ । निर्वाणश्राणनं कुर्वः केवलं काशिशायिनाम्

ထိုမဟာဝန်ထုပ်ကို ချထားပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် သုဝဏ္ဏဘုံ၌ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကာ၊ ကာသီ၌ နေထိုင်သူတို့အတွက်သာ မောက္ခ (နိဗ္ဗာန်) အလှူကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 39

स एव सर्वं कुरुते स एव परिपाति च । स एव संवृणोत्यंते सर्वैश्वर्यनिधिः स च

သူတစ်ပါးမဟုတ်၊ ထိုသခင်တော်တစ်ပါးတည်းက အရာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်သည်; ထိုသခင်တော်တစ်ပါးတည်းက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်လည်း ထိုသခင်တော်တစ်ပါးတည်းက အရာအားလုံးကို ပြန်လည်စုစည်းယူဆောင်သည်—သူသည် အာဏာဣශ්ဝရ္ယ အားလုံး၏ خزာနာ ဖြစ်၏။

Verse 40

चेतःसमुद्रमाकुंच्य चिंताकल्लोलदोलितम् । सत्त्वरत्नं तमोग्राहं रजोविद्रुमवल्लितम्

စိုးရိမ်ပူပန်မှု လှိုင်းတံပိုးများကြောင့် လှုပ်ရှားနေသော စိတ်၏ သမုဒ္ဒရာကို ချုပ်တည်း၍ ထိန်းကွပ်လော့; ထိုအတွင်း၌ သတ္တဝသည် ရတနာကဲ့သို့၊ တမောသည် မိကျောင်းကဲ့သို့၊ ရဇောသည် ချည်နှောင်သော ပုလဲကျောက် (ကော်ရယ်) ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 41

यस्य प्रसादात्तिष्ठावः सुखमानंदकानने । परिक्षिप्त मनोवृत्तौ क्व हि चिंतातुरे सुखम्

သူ၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အာနန္ဒကာနန (ပျော်ရွှင်မှုတော) တွင် သက်သာပျော်ရွှင်စွာ တည်နေကြသည်။ စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပြန့်ကျဲသွားလျှင် စိုးရိမ်ပူပန်သူအတွက် သုခသည် ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။

Verse 42

संप्रधार्येति स विभुः सर्वतश्चित्स्वरूपया । तया सह जगद्धात्र्या जगद्धाताऽथ धूर्जटिः

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ အရာရာကို လွှမ်းမိုးနေသော သခင် ဓူရ္ဇဋိ (ရှီဝ) — လောကတို့၏ ထောက်တိုင် — အရပ်ရပ်၌ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်-သဘာဝရှိသော ဇဂဒမ္ဘာ မဟာမိခင်နှင့်အတူ စೃષ્ટိ၏ စီမံကိန်းကို စနစ်တကျ ချမှတ်ရန် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 43

सव्ये व्यापारयांचक्रे दृशमंगे सुधामुचम् । ततः पुमानाविरासीदेकस्त्रैलोक्यसुंदरः

ဘယ်ဘက်၌ အမృతရည်ကို စီးဆင်းစေသော မျက်မြင်တော်ကို လှုပ်ရှားစေတော်မူ၏။ ထို့နောက် တြိလောကအလှတရားဖြစ်သော ပုရုෂတစ်ပါးတည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 44

शांतः सत्त्वगुणोद्रिक्तो गांभीर्य जितसागरः । तथा च क्षमया युक्तो मुनेऽलब्धोपमोऽभवत्

သူသည် တည်ငြိမ်၍ စတ္တဝဂုဏ် ထွန်းကားသူ၊ နက်ရှိုင်းမှု၌ သမုဒ္ဒရာကိုတောင် ကျော်လွန်သူ၊ ခန္တီတရားနှင့် ပြည့်စုံသူ—အို မုနိ—နှိုင်းယှဉ်မရအောင် ဖြစ်လာ၏။

Verse 45

इंद्रनीलद्युतिःश्रीमान्पुंडरीकोत्तमेक्षणः । सुवर्णाकृति सुच्छाय दुकूलयुगलावृतः

သူသည် အင်ဒြနီလ မဏိကဲ့သို့ တောက်ပ၍ သီရိမင်္ဂလာပြည့်ဝ၊ ပုဏ္ဍရိက (ကြာ) ကဲ့သို့ အမြတ်ဆုံး မျက်စိရှိသူ။ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်၊ အလင်းရောင်သန့်စင်သော အသားအရေဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဒုကူလ အဝတ်နှစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

Verse 46

लसत्प्रचंडदोर्दंड युगलद्वयराजितः । उल्लसत्परमामोदनाभीह्रदकुशेशयः

သူသည် တောက်ပ၍ အင်အားကြီးသော လက်မောင်းနှစ်စုံဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ နာဘီသည် ရေကန်တစ်ကန်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ထိုအတွင်း၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး အနံ့သင်းနှင့် ပီတိအာနန္ဒဖြင့် တောက်လက်သော ကြာပန်းတစ်ပွင့် လင်းလက်နေ၏။

Verse 47

एकः सर्वगुणावासस्त्वेकः सर्वकलानिधिः । एकः सर्वोत्तमो यस्मात्ततो यः पुरुषोत्तमः

ထိုအရှင်တစ်ပါးတည်းသာ ကုသိုလ်ဂုဏ်အားလုံး၏ နေရာတော်ဖြစ်၍၊ အနုပညာနှင့် အာနုဘော်အားလုံး၏ خزာနာတော်လည်း ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးထက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် ထိုကြောင့် ‘ပုရုရှောတ္တမ’—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ—ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 48

ततो महांतं तं वीक्ष्य महामहिमभूषणम् । महादेव उवाचेदं महाविष्णुर्भवाच्युत

ထို့နောက် မဟာမဟိမာဖြင့် အလှဆင်တော်မူသော မဟာအရှင်ကို မြင်ကြည့်ပြီး မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်—“အချျုတ၊ မဟာဝိෂ္ဏု ဖြစ်လော့!”

Verse 49

तव निःश्वसितं वेदास्तेभ्यः सर्वमवैष्यसि । वेददृष्टेन मार्गेण कुरु सर्वं यथोचितम्

“ဝေဒများသည် သင်၏ အသက်ရှူထွက်ပင် ဖြစ်သည်; ထိုဝေဒတို့မှ သင်သည် အရာအားလုံးကို သိမြင်လိမ့်မည်။ ဝေဒက ပြသသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း သင့်လျော်သကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်လော့။”

Verse 50

इत्युक्त्वा तं महेशानो बुद्धितत्त्वस्वरूपिणम् । शिवया सहितो रुद्रो विवेशानंदकाननम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဗုဒ္ဓိ-တတ္တဝ၏ အနှစ်သာရကို ကိုယ်စားပြုသော ထိုအရှင်အား ရည်ညွှန်းကာ မဟေရှာန ရုဒ္ဒရသည် ရှိဝါနှင့်အတူ အာနန္ဒကာနန—ပျော်ရွှင်ခြင်းတော—သို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 51

ततः स भगवान्विष्णुर्मौलावाज्ञां निधाय च । क्षणं ध्यानपरो भूत्वा तपस्येव मनो दधौ

ထို့နောက် ဘဂဝါန် ဝိෂ္ဏုသည် အမိန့်တော်ကို ဦးခေါင်းပေါ်တင်၍ ဂုဏ်ပြုနမස්ကာရပြု၏။ ခဏတစ်ခဏ သမာဓိ၌ တည်ငြိမ်ကာ စိတ်ကို တပဿာကဲ့သို့ တည်စေ၏။

Verse 52

खनित्वा तत्र चक्रेण रम्यां पुष्करिणीं हरिः । निजांगस्वेदसंदोह सलिलैस्तामपूरयत्

ထိုနေရာ၌ ဟရိသည် သုဒർശနစက်ရဖြင့် လှပသော ပုရှ္ကရိဏီ (ရေကန်သန့်) ကို တူးဖော်တည်ဆောက်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စီးကျလာသော ချွေးရေစီးကြောင်းများဖြင့် ထိုရေကန်ကို ရေဖြည့်တော်မူ၏။

Verse 53

समाः सहस्रं पंचाशत्तप उग्रं चचार सः । चक्रपुष्कीरणी तीरे तत्र स्थाणुसमाकृतिः

စက်ရပုရှ္ကရိဏီ၏ ကမ်းနား၌ သူသည် တိုင်တံတားကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်ကာ၊ နှစ်တစ်ထောင်ငါးဆယ်တိုင်အောင် ပြင်းထန်သော တပသ (တပ) ကို ကျင့်သုံးခဲ့၏။

Verse 54

ततः स भगवानीशो मृडान्या सहितो मृडः । दृष्ट्वा ज्वलंतं तपसा निश्चलं मीलितेक्षणम्

ထို့နောက် ကရုဏာရှင် ဘဂဝန် ဣဿ (ရှီဝ) သည် မృဍာနီနှင့်အတူ လာရောက်၍၊ တပသ၏ တေဇောဖြင့် တောက်လောင်နေသော်လည်း မလှုပ်မယှက်၊ မျက်စိပိတ်၍ သမာဓိတွင် စူးစိုက်နေသူကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 55

तमुवाच हृषीकेशं मौलिमांदोलयन्मुहुः । अहो महत्त्वं तपसस्त्वहो धैर्यं च चेतसः

ထိုအခါ ဟೃṣīkēśa ထံသို့ ခေါင်းကို မကြာခဏ ငုံ့ညိတ်လျက် ပြောတော်မူသည်— “အဟော၊ တပသ၏ မဟာဂုဏ်! အဟော၊ စိတ်၏ သတ္တိနှင့် တည်ကြည်မှု မည်မျှ ကြီးမြတ်သနည်း!”

Verse 56

अहो अनिंधनो वह्निर्ज्वलत्येष निरंतरम् । अलं तप्त्वा महाविष्णो वरं वरय सत्तम

“အံ့ဩဖွယ်ပါ! မီးလောင်စာမရှိဘဲ ဤမီးသည် အစဉ်မပြတ် တောက်လောင်နေ၏။ တပသ လုံလောက်ပြီ၊ မဟာဝိෂ္ဏုရေ—သတ္တမမြတ်သူရေ၊ အလိုရှိသော ဝရ (အလှူ) ကို ရွေးချယ်ပါ။”

Verse 57

मृडस्याम्रोडितमिदं प्रत्यभिज्ञाय भाषितम् । उन्मीलित दृगंभोजः समुत्तस्थौ चतुर्भुजः

မೃဍ (ရှီဝ) ပြောသော စကားကို သဘောပေါက်သိမြင်ပြီး၊ လက်လေးဖက်ရှိသော အရှင်သည် ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်စိဖွင့်ကာ ထ၍ ရပ်တော်မူ၏။

Verse 58

श्रीविष्णुरुवाच । यदि प्रसन्नो देवेश देवदेव महेश्वर । भवान्या सहितं त्वां तु द्रष्टुमिच्छामि सर्वदा

သီရိဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– “အကယ်၍ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါက၊ ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ—ဘဝါနီနှင့်အတူ သင်ကို အမြဲတမ်း ဒർശနလိုချင်ပါသည်။”

Verse 59

सर्वकर्मसु सर्वत्र त्वामेव शशिशेखर । पुरश्चरं तं पश्यामि यथा तन्मे वरस्तथा

“အို ရှရှိရှေခရ၊ အလုပ်အကိုင်တိုင်း၌၊ နေရာတိုင်း၌၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်ကိုသာ မြင်တွေ့ပါစေ; သင်သည် အမြဲ ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ဦးဆောင်နေပါစေ—ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ဝရဖြစ်ပါစေ။”

Verse 60

त्वदीय चरणांभोज मकरंदमधूत्सुकः । मच्चेतो भ्रमरो भ्रांतिं विहायास्तु सुनिश्चलः

“သင်၏ ခြေတော်ကြာပန်း၏ ပန်းမှုန်မှ ထွက်သော ပျားရည်သကာရည်ကို တောင့်တလျက်၊ ကျွန်ုပ်စိတ်၏ ပျားကောင်သည် လှည့်လည်ပျံ့နှံ့ခြင်းအားလုံးကို စွန့်၍ အလွန်တည်ငြိမ်ပါစေ။”

Verse 61

श्रीशिव उवाच । एवमस्तु हृषीकेश यत्त्वयोक्तं जनार्दन । अन्यं वरं प्रयच्छामि तमाकर्णय सुव्रत

သီရိရှီဝက မိန့်တော်မူသည်– “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ၊ ဟေ ဟೃရှီကေရှ; သင်ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ ဟေ ဇနာဒန။ ထို့ပြင် အခြား ဝရတစ်ပါးကိုလည်း ပေးမည်—နားထောင်လော့၊ သီလဝတ္တရားမြတ်သူ။”

Verse 62

त्वदीयस्यास्य तपसो महोपचय दर्शनात् । यन्मयांदोलितो मौलिरहिश्रवणभूषणः

သင်၏ တပသ (တပဿာ) မှ ပုဏ္ဏသိုလ် အစုအဝေးကြီးကို မြင်ရသဖြင့် ငါသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၍ မြွေသဏ္ဍာန် နားအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ငါ့ခေါင်းသည် လှုပ်ယမ်းလှိုင်းယိုင်လာ၏။

Verse 63

तदांदोलनतः कर्णात्पपात मणिकर्णिका । मणिभिः खचिता रम्या ततोऽस्तु मणिकर्णिका

ထိုလှုပ်ယမ်းမှုကြောင့် နားမှ မဏိကဏ္ဏိကာ ကျသွား၏။ မဏိရတနာများဖြင့် ထိုးကပ်တန်ဆာဆင်ထား၍ လှပသဖြင့် ထို့ကြောင့် “မဏိကဏ္ဏိကာ” ဟု ခေါ်ကြစေ။

Verse 64

चक्रपुष्करिणी तीर्थं पुराख्यातमिदं शुभम् । त्वया चक्रेण खननाच्छंखचक्रगदाधर

ဤမင်္ဂလာတီရ္ထသည် ရှေးကတည်းက “စက္ကရပုဿကရိဏီ” ဟု ထင်ရှား၏။ အကြောင်းမှာ ရှင်—သင်္ခ၊ စက္က၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်—စက္ကဖြင့် တူးဖော်တော်မူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 65

मम कर्णात्पपातेयं यदा च मणिकर्णिका । तदाप्रभृति लोकेऽत्र ख्यातास्तु मणिकर्णिका

ဤမဏိကဏ္ဏိကာသည် ငါ့နားမှ ကျသွားသောအခါမှစ၍ ဤလောက၌ “မဏိကဏ္ဏိကာ” ဟူ၍ ထင်ရှားကျော်ကြားလာ၏။

Verse 66

श्रीविष्णुरुवाच । मुक्ताकुंडलपातेन तवाद्रितनयाप्रिय । तीर्थानां परमं तीर्थं मुक्तिक्षेत्रमिहास्तु वै

သီရိဗိဿဏု မိန့်တော်မူသည်— တောင်သမီး (ပါရဝတီ) ၏ချစ်သူအို၊ သင်၏ မုက္တာနားကပ် ကျသွားခြင်းကြောင့် ဤနေရာသည် တီရ္ထတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးတီရ္ထ၊ မုက္ခိကေတ္တ (လွတ်မြောက်ရာကဏ္ဍ) ဖြစ်ပါစေ။

Verse 67

काशतेऽत्र यतो ज्योतिस्तदनाख्येयमीश्वरः । अतो नामापरं चास्तु काशीति प्रथितं विभो

အို ဘုရားရှင်၊ ဤနေရာ၌ ဖော်ပြမရသော ဒေဝတော်အလင်းရောင် တောက်ပလျက်ရှိသဖြင့်၊ အို အရှင်ကြီး၊ အခြားအမည်တစ်ပါးကိုလည်း တည်စေပါ—“ကာရှီ” ဟူ၍ ကျော်ကြားစေပါ။

Verse 68

अन्यं वरं वरे देव देयः सोप्यविचारितम् । स ते परोपकारार्थं जगद्रक्षामणे शिव

အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မစဉ်းစားမနှောင့်နှေးဘဲ အခြားကောင်းချီးတစ်ပါးကိုလည်း ပေးသနားပါ—သူတစ်ပါးအကျိုးအတွက် ဖြစ်စေပါ၊ အို ရှီဝ၊ လောကကို ကာကွယ်သူ။

Verse 69

आब्रह्मस्तंबपर्यंतं यत्किंचिज्जंतुसंज्ञितम् । चतुर्षु भूतग्रामेषु काश्यां तन्मुक्तिमाप्स्यतु

ဗြဟ္မာမှ စ၍ မြက်တံတစ်ချောင်းအထိ—“အသက်ရှိသတ္တဝါ” ဟု ခေါ်သမျှ၊ သတ္တဝါအုပ်စု လေးမျိုးအတွင်းရှိသမျှ—ကာရှီ၌ မောက္ခကို ရရှိမည်။

Verse 70

अस्मिंस्तीर्थवरे शंभो मणिश्रव णभूषणे । संध्यां स्नानं जपं होमं वेदाध्ययनमुत्तमम् । तर्पण पिंडदानं च देवतानां च पूजनम्

အို ရှမ္ဘု၊ ဤအထူးမြတ်သော တီရ္ထ၌ “မဏိရှ္ရဝဏ-ဘူရှဏ” ဟူသောနေရာတွင်—စန္ဓျာကర్మ၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဂျပ်၊ ဟိုးမ၊ အထူးမြတ်သော ဝေဒပညာလေ့လာခြင်း၊ တർပဏ၊ ပိဏ္ဍဒါန နှင့် ဒေဝတော်များကို ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပါ။

Verse 71

गोभूतिलहिरण्याश्वदीपान्नांबरभूषणम् । कन्यादानं प्रयत्नेन सप्ततंतूननेकशः

နွား၊ မြေယာ၊ နှမ်း၊ ရွှေ၊ မြင်း၊ မီးအိမ်၊ အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းတို့ကို ဒါနပြုပါ; ထို့ပြင် ကြိုးစား၍ ကနျာဒါနကို ပြုလုပ်ကာ၊ ကြိုးခုနစ်ချောင်းဖြင့် ယက်သော အဝတ်အထည်မျိုးစုံတို့ကိုလည်း များစွာ ဒါနပြုပါ။

Verse 72

व्रतोत्सर्गं वृषोत्सर्गं लिंगादि स्थापनं तथा । करोति यो महाप्राज्ञो ज्ञात्वायुःक्षणगत्वरम्

အသက်တာသည် ခဏအတွင်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟု သိမြင်၍၊ မဟာပညာရှိသူသည် ဤနေရာ၌ သာသနာရေးကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်သည်—ဝရတ၏ အဆုံးသတ်ပူဇော်မှု (vratotsarga)၊ နွားထီးကို ဒါနပေးခြင်း (vṛṣotsarga) နှင့် ရှီဝလင်္ဂနှင့် သန့်ရှင်းသင်္ကေတများကို ပရတိဋ္ဌာနာဖြင့် တည်ထောင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

Verse 73

विपत्तिं विपुलां चापि संपत्तिमतिभंगुराम् । अक्षया मुक्तिरेकास्तु विपाकस्तस्य कर्मणः

ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ရောက်လာသော်လည်း၊ သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း—အလွန်ပျက်လွယ်သော်လည်း—ဤသန့်ရှင်းကောင်းမှု၏ တည်မြဲသော အကျိုးတစ်ခုတည်းမှာ မပျက်မယွင်းသော မုတ္တိ (mokṣa) ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 74

अन्यच्चापि शुभं कर्म यदत्र श्रद्धयायुतम् । विनात्मघातमीशान त्यक्त्वा प्रायोपवेशनम्

ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပြုလုပ်သော ကောင်းမှုအခြားအားလုံးသည်—ကိုယ်ကို ထိခိုက်စေခြင်းမရှိဘဲ၊ အို ဣရှာန—ပရာယိုပဝေသန (သေသည်အထိ အစာမစားခြင်း) ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ ဓမ္မအကျိုး ဖြစ်ထွန်းစေသည်။

Verse 75

नैःश्रेयस्याः श्रियो हेतुस्तदस्तु जगदीश्वर । नानुशोचति नाख्याति कृत्वा कालांतरेपि यत्

အို ကမ္ဘာ၏ အရှင်၊ ထိုကောင်းမှုသည် နိဿ္ရေယသ (အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး) နှင့် စစ်မှန်သော သီရိ (ကောင်းချီး) ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပါစေ—အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက်တောင် မနောင်တရ၊ မကြွားဝါလိုသော ကုသိုလ်ကံတည်း။

Verse 76

तदिहाक्षयतामेतु तस्येश त्वदनुग्रहात् । तव प्रसादात्तस्येश सर्वमक्षयमस्तु तत्

ထို့ကြောင့် အို အရှင်၊ သင်၏ အနုဂြဟာကြောင့် ဤနေရာ၌ ထိုကုသိုလ်သည် မပျက်မယွင်း ဖြစ်ပါစေ။ အို အရှင်၊ သင်၏ ပရသာဒကြောင့် ထိုအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် မယိုယွင်း မပျက်စီး ဖြစ်ပါစေ။

Verse 77

यदस्ति यद्भविष्यच्च यद्भूतं च सदाशिव । तस्मादेतच्च सर्वस्मात्क्षेत्रमस्तु शुभोदयम्

အို စဒါရှီဝ! ရှိသမျှ၊ ဖြစ်လာမည့်အရာ၊ ဖြစ်ပြီးခဲ့သမျှ—ထိုအရာအားလုံးထက် ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသည် မြင့်မြတ်လွန်ကဲ၍ မင်္ဂလာအပေါ်ထွန်းရာ အရင်းအမြစ် ဖြစ်ပါစေ။

Verse 78

यथा सदाशिव त्वत्तो न किंचिदधिकं शिवम् । तथानंदवनादस्मात्किंचिन्मास्त्वधिकं क्वचित्

အို စဒါရှီဝ၊ အို ရှီဝ! သင်ထက် မြင့်မြတ်သည့်အရာ မရှိသကဲ့သို့—ဤ အာနန္ဒဝန ထက် မြင့်မြတ်သည့်အရာ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိပါစေ။

Verse 79

विना सांख्येन योगेन विना स्वात्मावलोकनम् । विना व्रत तपो दानैः श्रेयोऽस्तु प्राणिनामिह

ဤနေရာ၌ သတ္တဝါတို့သည် စာင်ခ္ယ မရှိဘဲ၊ ယောဂ မရှိဘဲ၊ ကိုယ်အတွင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိဘဲ၊ ဝရတ၊ တပ၊ ဒါန မရှိဘဲပင် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ရပါစေ။

Verse 80

शशका मशका कीटाः पतं गास्तुरगोरगाः । पंचक्रोश्यां मृताः काश्यां संतु निर्वाणदीक्षिताः

ကာသီ၏ ပဉ္စကရိုးသီ ဝန်းကျင်အတွင်း၌ သေဆုံးသော ယုန်၊ ခြင်၊ ပိုးမွှား၊ ငှက်၊ မြင်းနှင့် မြွေတို့ပင်—နိဗ္ဗာန်သို့ ဒိက္ခာခံယူပြီးသူကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 81

नामापि गृह्णतां काश्याः सदैवास्त्वेनसः क्षयः

ကာသီ၏ နာမကိုသာ အနည်းငယ်ပင် အော်ခေါ် သို့မဟုတ် သတိရသူတို့အတွက် ပാപကင်းစင်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ဖြစ်ပါစေ။

Verse 82

सदा कृतयुगं चास्तु सदाचास्तूत्तरायणम् । सदा महोदयश्चास्तु काश्यां निवसतां सताम्

ကာသီ၌ နေထိုင်သော သီလဝန်သူတော်ကောင်းတို့အတွက် အမြဲတမ်း ကృతယုဂကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ; အမြဲတမ်း မင်္ဂလာရှိသော ဥတ္တရာယဏ ဖြစ်ပါစေ; ထို့ပြင် သူတို့အတွက် အမြဲတမ်း မဟောဒယ ဟူသော သန့်ရှင်းမြတ်သော မဟာဆုံစည်းမှု ရှိပါစေ။

Verse 83

यानि कानि पवित्राणि श्रुत्युक्तानि सदाशिव । तेभ्योऽधिकतरं चास्तु क्षेत्रमेतत्त्रिलोचन

အို စဒါရှီဝ! ဝေဒများ၌ ကြားနာတော်မူရာတွင် ဖော်ပြထားသော သန့်စင်စေသော အရာအားလုံးထက်၊ အို သုံးမျက်စိရှင် တြိလိုချန! ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသည် ပိုမိုသန့်စင်စေသော အရာဖြစ်ပါစေ။

Verse 84

चतुर्णामपि वेदानां पुण्यमध्ययनाच्च यत् । तत्पुण्यं जायतां काश्यां गायत्रीलक्ष जाप्यतः

ဝေဒလေးပါးကို သန့်ရှင်းစွာ လေ့လာဖတ်ရှုခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ကာသီ၌ ဂါယတ္ရီမန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ် (japa) ပြုခြင်းဖြင့် ထိုပုဏ္ဏာတည်းဟူသော ကုသိုလ် ပေါ်ပေါက်ပါစေ။

Verse 85

अष्टांगयोगाभ्यासेन यत्पुण्यमपि जायतेः । तत्पुण्यं साधिकं भूयाच्छ्रद्धाकाशीनिषेवणात्

အဋ္ဌာင်္ဂယောဂ အလေ့အကျင့်ဖြင့် ရရှိသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ကာသီကို စေဝာပြု၍ ကာသီ၌ နေထိုင်ခြင်းကြောင့် ထိုပုဏ္ဏာသည် ပိုမိုတိုးပွားပါစေ။

Verse 86

कृच्छ्रचांद्रायणाद्यैश्च यच्छ्रेयः समुपार्ज्यते । तदेकेनोपवासेन भवत्वानंदकानने

ကೃચ્છရ၊ စန္ဒြာယဏ စသည့် ခက်ခဲသော ဝတ်တရားများဖြင့် ရရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းကျိုးကို၊ ဤ အာနန္ဒဝန၌ တစ်ကြိမ်တည်း အုပဝါသ (အစာရှောင်) ဖြင့်ပင် ရရှိပါစေ။

Verse 87

अन्यत्र यत्तपस्तप्त्वा श्रेयः स्याच्छरदां शतम् । तदस्तु काश्यां वर्षेण भूमिशय्या व्रतेन हि

အခြားနေရာတွင် ဆောင်းဦးရာသီတစ်ရာကြာ တပဿာကျင့်မှ ရသော ကုသိုလ်မြတ်ကို ကာရှီ၌ မြေပြင်ပေါ်အိပ်သည့် ဝရတဖြင့် တစ်နှစ်အတွင်း ရရှိပါစေ။

Verse 88

आजन्म मौनव्रततो यदन्यत्रफलं स्मृतम् । तदस्तु काश्यां पक्षाहः सत्यवाक्परिभाषणात्

အခြားနေရာတွင် တစ်ဘဝလုံး မောနဝရတ (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) မှ ရသည်ဟု ဆိုသော အကျိုးကို ကာရှီ၌ စကားမှန်သာ ပြောဆိုခြင်းဖြင့် နှစ်ပတ်အတွင်း ရရှိပါစေ။

Verse 89

अन्यत्र दत्त्वा सर्वस्वं सुकृतं यत्समीरितम् । सहस्रभोजनात्काश्यां तद्भूयादयुताधिकम्

အခြားနေရာတွင် ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်သမျှ အလုံးစုံ လှူဒါန်းခြင်းမှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော ကုသိုလ်ကို ကာရှီ၌ လူတစ်ထောင်ကို အစာကျွေးခြင်းဖြင့် အယုတ (တစ်သောင်း) ထက်ပို၍ တိုးပွားပါစေ။

Verse 90

मुक्तिक्षेत्राणि सर्वाणि यत्संसेव्योदितं फलम् । पंचरात्रात्तदत्रास्तु निषेव्य मणिकर्णिकाम्

မုက္ခိကေတ္တ (လွတ်မြောက်ရာကွင်း) အားလုံးကို ဆည်းကပ်ခြင်းမှ ရသည်ဟု ကြေညာသော အကျိုးကို ဤနေရာ၌ မဏိကဏ္ဏိကာကို သဒ္ဓါဖြင့် ဆည်းကပ်လျှင် ငါးညအတွင်း ရရှိပါစေ။

Verse 91

प्रयागस्नानपुण्येन यत्पुण्यं स्याच्छिवप्रदम् । काशीदर्शनमात्रेण तत्पुण्यं श्रद्धयास्त्विह

ပရယာဂ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းမှ ဖြစ်၍ ရှိဝ၏ ကရုဏာကို ပေးသော ကုသိုလ်ကဲ့သို့ပင်၊ ဤနေရာ၌ သဒ္ဓါဖြင့် ကာရှီကို မြင်ရုံသာဖြင့် ထိုကုသိုလ်ကို ရရှိပါစေ။

Verse 92

यत्पुण्यमश्वमेधेन यत्पुण्यं राजसूयतः । काश्यां तत्पुण्यमाप्नोतु त्रिरात्रशयनाद्यमी

အရှွမေဓ ယဇ္ဈနာမှ ရသော ကုသိုလ်နှင့် ရာဇသုယမှ ရသော ကုသိုလ်တို့ကဲ့သို့ပင်၊ စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သူသည် ကာသီ၌ သုံးညအိပ်နေခြင်း ဝရတဖြင့် ထိုကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 93

तुलापुरुषदानेन यत्पुण्यं सम्यगाप्यते । काशीदर्शनमात्रेण तत्पुण्यं श्रद्धयास्तु वै

တူလာပုရုသ ဒါနဖြင့် မှန်ကန်စွာ ရသော ကုသိုလ်သည်၊ ကာသီကို မျက်မြင်တစ်ခါသာ မြင်ရုံဖြင့်ပင်—ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် မြင်လျှင်—အမှန်တကယ် ရရှိ၏။

Verse 94

इति विष्णोर्वरं श्रुत्वा देवदेवो जगत्पतिः । उवाच च प्रसन्नात्मा तथाऽस्तु मधुसूदन

ဤသို့ ဗိဿဏု၏ ဝရကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ လောက၏ အရှင်သည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် “တထာစ্তু၊ မဓုသူဒန” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 95

श्रीमहादेव उवाच । शृणु विष्णो महाबाहो जगतः प्रभवाप्यय । विधेहि सृष्टिं विविधां यथावत्त्वं श्रुतीरिताम्

သီရိ မဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—“နားထောင်လော့၊ ဗိဿဏု မဟာဗာဟု၊ လောကတို့၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းရေ! ဝေဒတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ မျိုးစုံသော စೃಷ್ಟိကို မှန်ကန်စွာ စီမံဖန်ဆင်းလော့။”

Verse 96

पितेव सर्वभूतानां धर्मतः पालको भव । विध्वंसनीया विविधा धर्मध्वंसविधायिनः

ဓမ္မအတိုင်း ဖခင်ကဲ့သို့ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လော့; ထို့ပြင် ဓမ္မကို ဖျက်ဆီးစေသူ အမျိုးမျိုးတို့ကို ချေမှုန်းလော့။

Verse 97

धर्मेतरपथस्थानामुपसंहृतये हरे । हेतुमात्रं भवान्यस्मात्स्वकर्मनिहता हि ते

အို ဟရီဘုရား၊ ဓမ္မမဟုတ်သော လမ်းပေါ်၌ ရပ်နေသူတို့ကို အဆုံးသတ် (ဖျက်ဆီး) စေရန်၌ သင်သည် ကိရိယာတရားအဖြစ် အကြောင်းရင်းသာ ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကံကြောင့်ပင် ကျဆုံးကြသည်။

Verse 98

यथा परिणतं सस्यं पतेत्प्रसवबंधनात् । ते परीणतपाप्मानः पतिष्यंति तथा स्वयम्

သီးနှံသည် ရင့်မှည့်လာသော် အမြီးချည်နှောင်မှုမှ အလိုအလျောက် ကျသွားသကဲ့သို့၊ ပാപကံသည် ရင့်မှည့်ပြီးသူတို့လည်း ထိုနည်းတူ မိမိအလိုအလျောက် ကျဆုံးကြမည်။

Verse 99

ये च त्वामवमन्यंते दर्पिताः स्वतपोबलैः । तेषां चैवोपसंहृत्यै प्रभविष्याम्यहं हरे

ထို့ပြင် မိမိတို့၏ တပဿာအင်အားကြောင့် မာန်ထောင်၍ သင့်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူတို့အတွက်လည်း—အို ဟရီဘုရား၊ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ငါသည် ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 100

उपपातकिनो ये च महापातकिनश्च ये । तेपि काशीं समासाद्य भविष्यंति गतैनसः

အပြစ်သေး (ဥပပာတက) ကျူးလွန်သူများနှင့် မဟာအပြစ် (မဟာပာတက) ကျူးလွန်သူများပင်—ကာသီသို့ ရောက်လာလျှင် ပင်ပန်းသော အပြစ်မလွတ်ကင်းသူမဟုတ်ဘဲ အပြစ်ကင်းစင်လာကြသည်။

Verse 110

विष्णोऽविमुक्ते संवासः कर्मनिर्मूलनक्षमः । द्वित्राणां हि पवित्राणां निर्वाणा येह जायते

အို ဗိဿဏုဘုရား၊ အဝိမုတ္တ၌ နေထိုင်ခြင်းသည် ကံကို အမြစ်မှ ပယ်ဖျက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သန့်ရှင်းသူတို့အတွက် ဤနေရာ၌ နှစ် သို့မဟုတ် သုံး ရက်/ည အတွင်း နိဗ္ဗာန် (မောက္ခ) ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 120

अश्रद्धयापि यः स्नातो मणिकर्ण्यां विधानतः । सोपि पुण्यमवाप्नोति स्वर्गप्राप्तिकरं परम्

မဏိကဏ္ဏိကာ၌ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ရေချိုးသန့်စင်သူသည် ယုံကြည်မှု(သဒ္ဓါ) မရှိသော်လည်း ပုဏ္ဏ(ကုသိုလ်) ကို ရရှိသည်—ကောင်းကင်(သွဂ္ဂ) သို့ ရောက်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏ ဖြစ်၏။

Verse 130

योसौ विश्वेश्वरो देवः काशीपुर्यामुमे स्थितः । लिंगरूपधरः साक्षान्मम श्रेयास्पदं हि तत्

အို အုမာ! ကာသီမြို့၌ တည်ရှိသော ဝိශ්ဝေရှ္ဝရ သခင်သည် လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားတော်မူ၏—ထိုအရာသည် ငါ၏ ကောင်းကျိုးအမြင့်ဆုံး၏ အာသနာ၊ အမြတ်တရား၏ အခြေတည်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 140

बहूपसर्गो योगोयं कृच्छ्रसाध्यं तपो हि यत् । योगाद्भ्रष्टस्तपोभ्रष्टो गर्भक्लेशसहःपुनः

ဤ ယောဂကျင့်စဉ်သည် အတားအဆီးများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တပဿ(တပ) သည်လည်း ခက်ခဲစွာသာ အောင်မြင်နိုင်သည်။ ယောဂမှ လွဲချော်သူ သို့မဟုတ် တပမှ ပျက်ကွက်သူသည် မိခင်ဝမ်း၏ ဒုက္ခကို ထပ်မံ ခံစားရသည် (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း)။

Verse 150

व्यास उवाच । अगस्त्यस्य पुरः सूत कथयित्वा कथामिमाम् । सर्वपापप्रशमनीं पुनः स्कंद उवाच ह

ဗျာသက ပြောသည်– အို စူတ! အဂஸ္တျ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဤပုံပြင်ကို (အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေသော ပုံပြင်ကို) ပြောကြားပြီးနောက်၊ စကန္ဒသည် ထပ်မံ မိန့်ကြားတော်မူ၏။