Adhyaya 17

Verse 1

शिवशर्मोवाच । शुक्रसंबंधिनी देवौ कथा श्रावि मया शुभा । यस्याः श्रवणमात्रेण प्रीणिते श्रवणे मम

ရှီဝရှර්မာက ဆို၏။ အို ဒေဝီ၊ သုကြနှင့် ဆက်နွယ်သော မင်္ဂလာကထာကို ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုကထာကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် နားထောင်နေစဉ်တင် ငါ၏ နှလုံးသားသည် ပီတိဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 2

कस्य पुण्यनिधेर्लोकः शोकहृत्त्वेष निर्मलः । एतदाख्यातुमुद्युक्तौ भवंतौ भवतां मम

အို မင်္ဂလာကုသိုလ်၏ خزန်နှစ်ပါးရေ—ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးသော အညစ်အကြေးကင်းသန့်ရှင်းသော လောကဤသည် မည်သူ၏လောကနည်း? ကျွန်ုပ်အား ရှင်းလင်းပြောကြားရန် အသင့်ဖြစ်ကြပါ။

Verse 3

धयित्वा श्रोत्रपात्राभ्यां वाणीममृतरूपिणीम् । न तृप्तिमधिगच्छामि भवन्मुखसुखोद्गताम्

ကျွန်ုပ်သည် နား၏ခွက်နှစ်ခွက်ဖြင့် သင်တို့၏ အမృతသဏ္ဍာန် ဝါဏီကို သောက်ပြီးပြီ—သင်တို့၏နှုတ်မှ ချိုမြိန်စွာ စီးဆင်းလာသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်သည် မတော်တဆ မပြည့်ဝသေးပါ။

Verse 4

गणावूचतुः । लोहितांगस्य लोकोयं शिवशर्मन्निबोध ह । उत्पत्तिं चास्य वक्ष्यावो भूसुतोयं यथाभवत्

ဂဏာတို့က ပြောကြသည်– “အို Śivaśarman၊ သိမှတ်လော့။ ဤလောကသည် Lohitāṅga ၏လောကဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် ဤသူသည် မြေမိခင်၏သား ဖြစ်လာပုံကိုလည်း ငါတို့ပြောမည်။”

Verse 5

पुरा तपस्यतः शंभोर्दाक्षायण्या वियोगतः । भालस्थलात्पपातैकः स्वेदबिंदुर्महीतले

ရှေးကာလ၌ Śambhu သည် Dākṣāyaṇī နှင့် ခွဲခွာရသဖြင့် တပသျာပြုနေစဉ်၊ နဖူးမှ ချွေးတစ်စက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။

Verse 6

ततः कुमारः संजज्ञे लोहितांगो महीतलात् । स्नेहसंवर्धितः सोथ धात्र्या धात्रीस्वरूपया

ထိုမှ မြေပြင်မှပင် ကလေးတစ်ဦး—Lohitāṅga—မွေးဖွားလာ၏။ ထို့နောက် Dhātrī (မြေမိခင်) ၏ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သော နို့မိခင်က မေတ္တာဖြင့် သူ့ကို ပြုစုကြီးပြင်းစေ하였다။

Verse 7

माहेय इत्यतः ख्यातिं परामेष गतः सदा । ततस्तेपे तपोत्युग्रमुग्रपुर्यां पुरानघ

ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း ‘မာဟေယ’ ဟူသောအမည်ဖြင့် မဟာဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သူသည် ဥဂ္ဂရပူရီ၌ အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 8

असिश्च वरणा चापि सरितौ यत्र शोभने । द्युनद्योत्तरवाहिन्या मिलितेऽत्र जगद्धिते

ဤအလှပသောနေရာ၌ အစိနှင့် ဝရဏာ မြစ်တို့သည် မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသော ကောင်းကင်မြစ်နှင့် ဆုံမိကြသည်။ ဤဆုံရာသည် ကမ္ဘာလောက၏ အကျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 9

सर्वगोपि हि विश्वेशो यत्र नित्यं प्रकाशते । मुक्तये सर्वजंतूनां कालोज्ज्ञित स्ववर्ष्मणाम्

အကြောင်းမူကား ထိုနေရာ၌ အားလုံးမှ ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း ဗိශ්ဝေရှ သခင်သည် အမြဲတမ်း တောက်ပနေပြီး၊ ကာလ (အချိန်) ၏ အာဏာအောက်ကျသည့် သတ္တဝါအားလုံးကို မောက္ခကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 10

अमृतं हि भवंत्येव मृता यत्र शरीरिणः । अनुग्रहं समासाद्य परं विश्वेश्वरस्य ह

အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါများ သေဆုံးပြီးနောက်တောင် ဗိශ්ဝေရှဝရ သခင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာတော်ကို ရရှိသဖြင့် အမရဖြစ်လာကြသည်။

Verse 11

अपुनर्भवदेहास्ते येऽविमुक्रेतनुत्यजः । विना सांख्येन योगेन विना नानाव्रतादिभिः

အဝိမုက္တ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူတို့သည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကင်းသော ကိုယ်တော်ကို ရရှိကြသည်—ဆာಂಖ್ಯ မလို၊ ယောဂ မလို၊ အမျိုးမျိုးသော ဝရတ (သစ္စာဝတ်) စသည်တို့လည်း မလို။

Verse 12

संस्थाप्य लिंगं विधिना स्वनाम्नांगारकेश्वरम् । पांचमुद्रे महास्थाने कंबलाश्वतरोत्तरे

သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း လင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ မိမိနာမအတိုင်း “အင်္ဂါရကေရှဝရ” ဟု အမည်ပေး하였다။ ကမ္ဗလာအရှဝတရ၏ မြောက်ဘက်ရှိ “ပဉ္စမုဒြာ” မဟာသန့်ရှင်းရာဌာန၌ ဖြစ်သည်။

Verse 13

ज्वलदंगारवत्तेजो यावत्तस्यशरीरतः । विनिर्ययौ तपस्तावत्तेन तप्तं महात्मना

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ မီးလောင်နေသော အင်္ဂါရကဲ့သို့ တေဇောတောက်ပမှု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးတောက်အလင်းရောင် ထွက်နေသမျှကာလပတ်လုံး မဟာတ္မာသည် တပဿာ၌ တပျက်လောင်လျက်ရှိ하였다။

Verse 14

ततोंगारक नाम्ना स सर्वलोकेषु गीयते । तस्य तुष्टो महादेवो ददौ ग्रहपदं महत्

ထို့ကြောင့် သူသည် လောကအားလုံးတွင် “အင်္ဂါရက” ဟူသောနာမဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုခံရသည်။ သူ့အပေါ် ပီတိဖြစ်သော မဟာဒေဝသည် ဂြဟ (ဂြိုဟ်ဒေဝ) အဖြစ် မြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ပေးအပ်하였다။

Verse 15

अंगारक चतुर्थ्यां ये स्नात्वोत्तरवहांभसि । अभ्यर्च्यांगारकेशानं नमस्यंति नरोत्तमाः

“အင်္ဂါရက စတုရ္ထီ” နေ့၌ ဥတ္တရဝဟာ (မြောက်သို့စီးသော ရေစီး) ၏ ရေတွင် ရေချိုးပြီး “အင်္ဂါရကေရှ” ကို ပူဇော်အာရဓနာကာ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုသော နရောတ္တမတို့သည်—

Verse 16

न तेषां ग्रहपीडा च कदाचित्क्वापि जायते । अंगांरकेन संयुक्ता चतुर्थी लभ्यते यदि

သူတို့အတွက် မည်သည့်အချိန်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဂြဟပီဋာ (ဂြိုဟ်ဒုက္ခ) မပေါ်ပေါက်တော့—အင်္ဂါရက (မားစ်) နှင့် ယှဉ်တွဲသော စတုရ္ထီကို ရရှိပါက။

Verse 17

उपरागसमं पर्व तदुक्तं कालवेदिभिः । तस्यां दत्तं हुतं जप्तं सर्वं भवति चाक्षयम्

အချိန်သန့်ရှင်းမှုကို သိမြင်သူတို့က ဤပွဲတော်သည် ဂြိုဟ်ကွယ်ပွဲတော်နှင့် တူညီကြောင်း ဆိုကြသည်။ ထိုနေ့တွင် ဒါနပေးခြင်း၊ ဟောမမီးပူဇော်ခြင်း၊ ဂျပ်ပ (japa) ရွတ်ဆိုခြင်းတို့၏ အကျိုးသည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်လာသည်။

Verse 18

श्रद्धया श्राद्धदा ये वै चतुर्थ्यंगारयोगतः । तेषां पितॄणां भविता तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် အင်္ဂါရက (Aṅgāraka) နှင့် တွဲသော စတုရ్థီနေ့တွင် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုသူတို့၏ ပိတೃများသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တೃप्तိ (စိတ်ကျေနပ်မှု) ရရှိကြသည်။

Verse 19

अंगारकचतुर्थ्यां तु पुरा जज्ञे गणेश्वरः । अतएव तु तत्पर्व प्रोक्तं पुण्यसमृद्धये

ရှေးကာလတွင် အင်္ဂါရက စတုရ్థီနေ့၌ပင် ဂဏေရှဝရ (Gaṇeśvara) မွေးဖွားတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) တိုးပွားစေဖို့ ထိုပွဲတော်ကို သန့်ရှင်းသော ပర్వအဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 20

एकभक्तव्रती तत्र संपूज्य गणनायकम् । किंचिद्दत्त्वा तमुद्दिश्य न विघ्नैरभिभूयते

ထိုနေရာ၌ အဲကဘက္တ ဝရတ (ekabhakta-vrata) ကို ထိန်းသိမ်းပြီး ဂဏနာယက (Gaṇanāyaka) ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကာ၊ သူ့ကို ရည်ညွှန်း၍ အနည်းငယ်ပင် ဒါနပြုလျှင် အတားအဆီးများကြောင့် မလွှမ်းမိုးခံရ။

Verse 21

अंगारेश्वर भक्ता ये वाराणस्यां नरोत्तमाः । तेऽस्मिन्नंगारके लोके वसंति परमर्द्धयः

ဝါရာဏသီ၌ အင်္ဂါရေးရှဝရ (Aṅgāreśvara) ကို ကိုးကွယ်သော လူထူးလူမြတ်တို့သည် ဤအင်္ဂါရက-လောက၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့်အတူ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 22

अगस्त्य उवाच । इत्थं कथयतोरेव रम्यां पुण्यवतीं कथाम् । भगवद्गणयोः प्राप नेत्रातिथ्यं गुरोः पुरी

အဂස්တျက ပြောသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် အလှပနှင့် ကုသိုလ်ပေးသော ပုံပြင်ကို ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ ဂုရု၏ သန့်ရှင်းသော မြို့တော် ကာရှီသည် ဘဂဝန်၏ ဂဏာတို့၏ မျက်စိမြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာ၍ မျက်စိအတွက် ပွဲတော်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 23

नेत्रानंदकरीं दृष्ट्वा शिवशर्माऽथ तां पुरीम् । पप्रच्छाचार्यवर्यस्य कस्येयं पूरनुत्तमा

မျက်စိကို ပျော်ရွှင်စေသော ထိုမြို့တော်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ ရှိဝရှာမာက အထူးမြတ်သော အာචာရျကို မေးလေသည်—“ဤမတူညီနိုင်သော မြို့တော်သည် မည်သူ၏ မြို့နည်း?”

Verse 24

गणावूचतुः । सखे सुखं समाख्यावो नानाख्येयं तवाग्रतः । अध्वखेदापनोदाय पुनरस्याः पुरः कथाम्

ဂဏာတို့က ပြောကြသည်။ “မိတ်ဆွေ၊ သင်၏ရှေ့တွင် ပြောထိုက်သောအရာတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောမည်။ လမ်းခရီးပင်ပန်းမှုကို ဖယ်ရှားရန် နားထောင်ပါ—ဤမြို့တော်၏ ကထာကို ထပ်မံ ပြောကြားမည်။”

Verse 25

विधेर्विधित्सतः पूर्वं त्रिलोकीरचनां मुदा । आविरासुः सुताः सप्त मानसाः स्वस्यसंनिभाः

ဗိဓာတೃ (ဗြဟ္မာ) သည် ပီတိဖြင့် သုံးလောကကို ဖန်ဆင်းလိုသော အလိုရှိစဉ်၊ ဖန်ဆင်းမှု မစတင်မီပင် မိမိနှင့် ဆင်တူသော စိတ်မှ မွေးဖွားသည့် သားတော် ခုနစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 26

मरीच्यत्र्यंगिरो मुख्याः सर्वे सृष्टिप्रवर्तकाः । प्रजापतेरंगिरसस्तेष्वभूद्देवसत्तमः

သူတို့အနက် မရီချီ၊ အတြီ၊ အင်္ဂိရသ တို့သည် အထင်ကရဖြစ်၍ စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုကို လှုံ့ဆော်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ပ္ရဇာပတိ အင်္ဂိရသမှ နတ်သဘောတူသူများအနက် အမြတ်ဆုံးသော သားတော်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 27

सुतश्चांगिरसो नाम बुद्ध्या विबुधसत्तमः । शांतो दांतो जितक्रोधो मृदुवाङ्निर्मलाशयः

သူ၏သားသည် အာင်္ဂိရသ ဟု အမည်ရ၍ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ငြိမ်းချမ်း၊ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကိုထိန်းချုပ်တတ်၊ ဒေါသကိုအနိုင်ယူ၊ စကားနူးညံ့၍ နှလုံးသားသန့်ရှင်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 28

वेदवेदार्थतत्त्वज्ञः कलासु कुशलोऽमलः । पारदृश्वा तु सर्वेषां शास्त्राणां नीतिवित्तमः

သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒအဓိပ္ပါယ်၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်သူ၊ အညစ်အကြေးကင်း၍ အနုပညာပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ သာස්တရများအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်ကာ သဒ္ဓမ္မနီတိနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးနီတိကို နားလည်ရာတွင် ထိပ်တန်းဖြစ်၏။

Verse 29

हितोपदेष्टा हितकृदहितात्यहितः सदा । रूपवाञ्छीलसंपन्नो गुणवान्देशकालवित्

သူသည် အကျိုးရှိသောအရာကို သင်ကြားညွှန်ပြသူ၊ အကျိုးရှိသောအလုပ်ကို ပြုလုပ်သူ၊ အန္တရာယ်ဖြစ်စေသောအရာမှ အမြဲဝေးကွာသူ ဖြစ်၏။ ရုပ်ရည်လှပ၊ သီလကောင်း၊ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝ၊ နေရာနှင့်အချိန်ကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်၍ စံနမူနာဖြစ်၏။

Verse 30

सर्वलक्षणसंभार संभृतो गुरुवत्सलः । तताप तापसीं वृत्तिं काश्यां स महतीं दधत

သူသည် မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ ဆရာတော်ကို ချစ်ခင်ရိုသေသူ ဖြစ်၏။ ကာသီမြို့၌ တပသ္ဝင်၏ မြင့်မြတ်သောလမ်းစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းကာ မဟာတပသကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 31

महल्लिंगं प्रतिष्ठाप्य शांभवं भूरिभावनः । अयुतं शरदां दिव्यं दिव्यतेजा महातपाः

ဒိဗ္ဗတေဇာဖြင့် တောက်ပသော မဟာတပသီ၊ အကျိုးပြုမှုများစွာရှိသူသည် သမ္ဘု မဟာလင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ ဒိဗ္ဗဆောင်းဦးကာလ တစ်သောင်းတိုင်အောင် ပြင်းထန်သော တပသကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 32

ततः प्रसन्नो भगवान्विश्वेशो विश्वभावनः । आविर्भूय ततो लिंगान्महसां राशिरब्रवीत्

ထို့နောက် စကြဝဠာကို ထိန်းသိမ်းပေးတော်မူသော ဘဂဝန် ဝိශ්ဝေရှွရ သည် ကြည်နူးတော်မူ၏။ ထို လင်္ဂမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်အစုကြီးကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 33

प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्तते । इति शंभुं समालोक्य तुष्टावेति स हृष्टवान्

“ငါ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ သင်၏စိတ်ထဲရှိသော ဆုတောင်းအလိုကို ပြောလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှမ္ဘူကို ကြည့်မြင်ကာ သူသည် ဝမ်းမြောက်၍ ချီးမွမ်းသီချင်းကို စတင်ဆို하였다။

Verse 34

आंगिरस उवाच । जय शंकर शांत शशांकरुचे रुचिरार्थद सर्वद सर्वशुचे । शुचिदत्त गृहीत महोपहृते हृतभक्तजनोद्धततापतते

အင်္ဂိရသ်က ဆိုသည်– “ဇေယျတု သင်္ကရ၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏သဘောတရားတော်၊ လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူသောအရှင်။ လှပသောရည်မှန်းချက်များကို ပေးတော်မူသူ၊ အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူသူ၊ အလုံးစုံသန့်ရှင်းတော်မူသောအရှင်။ သန့်စင်သောစိတ်ဖြင့် ဆက်ကပ်သည့် မဟာပူဇာကို လက်ခံတော်မူပြီး၊ သင်၏ဘက္တများ၏ ပြင်းထန်သောပူလောင်ကလေးရှ်ကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။”

Verse 35

ततसर्वहृदंबर वरदनते नतवृजिनमहावन दाहकृते । कृतविविधचरित्रतनोसुतनो तनुविशिखविशोषणधैर्यनिधे

အို ဆုတောင်းပေးတော်မူသောအရှင်၊ နှလုံးသားတိုင်း၏ အတွင်းကောင်းကင်တော်။ ဦးညွှတ်သူတို့၏ အပြစ်မဟာတောကို မီးလောင်ပျက်စီးစေတော်မူသောအရှင်။ လီလာအမျိုးမျိုးကို ပြသသော သန့်ရှင်းသည့် ကိုယ်တော်ကိုင်ဆောင်သူ။ တည်ကြည်မှု၏ နိဓိ၊ တဏ္ဟာ၏ ပါးလွှာသော မြားများကို ခြောက်သွေ့စေတော်မူသူ။

Verse 36

निधनादि विवर्जितकृतनतिकृत्कृतिविहितमनोरथपन्नगभृत् । नगभर्तृसुतार्पितवामवपुः स्ववपुःपरिपूरितसर्वजगत्

အို မရဏနှင့် အခြားကန့်သတ်ချက်များမှ ကင်းလွတ်တော်မူသောအရှင်။ ဦးညွှတ်နမസ്കာရကို ပြည့်စုံစေတော်မူသူ၊ ကုသိုလ်ကံမှ ပေါက်ဖွားသော ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းတော်မူသူ၊ မြွေကို ဆောင်ထားတော်မူသောအရှင်။ တောင်မင်း၏ သမီးအား ဘယ်ဘက်ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံထားသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ သဘာဝတော်ဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို စိမ့်ဝင်ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 37

त्रिजगन्मयरूपविरूपसुदृग्दृगुदंचनकुंचन कृतहुतभुक् । भवभूतपतेप्रमथैकपते पतितेष्वपिदत्तकरप्रसृते

သုံးလောက၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ပိုင်ဆိုင်၍၊ အံ့ဩဖွယ် ဒိဗ္ဗဒೃષ્ટိဖြင့် မြှောက်တင်လည်းကောင်း ထိန်းညှိလည်းကောင်း ပြုတော်မူ၍၊ ယဇ္ဉာမီးကပင် ဆောင်ရွက်ပူဇော်သော အရှင်။ ဘဝနှင့် သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ ပရမထတို့၏ တစ်ပါးတည်းသော မဟာနာယက—ကျဆုံးသူတို့ထံသို့တောင် ကရုဏာလက်ကို ဆန့်တော်မူ၏။

Verse 38

प्रसूताखिलभूतलसंवरणप्रणवध्वनिसौधसुधांशुधर । वरराजकुमारिकया परया परितः परितुष्ट नतोस्मि शिव

အို ရှိဝ၊ လောကအားလုံးကို မွေးဖွားစေပြီး ထပ်မံဖုံးအုပ်ထိန်းသိမ်းတော်မူသော အရှင်; လမင်းကို ဆောင်ထားသော အရှင်၊ အိုံ(Om) ပရဏဝသံတော်မြည်သံက သာယာလှုပ်ရှားနေသော နေရာတော်၏ ပိုင်ရှင်။ အမြင့်မြတ်သော မင်းသမီးတော် (ဒေဝီ) ကြောင့် အရပ်ရပ်မှ ပျော်ရွှင်တော်မူသော သင့်အား ကျွန်ုပ် ဦးချတော်မူ၏။

Verse 39

शिवदेव गिरीश महेश विभो विभवप्रद गिरिश शिवेशमृड । मृडयोडुपतिध्र जगत्त्रितयं कृतयंत्रणभक्तिविघातकृताम्

အို ဒိဗ္ဗရှင် ရှိဝ—ဂိရိရှ၊ မဟေရှ၊ ဝိဘူ၊ စည်းစိမ်အောင်မြင်မှု ပေးသနားတော်မူသော အရှင်; အို ဂိရိရှ၊ ရှိဝေရှ၊ မೃဍ။ လမင်းကို ဆောင်ထားသော အရှင်—လောကသုံးပါးကို မင်္ဂလာပြုတော်မူ၍ ဘက္တိကို တားဆီးသော ချည်နှောင်မှုများကို ဖျက်ဆီးတော်မူပါ။

Verse 40

न कृतांत त एष बिभेभि हरप्रहराशु महाघममोघमते । नमतांतरमन्यदवैनि शिवं शिवपादनतेः प्रणतोस्मि ततः

မရဏာက မကြောက်မက်စေပါ၊ အကြောင်းမှာ သင်၏ လျင်မြန်သော ထိုးနှက်မှုက၊ ဟရ၊ မဟာအပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည်—မလွဲမသွေ ဉာဏ်တော်ရှိသော အရှင်။ ဦးချသူတို့အတွက် ရှိဝထက် မြင့်သော အားကိုးရာ မရှိဟု သိရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် ငါနတသော ခြေတော်ရှေ့၌ ထိုအရှင်ကို စာෂ္ဍာင်္ဂ ပဏာမပြု၏။

Verse 41

विततेऽत्र जगत्यखिलेऽघहरं हर तोषणमेव परं गुणवन् । गुणहीनमहीन महावलयं प्रलयांतकमीश नतोस्मि ततः

ဤကျယ်ပြန့်သော လောက၌၊ ဟရ၊ ဂုဏ်ရှိသူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အကျိုးက သင့်ကို ပျော်ရွှင်စေခြင်းပင်—သင်သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားသူ။ အို အီရှ၊ ဂုဏ်မရှိခြင်းကြောင့်ပင် သင် မလျော့နည်း; သင်သည် အရာအားလုံးကို ဝန်းရံသော မဟာဝလယ၊ ပရလယ၏ အဆုံးသတ်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်အား ဦးချတော်မူ၏။

Verse 42

इति स्तुत्वा महादेवं विररामांगिरः सुतः । व्यतरच्च महेशानः स्तुत्या तुष्टो वरान्बहून्

ဤသို့ မဟာဒေဝကို စတုတိပြု၍ အင်္ဂိရသ၏ သားသည် ရပ်နားတိတ်ဆိတ်သွား၏။ စတုတိကြောင့် ပျော်မြူးတော်မူသော မဟေရှာန (ရှီဝ) သည် ပရဟိတအလှူအဖြစ် ကောင်းချီးများစွာ ပေးတော်မူ၏။

Verse 43

श्रीमहादेव उवाच । बृहता तपसानेन बृहतां पतिरेध्यहो । नाम्ना बृहस्पतिरिति ग्रहेष्वर्च्योभव द्विज

သီရိမဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်— “ဤမဟာတပဿာကြောင့် သင်သည် မဟာသူတို့၏ အရှင်ဖြစ်လော့—အမှန်တကယ်! ထို့ပြင် ‘ဗြဟස්ပတိ’ ဟူသော နာမဖြင့်၊ အို ဒွိဇ၊ ဂြိုဟ်တို့အနက် ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လော့။”

Verse 44

अस्माल्लिंगार्चनान्नित्यं जीवभूतोसि मे यतः । अतो जीव इति ख्यातिं त्रिषु लोकेषु यास्यसि

“လိင်္ဂကို နေ့စဉ် အရ္စနာပြုခြင်းကြောင့် သင်သည် ငါ၏ အသက်တော်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သုံးလောက၌ ‘ဇီဝ’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။”

Verse 45

वाचां प्रपंचैश्चतुरैर्निष्प्रपंचो यतः स्तुतः । अतो वाचां प्रपंचस्य पतिर्वाचस्पतिर्भव

“အကြောင်းမှာ သင်သည် စကား၏ လိမ္မာသော နည်းလမ်းလေးမျိုးဖြင့် ပရပဉ္စကင်းသော အလွန်မြင့်မြတ်တော်မူသူကို စတုတိပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စကား၏ ပရပဉ္စကို အုပ်စိုးသူ—‘ဝါစပတိ’ ဖြစ်လော့။”

Verse 46

अस्य स्तोत्रस्य पठनादपि वागुदियाच्च यम् । तस्य स्यात्संस्कृता वाणी त्रिभिर्वर्षैस्त्रिकालतः

ဤစတိုးတရကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းသာဖြင့်ပင် မည်သူမဆို၏ စကားသံ ပေါ်ထွန်း၍ (ရှင်းလင်းကောင်းမွန်လာ၍) သုံးချိန်နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ပါက သုံးနှစ်အတွင်း သူ၏ အသံနှင့် ဝါဏီသည် သန့်စင်ယဉ်ကျေးလာမည်။

Verse 47

समुत्पन्ने महाकार्ये न स बुद्ध्या प्रहीयते । यः पठिष्यत्यदः स्तोत्रं वायव्याख्यं दिनेदिने

ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ထိုသူသည် ဉာဏ်ပညာမှ မခွာခွာမခံရ—နေ့စဉ်နေ့တိုင်း “ဝါယဗျ” ဟုခေါ်သော ဤစတုတ္တရကို ရွတ်ဖတ်သူဖြစ်လျှင်။

Verse 48

अस्यस्तोत्रस्य पठनान्नियतं मम संनिधौ । न दुर्वृत्तौ प्रवृत्तिः स्यादविवेकवतां नृणाम्

ဤစတုတ္တရကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းကြောင့် လူသည် မိမိ၏အနီးကပ်တော်မူရာ၌ အမှန်တကယ် တည်ရှိမည်; विवेक မရှိသူများပင် မကောင်းသောအကျင့်သို့ မလှည့်မိကြ။

Verse 49

अदः स्तोत्रं पठञ्जंतुर्जातुपीडां ग्रहोद्भवाम् । न प्राप्स्यति ततो जप्यमिदं स्तोत्रं ममाग्रतः

ဤစတုတ္တရကို ရွတ်ဖတ်သူသည် ဂြိုဟ်တို့မှ ဖြစ်ပေါ်သော ဒုက္ခပင် မည်သည့်အခါမျှ မခံစားရ။ ထို့ကြောင့် ငါ့ရှေ့တွင် ဤစတုတ္တရကို ဂျပ်အဖြစ် ထပ်ထပ်ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 50

नित्यं प्रातः समुत्थाय यः पठिष्यति मानवः । इमां स्तुतिं हरिष्येऽहं तस्य बाधाः सुदारुणाः

နေ့စဉ် မနက်တိုင်း ထ၍ ဤချီးမွမ်းသံကို ရွတ်ဖတ်သူ၏ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အတားအဆီးများကို ငါသည် ဤစတုတ္တရဖြင့် ဖယ်ရှားပေးမည်။

Verse 51

त्वत्प्रतिष्ठितलिंगस्य पूजां कृत्वा प्रयत्नतः । इमां स्तुतिमधीयानो मनोवांछामवाप्स्यति

သင်တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ ပူဇော်ပြီးနောက် ဤချီးမွမ်းသံကို လေ့လာ/ရွတ်ဖတ်သူသည် စိတ်၏ ဆန္ဒကို ရရှိမည်။

Verse 52

इति दत्त्वा वराञ्छंभुः पुनर्ब्रह्माणमाह्वयत् । सेंद्रान्देवगणान्सर्वान्सयक्षोरगकिन्नरान्

ဤသို့ ကောင်းချီးပေးပြီးနောက် သမ္ဘူသည် ပြန်လည်၍ ဗြဟ္မာကို ခေါ်ယူတော်မူ၏။ အင်ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတပ်စုအားလုံးနှင့် ယက္ခ၊ နာဂ၊ ကိန္နရတို့ပါဝင်လာကြ၏။

Verse 53

तानागतान्समालोक्य शिवो व्रह्माणमब्रवीत् । विधेविधेहि मद्वाक्यादमुं वाचस्पतिं मुनिम्

သူတို့အားလုံး စုဝေးလာသည်ကို မြင်၍ ရှိဝသည် ဗြဟ္မာအား မိန့်တော်မူသည်— “အို ကံကြမ္မာကို စီမံသူ၊ ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း မုနိ ဝါစස්ပတိကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ခန့်အပ်လော့”။

Verse 54

गुरुं सर्वसुरेंद्राणां परितः स्वगुणैर्गुरुम् । अभिषिंच विधानेन देवाचार्य पदे मुदे

“ထုံးတမ်းအတိုင်း အဘိသေက ပြုလုပ်၍ ခန့်အပ်လော့—ဒေဝမင်းတို့အားလုံး၏ ဂုရုဖြစ်သူ၊ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတ္တိကြောင့်လည်း ဂုရုဖြစ်သူကို ဒေဝတို့၏ အာစာရိယ အပျော်ရွှင်ရာ ပဒေသို့ တင်မြှောက်လော့”။

Verse 55

अतीव धिषणाधीशो ममप्रीतोभविष्यति । महाप्रसाद इत्याज्ञां शिरस्याधाय तत्क्षणात्

“ပညာ၏ အရှင်သည် ငါ့အပေါ် အလွန်ပင် နှစ်သက်တော်မူလိမ့်မည်” ဟူ၍။ ထိုအမိန့်ကို ‘မဟာပရသာဒ’ ဟုယူဆကာ ချက်ချင်းပင် ဦးခေါင်းပေါ်တင်၍ ရိုသေစွာ လက်ခံ하였다။

Verse 56

सुरज्येष्ठः सुराचार्यं चकारांगिरसं तदा । देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ထို့နောက် ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသူသည် အာင်္ဂိရသ (ဗြဟ္စပတိ) ကို ဒေဝတို့၏ အာစာရိယအဖြစ် ခန့်အပ်하였다။ ဒေဝဒုန္ဒုဘိများ မြည်ဟည်းကာ အပ္စရာအုပ်စုတို့ ကပြန်လေ၏။

Verse 57

गुरुपूजां व्यधुः सर्वे गीर्वाणा मुदिताननाः । अभिषिक्तो वसिष्ठाद्यैर्मंत्रपूतेन वारिणा

နတ်တော်အားလုံးသည် မျက်နှာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဂုရုကို ပူဇော်ကြ၏။ ဝသိဋ္ဌနှင့် အခြားရိရှီတို့က မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေဖြင့် အဘိသေက ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 58

पुनरन्यं वरं प्रादाद्गिरीशः पतये गिराम् । शृण्वांगिरस धर्मात्मन् देवेज्यकुलनंदन

ထို့နောက် ဂိရီရှသည် စကား၏အရှင်ထံသို့ အခြားကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးတော်မူ၏— “နားထောင်လော့၊ အာင်ဂိရသ၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသူ၊ နတ်တို့၏ ယဇ္ဌပုရောဟိတ် မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်တော်!”

Verse 59

भवतास्थापितं लिंगं सुबुद्धिपरिवर्धनम् । बृहस्पतीश्वर इति ख्यातं काश्यां भविष्यति

“သင်တည်ထောင်ထားသော ဤလင်္ဂ—မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာကို တိုးပွားစေသောအရာ—ကာသီ၌ ‘ဗြဟස්ပတီဣရှွရ’ ဟူ၍ ကျော်ကြားလာမည်။”

Verse 60

गुरुपुष्यसमायोगे लिंगमेतत्समर्च्य च । यत्करिष्यंति मनुजास्तत्सिद्धिमधियास्यति

“ဂုရုဂြိုဟ်နှင့် ပုရှျ နက္ခတ် ဆုံစည်းသည့်အခါ ဤလင်္ဂကို ပူဇော်သော လူသားသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမဆို ဆောင်ရွက်လျှင် အောင်မြင်စီးပွား (စိဒ္ဓိ) ကို ရရှိမည်။”

Verse 61

बृहस्पतीश्वरं लिंगं मया गोप्यं कलौ युगे । अस्य संदर्शनादेव प्रतिभा प्रतिलभ्यते

“ဤ ‘ဗြဟස්ပတီဣရှွရ’ လင်္ဂကို ကလိယုဂ၌ ငါက လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းထားမည်။ သို့သော် ၎င်းကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ပရတိဘာ—အလင်းရောင်ဉာဏ်—ကို ရရှိနိုင်သည်။”

Verse 62

चंद्रेश्वराद्दक्षिणतो वीरेशान्नैरृते स्थितम् । आराध्य धिषणेशं वै गुरुलोके महीयते

စန္ဒြေရှွရ၏ တောင်ဘက်နှင့် ဝီရေရှ၏ အနောက်တောင်ဘက်တွင် ဓိသဏေရှ တည်ရှိသည်။ ထိုဒေဝတাকে ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် ဂုရုလောက (ဗြဟස්ပတိ၏ လောက) တွင် ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရ၍ အလွန်လေးစားရသော အဆင့်ကို ရရှိသည်။

Verse 63

गुर्वंगना गमनजं पापं षण्मास सेवनात् । अवश्यं विलयं याति तमः सूर्योदयाद्यथा

ဂုရု၏ ဇနီးထံ သွားရောက်နီးကပ်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်သည် ဤသန့်ရှင်းရာဌာန၌ ခြောက်လကြာ သဒ္ဓါဖြင့် စေဝာပြုလျှင် မလွဲမသွေ ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နေထွက်သော် အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 64

अतएव हि गोप्तव्यं महापातकनाशनम् । बृहस्पतीश्वरं लिंगं नाख्येयं यस्यकस्यचित्

ထို့ကြောင့် မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးသော ဗြဟස්ပတီဤရှွရ လင်္ဂကို သန့်ရှင်းသော လျှို့ဝှက်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရမည်။ မည်သူမဆိုအား မရွေးမချယ် ထုတ်ဖော်မပြောကြားသင့်။

Verse 65

इति दत्त्वा वरान्देवस्तत्रैवांतर्हितो भवत् । द्रुहिणो गुरुणा सार्धं सेंद्रोपेंद्रो बृहस्पतिम्

ဤသို့ ကောင်းချီးများ ပေးအပ်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာธาน ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ဂုရု ဗြဟස්ပတိနှင့်အတူ၊ အိန္ဒြာနှင့် ဥပေန္ဒြာ (ဗိဿနု) တို့ပါဝင်ကာ ဗြဟස්ပတိကို ဂုဏ်ပြုကန်တော့하였다။

Verse 66

अस्मिन्पुरेभिषिच्याथ विसृज्येंद्रादिकान्सुरान् । अलंचकार स्वं लोकं विष्णुनाऽनुमतो द्विज

ဒွိဇာရေ၊ ဤမြို့၌ အဘိသေက ခံယူပြီးနောက် သူသည် အိန္ဒြာတို့အပါအဝင် ဒေဝတားများကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ဗိဿနု၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မိမိ၏ လောကကို အလှဆင်၍ စနစ်တကျ စီမံတည်ဆောက်하였다။

Verse 67

अगस्त्य उवाच । अतिक्रम्य गुरोर्लोकं लोपामुद्रे ददर्श सः । शिवशर्मा पुरी सौरेः प्रभामंडल मंडिताम्

အဂஸ္တျက ဆိုသည်– “ဂုရု၏ လောကကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်၊ အို လောပာမုဒြာ၊ သူသည် နေရောင်ဘုရား၏ မြို့ ‘ရှီဝရှာမာ’ ကို မြင်ရ၍ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ဝိုင်းဖြင့် အလှဆင်ထားသည်”။

Verse 68

पृष्टौ तेन च तौ तत्र तां पुरीं प्रददर्शतुः । द्विजेन द्विजवर्याय गणवर्यौ शुचिस्मिते

အဲဒီမှာ သူက မေးမြန်းသောအခါ၊ ထိုအထူးကောင်းမွန်သော အစေခံနှစ်ဦးက မြို့တော်ကို ပြသပေးကြသည်—ဂဏ (gaṇa) များအနက် အမြင့်မြတ်သူတို့က ဗြာဟ္မဏအမြင့်မြတ်သူထံသို့—အို သန့်ရှင်းသော အပြုံးရှိသူ။

Verse 69

गणावूचतुः । मारीचेः कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायण्यां द्विजोष्णगुः । तस्यभार्याभवत्संज्ञा पुत्री त्वष्टुः प्रजापतेः

ဂဏများက ပြောကြသည်– “မာရီချိ၏ သား ကശ്യပမှ နှင့် ဒာක්ෂာယဏီမှ ဗြာဟ္မဏ ဥෂ္ဏဂု မွေးဖွားလာသည်။ သူ၏ ဇနီးမှာ ပ္ရဇာပတိ တ္ဝஷ္ဋೃ ၏ သမီး စံဉ္ဉာ ဖြစ်သည်”။

Verse 70

भर्तुरिष्टा ततस्तस्माद्रूपयौवनशालिनी । संज्ञा बभूव तपसा सुदीप्तेन समन्विता

ခင်ပွန်း၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး အလှအပနှင့် ယောဝနဖြင့် ပြည့်စုံသော စံဉ္ဉာ သည် ထိုအခါ တပဿာကြောင့် အလွန်တောက်လောင်သော တေဇောကို ကိုယ်တိုင်ဆောင်ယူလာ하였다။

Verse 71

आदित्यस्य हि तद्रूपं मंडलस्य तु तेजसा । गात्रेषु परिदध्यौ वै नातिकांतमिवाभवत्

အကြောင်းမှာ နေရောင်ဘုရား၏ မဏ္ဍလမှ တောက်လောင်သော တေဇောသည် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးကပ်တည်လာ၍၊ ထိုပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ကြောင့် သူမသည် အလွန်လှပမနေတော့သကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသည်။

Verse 72

न खल्वयमृतोंऽडस्थ इति स्नेहादभाषत । तदा प्रभृति लोकेयं मार्तंड इति चोच्यते

မေတ္တာကြောင့် သူမက “ဥအတွင်းမှာ သူ သေမနေပါ” ဟု ဆို하였다။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤလောက၌ သူကို “မာရတဏ္ဍ” ဟု ခေါ်ကြလေသည်။

Verse 73

तेजस्त्वभ्यधिकं तस्य साऽसहिष्णुर्विवस्वतः । येनातितापयामास त्रैलोक्यं तिग्मरश्मिभृत्

သို့သော် သူ၏တေဇသည် အလွန်လွန်ကဲ၍ ဗိဝස්ဝန်၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို သူမ မခံနိုင်ခဲ့။ ထက်မြက်သော ရောင်ခြည်ကိုင်ဆောင်သူက သုံးလောကကို ပူလောင်စေ하였다။

Verse 74

त्रीण्यपत्यानि भो ब्रह्मन्संज्ञायां महसां निधिः । आदित्यो जनयामास कन्यां द्वौ च प्रजापती

အို ဘြာဟ္မဏ! တေဇ၏ خزန်ဖြစ်သော အာဒಿತ್ಯသည် သံဉ္ဉာထံမှ သားသမီး သုံးဦးကို မွေးဖွားစေ하였다—သမီးတစ်ဦးနှင့် သားနှစ်ဦး၊ ထိုသူတို့သည် ပရဇာပတိများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 75

वैवस्वतं मनुं ज्येष्ठं यमं च यमुनां ततः । नातितेजोमयं रूपं सोढुं साऽलं विवस्वतः

ပထမဦးစွာ သူမသည် အကြီးဆုံး ဝိုင်ဝස්ဝတ မနုကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ယမ နှင့် ယမုနာကို မွေးဖွား하였다။ သို့သော် ဗိဝස්ဝန်၏ အလွန်မီးတောက်သကဲ့သို့သော ရုပ်ကို မခံနိုင်ခဲ့။

Verse 76

मायामयीं ततश्छायां सवर्णां निर्ममे स्वतः । प्रांजलिः प्रणता भूत्वा संज्ञां छाया तदाब्रवीत्

ထို့နောက် သူမသည် ကိုယ်တိုင် မာယာမယ “ချာယာ” ကို ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ရုပ်သဏ္ဍာန်မှာ တူညီလှသည်။ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုကာ ချာယာက ထိုအခါ သံဉ္ဉာအား ပြော하였다။

Verse 77

तवाज्ञाकारिणीं देवि शाधि मां करवाणि किम् । संज्ञोवाच ततश्छायां सवर्णे शृणु सुंदरि

“အို ဒေဝီ၊ ကျွန်မသည် သင်၏ အမိန့်ကို လိုက်နာသော အမှုထမ်းဖြစ်၏—ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ သင်ကြားပေးပါ။” ထို့နောက် သံဇ္ဉာက ချာယာအား “အို လှပသော စဝရ္ဏာ၊ နားထောင်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 78

अहं यास्यामि सदनं त्वष्टुस्त्वं पुनरत्र मे । भवने वस कल्याणि निर्विशंकं ममाज्ञया

“ကျွန်မသည် တ္ဝஷ္ဋೃ၏ အိမ်သို့ သွားမည်; သင်ကတော့ အကြားကာလတွင် ကျွန်မ၏ အိမ်၌ပင် နေပါ။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ကျွန်မ၏ အမိန့်အတိုင်း စိုးရိမ်မကင်းဘဲ နေထိုင်လော့။”

Verse 79

मनुरेष यमावेतौ यमुना यम संज्ञकौ । स्वापत्यदृष्ट्या द्रष्टव्यमेतद्बालत्रयं त्वया

“ဤသူသည် မနု ဖြစ်၏; ဤနှစ်ဦးသည် အမွှာ—ယမုနာ နှင့် ယမ ဟူသော အမည်ရှိသူတို့ ဖြစ်၏။ သင်သည် ကလေးသုံးဦးဤတို့ကို ကိုယ့်သားသမီးကဲ့သို့ မေတ္တာဖြင့် ကြည့်ရှုရမည်။”

Verse 80

अनाख्येयमिदं वृत्तं त्वया पत्यौ शुचिस्मिते । इत्याकर्ण्याथ सा त्वाष्ट्रीं देवीं छाया जगाद ह

“အို သန့်ရှင်းသော အပြုံးရှိသူ၊ ဤအကြောင်းအရာကို သင်သည် ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းထံ မဖော်ပြရ။” ဟု ကြားပြီးနောက် ချာယာက တ္ဝஷ္ဋೃ၏ သမီးဖြစ်သော ဒေဝီအား ပြောလေ၏။

Verse 81

आकचग्रहणान्नाहमाशापाच्च कदाचन । आख्यास्यामि चरित्रं ते याहि देवि यथासुखम्

“ဆံပင်ကို ကိုင်ယူ၍ ကတိထားစေခြင်းကြောင့်လည်း၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို မျှော်လင့်ခြင်းကြောင့်လည်း၊ သင်၏ အကြောင်းအရာကို ကျွန်မ မည်သည့်အခါမျှ မဖော်ပြပါ။ အို ဒေဝီ၊ သင်နှစ်သက်သလို သွားပါ။”

Verse 82

इत्यादिश्य सवर्णां सा तथेत्युक्ता सवर्णया । पितुरंतिकमासाद्य नत्वा त्वष्टारमब्रवीत्

ဤသို့ညွှန်ကြားခံရသဖြင့် သူမသည် စဝර්ဏာအား “တထైవ—အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟုဆိုကာ သဘောတူ하였다။ ထို့နောက် အဖေထံသို့သွား၍ တွဝෂ္ဋೃကို ဦးချကန်တော့ပြီး ပြောကြား하였다။

Verse 83

पितः सोढुं न शक्नोमि तेजस्तेजोनिधेरहम् । तीव्रं तस्यार्यपुत्रस्य काश्यपस्य महात्मनः

သူမက “အဖေ၊ မဟာတ္မာ ကာရှျပ—အာရျပုတ্ৰဖြစ်သူ—၏ ပြင်းထန်သော တေဇောရောင်ခြည်ကို ကျွန်မ မခံနိုင်ပါ။ သူသည် တေဇော၏ خزانہတစ်ပါးပါ” ဟုဆို하였다။

Verse 84

निशम्योदीरितं तस्याः पित्रानिर्भर्त्सिता बहु । भर्तुः समीपं याहीति नियुक्ता सा पुनःपुनः

သူမ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် အဖေက အလွန်အမင်း ဆူပူတားမြစ်ကာ “ခင်ပွန်း၏အနီးသို့ ပြန်သွားလော့” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ အမိန့်ပေး하였다။

Verse 85

चिंतामवाप महतीं स्त्रीणां धिक्चेष्टितं त्विति । निनिंद बहुधात्मानं स्त्रीत्वं चाति निनिंद सा

သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးထဲ ကျရောက်ကာ “မိန်းမတို့၏ အပြုအမူကို ဓိက္!” ဟု ငိုကြွေး하였다။ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို အပြစ်တင်ကာ မိန်းမဖြစ်ခြင်းကိုပါ ခါးသီးစွာ နিন্দာ하였다။

Verse 86

स्वातंत्र्यं न क्वचित्स्त्रीणां धिगस्वातंत्र्यजीवितम् । शैशवे यौवने प्रांते पितृभर्तृसुताद्भयम्

သူမက “မိန်းမတို့တွင် မည်သည့်နေရာ၌မျှ လွတ်လပ်ခွင့် မရှိ။ လွတ်လပ်မှုမဲ့သော ဘဝကို ဓိက္! ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝ၊ အိုမင်းချိန်တို့တွင် အဖေ၊ ခင်ပွန်း၊ သားတို့အပေါ် မူတည်ရ၍ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း ဖြစ်ပေါ်သည်” ဟုဆို하였다။

Verse 87

त्यक्तं भर्तृगृहं मौग्ध्याद्धंत दुवृर्त्तया मया । अविज्ञातापि चेद्यायामथ पत्युर्निकेतनम्

အို! မိုက်မဲမှုကြောင့်၊ အကျင့်ဆိုးသော ငါသည် ခင်ပွန်း၏အိမ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့၏။ မသိမမြင်ကြသော်လည်း ယခုခင်ပွန်း၏နေအိမ်သို့ သွားသင့်၏။

Verse 88

तत्रास्ति सा सवर्णा वै परिपूर्णमनोरथा । अथावतिष्ठे सात्रैव पित्रा निर्भर्त्सिताप्यहम्

အဲဒီမှာ စဝဏ္ဏာသည် အမှန်တကယ်ရှိနေ၍ ဆန္ဒများလည်း ပြည့်စုံပြီးသား။ သို့သော် အဖေက ဆူပူပြစ်တင်သော်လည်း ငါသည် ဒီမှာပင် နေတည်နေ၏။

Verse 89

ततोति चंडश्चंडाशुः पित्रोरतिभयंकरः । अहो यदुच्यते लोकैरुपाख्यानमिदं हि तत्

ထို့နောက် ချဏ္ဍ နှင့် ချဏ္ဍာရှု ပေါ်ပေါက်လာ၍ မိဘနှစ်ပါးအတွက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ဤသည်ပင် လူတို့က နာမည်ကြီး ဒဏ္ဍာရီအဖြစ် ပြောဆိုကြသော ပုံပြင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 90

स्फुटं दृष्टं मयाद्येति स्वकरांगारकर्ष णम् । नष्टं भर्तृगृहं मौग्ध्याच्छ्रेयो वा न पितुर्गृहम्

ယနေ့ ငါသည် ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရ၏—ကိုယ့်လက်ဖြင့် မီးခဲကို ဆွဲယူသကဲ့သို့။ မိုက်မဲမှုကြောင့် ခင်ပွန်း၏အိမ်ကို ငါပျက်စီးစေခဲ့ပြီ; အဖေ၏အိမ်က ငါ့အတွက် ပိုကောင်းမည်လော?

Verse 91

वयश्च प्रथमं चारु रूपं त्रैलोक्यकांक्षितम् । सर्वाभिभवनं स्त्रीत्वं कुलं चातीव निर्मलम्

ငါ၏အသက်သည် ယောဝန၏ ပထမပွင့်လန်းချိန်၌ ရှိ၏။ ငါ၏ရုပ်ရည်သည် လှပ၍ သုံးလောကလုံးက တောင့်တကြ၏။ ငါ၏နာရီသဘောသည် အားလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ငါ၏မျိုးရိုးကလည်း အလွန်သန့်ရှင်း၏။

Verse 92

पतिश्च तादृक्सर्वज्ञो लोकचक्षुस्तमोपहः । सर्वेषां कर्मणां साक्षी सर्वः सर्वत्रसंचरः

ထိုသခင်သည် အမှန်တကယ် ထိုသို့ပင်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော စဗ္ဗဇ္ဈ၊ လောကတို့၏ မျက်စိ၊ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသူ; သတ္တဝါတို့၏ ကမ္မအားလုံး၏ သက်သေ၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့၍ နေရာတိုင်းသို့ လှည့်လည်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 93

मह्यं श्रेयः कथं वा स्यादिति सा परिचिंत्य च । अगच्छद्वडवा भूत्वा तपसे पर्यनिंदिता

“ငါ့အတွက် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ” ဟု စဉ်းစားပြီး၊ အပြစ်မရှိသကဲ့သို့ တပဿာ၌ အပြည့်အဝ အနုမောဒနာဖြင့်၊ မိမြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 94

उत्तरांश्च कुरून्प्राप चरंती नीरसंतृणम् । व्युत्तेपे च तपस्तीव्रं पतिमाधाय चेतसि । तपोबलेन तत्पत्युः सहिष्ये तेज इत्यलम्

သူမသည် မြောက်ဘက် ကုရုဒေသသို့ ရောက်၍ ရေမရှိသော မြက်ခင်းပေါ်တွင် လှည့်လည်နေ၏။ စိတ်ထဲတွင် ပတိ-သခင်ကို တည်စေကာ တင်းကျပ်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ပြီး “တပဿာ၏ အင်အားဖြင့် ထိုပတိ၏ မီးတောက်သကဲ့သို့ တေဇကို ငါခံနိုင်မည်—လုံလောက်ပြီ” ဟု ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 95

मन्यमानोथ तां संज्ञां सवर्णायां तदा रविः । सावर्णिं जनयामास मनुमष्टममुत्तमम्

ထို့နောက် ရဝိ (နေဒေဝ) သည် သူမကို စဉ္ဉာဟု ထင်မှတ်ကာ၊ သဝဏ္ဏာ၌ အထူးမြတ်သော သာဝဏ္ဏိကို မွေးဖွားစေ၏—အဋ္ဌမ မနု ဖြစ်သည်။

Verse 96

शनैश्चरं द्वितीयं च सुतां भद्रां तृतीयिकाम् । सवर्णा स्वेष्वपत्येषु सापत्न्यात्स्त्रीस्वभावतः

ထို့ပြင် သူမသည် ဒုတိယသားအဖြစ် ရှနိုင်းရှ္စရကို၊ တတိယအဖြစ် သမီး ဘဒ္ရာကို မွေးဖွားလေ၏။ သဝဏ္ဏာသည် မိန်းမသဘာဝနှင့် မယားအချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့်၊ မိမိ၏ သားသမီးများပေါ်သို့ ပိုမိုမေတ္တာကပ်လျက် ရှိလေ၏။

Verse 97

चकाराभ्यधिकं स्नेहं न तथा पूर्वजेष्वथ । मनुस्तत्क्षांतवाञ्ज्येष्ठो भक्ष्यालंकारलालने

သူမသည် အငယ်များကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်ပြုစုသော်လည်း အကြီးများကို ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အကြီးဆုံး မနုသည် သည်းခံစိတ်ဖြင့် ခံယူခဲ့ပြီး၊ အရသာရှိသော အစားအစာများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် ချစ်ခင်လှည့်ပတ်ပြုစုမှုကို စိတ်ထဲက တောင့်တနေသော်လည်းပင်။

Verse 98

कनिष्ठेष्वधिकं दृष्ट्वा सावर्ण्यादिषु नो यमः । कदाचिद्रोषतो बाल्याद्भाविनोर्थस्य गौरवात्

စဝာဏ္ဏီတို့ကဲ့သို့ အငယ်များအပေါ် ပိုမိုအလေးထားချစ်ခင်မှုကို မြင်သဖြင့် ယမသည် ကလေးစိတ်ကြောင့် တခါတရံ ဒေါသထွက်လာပြီး၊ နောင်ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်၏ အလေးအနက်ကိုလည်း ထင်ရှားစွာ သဘောထားခဲ့သည်။

Verse 99

पदा संतर्जयामास यमः संज्ञासरूपिणीम् । तं शशाप च सा क्रोधात्सावर्णेर्जननी तदा

ယမသည် စဉ္ဉာ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသူမကို ခြေထောက်မြှောက်ကာ ခြိမ်းခြောက်하였다။ ထိုအခါ စဝာဏ္ဏီ၏ မိခင်သည် ဒေါသဖြင့် သူ့ကို ကျိန်စာတင်လိုက်သည်။

Verse 100

जिघांसता त्वया पाप मां यदंघ्रिः समुद्यतः । अचिरात्तत्पतत्वेष तवेति भृशदुःखिता

“အပြစ်ရှိသူရေ! ငါ့ကို ထိုးနှက်မည်ဟု ရည်ရွယ်၍ သင်၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ခဲ့သဖြင့်—ထိုခြေထောက်သည် မကြာမီ သင်ထံမှ ပြုတ်ကျပါစေ!” ဟု သူမသည် အလွန်ဝမ်းနည်းနာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

Verse 110

ततो भगवते शप्तुमुद्यते सा शशंस ह । यथावृत्तं तथा तथ्यं तुतोष भगवानपि

ထို့နောက် ဘုရားသခင်ကို ကျိန်စာတင်ရန် သူမက စိတ်ထက်သန်လာသော်လည်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို အမှန်အတိုင်း တိတိကျကျ ပြောကြားခဲ့ရာ၊ ဘုရားသခင်လည်း စိတ်တော်ကျေနပ်တော်မူ하였다။

Verse 120

देवौ तस्मादजायेतामश्विनौ भिषजांवरौ । स्वरूपमनुरूपं च द्युमणिस्तामदर्शयत

ထိုသူမှ နတ်အရှွင်နှစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဆေးပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် ဒျုမဏီသည် သူတို့၏ သဘာဝနှင့် ကိုက်ညီသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှားပြသ하였다။

Verse 129

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं ग्रहपीडा न जायते । नोपसर्गभयं तस्य काश्यां निवसतः सतः

ဤပုဏ္ဏကဏ္ဍကို နားထောင်လျှင် ဂြိုဟ်ဒဏ်ကြောင့် ဖြစ်သော ပင်ပန်းနာကျင်မှု မပေါ်ပေါက်။ ကာသီ၌ နေထိုင်သော သီလဝန်သူအတွက်လည်း အန္တရာယ်ဘေးအပေါင်းကို ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိ။