Adhyaya 10

Verse 1

शिवशर्मोवाच । रमयंती मनोतीव केयं कस्येयमीशितुः । नयनानंदसंदोहदायिनीपूरनुत्तमा

ရှിവရှර්မာက ပြောသည်– “စိတ်ကို အလွန်ပင် ရမဏီယဖြစ်စေသော ဤအရာသည် မည်သူနည်း၊ ဤမြို့သည် မည်သည့် အရှင်၏ မြို့နည်း။ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဤပုရိသည် မျက်စိအတွက် အာနန္ဒအစုအဝေးကို သွန်းလောင်းပေး၏။”

Verse 2

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाभागसुतीर्थफलितद्रुम । लोकोऽत्र रमते विप्र सहसाक्षपुरी त्वियम्

ဂဏတို့က ပြောကြသည်– “အို ရှிவရှර්မာ မဟာဘဂ၊ အထူးမြတ်သော တီရ္ထများ၏ အကျိုးဖလများဖြင့် သီးပွင့်လှသော သစ်ပင်ကဲ့သို့သောသူ။ အို ဗိပရ၊ ဤနေရာ၌ လူတို့ ပျော်ရွှင်ရမဏီယဖြစ်ကြ၏။ ဤသည်ပင် သဟသ္ရာက္ရှ-ပုရီ ဖြစ်သည်။”

Verse 3

तपोबलेन महता विहिता विश्वकमर्णा । दिवापि कौमुदी यस्याः सौधश्रेणीश्रियं श्रयेत्

မဟာတပေါဗလဖြင့် ဝိශ්ဝကರ್ಮာက ဤကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မဟာမဏ္ဍပနှင့် နန်းတော်တန်းစီ၏ တင့်တယ်မှုကြောင့် နေ့ခင်းတောင် လမင်းအလင်းကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 4

यदाकलानिधिः क्वापि दर्शे ऽदृश्यत्वमावहेत् । तदा स्वप्रेयसीं ज्योत्स्नां सौधेष्वेषु निगूहयेत्

ကာလအဆင့်တို့၏ خزန်ဖြစ်သော လသည် အမావသီည၌ မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားသော်၊ ထိုအခါ မိမိချစ်မြတ်နိုးသော လရောင်ကို ဤနန်းတော်များအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထား၏။

Verse 5

यदच्छभित्तौ वीक्ष्य स्वमन्ययोपिद्विशंकिता । मुग्धानाशुविशेच्चित्रमपिस्वांचित्रशालिकाम्

အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော နံရံပေါ်၌ မိမိရိပ်ပုံကိုမြင်သောအခါ၊ မောဟမိန်းမသည် “ငါလား အခြားသူလား” ဟု သံသယဖြစ်ကာ၊ မိမိ၏ပန်းချီခန်းရှိ ပန်းချီရုပ်ထဲသို့တောင် လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားနိုင်၏။

Verse 6

हर्म्येषु नीलमणिभिर्निर्मितेष्वत्रनिर्भयम् । स्वनीलिमानमाधाय तमोहःस्वपि तिष्ठति

ဤနေရာရှိ နီလာမဏိဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နန်းတော်များတွင်၊ နေ့ခင်းတောင်မှ အမှောင်သည် မကြောက်မရွံ့ နေထိုင်ကာ၊ မိမိ၏နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်ကို ထိုနန်းတော်များထံမှ ဆောင်ယူထား၏။

Verse 7

चंद्रकांतशिलाजालस्रुतमात्रामलंजलम् । तत्र चादाय कलशैर्नेच्छंत्यन्यज्जलं जनाः

ထိုနေရာ၌ လကျောက် (စန္ဒရကာန္တ) ပြားများ၏ ကွန်ယက်မှ စိမ့်ထွက်လာသော ရေသည် အလွန်သန့်ရှင်း၏။ လူတို့သည် အိုးခွက်များဖြင့် ယူပြီးနောက် အခြားရေကို မလိုလားကြ။

Verse 8

कुविंदा न च संत्यत्र न च ते पश्यतो हराः । चैलान्यलंकृतीरत्र यतः कल्पद्रुमोर्पयेत्

ဤနေရာ၌ အထည်ယက်သူမရှိ၊ ကုန်သည်လည်း မမြင်ရ။ အကြောင်းမှာ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းတို့ကို ဆန္ဒပြည့်ပင် ကလ္ပဒြုမက ကိုယ်တိုင် ပူဇော်ပေးအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 9

गणका नात्र विद्यंते चिंताविद्याविशारदाः । यतश्चिकेति सर्वेषां चिंता चिंतामणिर्द्रुतम्

ဤနေရာ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ သိပ္ပံကို ကျွမ်းကျင်သော တွက်ချက်သူများ မလိုအပ်ပါ။ စိတ်၌ အလိုဆန္ဒတစ်ခု ထင်မြင်မိသည့် ခဏတင် ‘စိန္တာမဏိ’ (Cintāmaṇi) မဏိရတနာက အားလုံး၏ ဆန္ဒကို လျင်မြန်စွာ ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 10

सूपकारा न संत्यत्र रसकर्म विचक्षणाः । दुग्धे सर्वरसानेका कामधेनुरतोयतः

ဤနေရာ၌ အရသာဖန်တီးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော မီးဖိုချောင်သမားများ မရှိပါ။ နို့တစ်မျိုးတည်းမှပင် အရသာအမျိုးမျိုး ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ကာမဓေနု (Kāmadhenu) သည် ရေမလိုဘဲ ထိုအရာအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသည်။

Verse 11

कीर्तिरुच्चैःश्रवा यस्य सर्वतो वाजिराजिषु । रत्नमुच्चैःश्रवाः सोत्र हयानां पौरुषाधिकः

သူ၏ကီရ్తိသည် မြင်းဘုရင်တို့အကြား နာမည်ကြီးသော ဥစ္စိုင်ရှရဝါ (Uccaiḥśravā) ကဲ့သို့ မြင့်မားလှသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ဥစ္စိုင်ရှရဝါ ကိုယ်တိုင်—မြင်းတို့၏ မဏိရတနာ—သတ္တိဗလဖြင့် မြင်းအားလုံးထက် လွန်ကဲစွာ တောက်ပနေသည်။

Verse 12

ऐरावतो दंतिवरश्चतुर्दंतोत्र राजते । द्वितीय इव कैलासो जंगमस्फटिकोज्ज्वलः

ဤနေရာ၌ အဲရာဝတ (Airāvata) သည် ဆင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သွားလေးချောင်းဖြင့် တင့်တယ်စွာ တောက်ပနေသည်။ ထိုသည်ကား လှုပ်ရှားသည့် ကြည်လင်ကျောက်ကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ထွက်သော ဒုတိယ ကైలាសတောင်တစ်လုံးပမာ ဖြစ်သည်။

Verse 13

तरुरत्नंपारिजातः स्त्रीरत्नं सोर्वशी त्विह । नंदनं वनरत्नं च रत्नं मंदाकिनी ह्यपाम्

သစ်ပင်တို့အနက် ရတနာမှာ ပါရီဇာတ (Pārijāta) ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ မိန်းမတို့အနက် ရတနာမှာ ဥရဝသီ (Urvaśī) ဖြစ်သည်။ နန္ဒန (Nandana) သည် တောအုပ်တို့၏ ရတနာဖြစ်ပြီး၊ ရေတို့အနက် ရတနာမှာ မန္ဒာကိနီ (Mandākinī) ဖြစ်သည်။

Verse 14

त्रयस्त्रिंशत्सुराणां या कोटिः श्रुति समीरिता । प्रतीक्षते साऽवसरं सेवायै प्रत्यहंत्विह

ဝေဒကျမ်း၌ ဆိုထားသော သုံးဆယ်သုံးပါး နတ်တို့၏ “ကုဋိ” သည် ဤနေရာတွင် နေ့စဉ် ဝတ်ပြုစေဝာရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေသည်။

Verse 15

स्वर्गेष्विंद्रपदादन्यन्न विशिष्येत किंचन । यद्यत्त्रिलोक्यामैश्वर्यं न तत्तुल्यमनेन हि

ကောင်းကင်ဘုံ၌ အိန္ဒြာ၏ အဆင့်ထက် မြင့်သောအရာ မရှိသော်လည်း၊ တိလောကတစ်လျှောက်ရှိ အာဏာအိශ්ဝရယာ မည်သည့်အရာမျှ ဤအရာနှင့် မတူညီနိုင်။

Verse 16

अश्वमेधसहस्रस्य लभ्यं विनिमयेन यत् । किं तेन तुल्यमन्यत्स्यात्पवित्रमथवा महत

အစားထိုးလဲလှယ်၍ အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ထောင်၏ အကျိုးကိုပင် ရနိုင်သော်လည်း၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် မဟာတန်ခိုး၌ ဤအရာနှင့် တူညီမည့် အခြားအရာ ဘာရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 17

अर्चिष्मती संयमिनी पुण्यवत्यमलावती । गंधवत्यलकेशी च नैतत्तुल्या महर्धिभिः

အရ္စိෂ္မတီ၊ သံယမိနီ၊ ပုဏ္ယဝတီ၊ အမလာဝတီ၊ ဂန္ဓဝတီ နှင့် အလကေရှီ တို့သည် မဟာစည်းစိမ်ကြွယ်ဝကြသော်လည်း ဤအရာနှင့် မတူညီနိုင်။

Verse 18

अयमेव सहस्राक्षस्त्वयमेव दिवस्पतिः । शतमन्युरयं देवो नामान्येतानि नामतः

ဤသူတော်တည်းသည် “သဟသ္ရာက္ษ” ဖြစ်၏၊ ဤသူတော်တည်းသည် “ဒိဝස්ပတိ” ဖြစ်၏။ ဤဒေဝသည် “ရှတမန်ယူ” ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်—ဤတို့သည် သူ၏ အမည်များသာ ဖြစ်သည်။

Verse 19

सप्तापि लोकपाला ये त एनं समुपासते । नारदाद्यैर्मुनिवरैरयमाशीर्भिरीड्यते

လောကပාල ခုနစ်ပါးပင်လျှင် ဤသန့်ရှင်းသော ဒေဝဌာနကို ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြသည်။ နာရဒ မုနိတို့အစရှိသော မုနိမြတ်များကလည်း အာသီရဝါဒဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 20

एतत्स्थैर्येण सर्वेषां लोकानां स्थैर्यमिष्यते । पराजयान्महेंद्रस्य त्रैलोक्यं स्यात्पराजितम्

ဤအာသန၏ တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲမှုကြောင့် လောကအားလုံး၏ တည်ငြိမ်မှုလည်း တည်တံ့သည်။ မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ရှုံးနိမ့်လျှင် သုံးလောကလုံးပင် ရှုံးနိမ့်သကဲ့သို့ ဖြစ်မည်။

Verse 21

दनुजा मनुजा दैत्यास्तपस्यंत्युग्रसंयमाः । गंधर्व यक्षरक्षांसि महेंद्रपदलिप्सवः

ဒာနဝ၊ လူသားနှင့် ဒೈတျတို့သည် ပြင်းထန်သော သမယမဖြင့် တပသျာကျင့်ကြသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ ရက္ခသတို့လည်း မဟိန္ဒြ၏ အဆင့်ကို ရလိုသဖြင့် ထိုသို့ပင် ကြိုးပမ်းကြသည်။

Verse 22

सगराद्या महीपाला वाजिमेधविधायकाः । कृतवंतो महायत्नं शक्रैश्वर्यजिघृक्षवः

စဂရ မင်းတို့ကဲ့သို့ အရှွမေဓ ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်သော မဟီပာလများသည် ရှက္ရ (အိန္ဒြ) ၏ အာဏာအိశွရိယကို ရယူလိုသဖြင့် မဟာကြိုးပမ်းမှုများ ပြုခဲ့ကြသည်။

Verse 23

निष्प्रत्यूहं क्रतुशतं यः कश्चित्कुरुतेऽवनौ । जितेंद्रियोमरावत्यां स प्राप्नोति पुलोमजाम्

မြေပြင်ပေါ်တွင် အတားအဆီးမရှိဘဲ ယဇ္ဉ တစ်ရာကို ပြီးစီးစေပြီး အင်ဒြိယများကို အောင်နိုင်သူသည် အမရာဝတီ၌ ပုလိုမဇာ (ရှချီ)—အိန္ဒြ၏ မဟာမိဖုရား—ကို ရရှိသည်။

Verse 24

असमाप्तक्रतुशता वसंत्यत्र महीभुजः । ज्योतिष्टोमादिभिर्यागैर्ये यजंत्यपि ते द्विजाः

ဤနေရာ၌ ယဇ္ဉပူဇာတစ်ရာ မပြီးဆုံးသေးသော မြေပြင်အုပ်စိုးရှင် မင်းများ နေထိုင်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ပင် ဂျျိုတိဿ္ဌောမ စသည့် ယဇ္ဉကర్మများဖြင့် ပူဇာပြုသော ဒွိဇများလည်း နေထိုင်ကြ၏။

Verse 25

तुलापुरुषदानादि महादानानि षोडश । ये यच्छंत्यमलात्मानस्ते लभंतेऽमरावतीम्

တုလာပုရုသ-ဒါနမှ စ၍ မဟာဒါန ဆယ့်ခြောက်ပါး ရှိ၏။ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်ရှင်းသောသူတို့က ထိုဒါနများကို ပေးလှူလျှင် အမရာဝတီကို ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Verse 26

अक्लीबवादिनो धीराः संग्रामेष्वपराङ्मुखाः । विक्रांता वीरशयने तेऽत्र तिष्ठंति भूभुजः

ဤနေရာ၌ ကောက်ကျစ်ကြောက်ရွံ့သောစကား မပြောသော မင်းများ နေထိုင်ကြ၏—သတ္တိခိုင်မာ၍ စစ်မြေပြင်၌ မလှည့်မကြည့်; ရဲရင့်သတ္တိရှိ၍ “သူရဲကောင်း၏အိပ်ရာ” ပေါ်တွင် အနားယူကြသည် (သူရဲကောင်းသေခြင်းကို ရရှိသည်)။

Verse 27

इत्युद्देशात्समाख्याता महेंद्रनगरी स्थितिः । यायजूका वसंत्यत्र यज्ञविद्याविशारदाः

ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်ညွှန်ပြချက်ဖြင့် မဟေန္ဒြနဂရီ၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ ဤနေရာ၌ ယာယဇူက များ နေထိုင်ကြပြီး ယဇ္ဉဗိဒ္ယာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 28

इमामर्चिष्मतीं पश्य वीतिहोत्रपुरीं शुभाम् । जातवेदसि ये भक्तास्ते वसंत्यत्र सुव्रताः

ဤတောက်ပ၍ မင်္ဂလာရှိသော ဝီတိဟောထရပူရီကို ကြည့်လော့။ ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂနိ) ကို ဘက်တိပြုသော သုဝရတကိုင်ဆောင်သူများ ဤနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 29

अग्निप्रवेशं ये कुर्युर्दृढसत्त्वा जितेंद्रियाः । स्त्रियो वा सत्त्वसंपन्नास्ते सर्वे अग्नितेजसः

စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူတို့က မီးထဲသို့ ဝင်ကြသကဲ့သို့၊ သတ္တိခိုင်မာသော မိန်းမတို့လည်း ထိုနည်းတူ—သူတို့အားလုံးသည် အဂ္နိ၏ တေဇောဖြင့် တောက်ပလာကြသည်။

Verse 30

अग्निहोत्ररता विप्रास्तथाग्निब्रह्मचारिणः । पंचाग्निव्रतिनो ये वै तेऽग्निलोकेग्नितेजसः

အဂ္နိဟောထရ (Agnihotra) ကို အမြဲကျင့်သုံးသော ဗြာဟ္မဏများ၊ သန့်ရှင်းသော မီးကို စေဝာပြု၍ ဗြဟ္မချာရိယကို ထိန်းသိမ်းသူများ၊ ပဉ္စာဂ္နိ ဝရတကို လိုက်နာသူများ—သူတို့သည် အဂ္နိလောက၌ နေထိုင်၍ အဂ္နိ၏ တေဇောဖြင့် တောက်ပကြသည်။

Verse 31

शीते शीतापनुत्यै यस्त्विध्मभारान्प्रयच्छति । कुर्यादग्निष्टिकां वाऽथ स वसेदग्निसन्निधौ

အအေးကာလတွင် အခြားသူ၏ အအေးကို ဖယ်ရှားရန် မီးဖိုသစ်တုံးအထုပ်များ ပေးလှူသူ၊ သို့မဟုတ် မီးဖိုနေရာကို ပြင်ဆင်သူ—ထိုသူသည် မင်္ဂလာရှိသော အဂ္နိ၏ အနီးကပ်တွင် နေထိုင်ရသည်။

Verse 32

अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्याच्छ्रद्धयान्वितः । अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते

အကာအကွယ်မရှိသူအတွက် ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် အဂ္နိသံස්ကာရ (မီးဖြင့် အဆုံးအမ) ကို ပြုလုပ်သူ၊ သို့မဟုတ် မတတ်နိုင်လျှင် အခြားသူကို လှုံ့ဆော်စေသူ—ထိုသူသည် အဂ္နိလောက၌ ဂုဏ်မြင့်တင်ခံရသည်။

Verse 33

जठराग्निविवृद्ध्यै यो दद्यादाग्नेयमौषधम् । मंदाग्नये स पुण्यात्मा वह्निलोके वसेच्चिरम्

ဝမ်းအတွင်း မီးတောက် (ဇဋရာဂ္နိ) ကို တိုးပွားစေရန် မီးအားနည်းသူအား အဂ္နိကို လှုံ့ဆော်သော ဆေး (အာဂ္နေယ အော်သဓ) ပေးလှူသူ—ထိုပုဏ္ဏာတမာသည် ဝဟ္နိ (အဂ္နိ) လောက၌ ကြာရှည် နေထိုင်ရသည်။

Verse 34

यज्ञोपस्कर वस्तूनि यज्ञार्थं द्रविणं तु वा । यथाशक्ति प्रदद्याद्यो ह्यर्चिष्मत्यांवसेत्स वै

မိမိတတ်နိုင်သမျှ ယဇ္ဍအတွက်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် ယဇ္ဍအကျိုးအတွက် ငွေကြေးကို လှူဒါန်းသူသည် အလင်းရောင်တောက်ပသော အရ္စိသ္မတီ ဓာမ၌ အမှန်တကယ် နေထိုင်ရ၏။

Verse 35

अग्निरेको द्विजातीनां निःश्रेयसकरः परः । गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्

ဒွိဇတို့အတွက် အဂ္နိတစ်ပါးတည်းက အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းသူဖြစ်၏။ အဂ္နိသည် ဂုရု၊ ဒေဝ၊ ဝရတ၊ တီရ္ထဟူသမျှ အားလုံးဟု အတည်ပြုထားပြီး အရာအားလုံးသည် အဂ္နိ၌ တည်၏။

Verse 36

अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् । पावनानि भवंत्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः

မသန့်ရှင်းသော အရာအားလုံးသည် မီးနှင့်ထိတွေ့သည့်ခဏတစ်ခဏအတွင်း သန့်ရှင်းလာ၏။ ထို့ကြောင့် သူကို ‘ပာဝက’—သန့်စင်ပေးသူ—ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 37

अपि वेदं विदित्वा यस्त्यक्त्वा वै जातवेदसम् । अन्यत्र बध्नाति रतिं ब्राह्मणो न स वेदवित्

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဝေဒကို သိထားသော်လည်း ဇာတဝေဒသ (အဂ္နိ) ကို စွန့်လွှတ်ကာ အခြားရာ၌ ပျော်ရွှင်မှုကို ချည်နှောင်ထားလျှင် သူသည် အမှန်တကယ် ဝေဒဗစ် မဟုတ်။

Verse 38

अंतरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चितो ह्याशुशुक्षणिः । मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्

ဤအဂ္နိသည် အတွင်းအတ္တမန်နှင့် တိုက်ရိုက်သက်သေဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားပြီး လျင်မြန်စွာ စားသုံးလောင်ကျွမ်းသူဖြစ်၏။ အသားတစ်ကိုက်ကို ဝမ်းဗိုက်၌ ချက်ပေးနိုင်သော်လည်း မိန်းမတို့၏ ‘အသားတုံး’ (ကိုယ်ဝန်/ဂರ್ಭ) ကို မချက်မလောင်စေသင့်။

Verse 39

तैजसी शांभवी मूर्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका । कर्त्री हंत्री पालयित्री विनैनां किं विलोक्यते

ဤတောက်ပသော ရုပ်တော်သည် «ရှాంగ္ဘဝီ»—သီဝ၏ ကိုယ်တိုင်တည်ရှိမှု—မျက်စိရှေ့တွင် မီးလောင်တောက်၏ အနှစ်သာရအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်သည်။ သူမသည် ပြုလုပ်သူ၊ ဖျက်ဆီးသူ၊ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်၏; သူမမရှိလျှင် ဘာကို မြင်နိုင်၊ သိနိုင်မည်နည်း?

Verse 40

चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रं त्रिभुवनेशितुः । अंधं तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशकः

ဤတောက်ပသော နေမင်းသည် သုံးလောက၏ အရှင်၏ မျက်စိတော်ပင် ဖြစ်သည်။ အမှောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်သော လောက၌ သူမရှိလျှင် ဘယ်သူက အလင်းပေးနိုင်မည်နည်း?

Verse 41

धूपप्रदीपनैवेद्य पयो दधि घृतैक्षवम् । एतद्भुक्तं निषेवंते सर्वे दिवि दिवौकसः

ဓူပ၊ မီးတိုင်နှင့် နైవေဒျ (အာဟာရပူဇာ) တို့အပြင် နို့၊ ဒဓိ၊ ဂျီ (ghee) နှင့် ကြံရည်တို့ကို ပူဇာအဖြစ် ဆက်ကပ်၍ ပရသာဒ (prasāda) အဖြစ် သုံးဆောင်လျှင် ကောင်းကင်၌ နေထိုင်သော ဒေဝတားအားလုံး တရပ်တည်းတင့်တယ်၍ မိမိတို့၏ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 42

शिवशर्मोवाच । कोयं कृशानुः कस्यायं सूनुः कथमिदं पदम् । आग्नेयं लब्धमेतेन ब्रूतमेतन्ममाग्रतः

သီဝရှර්မက ပြောသည်– “ဤမီး (ကೃရှာနု) သည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏ သားနည်း။ ထို့ပြင် ဤသူသည် အဂ္နేయ အဆင့်အတန်းကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ ငါ့ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပြောကြားလော့။”

Verse 43

गणावूचतुः । आकर्णय महाप्राज्ञ वर्णयावो यथातथम् । योयं यस्य यथाऽनेन प्रापि ज्योतिष्मतीपुरी

ဂဏာတို့က ပြောကြသည်– “အို မဟာပညာရှိ၊ နားထောင်ပါ။ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ တိတိကျကျ ကျွန်ုပ်တို့ ရှင်းပြမည်—ဤသူသည် မည်သူနည်း၊ မည်သူနှင့် သက်ဆိုင်နည်း၊ ထို့ပြင် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် တောက်ပသော မြို့ «ဇျောတိෂ္မတီပူရီ» ကို ရောက်ရှိခဲ့သနည်း”

Verse 44

नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा । पुरारिभक्तः पुण्यात्माऽभवद्विश्वानरो मुनिः

ရှေးကာလ၌ နရ္မဒါမြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါးပေါ်၊ နရ္မပုရ မြို့၌ တြိပုရာရီ (ရှီဝ) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော စိတ်သန့် မုနိ ဝိශ්ဝာနရ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 45

ब्रह्मचर्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतःसदा । शांडिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजो निधिर्वशी

သူသည် ဘြဟ္မစရိယ အာရှရမ၌ မတုန်မလှုပ် တည်ကြည်၍ အမြဲတမ်း ဘြဟ္မယဇ္ဉ (ဝေဒသင်ယူခြင်းနှင့် သဒ္ဓါဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်း) တွင် မနားမနေနှစ်မြုပ်ခဲ့သည်။ ရှာဏ္ဍိလျ ဂိုত্রမှ ဖြစ်၍ သန့်ရှင်း၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ဘြဟ္မတေဇ၏ သိုလှောင်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 46

विज्ञाताखिलशास्त्रार्थो लौकिकाचारचंचुरः । कदाचिच्चिंतयामास हृदि ध्यात्वा महेश्वरम्

သူသည် ရှာස්တရားအားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်ပြီး လောကီအကျင့်အကြံ၌လည်း ကျွမ်းကျင်하였다။ တစ်ခါတွင် နှလုံးသားအတွင်း မဟေရှဝရကို ဓ్యာနပြုကာ နက်နဲစွာ စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 47

चतुर्णामप्याश्रमाणां कोतीव श्रेयसे सताम् । यस्मिन्प्राप्नोति संक्षुण्णे परत्रेह च वा सुखम्

“အာရှရမ လေးပါးအနက် သုတေသနသမားကောင်းတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အမှန်တကယ် အကောင်းဆုံးသည် မည်သည်နည်း—ထိုလမ်းကို လိုက်နာလျှင် ဘဝ၏ ဖိအားများကြားတွင်ပင် ယခုလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ သုခရနိုင်သနည်း?”

Verse 48

इदं श्रेयस्त्विदं श्रेयस्त्विदं तु सुकरं भवेत् । इत्थं सर्वं समालोड्य गार्हस्थ्यं प्रशशंस ह

“ဤအရာလည်း ကောင်း၏၊ ထိုအရာလည်း ကောင်း၏; သို့သော် ဤလမ်းသည် လွယ်ကူစွာ လိုက်နာနိုင်သည်။” ဟူ၍ အရာအားလုံးကို ချိန်တွယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဂါर्हသ္ထျ—အိမ်ထောင်ရှင်ဓမ္မကို ချီးမွမ်း하였다။

Verse 49

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः । एषामाधारभूतोसौ गृहस्थो नान्यथेति च

ဗြဟ္မစာရီ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၊ ဝါနပရಸ್ಥ သို့မဟုတ် ဘိက္ခု ဖြစ်စေ—ဤအာရှရမ်များအနက် အားလုံးကို ထောက်တိုင်ပေးသူမှာ ဂೃಹಸ್ಥပင် ဖြစ်၍ အခြားမဖြစ်နိုင်။

Verse 50

देवैर्मनुष्यैः पितृभिस्तिर्यग्भिश्चोपजीव्यते । गृहस्थः प्रत्यहं यस्मात्तस्माच्छ्रेष्ठो गृहाश्रमी

နေ့စဉ် နတ်များ၊ လူများ၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များနှင့် တိရစ္ဆာန်များတောင် ဂೃಹಸ್ಥ၏ အာဟာရပံ့ပိုးမှုကို အားထားကြသဖြင့် အာရှရမ်လမ်းစဉ်များအနက် ဂೃಹস্থသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 51

अस्नात्वा चाप्यहुत्वा वाऽदत्त्वा वाश्नाति यो गृही । देवादीनामृणी भूत्वा नरकं प्रतिपद्यते

ရေချိုးမလုပ်ဘဲ၊ အာဟုတိ (မီးပူဇော်) မပြုဘဲ၊ သို့မဟုတ် ဒါနမပေးဘဲ စားသောက်သော ဂೃಹಸ್ಥသည် နတ်တို့နှင့် အခြားသူတို့အပေါ် အကြွေးတင်သူ ဖြစ်ကာ နရကသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 52

अस्नाताशी मलं भुंक्ते त्वजपी पूयशोणितम् । अहुताशी कृमीन्भुंक्तेप्यदत्त्वाविड्विभोजनः

ရေမချိုးဘဲ စားသူသည် အညစ်အကြေးကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; ဇပ (မန္တရ) မပြုဘဲ စားသူသည် ပြည်နှင့် သွေးကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; အာဟုတိ မပြုဘဲ စားသူသည် ပိုးကောင်များကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; ဒါနမပေးဘဲ စားသူသည် အညစ်အကြေးကို အစာအဖြစ် စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 53

ब्रह्मचर्यं हि गार्हस्थ्ये यादृक्कल्पनयोज्झितम् । स्वभावचपले चित्ते क्व तादृग्ब्रह्मचारिणि

ဂೃಹಸ್ಥဘဝ၌ တွေ့ရသော ဗြဟ္မစရိယ—စိတ်ကူးယဉ်အကြံအစည်များ မပါဘဲ သဘာဝကျသော—အလွန်ရှားပါး၏; စိတ်သည် သဘာဝအားဖြင့် လှုပ်ရှားလွယ်လျှင် တရားဝင် ဗြဟ္မစာရီ၌ပင် ထိုသို့သော တည်ငြိမ်မှုကို ဘယ်မှာ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 54

हठाद्वा लोकभीत्या वा स्वार्थाद्वा ब्रह्मचर्यभाक् । संकल्पयति चित्ते चेत्कृतमप्यकृतं तदा

အကြမ်းဖက်၍ဖြစ်စေ၊ လူမှုရေးကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်အကျိုးအတွက်ဖြစ်စေ ဗြဟ္မစရိယကို ထိန်းသိမ်းသော်လည်း စိတ်ထဲ၌ ကာမဆန္ဒကို စိတ်ကူးတည်ထားလျှင် အပြင်ပန်း ‘လုပ်ပြီး’ သကဲ့သို့ပင် ထင်ရသော်လည်း ‘မလုပ်သေး’ သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 55

परदारपरित्यागात्स्वदारपरितुष्टितः । ऋतुकालाभिगामित्वाद्ब्रह्मचारी गृहीरितः

သူတစ်ပါး၏ဇနီးကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း၊ ကိုယ့်ဇနီးနှင့်သာ ကျေနပ်တည်ငြိမ်ခြင်း၊ ထိုမိန်းမထံသို့လည်း သင့်လျော်သောရာသီကာလ (ရတုကာလ) တွင်သာ ချဉ်းကပ်ခြင်းကြောင့် ဂৃহಸ್ಥကို ‘ဗြဟ္မစရိ’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 56

विमुक्तरागद्वेषो यः कामक्रोधविवर्जितः । साग्निः सदारः स गृही वानप्रस्थाद्विशिष्यते

ရাগဒွေသမှ လွတ်ကင်း၍ ကာမနှင့် ဒေါသကင်းစင်သော၊ ပူဇော်သက္ကရာဇ် မီးတော်များကို ထိန်းသိမ်းပြီး ဇနီးနှင့်အတူ ဓမ္မတရားအတိုင်း နေထိုင်သော ဂৃহস্থသည် တောနေသူ (ဝါနပရಸ್ಥ) ထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်။

Verse 57

वैराग्याद्गृहमुत्सृज्य गृहधर्मान्हृदि स्मरेत् । स भवेदुभयभ्रष्टो वानप्रस्थो न वा गृही

မမှန်ကန်သော ဝိရာဂျ (ကင်းလွတ်လိုစိတ်) ကြောင့် အိမ်ကို စွန့်လွှတ်သော်လည်း နှလုံးသားထဲ၌ ဂೃಹဓမ္မကိုသာ တမ်းတနေပါက သူသည် နှစ်ဖက်လုံးမှ ပျက်စီးသွားသည်—တောနေသူအစစ်လည်း မဟုတ်၊ ဂৃহস্থအစစ်လည်း မဟုတ်။

Verse 58

अयाचितोपस्थितया यो वृत्त्या वर्तते गृही । येन केनापि संतुष्टो भिक्षुकात्स विशिष्यते

မတောင်းဆိုဘဲ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြင့် နေထိုင်ပြီး ရရှိသမျှအပေါ် ကျေနပ်တည်ငြိမ်သော ဂৃহস্থသည် ဘိက္ခု (တောင်းစားသူ) ထက်ပင် သာလွန်သည်။

Verse 59

प्राथयेद्यत्क्वचित्किंचिद्दुष्प्रापं वा भविष्यति । अशनेषु न संतुष्टः स यतिः पतितो भवेत्

ယတိတစ်ဦးက မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အရာတစ်ခုကို တောင်းခံ၍—အထူးသဖြင့် ရခက်ခဲသောအရာကို—ရရှိသော အစာအဟာရအပေါ် မကျေနပ်နေပါက ထိုသံဃာဝင် ရဟန်းသည် ဝတ္တရားမှ ကျဆုံးသူဟု သတ်မှတ်ရသည်။

Verse 60

गुणागुणविचार्येत्थं स वै विश्वानरो द्विजः । उद्ववाह विधानेन स्वोचितां कुलकन्यकाम्

ဤသို့ ကုသိုလ်နှင့် အပြစ်ကို ချိန်ဆ၍ ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ ဝိශ්ဝာနရသည် သင့်တော်သော ဝေဒပွဲတော်နည်းလမ်းအတိုင်း မိမိမျိုးရိုးနှင့် ကိုက်ညီသော ကုလကနျာတစ်ဦးနှင့် မင်္ဂလာဆောင်하였다။

Verse 61

अग्निशुश्रूषणरतः पंचयज्ञपरायणः । षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः

သူသည် သန့်ရှင်းသော မီး (အဂ္နိ) ကို စောင့်ရှောက်ရာတွင် အလွန်အာရုံစိုက်၍ ပဉ္စယဇ్ఞကို အားထုတ်ကာ ဆဋ္ကర్మကို နိတျကျင့်သုံးပြီး ဒေဝတားများ၊ ပိတೃများနှင့် ဧည့်သည်တို့၏ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ရရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 62

धर्मार्थकामान्युक्तात्मा सोर्जयन्स्वस्वकालतः । परस्परमसंकोचं दंपत्योरानुकूल्यतः

စိတ်တည်ငြိမ်သောသူသည် အချိန်ကာလအလိုက် ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမ တို့ကို သင့်တော်သလို လိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံသည်လည်း အပြန်အလှန် မတင်းကျပ်မချုပ်ချယ်ဘဲ သဟဇာတနှင့် စေတနာကောင်းဖြင့် နေထိုင်ကြသည်။

Verse 63

पूर्वाह्णे दैविकं कर्म सोकरोत्कर्मकांडवित् । मध्यंदिने मनुष्याणां पितॄणामपराह्नके

ကర్మကာဏ္ဍနည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ မနက်ပိုင်းတွင် ဒေဝတားဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ မွန်းတည့်တွင် လူတို့အပေါ် တာဝန်ဝတ္တရားကို ထမ်းဆောင်ပြီး၊ ညနေပိုင်းတွင် ပိတೃများအတွက် ပူဇော်အပ်နှံမှုများကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 64

एवं बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः । भार्या शुचिष्मती नाम कामपत्नी वसुव्रता

ဤသို့ အချိန်ကာလရှည်ကြာ၍ ထိုအကြီးဆုံးသား၏ဘဝ၌ နေ့ရက်များကူးလွန်သွားသောအခါ၊ သူ၏ဇနီး “ရှုချိစ်မတီ” ဟူသောနာမရှိ၍ ခင်ပွန်းကိုဘက်တည်သော ပတိဗ္ဗတနှင့် သီလဝတ္တရားတို့၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်လေ၏။

Verse 65

अपश्यंत्यंकुरमपि संततेः स्वर्गसाधनम् । विज्ञाय शंकंरं कांतं प्रणिपत्य व्यजिज्ञपत्

သားသမီးဆက်စပ်မှု၏—ကောင်းကင်သို့ရောက်ရန် အထောက်အကူဟု ယူဆသည့်—အညှောက်တစ်စင်းတောင် မမြင်ရသဖြင့်၊ နားလည်သိမြင်ကာ ချစ်ခင်သော “ရှင်ကရ” ခင်ပွန်းထံ သွား၍ ဦးချကန်တော့ပြီး မိမိဆန္ဒကို တင်ပြလေ၏။

Verse 66

शुचिष्मत्युवाच । आर्यपुत्रार्यधिषण प्राणनाथ प्रियव्रत । न दुर्लभं ममास्तीह किंचित्त्वच्चरणार्चनात्

ရှုချိစ်မတီက ဆိုသည်— “အာရ്യပုတရ၊ ဉာဏ်မြင့်မားသူ၊ ကျွန်မ၏အသက်ရှင်သခင်၊ ချစ်မြတ်နိုးသော ဝတ္တရားများ၌ တည်ကြည်သူရေ—သင်၏ခြေတော်ကို ပူဇော်အာရုံပြုခြင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ ကျွန်မအတွက် မရနိုင်သောအရာ မရှိပါ။”

Verse 67

ये वै भोगाः समुचिताः स्त्रीणां ते त्वत्प्रसादतः । अलंकृत्य मया भुक्ताः प्रसंगाद्वच्मि तान्यपि

မိန်းမတို့အတွက် သင့်လျော်သော အပျော်အပါးများအားလုံးကို သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်မရရှိခဲ့ပါသည်။ အလှဆင်တန်ဆာဝတ်ဆင်၍ ထိုအပျော်များကို ခံစားခဲ့ပြီး၊ ယခုအကြောင်းအရာနှင့်ဆက်စပ်၍ ထိုအရာများကိုလည်း ဖော်ပြပါသည်။

Verse 68

सुवासांसि सुवासाश्च सुशय्या सुनितंबिनी । स्रक्तांबूलान्नपानाश्च अष्टौ भोगाः स्वधर्मिणाम्

အဝတ်အစားကောင်းမွန်ခြင်း၊ မွှေးရနံ့များ၊ အိပ်ရာကောင်းခြင်း၊ ကိုယ်လုံးအလှရှိသော ချစ်သူမ၊ ပန်းကုံးများ၊ တမ်းဘူလ(ပန်)၊ အစာနှင့် သောက်စရာ—ဤအရာရှစ်ပါးသည် မိမိ၏ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူတို့၏ အပျော်အပါးများ ဖြစ်သည်။

Verse 69

एकं मे प्रार्थितं नाथ चिराय हृदिसंस्थितम् । गृहस्थानां समुचितं तत्त्वं दातुमिहार्हसि

အို နာထာ၊ ကျွန်ုပ်၏နှလုံး၌ ကြာမြင့်စွာ တည်နေသော ဆုတောင်းတစ်ရပ်ရှိပါသည်။ အိမ်ထောင်ရှင် (ဂೃಹಸ್ಥ) တို့အတွက် သင့်လျော်သော တတ္တဝ အမှန်ကို ဤနေရာ၌ ကရုဏာဖြင့် ပေးသနားပါ။

Verse 70

विश्वानर उवाच । किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणि । तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलंबितम्

ဗိශ්ဝာနရက ပြောသည်– အို ခါးတင်လှပသော မိန်းမ၊ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်နှင့် အကျိုးရှိရာကို ရှာဖွေသူ၊ သင့်အတွက် မပေးနိုင်သည့် အရာရှိပါသလား။ အို ကံကောင်းသူမ၊ တောင်းလော့၊ ကျွန်ုပ်သည် မနှောင့်နှေးဘဲ ပေးသနားမည်။

Verse 71

महेशितुः प्रसादेन मम किंचिन्न दुर्ल्भम् । इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः

မဟေရှ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်အတွက် မရနိုင်သည့်အရာ မရှိပါ။ အို ကလျာဏီ၊ ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌လည်း သူတော်ကောင်းကင် မင်္ဂလာအပေါင်းကို ဖြစ်စေသူ ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 72

इति श्रुत्वा वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता । उवाच हृष्टवदना यदि देयो वरो मम

ခင်ပွန်း၏ စကားကို ကြားသော် ထိုပတိဒေဝတာ မယားသည် မျက်နှာပျော်ရွှင်လျက် ပြောသည်– “အကယ်၍ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးမည့် အခွင့်ရှိပါက…”

Verse 73

वरयोग्यास्मि चेन्नाथ नान्यं वरमहं वृणे । महेशसदृशं पुत्रं देहि माहेश्वरानव

အို နာထာ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဆုတောင်းရရန် အရည်အချင်းရှိပါက အခြားဆုတောင်းကို မရွေးပါ။ မဟေရှနှင့်တူသော သားတော်ကို ပေးသနားပါ—မာဟေရှဝရ (ရှိုင်ဝ) မျိုးရိုး၏ အသစ်ပေါက်မည့် အညွန့်တစ်ပင်အဖြစ်။

Verse 74

इति तस्या वचः श्रुत्वा शुचिष्मत्याः शुचिव्रतः । क्षणं समाधिमाधाय हृ द्येतत्समचिंतयत्

သန့်ရှင်းသော မိန်းမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ဝ్రတကို ထိန်းသူသည် ခဏတာ သမာဓိဝင်ကာ ဤအကြောင်းကို နှလုံးသားထဲတွင် စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 75

अहो किमेतया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् । मनोरथपथाद्दूरमस्तुवा स हि सर्वकृत्

အို! ဒီပါးလွှာသိမ်မွေ့သော မိန်းမက တောင်းဆိုသည့်အရာသည် အလွန်ရှားပါး၍ ရယူရန်ခက်ခဲသည်၊ သာမန်ဆန္ဒလမ်းကြောင်းမှ အလွန်ဝေးကွာသည်။ အကြောင်းမူကား မဟေရှ (Mahēśa) သည် အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်သူဖြစ်၏။

Verse 76

तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शंभुना । व्याहृतं कोऽन्यथाकर्तुमुत्सहेत भवेदिदम्

အကြောင်းမူကား ရှမ္ဘု (Śambhu) ကိုယ်တိုင်သည် စကားသံ၏ ရূপအဖြစ် သူမ၏ ပါးစပ်တွင် တည်ရှိကာ ဤစကားကို မိန့်ကြားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူက ဤအရာကို အခြားသို့ ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း။

Verse 77

ततः प्रोवाच तां पत्नीमेकपत्निव्रते स्थितः । विश्वानरमुनिः श्रीमानिति कांते भविष्यति

ထို့နောက် တစ်ဇနီးတည်းကိုသာ သစ္စာထားသော ဝ్రတ၌ တည်ကြည်သည့် ဂုဏ်သရေရှိ မုနိ ဝိශ්ဝာနရ (Viśvānara) သည် မိမိဇနီးအား “ချစ်သူရေ၊ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 78

इत्थमाश्वास्य तां पत्नीं जगाम तपसे मुनिः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोधितिष्ठति

ဤသို့ ဇနီးကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီး မုနိသည် တပဿာကျင့်ရန် ထွက်ခွာသွား၏—ကာသီနာထ ဝိශ්ဝေရှဝရ (Viśveśvara) ကိုယ်တိုင် ပရတ്യക്ഷတည်ရှိရာ အရပ်သို့။

Verse 79

प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वाथ मणिकर्णिकाम् । तत्याज तापत्रितयमपिजन्मशतार्जितम्

ဗာရာဏသီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိပြီး မဏိကဏ္ဏိကာကို ဖူးမြင်သော်၊ ရာချီသော မွေးဖွားမှုများတွင် စုဆောင်းလာသော သုံးပါးသောဒုက္ခကိုပင် စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 80

दृष्ट्वा सर्वाणि लिंगानि विश्वेश प्रमुखानि च । स्नात्वा सर्वेषु कुंडेषु वापीकूटसरःसु च

ဗိဿဝေဿကို အဓိကထားသော လိင်္ဂတော်အားလုံးကို ဖူးမြင်ပြီး၊ ကုဏ္ဍများ၊ ရေတွင်းများ၊ ကမ်းတန်းများနှင့် ရေကန်များ အားလုံးတွင် သန့်စင်ရေချိုးကာ၊

Verse 81

नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीः सर्वाः प्रणम्य च । संपूज्य कालराजं च भैरवं पापभक्षणम्

ဗိနာယကတော်အားလုံးကို ဦးညွှတ်ကန်တော့၍၊ ဂေါရီတော်အားလုံးကို ပရဏာမပြုကာ၊ ကာလရာဇနှင့် အပြစ်ကိုစားသုံးသော ဘဲရဝကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်လေ၏။

Verse 82

दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः । आदिकेशवमुख्यांश्च केशवान्परितोष्य च

ဒဏ္ဍနာယကကို ဦးဆောင်သော ဂဏတော်များကို ကြိုးပမ်း၍ စတုတိပြုကာ၊ အာဒိကေရှဝကို ဦးဆောင်သော ကေရှဝတော်များကိုလည်း ပီတိဖြစ်အောင် ပြုလေ၏။

Verse 83

लोलार्कमुख्य सूर्यांश्च प्रणम्य च पुनः पुनः । कृत्वा पिण्डप्रदानानि सर्वतीर्थेष्वतंद्रितः

လိုလာရ္ကကို ဦးဆောင်သော နေဘုရားသန့်ဌာနများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ ပင်ပန်းမနားဘဲ တီရ္ထအားလုံးတွင် ပိဏ္ဍပရဒါန ပြုလေ၏။

Verse 84

सहस्रभोजनाद्यैश्च यतीन्विप्रान्प्रतर्प्य च । महापूजोपचारैश्च लिंगान्यभ्यर्च्य भक्तितः

အစားအစာအလှူအတန်းများကို အလွန်များစွာ ပေးလှူခြင်းမှစ၍ ယတီများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို စိတ်ကျေနပ်စေခဲ့ပြီး၊ မဟာပူဇာအုပ်ချုပ်နည်းများဖြင့် လင်္ဂများကို ဘက္တိဖြင့် အရချနာပြုခဲ့သည်။

Verse 85

असकृच्चिन्तयामास किं लिंगं क्षिप्रसिद्धिदम् । यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया

သူသည် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားလေ၏—“ဘယ်လင်္ဂက လျင်မြန်သော စိဒ္ဓိကို ပေးသနည်း၊ သားတော်လိုလားမှုအတွက် တပသဖြင့် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်မှုကို ရနိုင်သည့် နေရာမှာ?”

Verse 86

श्रीमदोंकारनाथं वा कृत्तिवासेश्वरं किमु । कालेशं वृद्धकालेशं कलशेश्वरमेव च

“သီရိမန် အိုံကာရနာထ ဖြစ်မလား၊ သို့မဟုတ် ကೃတ္တိဝာသေရှွရ? ကာလေရှ၊ ဝృద్ధကာလေရှ၊ သို့တည်းမဟုတ် ကလသေရှွရပင်လား?”

Verse 87

केदारेशं तु कामेशं चन्द्रेशं वा त्रिलोचनम् । ज्येष्ठेशं जंबुकेशं वा जैगीषव्येश्वरं तु वा

“သို့မဟုတ် ကေဒါရေးရှ၊ ကာမေရှ၊ စန္ဒရေးရှ၊ သို့မဟုတ် တြိလိုචန; သို့မဟုတ် ဂျေဋ္ဌေရှ၊ ဇမ္ဗုကေရှ၊ သို့မဟုတ် ဇೈဂီෂဗျေရှွရ?”

Verse 88

दशाश्वमेधमीशानं द्रुमि चंडेशमेव च । दृक्केशं गरुडेशं च गोकर्णेशं गणेश्वरम्

“သို့မဟုတ် ဒသာအશ્વမေဓ-ဣရှာန; ဒြုမိ-စဏ္ဍေရှ; ဒೃက္ကေရှ; ဂရုဍေရှ; ဂိုကර්ဏေရှ; သို့မဟုတ် ဂဏေရှွရ?”

Verse 89

ढुंढ्याशागजसिद्धाख्यं धर्मेशं तारकेश्वरम् । नन्दिकेशं निवासेशं पत्रीशं प्रीतिकेश्वरम्

(သဒ္ဓါရှင်) Ḍhuṃḍhyāśāgajasiddha ဟုခေါ်သော လင်္ဂ၊ Dharma-īśa၊ Tārakeśvara၊ Nandikeśa၊ Nivāseśa၊ Patrīśa နှင့် Prītikeśvara တို့ကို ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 90

पर्वतेशं पशुपतिं ब्रह्मेशं मध्यमेश्वरम् । बृहस्पतीश्वरं वाथ विभांडेश्वरमेव च

(သဒ္ဓါရှင်) Parvateśa၊ Paśupati၊ Brahmeśa၊ Madhyameśvara၊ Bṛhaspatīśvara နှင့် ထို့ပြင် Vibhāṇḍeśvara ကိုလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 91

भारभूतेश्वरं किं वा महालक्ष्मीश्वरं तु वा । मरुत्तेशं तु मोक्षेशं गंगेशं नर्मदेश्वरम्

သို့မဟုတ် (သဒ္ဓါရှင်) Bhārabhūteśvara သို့မဟုတ် Mahālakṣmīśvara ကိုပူဇော်နိုင်ပြီး၊ ထို့အတူ Marutteśa၊ Mokṣeśa၊ Gaṅgeśa နှင့် Narmadeśvara တို့ကိုလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 92

मार्कंडं मणिकर्णीश रत्नेश्वरमथापि वा । अथवा योगिनीपीठं साधकस्यैव सिद्धिदम्

(သဒ္ဓါရှင်) Mārkaṇḍa၊ Maṇikarṇīśa နှင့် Ratneśvara ကိုလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် Yoginī-pīṭha ကိုပူဇော်လျှင်၊ စာဓက (sādhaka) အတွက် စိဒ္ဓိ (siddhi) ကို အမှန်တကယ် ပေးတတ်သည်။

Verse 93

यामुनेशं लांगलीशं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम् । अविमुक्तेश्वरं वाथ विशालाक्षीशमेव च

(သဒ္ဓါရှင်) Yāmuneśa၊ Lāṃgalīśa၊ ဂုဏ်တော်မြင့်၍ အလုံးစုံကို လွှမ်းခြုံသော Viśveśvara၊ Avimukteśvara နှင့် Viśālākṣīśa တို့ကိုလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 94

व्याघ्रेश्वरं वराहेशं व्यासेशं वृषभध्वजम् । वरुणेशं विधीशं वा वसिष्ठेशं शनीश्वरम्

(ကိုးကွယ်သူသည်) ဗျာဃရေးရှဝရ၊ ဝရာဟေးရှ၊ ဗျာသေးရှ၊ နွားအလံတော်ဆောင် သခင်၊ ဝရုဏေးရှ သို့မဟုတ် ဝိဓီရှ; ထို့ပြင် ဝသိဋ္ဌေးရှ နှင့် ရှနီရှဝရ ကိုလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 95

सोमेश्वरं किमिन्द्रेशं स्वर्लीनं संगमेश्वरम् । हरिश्चंद्रेश्वरं किं वा हरिकेशेश्वरं तु वा

(ကိုးကွယ်သူသည်) ဆိုမေးရှဝရ သို့မဟုတ် အိန္ဒြေးရှ; စွဝရလီန နှင့် စင်္ဂမေးရှဝရ; သို့မဟုတ် ဟရိချန္ဒြေးရှဝရ; သို့မဟုတ် ထပ်မံ ဟရိကေးရှေရှဝရ ကိုလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 96

त्रिसंध्येशं महादेवमुपशांति शिवं तथा । भवानीशं कपर्दीशं कंदुकेशं मखेश्वरम्

(ကိုးကွယ်သူသည်) တြိသန္ဓျေးရှ၊ မဟာဒေဝ၊ ဥပရှာန္တိ နှင့် ရှိဝ; ဘဝါနီရှ၊ ကပရ္ဍီရှ၊ ကန္ဒုကေးရှ နှင့် မခေးရှဝရ ကိုလည်း သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 97

मित्रावरुणसंज्ञं वा किमेषामाशुपुत्रदम् । क्षणं विचार्य स मुनिरिति विश्वानरः सुधीः

သို့မဟုတ် “မိတ္ရာဝရုဏ” ဟု ခေါ်ကြသလား။ ဤတို့အနက် မည်သူက သားတော်ကို လျင်မြန်စွာ ပေးသနည်း။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပညာရှိ မုနိ ဝိශ්ဝာနရ သည် ဤသို့ ဆို하였다။

Verse 98

आज्ञातं विस्मृतं तावत्फलितो मे मनोरथः । सिद्धैः संसेवितं लिंगं सर्वसिद्धिकरं परम्

အရင်က သိခဲ့ပြီးနောက် မေ့လျော့သွားသော်လည်း ယခု ကျွန်ုပ်၏ ဆန္ဒသည် အကျိုးပွားလာပြီ။ စိဒ္ဓများက ဆည်းကပ်ပူဇော်သော ဤအမြင့်မြတ် လင်္ဂသည် စိဒ္ဓိအလုံးစုံကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 99

दर्शनात्स्पर्शनाद्यस्य मनो निर्वृतिभाग्भवेत् । उद्घाटितं सदैवास्ते स्वर्गद्वारं हि यत्र वै

ထိုသန့်ရှင်းရာဌာနကို မြင်ရုံ၊ ထိရုံဖြင့် စိတ်သည် နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုရလျက်၊ ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်တံခါးသည် အမြဲဖွင့်လှစ်နေ၏။

Verse 100

दिवानिशं पूजनार्थं विज्ञाप्य त्रिदशेश्वरम् । पञ्चमुद्रे महापीठे सिद्धिदे सर्वजंतुषु

နေ့ည မပြတ် ပူဇော်ရန်အတွက် ဒေဝတাদের အရှင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး၊ ‘ပဉ္စမုဒြာ’ ဟုခေါ်သော မဟာပီဋ္ဌ၌ ပူဇော်ရမည်—အရာအားလုံးသော သတ္တဝါတို့အား စိဒ္ဓိပေးတော်မူ၏။

Verse 110

षण्मासात्सिद्धिमगमद्बहुनीराजनैरिह । किन्नरी हंसपद्यत्र भर्त्रा वेणुप्रियेण वै

ဤနေရာ၌ အာရတီ (နီရာဇန) များစွာ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ခြောက်လအတွင်း အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်—‘ဟံသပဒါ’ ဟုခေါ်သော ကိန္နရီသည် မိမိခင်ပွန်း ‘ဝေဏုပြိယ’ နှင့်အတူ။

Verse 120

पंचगव्याशनो मासं मासं चांद्रायणव्रती । मासं कुशाग्रजलभुङ्मासं श्वसनभक्षणः

တစ်လကြာ ‘ပဉ္စဂဝျ’ ကိုသာ စားသောက်သည်; တစ်လကြာ ‘ချန္ဒြာယဏ’ ဝရတကို ဆောင်သည်; တစ်လကြာ ကုရှမြက်အဖျားမှ ယူသော ရေကိုသာ သောက်သည်; ထို့နောက် တစ်လကြာ ပရာဏ (အသက်ရှူ) သာဖြင့် နေထိုင်သည်။

Verse 130

शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रेरघ्राणस्त्वं व्यंघ्रिरायासि दूरात् । व्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वां प्रपद्ये

နားမရှိသော်လည်း သံကို သိတော်မူ၏; နှာခေါင်းမရှိသော်လည်း အနံ့ကို သိတော်မူ၏; ခြေမရှိသော်လည်း အဝေးမှ လာရောက်တော်မူ၏။ မျက်စိမရှိသော်လည်း မြင်တော်မူ၏; လျှာမရှိသော်လည်း အရသာကို သိတော်မူ၏။ သင့်ကို အမှန်တကယ် မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း? ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ ခိုလှုံပါ၏။

Verse 140

अभिलाषाष्टकं पुण्यं स्तोत्रमेतत्त्वयेरितम् । अब्दं त्रिकालपठनात्कामदं शिवसंनिधौ

ဤပုဏ္ဏသတ္တုတော် “အဘိလာသာအဋ္ဌက” ကို သင်က ဟောကြားခဲ့သည်။ သီဝဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ တစ်နှစ်ပတ်လုံး တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရွတ်ဖတ်ပါက ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော သတ္တုတော် ဖြစ်လာသည်။

Verse 147

अब्दं जप्तमिदं स्तोत्रं पुत्रदं नात्र संशयः । इत्युक्त्वांतर्दधे बालः सोपि विप्रो गृहं गतः

“ဤသတ္တုတော်ကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဂျပပါက သားတော်ရစေမည်—သံသယမရှိ” ဟုဆိုပြီး ကလေးသည် အန္တရာဓာန်သွားလေ၏။ ထိုဗြာဟ္မဏလည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။